ตอนที่ 276 เพื่อพวกเรา

สีหน้าของเสิ่นเยียนแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาจากไปเช่นนี้เลยหรือ?!

เมื่ออวี๋ฉางอิงและคนอื่น ๆ ได้เห็นเนื้อความในจดหมาย สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เจียงเสวียนเยว่มองไปที่จูเก่อโย่วหลินด้วยใบหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"จูเก่อโย่วหลิน เจ้าไม่ได้กำลังเล่นพิเรนทร์อยู่ใช่ไหม? เป็นไปได้อย่างไรที่อู๋ซูจะถอนตัวจากกลุ่มในเวลาแบบนี้? ข้าไม่เชื่อ!"

พูดจบ เจียงเสวียนเยว่ก็พุ่งตัวตรงไปยังที่พักของเพ่ยอู๋ซูทันที ประตูถ้ำเปิดอ้าอยู่ นางเข้าไปในถ้ำอย่างง่ายดาย ทว่าด้านในกลับไร้ซึ่งเงาของเพ่ยอู๋ซู ทุกสิ่งทุกอย่างดูว่างเปล่าเงียบเหงา

"น้องชายโย่วหลิน เรื่องนี้ไม่ตลกนะ"

อวี๋ฉางอิงเงยหน้าจ้องจูเก่อโย่วหลิน สีหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

จูเก่อโย่วหลินกล่าวด้วยความน้อยใจ

"ทำไมพวกเจ้าถึงโทษข้ากันหมด? ข้าไม่ได้แกล้งจริง ๆ นะ! เมื่อครู่ข้าไปเคาะประตูเรียกเพ่ยอู๋ซู เพราะอยากดูว่าเขาสร่างเมาหรือยัง แต่พอข้าเคาะ ประตูก็เปิดออก ข้าเดินเข้าไปก็ไม่พบใคร เจอแต่จดหมายซองหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะโดยมีกาน้ำชาวางทับไว้"

เสิ่นเยียนขมวดคิ้ว นางรีบเดินเข้าไปในถ้ำที่พักของเพ่ยอู๋ซูทันที จากนั้นยื่นมือไปสัมผัสที่แท่นบรรทม อุณหภูมิบนเตียงเย็นเฉียบแล้ว

นั่นแสดงว่า...

"เขาน่าจะจากไปได้หลายชั่วยามแล้ว"

เสิ่นเยียนหันไปมองพวกเวินอวี้ชู

นางหยิบผลึกสื่อสารออกมาทันทีและติดต่อไปหาเพ่ยอู๋ซู

"เพ่ยอู๋ซู ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน? บอกข้ามา!"

ทันทีที่ส่งกระแสจิตไป ก็เห็นของในมือจูเก่อโย่วหลินสว่างวาบขึ้น

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ตัวจูเก่อโย่วหลินในทันที จูเก่อโย่วหลินหน้ากระตุกวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบอธิบาย

"เสิ่นเยียน ข้าลืมบอกไป นี่คือผลึกสื่อสารที่เขาทิ้งไว้"

"เขาจากไปอย่างเด็ดขาดจริง ๆ"

เซียวเจ๋อชวนหน้าทะมึนลงเล็กน้อย

เสิ่นเยียนจ้องมองจูเก่อโย่วหลิน

"แล้วป้ายประจำตัวของเขาล่ะ?"

"ไม่ได้ทิ้งไว้"

จูเก่อโย่วหลินส่ายหน้า จากนั้นเขาก็ถามด้วยสีหน้าสงสัย

"ทำไมเพ่ยอู๋ซูต้องถอนตัวจากกลุ่มอสูรด้วย?"

"เขาคงไม่ได้เอาจริงใช่ไหม?"

จูเก่อโย่วหลินยังคงรู้สึกตัวช้าอยู่บ้าง เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีใครถอนตัวออกจากกลุ่มอสูร

อวี๋ฉางอิงหรี่ตาลง

"คนอย่างเพ่ยอู๋ซู ย่อมไม่เห็นเรื่องพรรค์นี้เป็นเรื่องล้อเล่นหรือเรื่องของเด็กเล่นขายของ เขาเอาจริง"

เจียงเสวียนเยว่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"เพ่ยอู๋ซูจากไปโดยไม่บอกลาเช่นนี้หรือ? แม้แต่เหตุผลก็ไม่ให้สักคำ! ข้าไม่ยอมรับ กลุ่มอสูรใช่ที่ที่เขาอยากจะไปก็ไป อยากจะอยู่ก็อยู่กระนั้นหรือ?"

"นั่นสิ! เขากินข้าวฝีมือข้าไปตั้งเท่าไหร่ ตอนนี้คิดจะหนีก็หนี อย่างน้อยก็ทิ้งค่าข้าวไว้ให้ข้าสิ! ไอ้คนเฮงซวย!"

จูเก่อโย่วหลินยิ่งพูดยิ่งโมโหจนกำหมัดแน่น

เซียวเจ๋อชวนพอจะเดาสาเหตุที่เพ่ยอู๋ซูจากไปได้แล้ว

เขาทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้

เวินอวี้ชูหันไปมองเสิ่นเยียน

ทันใดนั้นเสิ่นเยียนก็เงยหน้าขึ้นและสั่งการทันที

"พวกเจ้าออกไปดูว่าเขายังอยู่ในเมืองซีอวี้หรือไม่ ข้าจะไปหาอธิการบดีก่อน แล้วจะรีบตามไปสมทบ จำไว้ หากเจอตัวเขา ต้องรั้งเขาไว้ให้ได้ หากเขาไม่ยอมหยุดเพื่อพวกเรา ต่อให้ต้องตีขาเขาให้หัก ก็ต้องลากตัวเขากลับมาให้ได้!"

"น้องหญิงเยียนเยียน นั่นมันแน่อยู่แล้ว แม่จะไม่ยั้งมือเลยคอยดู"

ใบหน้าของอวี๋ฉางอิงฉายแววโกรธเกรี้ยว น้ำเสียงเริ่มเกรี้ยวกราด

จูเก่อโย่วหลินด่าทอพึมพำ

"ไป! ไปจับตัวเพ่ยอู๋ซูไอ้คนบัดซบนั่นกลับมา! เขากล้าทิ้งพวกเรา กล้าทิ้งกลุ่ม! ถ้าเขาไม่เอาทองคำหนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึงมาให้ข้า ข้าไม่มีวันยกโทษให้เขาแน่!"

"เงิน เงิน เงิน เจ้าหน้าเงินจนบ้าไปแล้วหรือ!"

เจียงเสวียนเยว่ยกมือตบศีรษะด้านหลังของจูเก่อโย่วหลินฉาดใหญ่ ด้วยความรู้สึกระอาใจที่อีกฝ่ายไม่ได้ดั่งใจ

นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลย

การที่เพ่ยอู๋ซูจากไป หมายความว่าเขาต้องการตัดขาดจากพวกเขา

เรื่องนี้อาจมีสาเหตุหรือความจำเป็นบางอย่างซ่อนอยู่?

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ ต้องตามหาเพ่ยอู๋ซูให้พบ

ดวงตาของเซียวเจ๋อชวนฉายแววเคร่งขรึม เขาพูดกับเสิ่นเยียนและคนอื่น ๆ

"ข้าจะไปปลุกฉือเยว่ก่อน"

"ตกลง"

เวินอวี้ชูหยิบผลึกสื่อสารออกมา ออกคำสั่งแก่เครือข่ายข่าวกรองของแคว้นจื่อเหยียนในพื้นที่ต่าง ๆ ให้ติดตามร่องรอยของเพ่ยอู๋ซูทันที และหากมีข่าวคราวใด ๆ ให้รีบรายงานเขาโดยด่วน

เวินอวี้ชูสบตากับเสิ่นเยียนแวบหนึ่ง จากนั้นเสิ่นเยียนก็มุ่งหน้าไปยังหอซือจิ้งที่พักของอธิการบดี ส่วนพวกเวินอวี้ชูรีบรุดออกจากสถาบันซีอวี้

ระหว่างทาง อวี๋ฉางอิงเอ่ยถามขึ้น

"ทำไมเยียนเยียนต้องไปหาอธิการบดี?"

เวินอวี้ชูตอบ

"เรื่องที่อู๋ซูออกจากสถาบันซีอวี้ เป็นไปได้มากว่าเขาได้แจ้งกับอธิการบดีไว้แล้ว ดังนั้นนางจึงต้องไปถามอธิการบดีดู"

อวี๋ฉางอิงกัดฟันกรอดเมื่อได้ยินเช่นนั้น

"เหอะ อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน แม่ไม่ยักรู้ว่าเจ้าลูกหมาเพ่ยอู๋ซูจะแอบคิดหนีไปเงียบ ๆ  นี่พวกเราปฏิบัติต่อเขาแย่มากนักหรือไง?!"

นางมองเพ่ยอู๋ซูเป็นเพื่อนคนหนึ่งไปแล้ว

แต่ผลลัพธ์คือ เพ่ยอู๋ซูช่างใจจืดใจดำ ไม่สนใจพวกเขาสักนิด!

น่าขันสิ้นดี!

อวี๋ฉางอิงกวาดสายตาเย็นยะเยือกมองไปยังพวกเวินอวี้ชู

"ถ้าวันหน้าพวกเจ้ากล้าพูดว่าจะออกจากกลุ่มอสูร แม่จะตีขาพวกเจ้าให้หัก แล้วระเบิดหัวสุนัขของพวกเจ้าซะ!"

"พวกเราไม่ถอนตัวแน่นอน!"

จูเก่อโย่วหลินรีบตอบทันควัน

เซียวเจ๋อชวนและฉือเยว่ตามมาสมทบอย่างรวดเร็ว

ฉือเยว่มีสีหน้าเย็นชา เห็นได้ชัดว่ากำลังไม่พอใจ

"ทำไมเขาต้องไป?"

จูเก่อโย่วหลินยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด

"พวกเราก็อยากรู้เหมือนกันนั่นแหละโว้ย!"

ฉือเยว่เม้มริมฝีปาก แววตาแฝงความเย็นชาและความขุ่นเคือง

เซียวเจ๋อชวนเข้าใจว่ามีเพียงตนเองที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเพ่ยอู๋ซู เขาจึงลังเลเล็กน้อย

"บางที เขาอาจจะมีเหตุผลจำเป็นก็ได้?"

เมื่อได้ยินคำนี้ สายตาของจูเก่อโย่วหลินและคนอื่น ๆ ก็พุ่งตรงมาที่เขาอย่างพร้อมเพรียง 'ขวับ ขวับ ขวับ'

"เหตุผลจำเป็น? งั้นก็ต้องบอกพวกเราก่อนสิ!"

"เราไม่ยอมรับการจากไปโดยไร้เหตุผล เพราะนั่นมันเหมือนกับการทอดทิ้ง"

เจียงเสวียนเยว่กล่าวเสียงเย็น

เซียวเจ๋อชวนถูกสายตาราวกับมีดกรีดแทงของทุกคนทิ่มแทงไปทั่วร่าง

มีเพียงเวินอวี้ชูที่มองเซียวเจ๋อชวนด้วยสายตาครุ่นคิด สายตาของทั้งสองสบกันชั่วครู่

เวินอวี้ชูส่งกระแสจิตหาเซียวเจ๋อชวน

"เจ้ารู้อะไรมา?"

เซียวเจ๋อชวนได้ยินเสียงของเวินอวี้ชูโดยไม่ทันตั้งตัว สีหน้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไป

"แล้วเจ้าล่ะ? เจ้ารู้อะไร?"

ต่างฝ่ายต่างเป็นคนฉลาด การหยั่งเชิงจึงหยุดแต่เพียงเท่านี้

เวินอวี้ชูส่งกระแสจิตตอบ

"เพ่ยอู๋ซูคือเพ่ยซู่"

เมื่อเซียวเจ๋อชวนได้ยินดังนั้น ก็นึกถึงเครือข่ายข่าวกรองขนาดใหญ่เบื้องหลังอีกฝ่าย จึงเข้าใจทันทีว่าทำไมเวินอวี้ชูถึงรู้เรื่องนี้

เซียวเจ๋อชวนส่งกระแสจิตถาม

"เสิ่นเยียนรู้เรื่องนี้ไหม?"

เวินอวี้ชูตอบ

"นางรู้ นางรู้เรื่องนี้ก่อนพวกเราเสียอีก"

ดวงตาของเซียวเจ๋อชวนลึกล้ำขึ้น ในใจครุ่นคิดว่าเสิ่นเยียนรู้เรื่องนี้จริง ๆ ด้วย เขาอดนึกถึงตอนทดสอบแรกเข้าไม่ได้ ตอนที่เขากำลังต่อสู้กับเสิ่นเยียน จู่ ๆ เพ่ยอู๋ซูก็โผล่ออกมา ใช้กระบี่ฟันแยกเขาและเสิ่นเยียนออกจากกัน จากนั้นเพ่ยอู๋ซูก็หันเป้าโจมตีมาที่เขาแทน

ตอนนั้นเขาก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจแล้วว่าเสิ่นเยียนดูเหมือนจะรู้จักกับเพ่ยอู๋ซูมาก่อน

ตอนนี้เขาแน่ใจแล้ว

ก่อนการทดสอบแรกเข้า เสิ่นเยียนเคยเจอกับเพ่ยอู๋ซูมาก่อน ดังนั้นนางจึงรู้ตัวตนที่แท้จริงของเพ่ยอู๋ซู

เซียวเจ๋อชวนเงยหน้ามองเวินอวี้ชู แล้วส่งกระแสจิตถาม

"ที่เพ่ยอู๋ซูจากไป... ก็เพื่อพวกเรา?"

"ไม่ใช่แค่เพื่อพวกเรา แต่ยังเพื่อความปลอดภัยของสถาบัน แต่การที่เขาจากไปกะทันหันโดยไม่ร่ำลาพวกเราเช่นนี้ มันน่าแปลก"

เวินอวี้ชูตอบกลับ