ตอนที่ 278 ไม่ต้องมีตัวสำรอง

เสิ่นเยียนสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว รับป้ายประจำตัวแผ่นนั้นมาตรวจสอบ มันคือป้ายประจำตัวของเพ่ยอู๋ซูจริง ๆ

สีหน้าของนางแปรเปลี่ยนไปมา

เกิ่งเกาจวิ้นเดินเข้ามาใกล้เสิ่นเยียน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ศิษย์น้องเสิ่น ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้นกับกลุ่มอสูรของพวกเจ้า? เพ่ยอู๋ซูสมาชิกกลุ่มของเจ้า ดูเหมือนจะกำลังใช้... กลยุทธ์ล่อเสือออกจากถ้ำอยู่นะ"

และในขณะนั้นเอง เรือปราณอีกลำหนึ่งก็แล่นมาถึง

นั่นคือเรือปราณของอวี๋ฉางอิง

"เอ๊ะ ทำไมถึงเป็นพวกท่าน?"

จูเก่อโย่วหลินตกตะลึงเมื่อได้เห็นกลุ่มไท่ผิง

สายตาของเกิ่งเกาจวิ้นกวาดมองคนบนเรือปราณอีกลำ ก่อนจะหันมาพูดกับเสิ่นเยียน

"ศิษย์น้องเสิ่น หรือว่าเกิดความขัดแย้งภายในกลุ่มอสูรเสียแล้ว? เจ้าไม่บอกข้าก็ไม่เป็นไร แต่ศิษย์พี่ต้องขอยอมรับเลยว่า เพ่ยอู๋ซูถือเป็นยอดขุนพลของกลุ่มอสูรอย่างแท้จริง หากปล่อยให้เขาจากไป นับเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของพวกเจ้าเลยทีเดียว!"

เสิ่นเยียนกำป้ายประจำตัวที่เหมือนกันสองแผ่นไว้ในมือแน่น เมื่อได้ยินคำพูดของเกิ่งเกาจวิ้น นางก็เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอันหยาบกร้านของอีกฝ่าย

"รบกวนศิษย์พี่เกิ่งแล้ว"

กล่าวจบ เสิ่นเยียนก็กระโดดกลับขึ้นไปบนเรือปราณของกลุ่มอสูร

เกิ่งเกาจวิ้นหัวเราะเสียงดังอย่างเปิดเผย

"ศิษย์น้องเสิ่น ยินดีด้วยที่พวกเจ้าคว้าสิทธิ์เข้าร่วม แผนการห้าสถาบันมาได้ หวังว่ากลุ่มอสูรจะไม่ทำให้สถาบันซีอวี้ของพวกเราต้องขายหน้าในแดนจงอวี้นะ"

เสิ่นเยียนหันกลับไปมองเกิ่งเกาจวิ้น

"ศิษย์พี่เกิ่ง ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ"

เรือปราณของกลุ่มไท่ผิงแล่นมุ่งหน้าต่อไป ในขณะที่เรือปราณของกลุ่มอสูรกลับบินวนช้า ๆ อยู่กลางอากาศ

"เพ่ยอู๋ซูล่ะ?!"

เสิ่นเยียนมองหน้าทุกคนแล้วกล่าวว่า

"พวกเราติดกับแล้ว เขาไม่ได้นำป้ายประจำตัวไปด้วย แต่แอบโยนมันทิ้งไว้บนเรือปราณของกลุ่มไท่ผิงอย่างเงียบเชียบเพื่อล่อพวกเราออกมา เส้นทางที่เขาใช้หลบหนี ไม่ใช่เส้นทางนี้แน่นอน! แต่ดูจากเวลาที่กลุ่มไท่ผิงออกเดินทาง เขาไม่น่าจะไปได้ไกลนัก พวกเรารีบแยกย้ายกันตามหาเดี๋ยวนี้!"

อวี๋ฉางอิงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"จะตามไปทำไม? ในเมื่อเขาตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะทิ้งพวกเราไป แถมยังวางแผนหลอกลวงกันอีก พวกเรายังจะหน้าด้านแบกหน้าไปตามง้อเขาอีกหรือ? แม่ไม่ไป! เขาอยากไปก็ให้เขาไป!"

"พวกเจ้าอยากจะไปตามก็ไปเถอะ แต่แม่ไม่ขอร่วมวงด้วยแล้ว"

"น้องหญิงฉางอิง อย่าเพิ่งโมโหสิ"

เวินอวี้ชูถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนใจ

อวี๋ฉางอิงกัดฟันกรอด

"โมโห? เจ้าลูกหมาเพ่ยอู๋ซูมีค่าพอให้แม่ต้องโมโหด้วยหรือ? ถ้าเขาแค่อยากจะไปเฉย ๆ แม่ก็อาจจะลองรั้งเขาดูสักหน่อย แต่เขากลับใช้แผนการมาล่อหลอกพวกเราแบบนี้ มันแสดงว่าเขาไม่อยากเจอหน้าพวกเราขนาดไหนกัน?"

เจียงเสวียนเยว่ทำหน้าบึ้งตึง

"เขาทำเกินไปจริง ๆ"

จูเก่อโย่วหลินเสริม

"ใช่! ข้าก็คิดว่าครั้งนี้เขาทำเกินไป จะบอกไปก็ไปดื้อ ๆ แบบนี้ได้ยังไง!"

เซียวเจ๋อชวนและเวินอวี้ชูรู้ความจริงอยู่แล้ว พวกเขาจึงไม่อาจเอ่ยคำตัดพ้อใด ๆ ออกมาได้ เพราะความรับผิดชอบที่เพ่ยอู๋ซูแบกรับนั้นหนักหนาสาหัสเกินไป ความต้องการส่วนตัวและอารมณ์ความรู้สึกของเขาจำต้องถูกเก็บไว้เป็นเรื่องท้ายสุด

เสิ่นเยียนใช้นิ้วมือนวดหว่างคิ้ว แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"พวกเจ้าไม่อยากจับเขากลับมากระทืบสักยกหรือ? พวกเราไม่ได้จะไปขอร้องให้เขากลับมา แต่จะไปมัดตัวเขากลับมาต่างหาก ยอมให้เขาจากไปง่าย ๆ แบบนี้ พวกเจ้ากลืนความแค้นนี้ลงหรือ?"

อวี๋ฉางอิงหรี่ตาลง ไฟโทสะในใจลุกโชนแทบระเบิดออกมา

"เยียนเยียนพูดถูก แม่ต้องระบายความแค้นนี้ให้ได้! ไป พวกเรารีบไปลากคอเขากลับมาเดี๋ยวนี้!"

เสิ่นเยียนยื่นมือไปรั้งตัวอวี๋ฉางอิงไว้

"เดี๋ยวก่อน ข้านึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ บางทีเขาอาจจะช่วยให้เราหาเพ่ยอู๋ซูเจอได้เร็วขึ้น"

"ใคร?"

"ชิงอู"

"จริงด้วยสิ ชิงอูทำนายดวงชะตาได้ มีเขาอยู่ จะกลัวหาเพ่ยอู๋ซูไม่เจอได้ยังไง?"

ดวงตาของจูเก่อโย่วหลินเป็นประกายขึ้นมา

"ไป ไปหาชิงอูกันก่อน"

...

ณ โรงเตี๊ยม

พวกเขาพบตัวชิงอู และเล่าเรื่องที่เพ่ยอู๋ซูจากไปให้ฟัง

ชิงอูมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"อู๋ซูจะจากไปได้อย่างไร? ข้าจำได้ว่า..."

เขาเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ ไม่ต้องรอให้พวกเสิ่นเยียนเอ่ยปาก เขาก็รีบหยิบอุปกรณ์ทำนายออกมา เพื่อคำนวณวาสนาความสัมพันธ์ระหว่างเพ่ยอู๋ซูกับกลุ่มอสูรทันที

"เป็นยังไงบ้าง?"

จูเก่อโย่วหลินเห็นชิงอูจ้องมองผังทำนายที่วางไว้อยู่นาน จึงอดถามไม่ได้

ชิงอูชี้ไปที่ผังทำนายด้วยท่าทีจริงจัง แล้วอธิบายว่า

"พวกเจ้าดูสิ จุดแปดจุดในผังนี้หมายถึงพวกเจ้า เดิมกลุ่มันล้อมรอบกันเป็นวงกลม แต่ตอนนี้มีจุดหนึ่งนูนออกมา นั่นหมายความว่าเขาต้องการจะแยกตัวออกจากกลุ่มอสูร"

ได้ยินเช่นนี้ พวกเสิ่นเยียนต่างพากันเงียบกริบ

หรือว่าจะแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วจริง ๆ?

ชิงอูเห็นสีหน้าหมองหม่นของพวกเขา จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมาบาง ๆ

"แต่ว่า พวกเจ้าลองดูให้ดี ๆ จุดแปดจุดที่ล้อมเป็นวงกลมนั้น ด้านนอกยังมีเส้นสีแดงล้อมไว้อีกชั้นหนึ่ง และจุดที่แทนตัวอู๋ซูก็ยังไม่อาจหลุดออกจากวงเส้นสีแดงนั้นได้ นี่หมายความว่าวาสนาระหว่างเขากับกลุ่มอสูรยังไม่สิ้นสุด เขายังคงเป็นคนของกลุ่มอสูร หรือพูดอีกอย่างก็คือ ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาอยู่กับกลุ่มอสูรและไม่อาจแยกจากได้"

"จริงเหรอ?"

จูเก่อโย่วหลินถามด้วยความตื่นเต้น

ชิงอูพยักหน้า

"อืม"

หลังจากความตื่นเต้นผ่านพ้นไป จูเก่อโย่วหลินก็ขมวดคิ้ว

"ชิงอู ช่วยคำนวณหน่อยสิว่าทำไมเขาถึงต้องไป?"

ชิงอูส่ายหน้า สีหน้าลำบากใจ

"ตบะข้ายังไม่แก่กล้าพอจะคำนวณเรื่องนั้นได้"

เสิ่นเยียนถามต่อ

"ชิงอู เจ้าสามารถคำนวณตำแหน่งของเขาได้ไหม?"

"ข้าจะลองดู"

ชิงอูเงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววจริงจัง พูดจบเขาก็เริ่มจัดการกับอุปกรณ์ทำนายทันที

ครู่ต่อมา ชิงอูก็ขมวดคิ้ว

"พวกเจ้าไม่ต้องตามหาแล้ว นิมิตบอกว่าพวกเจ้าหาเขาไม่เจอหรอก แต่ทว่า... ภายในหนึ่งหรือสองเดือนข้างหน้านี้ พวกเจ้าจะได้พบกับเขา"

"ภายในหนึ่งหรือสองเดือน? หรือว่าเพ่ยอู๋ซูจะไปที่แดนจงอวี้ด้วยตัวเอง?"

เจียงเสวียนเยว่มีสีหน้าตกใจเล็กน้อย

ชิงอูได้ยินดังนั้น ก็ก้มลงวิเคราะห์ข้อมูลจากนิมิตอย่างตั้งใจ

"นิมิตแสดงว่า ในอนาคตมีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะอยู่ที่ส่วนกลางของมหาทวีปกุยหยวน ซึ่งส่วนกลางก็ตรงกับตำแหน่งของแดนจงอวี้พอดี ดังนั้น พวกเจ้ามีโอกาสสูงมากที่จะได้พบเขาที่แดนจงอวี้"

คิ้วเรียวของเสิ่นเยียนขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เขาถึงกับเดินทางไปแดนจงอวี้ด้วยตัวเองเลยหรือ?!

เวินอวี้ชูเก็บสีหน้า หันไปมองเสิ่นเยียนแล้วส่งกระแสจิตหา

"หัวหน้า ดูเหมือนเราคงทำได้แค่รอเวลา โบราณว่าที่ที่อันตรายที่สุด คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด ชิงอูบอกว่าเราจะได้เจอเขาอีกแน่ ไม่ต้องกังวล"

เสิ่นเยียนส่งกระแสจิตตอบเวินอวี้ชู

" 'เชียนอวี้เมี่ยน' ยังมีประโยชน์ต่อเพ่ยอู๋ซู เพราะฉะนั้น..."

เวินอวี้ชูตอบกลับ

"หัวหน้า วางใจเถอะ ข้าจะนำ 'เชียนอวี้เมี่ยน' ติดตัวไปที่แดนจงอวี้ด้วย"

...

ท้ายที่สุด เสิ่นเยียนและพรรคพวกก็กลับมายังสถาบันซีอวี้ โดยไม่ได้ออกตามหาเพ่ยอู๋ซูต่อ

เพราะพวกเขาเชื่อในคำทำนายของชิงอู

เสิ่นเยียนรายงานเรื่องที่หาตัวเพ่ยอู๋ซูไม่พบให้อธิการบดีเสวียนอวิ๋นทราบ อธิการบดีจึงบอกกับนางว่า เขาจะส่งคนออกไปตามหาเพ่ยอู๋ซูเอง หากมีข่าวคราวจะแจ้งให้นางรู้

อธิการบดีเสวียนอวิ๋นยังกล่าวกับนางอีกว่า

"ในเมื่อตอนนี้เพ่ยซู่ถอนตัวจากกลุ่มอสูรของพวกเจ้าแล้ว ข้าได้คัดเลือกคนผู้หนึ่ง ซึ่งสามารถมาเป็นตัวแทนตำแหน่งของเพ่ยซู่ในกลุ่มของพวกเจ้าได้ อีกสองวัน ข้าจะให้คนคนนั้น..."

เสิ่นเยียนเงยหน้าขึ้น กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย

"ท่านอธิการบดี กลุ่มอสูรคนไม่ขาดเจ้าค่ะ ไม่ต้องมีตัวสำรอง และเพ่ยอู๋ซูก็ไม่ได้ถอนตัวออกจากกลุ่มอสูรด้วย ความปรารถนาดีของท่านอธิการบดี กลุ่มอสูรขอรับไว้ด้วยใจเจ้าค่ะ"