ตอนที่ 9 เดินทางถึงมหาวิทยาลัยเย่โจว

“แสงอะไร?”

ไช่อันซินเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ดูเหมือนจะเป็นแสงไฟรถครับ ท่านประธาน! มาจากทางถนนซีสุ่ย”

เมื่อเห็นเลขาหนุ่มตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ ไช่อันซินก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองตามที่เขาชี้ไป และเขาก็เห็นแสงไฟรถจางๆ ลิบๆ ปรากฏขึ้นที่ไกลลิบ

คราวนี้แม้แต่เขาเองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ทว่าก็ไม่ได้หลุดขอบสติแต่อย่างใด กลับกันกลับคิดหาทางรับมือได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปสั่งคนขับรถอาปินกับเลขาหนุ่มทันที

“ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น อย่าเพิ่งดีใจเก้อ สังเกตเงียบๆ ไปก่อน!”

“แล้วหยิบมือถือของพวกนายออกมา ถ้าเป็นผู้รอดชีวิตหรือทีมช่วยเหลือจริง พวกเขาคงไม่ได้ยินเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือจากเราแน่!”

“พอถึงตอนนั้น พวกเราจะเปิดไฟฉายมือถือ สร้างแสงให้พวกเขาสังเกตเห็น! ถ้ายังไม่เห็นอีก อาปินนายก็เตรียมกดแตรรถเลย”

“จะล่อซอมบี้เพิ่มก็ช่างหัวมันเถอะ นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของพวกเราแล้ว! แม่งเอ๊ย! เสี่ยงกันหน่อยโว๊ย!”

“รับทราบครับท่านประธาน!”

เมื่อพูดจบ ทั้งสามคนต่างจ้องมองไปยังทิศทางของแสงไฟรถราวกับคนจมน้ำที่กำลังจะคว้าฟางเส้นสุดท้ายเพื่อรอดชีวิต...

และโลกความจริงก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาผิดหวัง เพียงไม่ถึงสิบนาทีให้หลัง ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ดีเซลคำรามด้วยเอกลักษณ์เฉพาะ รถเกราะจู่โจมคันหนึ่งที่ดูแข็งกร้าวและดุดันก็ปรากฏตัวในสายตาของพวกเขา

ในจังหวะที่รถเกราะคันนั้นเบียดรถตู้คันหนึ่งออกจากถนนซีสุ่ยแล้วเลี้ยวเข้าถนนเย่ต้า

เพียงครู่เดียว ไฟหน้าสีเหลืองอุ่นของรถเกราะก็ส่องไปยังรถ Maybach S680 คันที่ถูกฝูงซอมบี้ล้อมอยู่ ทำให้ทั้งสามคนที่นั่งอยู่ในรถแทบลืมตาไม่ขึ้น

หากเป็นในเวลาปกติ พวกเขาคงสบถด่าออกมาแล้วแน่ๆ ที่ถูกไฟรถส่องเข้าตาแบบนี้!

แต่ในเวลานี้กลับรู้สึกว่าแสงนั้นช่างอบอุ่นจนแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่!

“เร็วเข้า! เปิดไฟฉายมือถือ! เอาไปแนบกับกระจกแล้วโบกไปมา!”

…

ภายในรถเกราะจู่โจม มื่อกู้เฉิงหยวนเห็นสี่แยกคุ้นตานี้ เขาก็ถอนใจออกมาเบาๆ

อีกไม่ไกล หากเลี้ยวเข้าเย่ต้าแล้วขับต่อไปอีกเพียงสองถึงสามร้อยเมตร ก็จะถึงประตูเหนือของมหาวิทยาลัยเย่โจวแล้ว

“โฮ่\~ไ

ซอมบี้จำนวนหนึ่งเริ่มกรูกันเข้ามาใกล้รถเกราะ แต่ด้วยพลังขับเคลื่อนอันแข็งแกร่งกับเกราะที่หนาแน่น พวกมันจึงถูกชนกระเด็นออกไปหรือถูกทับจนแหลกคาล้อ

“ผู้การครับ ข้างหน้ามีรถเก๋งสีดำ มีแสงไฟกะพริบอยู่ข้างใน!” คนขับชื่อหูจวินเผิงรายงานขณะกำลังจะเลี้ยวเข้าเย่ต้า

“แสง?”

กู้เฉิงหยวนชำเลืองมองไปแล้วก็เห็นว่าในรถหรูสีดำคันหนึ่งมีแสงไฟสามดวงสั่นไหวไปมา น่าจะเป็นไฟจากมือถือ มองเงาเลือนๆ เห็นคนอยู่ข้างใน

“น่าจะเป็นผู้รอดชีวิต!”

ในใจของกู้เฉิงหยวนก็เกิดความรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย มนุษย์นั้นเป็นสัตว์สังคม ในห้วงแห่งภัยพิบัติ ใจคนมักอยากเกาะกลุ่มหากัน

“น่าจะเห็นพวกเราแล้ว จึงส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ!”

กู้เฉิงหยวนประเมินเงื่อนไขการช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว แม้ว่าเขาจะขับชนซอมบี้มาบ้างตลอดทาง

แต่เพราะต้องเคลียร์สิ่งกีดขวาง ทำให้รถเกราะเร่งความเร็วไม่ได้ ส่งผลให้มีซอมบี้ประมาณราวสามสิบตัวยังไล่ตามมาอยู่ด้านหลัง

ส่วนรอบรถ Maybach ก็มีซอมบี้ประมาณสิบถึงยี่สิบตัว บางตัวเมื่อได้ยินเสียงรถก็กำลังเริ่มวิ่งกรูมาทางรถเกราะ

บริเวณนี้ก่อนเกิดหายนะไม่ได้เป็นพื้นที่ที่มีคนหนาแน่น ตราบใดที่ไม่สร้างเสียงดังเกินไป ก็ไม่น่ามีอันตราย ควรเข้าไปช่วยเหลือได้!

เมื่อคิดเช่นนั้นแล้ว กู้เฉิงหยวนก็รีบปลุกเหล่าทหารที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ภายในรถ

ด้วยความที่สถานการณ์ไม่ปลอดภัยอยู่แล้ว จึงไม่มีใครหลับจริง ส่วนใหญ่แค่หลับตาเพื่อพักสายตา พอได้ยินเสียงเรียกก็ลุกขึ้นพร้อมทันที

“จวินเผิง อย่าหยุดรถ สี่แยกตรงนี้ถนนกว้างดี ตอนนี้นายขับรถเกราะทับและชนพวกซอมบี้ให้หมดก่อน กำจัดให้มากที่สุด!”

“คนอื่นเตรียมพร้อมสำหรับการรบ พอจวินเผิงเปิดพื้นที่ปลอดภัยแล้ว ให้ลงรถทันที ตั้งแนวป้องกันรอบนอก! พลซุ่มยิงกับพลยิงลูกระเบิดไม่ต้องลงจากรถ!”

“รับทราบ”

ทันทีที่คำสั่งจบลง หูจวินเผิงก็บังคับพวงมาลัยอย่างรุนแรง เหยียบคันเร่งมิด มุ่งหน้าพุ่งตรงไปยัง Maybach

ภายในรถ ทหารคนอื่นๆ ภายใต้การสั่งการของหัวหน้าหมู่เจี่ยซานหนิว ก็เริ่มตรวจสอบอุปกรณ์ เตรียมพร้อมจัดกำลังตามแผนกลยุทธ์

ปัง\~

ปัง\~ ปัง\~

เสียงชนดังสนั่นดังขึ้นต่อเนื่อง รถเกราะพุ่งทะยานดั่งลูกโบว์ลิ่งที่ถูกขว้างด้วยพลังสูงสุด!

ซอมบี้กว่าสิบตัวที่กรูเข้ามาด้วยท่าทางดุร้ายไม่มีแม้แต่โอกาสต่อต้าน ถูกชนกระเด็นออกไปในพริบตา

พวกมันร่วงลงพื้นอย่างกับตุ๊กตาผ้าขาดวิ่น บ้างก็กระแทกใส่พื้น บ้างก็กระแทกเข้าขอบรั้ว หรือไม่ก็พุ่มไม้ริมถนน

บางตัวที่ศีรษะกระแทกพื้นโดยตรง คอพลิกงอเก้าสิบองศาทันที กลายเป็นศพนิ่ง ส่วนพวกที่โดนชนจนกระดูกหักหลายจุด การเคลื่อนไหวก็อ่อนแอลงอย่างรุนแรง

แต่หูจวินเผิงยังคงเหยียบคันเร่งต่อเพื่อปรับมุมรถ!

โครม!

เสียงชนดังลั่นกว่าเดิม ซอมบี้ฝั่งหนึ่งของ Maybach ถูกรถจู่โจมซึ่งเป็นรถเกราะน้ำหนักกว่าแปดตันพุ่งใส่กวาดหายไปหมดในพริบตา

“ลงจากรถ ตั้งแนวป้องกัน! ระวังพวกซอมบี้ที่ถูกชนแต่ยังไม่ตายอยู่ที่พื้น!”

“รับทราบ!”

เหล่าทหารกระโจนลงจากรถอย่างคล่องแคล่ว พู่กวงเฉียงที่ถือปืนลูกซองอยู่แนวหน้าเป็นคนแรกที่พุ่งออกไป

เมื่อเขาก้าวลงจากรถ ก็มุ่งหน้าสู่ฝั่งที่ยังมีซอมบี้ล้อม Maybach อยู่ จากนั้นก็ลั่นไกทันที!

ปัง!

เสียงปืนทุ้มหนักดังกึกก้อง

ซอมบี้หญิงหน้าตาเน่าเละตัวหนึ่งที่วิ่งนำมาก่อน ศีรษะของมันระเบิดเหมือนแตงโมทันที

“วู้ฮู้\~” พู่กวงเฉียงร้องลั่นด้วยความตื่นเต้น

ปัง!

ปัง!

ปัง!

เขายิงซอมบี้ตัวอื่นอีกเจ็ดแปดตัวต่อเนื่อง แรงสะท้อนจากปืนลูกซองทำให้ใบหน้าของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

ภายในเวลาไม่ถึงห้าลมหายใจ เขาก็ยิงหมดแม็กกาซีนแล้ว ปืนลูกซองแต่ละนัดบรรจุกระสุนทังสเตนอัลลอยความหนาแน่นสูงถึงสิบสี่เม็ด พุ่งออกจากลำกล้องราวกับพายุเหล็ก

ซอมบี้ที่ว่าดุร้ายพอเจอพลังเจาะทำลายขนาดนี้ ก็ราวกับกระดาษบางๆ เจอใบมีด ค่อยๆ แตกกระจายออกเป็นชิ้นๆ ลูกเดียวล้มได้หลายตัวพร้อมกัน

พวกทหารที่ลงรถตามมาทีหลังแทบไม่มีโอกาสได้ยิง เพราะซอมบี้ที่ล้อม Maybach อยู่ถูกพู่กวงเฉียงเก็บเรียบหมดแล้ว

พวกเขาทำได้เพียงยิงซ้ำใส่ซอมบี้ที่โดนรถทับจนขยับไม่ไหว

ตึง ตึง ตึง

เสียงเคาะประตูรถดังขึ้นถี่ถ้วน สามคนในรถที่ยืนอึ้งดูฉากสังหารอันดุเดือดภายนอกอยู่ก็เพิ่งได้สติกลับมา

“ลงจากรถเร็ว!” เจี่ยซานหนิวตะโกนเรียกจากด้านนอก

“อ๊ะ ๆ ได้ครับ!”

ทั้งสามรีบเปิดประตูรถออกมาอย่างตื่นตระหนก พวกเขานั่งอยู่ในรถมาหลายชั่วโมง พอได้ออกมาก็โผพุ่งออกมาอย่างซวนเซ

เลขาขาอ่อนจนเสียหลักทรุดลงเข่าข้างเดียว ก่อนจะร้องออกมาเสียงหลง

“อ๊าก! มือฉัน”

เจี่ยซานหนิวหันไปตามเสียง พบว่าเข่าของอีกฝ่ายดันไปยันถูกชิ้นส่วนซอมบี้ที่ถูกล้อรถบดขยี้จนขาดกระจาย

ตอนนั้นเหล่าทหารก็เริ่มเปิดฉากยิงใส่ซอมบี้ฝูงย่อยที่ตามหลังมาแล้ว เจี่ยซานหนิวไม่มีเวลามานั่งปลอบใจ เขาจับตัวเลขาดึงขึ้นแล้วผลักส่งเข้าไปในรถ

ฝั่งไช่อันซินก็รีบคว้าตัวอีกฝ่ายเข้ารถไป แล้วตัวเองก็ตะเกียกตะกายขึ้นตามหลังเข้าไปทันที

“ปืนกลคุ้มกันการขึ้นรถ อย่าติดพันการรบ!” กู้เฉิงหยวนออกคำสั่งผ่านวิทยุสื่อสาร

ปัง ปัง ปัง ปัง

เมื่อคำสั่งสิ้นสุด เสียงปืนกลหนักขนาด 12.7 มม. ที่ติดอยู่บนหลังคารถเริ่มเปิดฉากด้วยการหมุนลำกล้อง

แค่ยิงสั้นสองระลอก ฝูงซอมบี้สิบกว่าตัวที่พุ่งไล่หลังมา ก็ตกลงราวกับฟางข้าวที่ถูกเกี่ยว

กระสุน 12.7 มม. เมื่อเจาะใส่ร่างซอมบี้จะเกิดฝอยเลือดกระจาย หากเฉี่ยวโดนตรงไหน ตรงนั้นจะขาดครึ่งท่อนในทันที!

เมื่อกระบอกปืนปาดผ่านไป ทิ้งไว้เพียงเศษเนื้อและชิ้นส่วนแขนขาที่เกลื่อนพื้น

กู้เฉิงหยวนมองภาพตรงหน้าแล้วยังต้องนิ่งไปเล็กน้อย เขารู้สึกว่าตัวเองประเมินพลังของปืนกลหนักต่ำเกินไป ที่ควรเป็นการยิงคุ้มกัน กลับกลายเป็นการสังหารล้างบางแทน!

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้สั่งให้เก็บผลึกพลังจากซอมบี้ เพราะในตอนนี้ไม่ต้องรีบ เก็บตอนกลางวันวันรุ่งขึ้นจะปลอดภัยกว่า

เมื่อทหารคนสุดท้ายปีนขึ้นรถเรียบร้อย รถเกราะก็สตาร์ทเครื่องอีกครั้ง แล้วเลี้ยวเข้าไปในถนนเย่ต้า เพียงไม่ถึงสองนาทีก็เดินทางถึงประตูเหนือฝั่งตะวันตกของมหาวิทยาลัยเย่โจวซึ่งกู้เฉิงหยวนคุ้นเคยเป็นอย่างดี

…………………