บทที่ 470 ทดสอบความสามารถเฉพาะทาง

บทที่ 470 ทดสอบความสามารถเฉพาะทาง

เจียงเหม่ยเอ๋อส่งเสียงหึ ออกมาด้วยสำเนียงอีสานแบบจัดเต็ม

“หัวหน้าหลี่คะ ทำไมพี่ถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะคะ?”

หลี่โหยวนานมองเธอเรียบๆ “ผมจะทดสอบคุณเป็นคนสุดท้ายครับ”

เจียงเหม่ยเอ๋อ: “เอ่อ...”

จากนั้น หลี่โหยวนานหันไปมองเล่าเฉินแล้วพูดว่า

“อาจารย์เฉินเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายสื่อสารใช่ไหมครับ?”

เล่าเฉินตอบอย่างภูมิใจ “ทำมาสิบกว่าปีแล้วครับ”

“นั่นนับว่าประสบการณ์โชกโชนจริงๆ ครับ”

“ชมเกินไปแล้วครับ”

“อาจารย์เฉินมีใบอนุญาตพนักงานวิทยุสมัครเล่นระดับ C ไหมครับ?”

“เอ๊ะ? เอ่อ... อันนั้นไม่มีครับ” สีหน้าเล่าเฉินเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนทันที

เขาย่อมเป็นมืออาชีพ

อุปกรณ์สื่อสารทั้งหมดของทีมสำรวจ ต่อให้เขาไม่เก่งถึงขั้นซ่อมมันได้ทุกชิ้น แต่ถ้าเกิดขัดข้อง เขาสามารถระบุสาเหตุได้อย่างรวดเร็ว

ในทีมสำรวจไม่ได้มีคนที่มีใบอนุญาตทุกคน แต่จะมีคนที่รับผิดชอบการใช้งานวิทยุและการสื่อสารฉุกเฉินโดยเฉพาะ

และเล่าเฉินก็คือคนนั้น

เขามีใบอนุญาตเหมือนกัน แต่เป็นระดับ B

แต่อย่ามองว่า B กับ C ห่างกันแค่ระดับเดียว

เพราะระดับ B ยังคงเป็นแค่ “ผู้ใช้งาน”

แต่ระดับ C นั้น ความจริงคืออยู่ในระดับ “วิศวกร” แล้ว

ความขลังของระดับที่มีเพียง 800 กว่าคนทั่วประเทศจีนนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

มันคือผู้วางแผนระบบที่ซับซ้อน

ในแง่หนึ่ง ผู้ถือใบอนุญาตระดับ C ถือเป็นทรัพยากรทางยุทธศาสตร์ของชาติเลยทีเดียว

“ระดับ C ก็ยังไม่มีเหรอครับ?” หลี่โหยวนานพยักหน้า

“งั้นที่ชมไปเมื่อกี้ ก็นับว่าชมเกินไปจริงๆ แหละครับ”

ต้องรู้ก่อนว่า มูลค่าของระดับ C ไม่ได้หมายความแค่ว่าสามารถใช้เครื่องวิทยุที่มีกำลังส่งสูงกว่าได้เท่านั้น

แต่มันหมายถึง “ความสามารถในการควบคุมคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า”

หลี่โหยวนานกระแอมไอแล้วพูดว่า

“งั้นเรามาเริ่มจากการทดสอบความสามารถเฉพาะทางด้านสื่อสารก่อนเลยครับ!”

พูดพลาง หลี่โหยวนานหันหลังเดินเข้าไปในรถ Unimog ครู่ต่อมาเขาก็หิ้วกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งออกมาแล้วเปิดมันออกต่อหน้าทุกคน

ทุกคนต่างชะโงกหน้าเข้าไปดู พบว่าในกระเป๋ามีชิ้นส่วนอะไหล่เก่าๆ ที่กระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด

หลี่โหยวนานตบมือเรียกความสนใจแล้วยิ้มพูดว่า

“ในนี้คือชิ้นส่วนวิทยุติดรถยนต์เก่าๆ ที่ผมแวะไปหามาจากอู่ซ่อมรถในเมืองเมื่อวานครับ”

ทุกคนต่างมองหลี่โหยวนานด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไร

เล่าเฉินยิ่งขมวดคิ้วมุ่นหนักกว่าเดิม

หลี่โหยวนานยิ้มบางๆ

“ในป่า โดยเฉพาะในเขตไร้มนุษย์ที่ไม่มีสัญญาณ ความเสี่ยงทุกรูปแบบสามารถเกิดขึ้นได้เสมอครับ”

“ต่อให้มีโทรศัพท์ดาวเทียม ก็ยังมีโอกาสขาดการติดต่อได้”

“อุปกรณ์สื่อสารทั่วไปยิ่งพึ่งพาไม่ได้ 100%”

“แล้วในสภาพแวดล้อมแบบนั้น เราจะติดต่อกับโลกภายนอกได้ยังไง? คำตอบคือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าครับ”

“คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง”

“และการจะเปลี่ยนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าให้กลายเป็นสื่อกลางการสื่อสารของเรา ขอแค่มีวิทยุติดรถยนต์ก็เพียงพอแล้วครับ”

“ดังนั้น เนื้อหาการทดสอบด้านสื่อสารคือ สมมติว่าในสภาวะที่สูญเสียอุปกรณ์สื่อสารทั้งหมด ให้ใช้ชิ้นส่วนวิทยุติดรถยนต์ประกอบเป็นเครื่องส่งวิทยุที่สามารถติดต่อกับภายนอกได้ และต้องติดต่อกับช่องสัญญาณฉุกเฉินให้สำเร็จครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เล่าเฉินถึงกับยืนอึ้งตะลึงงัน

หลี่โหยวนานเริ่มทำตามกฎการทดสอบที่เขาตั้งไว้ เขายิ้มแล้วพูดว่า

“ต่อไปผมจะทำให้ทุกคนดูครับ”

เขากางโต๊ะพับตัวเล็กออกมา จากนั้นเลือกชิ้นส่วนออกมากลองหนึ่งวางบนโต๊ะ แล้วหันไปมองทุกคน

ทุกคนต่างถูกดึงดูดสายตาเข้าไป รู้สึกว่าหลี่โหยวนานกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จึงเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

“เอ่อ... รบกวนทุกคนช่วยขยับเข้ามาใกล้ๆ บังลมให้หน่อยครับ”

“....”

เล่าเฉินขยับเข้าไปด้วย สีหน้าดูซับซ้อนมาก

ภาพที่เห็นคือหลี่โหยวนานเริ่มลงมืออย่างคล่องแคล่ว

มัลติมิเตอร์จิ้มลงบนโมดูลจ่ายไฟ วัดค่าเพียงสองจุดเขาก็ตัดสินได้ทันทีว่าตัวเก็บประจุกรองกระแสเสื่อมสภาพ เขาพลิกมือถอดคาปาซิเตอร์สเปกเดียวกันจากแผงวงจรซากอิเล็กทรอนิกส์อีกชิ้นมาเปลี่ยน ในระหว่างที่รอหัวแร้งร้อน เขาก็ใช้คีมปอกสายไฟเตรียมไว้เสร็จสรรพ

จุดบัดกรีไม่มีตะกั่วส่วนเกิน จิ้มเพียงนิดก็ติดแน่น พริบตาเดียวเขาก็ซ่อมโมดูลจ่ายไฟเสร็จ จากนั้นจิ้มไปที่ขาอินพุตของชิปขยายเสียง เมื่อได้ยินเสียงดังเปรี๊ยะจากลำโพง เขาก็รู้ทันทีว่าวงจรขยายเสียงปกติ ตลอดกระบวนการเขาไม่มีการวัดซ้ำซ้อน ทุกอย่างขึ้นอยู่กับสัมผัสและประสบการณ์ล้วนๆ

การกระทำเหล่านี้ดูเป็นมืออาชีพเกินไปจนคนทั่วไปดูไม่รู้เรื่อง เจียงเหม่ยเอ๋อที่เมื่อกี้ยังบ่นอยู่ถึงกับตาลาย เธอถามเล่าเฉินข้างๆ ว่า

“พี่เฉิน พี่ทำแบบนี้ได้ไหมคะ?”

เล่าเฉินไม่ตอบเธอ

เจียงเหม่ยเอ๋อหันไปถามหลิวสี่เล่อต่อ “น้องสี่เล่อ ดูรู้เรื่องไหมคะ?”

หลิวสี่เล่อตอบ “ไม่ต้องรู้เรื่องหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าเขาเทพก็พอแล้ว”

ในตอนนี้ สิ่งที่หลี่โหยวนานทำ มีเพียงวิศวกรสื่อสารตัวจริงเท่านั้นที่รู้ถึงระดับฝีมือ

เขาไม่ต้องดูแผนผังขาชิป ก็สามารถหาตำแหน่งสัญญาณของโมดูลวิทยุได้แม่นยำ กรรไกรตัดสายส่วนเกินทิ้งอย่างเด็ดขาด นำขาของชิปส่งสัญญาณแบบง่ายมาวางทับจุดบัดกรีเดิมของเครื่อง หัวแร้งจิ้มแล้วยกขึ้นอย่างรวดเร็ว สายไฟถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ จุดต่อที่เปลือยอยู่ถูกสวมด้วยท่อหดแล้วใช้ไฟแช็ครนจนแน่นสนิท ทุกอย่างทำต่อเนื่องไม่มีติดขัด

ไม่นานนัก เขาก็ล็อคแผงวงจรที่ดัดแปลงเสร็จแล้วเข้ากับโครงเครื่องเดิมอย่างแน่นหนา

ปุ่มหมุนถูกกดเข้าที่ จังหวะการหมุนมีความหน่วงที่พอดี เชื่อมต่อกับตัวต้านทานปรับค่าได้อย่างแม่นยำ

“เสร็จ... แล้วเหรอครับ?”

หลี่โหยวนานพยักหน้าเบาๆ แต่พูดต่อว่า

“ถึงจะใช้งานได้แล้ว แต่การจะใช้เจ้านี่ติดต่อกับช่องสัญญาณฉุกเฉินให้สำเร็จ ยังต้องอาศัยเทคนิคอีกนิดหน่อยครับ”

เล่าเฉินกลอกตามองบน อาศัยเทคนิคแค่นิดเดียวงั้นเหรอ?

เจ้าเครื่องที่ประกอบขึ้นมาจากวิทยุติดรถยนต์แบบแก้ขัดคันนี้ไม่ใช่เครื่องวิทยุสื่อสารมืออาชีพ ดังนั้นจึงต้องอาศัยทักษะการใช้งานในระดับสูงมาก

หลายคนมีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับการใช้งานวิทยุสื่อสาร คิดว่ายิ่งระดับใบอนุญาตสูงขึ้น เครื่องที่ใช้ก็น่าจะยิ่งง่ายขึ้น

ความเข้าใจแบบนั้นถูกแค่ครึ่งเดียว

ความจริงแล้ว ใบอนุญาตระดับสูงคือการการันตีในฝีมือ

พนักงานวิทยุระดับท็อป คือคนที่สามารถใช้เครื่องที่ห่วยที่สุดติดต่อสื่อสารให้เทพที่สุดได้

เล่าเฉินเองก็รู้เรื่องนี้ดี

หัวใจสำคัญของการสื่อสารทางวิทยุคือ “คน” ไม่ใช่ “อุปกรณ์”

พนักงานวิทยุระดับท็อปไม่เพียงแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าโมดูลไหนใช้ได้หรือเสียตรงไหน และสามารถดัดแปลงแก้ปัญหาด้วยวัสดุรอบตัว เช่น การถอดอะไหล่จากซากมาเติมวงจร ให้เครื่องที่ขาดแคลนหรือเกือบจะเป็นขยะกลับมามีชีวิตใหม่ได้

ในด้านการใช้งาน ยิ่งสามารถตัดสินสภาวะคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าได้อย่างแม่นยำ เข้าใจกฎการแพร่กระจายของคลื่นฟ้า คลื่นดิน และการสะท้อนของชั้นบรรยากาศไอโอโนสเฟียร์ เลือกย่านความถี่ที่ดีที่สุด และใช้สภาพแวดล้อมเพื่อทลายขีดจำกัดของกำลังส่งและระยะทางของอุปกรณ์ห่วยๆ ได้

เขาสามารถรับส่งข้อมูลสำคัญที่แม่นยำท่ามกลางเสียงรบกวนเต็มหน้าจอ และยังสามารถปรับจูนสัญญาณด้วยมือเพื่อให้สัญญาณที่อ่อนมากถูกระบุได้อย่างชัดเจน

คนพวกนี้แหละคือคนที่กุมความลับของอารยธรรมสมัยใหม่ที่แท้จริง!

เล่าเฉินแม้จะใช้เครื่องวิทยุเป็น แต่ฝีมือยังห่างไกลจากระดับนั้นมากนัก

ความจริงเขาสงสัยว่า ต่อให้เป็นคนที่มีระดับ C ทั่วไป ก็ยังยากที่จะทำแบบนี้ได้

และวินาทีนั้นเขาก็ระลึกได้ว่า ชายหนุ่มตรงหน้าเขาคนนี้คือ “ตัวพ่อ” ที่กุมกฎเกณฑ์ของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอย่างแท้จริง

เรื่องหลังจากนี้ สำหรับเขามันไม่ใช่การทดสอบอะไรอีกต่อไปแล้ว

จะทดสอบหาพระแสงอะไรล่ะ ให้เขาทำตามหลี่โหยวนานเนี่ยนะ?

เล่าเฉินรู้ดีว่า ต่อให้เขาจะถูไถประกอบเครื่องวิทยุขึ้นมาได้เครื่องหนึ่ง แต่ด้วยระดับฝีมือของเขา มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้เครื่องนี้ติดต่อกับโลกภายนอกได้สำเร็จ

แต่หลี่โหยวนานเริ่มลงมือใช้งานแล้ว

ในเวลาไม่นาน หลี่โหยวนานก็สามารถเชื่อมต่อกับศูนย์ฉุกเฉินได้สำเร็จ

จากนั้น ภาพที่ทำให้เล่าเฉินเลือดลมสูบฉีดก็เกิดขึ้น

พนักงานวิทยุ หรือที่เรียกกันว่า “แฮม” จะมีรูปแบบการสื่อสารที่เป็นสากลทั่วโลก

หลี่โหยวนานพูดว่า

“BC6AX: ศูนย์ฉุกเฉินตะวันตก Z-01, ศูนย์ฉุกเฉินตะวันตก Z-01, ที่นี่ BC6AX, เรียกศูนย์ฉุกเฉินตะวันตก Z-01, Over.”

ศูนย์ฉุกเฉินตะวันตก Z-01: “BC6AX, BC6AX, ที่นี่ศูนย์ฉุกเฉินตะวันตก Z-01 รับสัญญาณคุณได้แล้ว สัญญาณของคุณระดับ 59, Over.”

หลี่โหยวนาน: “ศูนย์ฉุกเฉินตะวันตก Z-01, BC6AX รับทราบ สัญญาณของผมระดับ 59 ขณะนี้กำลังใช้เครื่องวิทยุประกอบเองกลางแจ้งเพื่อทดสอบประสิทธิภาพการสื่อสาร จึงขอความร่วมมือจากสถานีของคุณเพื่อทดสอบ, Over.”

ศูนย์ฉุกเฉินตะวันตก Z-01: “BC6AX, ศูนย์ฉุกเฉินตะวันตก Z-01 ตกลงร่วมทดสอบ โปรดดำเนินการตามขั้นตอน สถานีของเราจะรอรับฟังตลอดการทดสอบ, Over.”

จากนั้น หลี่โหยวนานก็ทำการสื่อสารกับศูนย์ Z-01 อย่างชำนาญ

การสื่อสารไม่ได้ดำเนินไปนานนัก เพราะย่านความถี่นี้คือสายช่วยชีวิต จึงไม่ควรถูกใช้ทดสอบนานเกินไป

หลังจากจบการสื่อสารอย่างรวดเร็ว หลี่โหยวนานก็ปิดอุปกรณ์ และเขาก็ได้ยินน้ำเสียงของเล่าเฉินที่เปลี่ยนไป 180 องศาทันที

“เอ่อ... หัวหน้าหลี่ครับ BC6AX คือสัญญาณเรียกขานของคุณเหรอครับ?”

“ครับ ใช่ครับ”

“โอ้พระเจ้า...”

“อ้อ การสาธิตของผมเสร็จแล้วครับ”

เล่าเฉินรีบพูดขึ้นทันที “หัวหน้าหลี่ครับ ผมยอมแล้ว ผมยอมพี่แบบหมดหัวใจเลย ไม่ต้องทดสอบอะไรแล้วครับ ต่อไปพี่สั่งให้ผมทำอะไรผมก็จะทำตามนั้นเลย!”

เมื่อเห็นเล่าเฉินที่ตอนแรกต่อต้านที่สุดกลับลำกะทันหัน สีหน้าของคนอื่นๆ จึงดูซับซ้อนขึ้นมาทันที

เห็นได้ชัดว่า สิ่งนี้ทำให้ขวัญกำลังใจของฝ่ายค้านแตกกระเจิงไปเรียบร้อย

หลิวสี่เล่อมองภาพนี้ด้วยความขำ

เธอรู้ดีว่า ความสามารถที่หลี่โหยวนานแสดงออกมาในตอนนี้ เพียงพอแล้วที่จะสร้างบารมีให้กับเขา

ต่อให้เขาไม่ทดสอบคนอื่นต่อ เชื่อว่าก็คงไม่มีใครกล้าคัดค้านเขาอีกแล้ว

อย่างไรก็ตาม หลี่โหยวนานไม่ได้รีบร้อนจบการทดสอบ เขาหันไปมองกลุ่มคนขับรถและช่างเครื่อง

“รถยนต์คือเครื่องมือหลักที่เราต้องพึ่งพาในเขตไร้มนุษย์ ส่วนคนขับและช่างเครื่องคือเจ้าหน้าที่เทคนิคที่สำคัญที่สุดของเครื่องมือชิ้นนี้ครับ”

“ต่อไป เรามาทดสอบความสามารถเฉพาะทางที่เกี่ยวกับรถยนต์กันเถอะครับ!”