ตอนที่ 30: ของขวัญวันเกิดสามีสุดที่รักและภารกิจฝากเลี้ยงลูก(และแมว)สุดป่วน

วันที่ยี่สิบมิถุนายนเป็นวันเกิดของฟู่สือจิ่ง

ทว่าน่าเสียดายที่วันนี้เขามีคิวถ่ายทำฉากสำคัญพอดี จึงคาดว่าคงจะกลับถึงบ้านได้ก็ในช่วงค่ำ

หลังจากที่สืออวี่จัดการธุระที่บริษัทเสร็จในช่วงเช้า เธอก็เริ่มนั่งครุ่นคิดว่าจะเลือกของขวัญอะไรให้ฟู่สือจิ่งดี

เธอมองไปยังเจ้าไมนอร์ที่กำลังหลับปุ๋ย ก่อนจะก้าวเข้าไปตบตัวมันเบาๆ เพื่อปลุกให้ตื่น

"เหมียว!"

ไมนอร์ที่กำลังฝันหวานสะดุ้งตกใจจนกระโดดลงไปกองกับพื้น

เมื่อเห็นว่าเป็นสืออวี่ มันก็เริ่มผ่อนคลายลงอีกครั้ง

"โฮสต์ครับ มีอะไรหรือเปล่า?"

"วันนี้วันเกิดฟู่สือจิ่ง นายคิดว่าควรให้อะไรเป็นของขวัญดี?"

สืออวี่ยืนกอดอก พิงหลังเข้ากับโซฟาด้วยท่าทางเกียจคร้าน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไมนอร์ก็โพล่งออกมาโดยไม่ต้องคิด

"ให้เงินเขาไปเลยสามสิบล้านครับ!"

......

"สามสิบล้านแห่งความสุข สามสิบล้านแห่งความโชคดี และสามสิบล้านแห่งสุขภาพที่แข็งแรง!"

ได้ยินดังนั้น คิ้วของสืออวี่ก็กระตุกยิบๆ เธอแทบจะอดใจไม่ไหวจนอยากจะจับมันโยนออกไปข้างนอกเสียให้รู้แล้วรู้รอด

เจ้าไมนอร์ที่เพิ่งรู้ตัวว่าพูดจาไร้สาระส่งยิ้มแห้งๆ ก่อนจะรีบแก้ตัว

"เดี๋ยวผมเช็กให้ครับโฮสต์ รอสักครู่เดียว"

ไม่นานนัก ไมนอร์ก็นำข้อมูลที่ค้นหาได้มาบอกแก่สืออวี่

"โฮสต์ครับ จากผลการวิจัยของผม ของขวัญที่ได้รับความนิยมมากที่สุดสำหรับสามีก็คือ นาฬิกา เครื่องโกนหนวด น้ำหอม เข็มขัด เค้ก และอะไรประมาณนี้ครับ"

น้ำหอมงั้นเหรอ?

หากไมนอร์ไม่ได้พูดด้วยสีหน้าจริงจังขนาดนี้ เธอคงสงสัยไปแล้วว่ามันจงใจใส่ตัวเลือกนี้เพิ่มเข้ามาเองหรือเปล่า

สืออวี่ใช้ความคิด เธอจำได้ว่าฟู่สือจิ่งดูเหมือนจะไม่มีนิสัยชอบประพรมน้ำหอมสักเท่าไหร่

จะมีก็แต่บางครั้งที่ต้องไปร่วมงานอีเวนต์ต่างๆ ซึ่งทางทีมงานจัดเตรียมไว้ให้เท่านั้น

สืออวี่ไล่ดูรายการของขวัญเหล่านั้น และในที่สุดเธอก็ตัดสินใจว่าตัวเลือกแรกดูจะเข้าท่าที่สุด

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เธอก็เหลือบไปมองฟู่อันเย่ที่กำลังนอนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากให้กับของเล่นที่แขวนอยู่บนเปล

บางครั้ง การมีลูกก็ทำให้ชีวิตไม่ค่อยสะดวกสบายเท่าไหร่นัก

หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็จัดการห่อตัวลูกน้อย เตรียมข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็น แล้วเรียกแท็กซี่ออกไปข้างนอกทันที

อ้อ แน่นอนว่าต้องหนีบเจ้าไมนอร์ที่เป็นภาระติดสอยห้อยตามไปด้วย

เมื่อสืออวี่ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เธอก็มาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าตึกสตาร์ไลท์เอนเตอร์เทนเมนต์เรียบร้อยแล้ว

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดสายหาเฮ่อเฉิน

ไม่ถึงสิบวินาที ปลายสายก็กดรับ

"ฮัลโลสืออวี่ ลมอะไรหอบเธอให้โทรหาฉันได้เนี่ย?"

เสียงโวยวายตามสไตล์ของเฮ่อเฉินดังลอดออกมา สืออวี่ระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

"ฉันได้ยินสือจิ่งบอกว่า นายอยากจะเล่นกับอันเย่น่ะ"

ได้ยินเช่นนั้น เฮ่อเฉินก็หัวเราะร่าและยอมรับออกมาอย่างหน้าชื่นตาบาน

"ใช่ๆๆ หรือว่าบ่ายนี้ให้ฉันไปหาเธอดีไหม? ประจวบเหมาะกับวันนี้วันเกิดสือจิ่งพอดี ฉันเองก็เตรียมของขวัญวันเกิดไว้ให้เขาเหมือนกัน"

"ไม่ต้องมาหาฉันหรอก ตอนนี้ฉันอยู่ข้างล่างบริษัทนายนี่แหละ"

ทันทีที่เธอพูดจบ ก็ได้ยินเสียงอุทานด้วยความตกใจของเฮ่อเฉินดังมาตามสาย

"อะไรนะ!?"

แต่เขาปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว

"จริงเหรอ!? รอฉันก่อนนะ ฉันจะรีบลงไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

พูดจบเขาก็รีบวางสายและวิ่งลงมาจากตึกอย่างใจจดใจจ่อ

สืออวี่มองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไป เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วยิ้มขำเงียบๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

"โฮสต์ครับ คุณจะจับผมโยนเข้าไปในห้องทำงานเขาด้วยหรือเปล่า?"

ไมนอร์ที่ถูกบังคับให้อยู่ในกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงน่าเวทนา

สืออวี่หัวเราะหึๆ ในลำคอด้วยท่าทีที่มีเลศนัย

"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?"

......

ไมนอร์นิ่งเงียบไปทันควัน รู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระหน่ำโจมตีจนเจ็บปวดรวดร้าว

เห้อ... ชีวิตแมวมันไม่ได้เลือกเองได้จริงๆ สินะ

ในขณะที่ไมนอร์กำลังแอบเศร้าสร้อย เฮ่อเฉินก็วิ่งลงมาถึงชั้นล่างของบริษัทพอดี

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ และพบตัวสืออวี่ในทันที

"สืออวี่!"

เฮ่อเฉินก้าวยาวๆ เข้ามาหา และเมื่อเขาเห็นฟู่อันเย่ในอ้อมแขนของสืออวี่ รอยยิ้มบนใบหน้าก็กว้างขึ้นกว่าเดิม เขาแทบจะอยากจะเข้าไปอุ้มเด็กน้อยในทันที

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกระเป๋าใส่แมว จึงเลิกคิ้วถาม

"ทำไมเอาแมวมาด้วยล่ะ?"

เจ้าแมวไมนอร์: ...

"มันต้องมาด้วยน่ะค่ะ"

สืออวี่ยิ้ม แล้วส่งตัวฟู่อันเย่ในอ้อมแขนให้เฮ่อเฉิน

"ขึ้นไปข้างบนก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะบอกวิธีป้อนนมลูกให้นะ"

เฮ่อเฉินประคองฟู่อันเย่ที่ตัวเบาหวิวไว้อย่างระมัดระวัง จากนั้นก็พยักหน้าและนำทางเธอเข้าไปในตึกบริษัท

หลังจากที่ทั้งสองคนก้าวเข้าลิฟต์ไป พนักงานต้อนรับทั้งสองคนก็เปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็นการทำหน้าตาช็อกสุดขีดทันที

"นี่ เธอเห็นนั่นไหม!?"

"เห็นสิ!"

ทั้งสองสบตากันอย่างมีความหมายโดยไม่ต้องพูดอะไรออกมา

ประธานเฮ่อนอกจากจะแต่งงานแล้ว ยังมีลูกแล้วด้วย!

เมื่อมาถึงห้องทำงานของเฮ่อเฉิน สืออวี่ก็เริ่มอธิบายขั้นตอนการป้อนนมว่าต้องป้อนทุกกี่ชั่วโมง และต้องให้ปริมาณเท่าไหร่ในแต่ละครั้ง...

"เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวก่อน!"

เฮ่อเฉินทำหน้ามึนตึ้บ เขามองสืออวี่ด้วยสายตาที่ซับซ้อนและถามหยั่งเชิงออกไป

"หมายความว่ายังไง? นี่เธอจะทิ้งลูกไว้แล้วไปธุระต่อเหรอ?"

"ไม่งั้นนายคิดว่าฉันหอบอันเย่มาที่นี่ทำไมล่ะ?"

สืออวี่พูดพลางมองเขาด้วยความขบขัน

......

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเฮ่อเฉินก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและแฝงไปด้วยความกังวล

เขาโบกมือพัลวัน "ไม่เอาหรอก ฉันจะไปดูแลอันเย่คนเดียวไหวได้ยังไง?"

คาดไม่ถึงว่าพอเขาพูดจบ สืออวี่ก็ชี้ไปที่เจ้าไมนอร์ที่กระโดดขึ้นไปนั่งบนโซฟาแล้ว

"ก็นี่ไง ยังมีอีกคนอยู่ที่นี่"

......

เฮ่อเฉินมองดูไมนอร์ที่ขึ้นไปขดตัวหลับบนโซฟาแล้วแทบจะหลุดขำออกมาด้วยความระอา

ก่อนที่เขาจะได้ท้วงอะไร สืออวี่ก็พูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง

"ไม่ต้องห่วงหรอก มันฉลาดกว่าคนส่วนใหญ่เสียอีก ถ้านายไม่เชื่อ ลองสั่งให้มันตีลังกากลับหลังให้ดูสิ"

......

เฮ่อเฉินไม่อยากจะต่อปากต่อคำด้วยแล้ว แต่พอได้ยินสืออวี่พูดแบบนั้น ความอยากรู้อยากเห็นก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

แมวตัวนี้มันจะฉลาดขนาดนั้นจริงเหรอ?

"มันชื่ออะไรนะ?"

"ไมนอร์ค่ะ"

จากนั้น เฮ่อเฉินก็กระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะจ้องมองไปที่ไมนอร์แล้วลองสั่งดู

"ไมนอร์ ตีลังกากลับหลังให้ดูหน่อยสิ"

ไมนอร์ที่นอนอยู่บนโซฟาได้ยินดังนั้นก็หรี่ปรือตามองเขาอย่างเฉื่อยชา ในจังหวะที่มันกำลังจะทำเมินใส่ ก็ดันไปสบเข้ากับสายตาของสืออวี่พอดี

......

ไมนอร์ถอนหายใจในใจอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะลุกขึ้นและโชว์ท่าตีลังกากลับหลังให้เฮ่อเฉินดูหนึ่งรอบ

"เช้ดเข้!"

เฮ่อเฉินถึงกับช็อก

เขาไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าแมวตัวนี้จะมีความสามารถขนาดนี้ มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อสุดๆ

"ไมนอร์ กระโดดอีกรอบสิ"

ไมนอร์ทำหน้าเซ็งกะตายแต่ก็ยอมตีลังกาโชว์อีกรอบ

เฮ่อเฉินเริ่มสนุกและสั่งให้มันทำอีกหลายต่อหลายครั้ง

สืออวี่ยนั่งอยู่บนโซฟา มองดูภาพเหตุการณ์นี้ด้วยความสนใจ

ส่วนตัวต้นเรื่องอย่างเจ้าไมนอร์นั้น แทบจะหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสายเลือด

ผ่านไปพักใหญ่ เมื่อสืออวี่เห็นว่าได้เวลาสมควรแล้ว เธอก็ลุกขึ้นและบอกกับเฮ่อเฉินที่กำลังเล่นสนุกอยู่ว่า

"เฮ่อเฉิน ฉันฝากดูแลลูกด้วยนะ นายไม่ต้องทำอะไรมากหรอก แค่ป้อนนมให้ตรงเวลาก็พอ"

"เดี๋ยวสิ แล้วสรุปเธอจะไปไหนกันแน่เนี่ย?"

เฮ่อเฉินวางฟู่อันเย่ลงบนโซฟา โดยใช้มือข้างหนึ่งกันไว้เพื่อความปลอดภัย ก่อนจะหันมาถามสืออวี่

"อันดับแรกฉันจะไปซื้อของก่อน จากนั้นก็จะไปหาสือจิ่งเพื่อทำเซอร์ไพรส์เขาหน่อย"

เมื่อได้ยินแบบนั้น เฮ่อเฉินก็พยักหน้าเข้าใจในทันที

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งเบอร์โทรศัพท์ชุดหนึ่งให้สืออวี่

"นี่เบอร์ผู้ช่วยของสือจิ่งนะ เธอติดต่อเขาโดยตรงได้เลย"

"โอเค ขอบคุณมากนะ"

พูดจบ สืออวี่ก็หยิบกระเป๋าและเดินออกจากห้องทำงานไป

หลังจากสืออวี่จากไป เฮ่อเฉินก็ก้มลงมองฟู่อันเย่ที่กำลังอารมณ์ดี

เขาฉีกยิ้มกว้างและพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มว่า

"อันเย่น้อย ยิ้มให้พ่อทูนหัวอีกสักทีสิลูก!"