ตอนที่ 248 ย้อนกลับทางเดิม

"รีบมาดูเร็ว! พวกเจ้าดูสิว่านี่ใช่หินเทียนจีหรือไม่?"

เพ่ยอู๋ซูใช้กระบี่ผ่าหินหงหนีก้อนหนึ่งแยกออก พบว่าด้านในมีแร่ธาตุรูปทรงดาวหกแฉกซ่อนอยู่

ตรงกลางของแร่ก้อนนี้เป็นสีเทาขาว ส่วนบริเวณมุมแหลมทั้งหลายกลับเป็นสีฟ้าคราม

อวี๋ฉางอิงพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุด ทันทีที่นางเห็นแร่ก้อนนั้น แววตาของนางก็ฉายแววตื่นเต้นยินดี เอ่ยกับเพ่ยอู๋ซูว่า

"ใช่หินเทียนจี!"

"พวกเราทำภารกิจนี้สำเร็จแล้ว"

เพ่ยอู๋ซูกล่าว

อวี๋ฉางอิงค่อยๆ ขุดหินเทียนจีออกมาอย่างระมัดระวัง ประคองมันขึ้นมาพินิจดูอยู่ครู่ใหญ่ เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังบริสุทธิ์ที่แฝงอยู่ในหินเทียนจี ในใจก็นึกชอบมันมากขึ้นไปอีก

เพียงแต่ หินเทียนจีก้อนนี้จะต้องนำไปส่งมอบให้สถาบันแดนประจิมเพื่อแลกคะแนน

ในใจของนาง หินเทียนจีมีค่ามากกว่าคะแนนเหล่านั้นมากนัก

หากนางมาทำภารกิจเพียงลำพัง ต่อให้ไม่ได้คะแนน นางก็จะเลือกหินเทียนจี แต่ทว่าภารกิจครั้งนี้เป็นภารกิจกลุ่ม...

สีหน้าของอวี๋ฉางอิงฉายแววเสียดายอย่างปิดไม่มิด ทันใดนั้นเอง เสียงของเสิ่นเยียนก็ดังขึ้น

"ฉางอิง ตรงนี้มีหินเทียนจีอีกก้อนหนึ่ง"

อวี๋ฉางอิงได้ยินดังนั้น ก็รีบหันขวับไปมองทันที เห็นเพียงเสิ่นเยียนถือหินเทียนจีอยู่ในมืออีกก้อน และดูเหมือนคุณภาพจะดีกว่าด้วย

นางรีบสาวเท้าเข้าไปหาเสิ่นเยียน จ้องมองหินเทียนจีในมือเสิ่นเยียนตาเป็นประกาย

"ชอบหรือ?"

เสิ่นเยียนเงยหน้ามองนาง

อวี๋ฉางอิงพยักหน้ารัวๆ พอเห็นหินเทียนจี นางก็ลืมเรื่องราวหลายอย่างไปจนหมดสิ้น ในหัวจินตนาการภาพการนำหินเทียนจีไปหลอมสร้างเป็นศาสตราวุธเทพเรียบร้อยแล้ว

เสิ่นเยียนเห็นดังนั้น จึงยื่นมือไปหยิบหินเทียนจีคุณภาพรองในมือนางมา แล้ววางหินเทียนจีคุณภาพดีกว่าของตนลงในมืออวี๋ฉางอิงแทน จากนั้นกล่าวกับนางว่า

"ถ้าชอบ ก็ยกให้เจ้า"

อวี๋ฉางอิงได้สติกลับมาทันควัน นางก้มมองหินเทียนจีในมือสลับกับมองหน้าเสิ่นเยียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"เจ้าจะให้ข้าจริงๆ หรือ?"

เสิ่นเยียนพยักหน้ายิ้มๆ

"มีหินเทียนจีแค่ก้อนเดียวก็ส่งภารกิจได้แล้ว"

"แต่ว่า..."

อวี๋ฉางอิงลังเล

"นี่เป็นหินเทียนจีที่เจ้าหาเจอเองนะ เจ้าเก็บไว้เองก็ได้ มูลค่าของมันไม่ธรรมดาเลย! หรือเจ้าจะขายต่อให้ข้าก็ได้!"

เสิ่นเยียนส่ายหน้าพลางกล่าว

"พวกเราเป็นกลุ่มเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อย"

อวี๋ฉางอิงได้ยินเช่นนั้น ในใจเกิดความรู้สึกหลากหลายบอกไม่ถูก นางอดไม่ได้ที่จะโผเข้ากอดเสิ่นเยียน

"ขอบคุณนะ"

เสิ่นเยียนพลันค้นพบว่า ตัวนางเองไม่ได้รู้สึกต่อต้านการสัมผัสจากผู้อื่นมากขนาดนั้นแล้ว

หลังจากได้หินเทียนจีมา พวกเขาก็ไม่ได้หยุดมือ แต่ช่วยกันทุบหินหงหนีที่เหลือจนหมด เซียวเจ๋อชวนเองก็ค้นพบหินเทียนจีก้อนสุดท้าย

เซียวเจ๋อชวนลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหันไปเรียกอวี๋ฉางอิง แล้วโยนหินเทียนจีในมือให้นาง

อวี๋ฉางอิงรับหินเทียนจีเอาไว้

เซียวเจ๋อชวน

"ถ้าเจ้าชอบก็เก็บไว้เถอะ"

อวี๋ฉางอิงก้มมองหินเทียนจีในมือ แล้วฟังคำพูดของเซียวเจ๋อชวน ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความปิติและตื่นเต้น เพราะวันนี้วันเดียวนางได้หินเทียนจีมาครองถึงสองก้อน

ในขณะเดียวกัน ในใจก็เกิดความรู้สึกซาบซึ้งบางอย่างขึ้นมา

"ขอบคุณนะ"

อวี๋ฉางอิงกล่าวกับเซียวเจ๋อชวน

เซียวเจ๋อชวนได้ยินดังนั้น ก็เพียงแค่หลุบตาลงเล็กน้อย ไม่ได้กล่าวอะไรตอบ

สมาชิกกลุ่มซิวหลัวเดินมารวมตัวกัน

เวินอวี้ชูเอ่ยถาม

"ในเมื่อภารกิจสำเร็จแล้ว เราจะเลือกเดินทางต่อ หรือจะย้อนกลับทางเดิม?"

เสิ่นเยียนตอบ

"ย้อนกลับทางเดิมเถอะ พวกเราต้องประหยัดเวลา ลองดูว่าจะสามารถทำภารกิจอื่นให้สำเร็จไปด้วยเลยได้หรือไม่"

"ข้าเห็นด้วย"

เจียงเสียนเยว่แสดงจุดยืนเป็นคนแรก นางชำเลืองมองจูเก่อโย่วหลินที่ยังคงนอนสลบไสลอยู่บนพื้น

"ตอนนี้พวกเราสูญเสียพลังปราณไปมาก บวกกับจูเก่อโย่วหลินยังบาดเจ็บสาหัส หากจะบุกเข้าไปในส่วนลึกของเฉาเซิ่งเทียนต่อก็ไม่ต่างอะไรกับเอาตัวเองไปวางบนคมมีด"

เพ่ยอู๋ซูและคนอื่นๆ หันไปมองจูเก่อโย่วหลิน

คนที่บาดเจ็บหนักที่สุดในที่นี้ก็คือเขา มิหนำซ้ำ เขายังถูกลดระดับพลังลงมาหนึ่งขั้นย่อยเพราะการต่อสู้กับกลุ่มก้ายซื่ออีกด้วย

"ตกลง งั้นก็กลับ"

เมื่อตกลงกันได้ สายตาของเพ่ยอู๋ซูและคนอื่นๆ ก็ไปตกอยู่ที่ร่างของเซียวเจ๋อชวน

เซียวเจ๋อชวน

"..."

เขาจำนนต่อโชคชะตา ก้มตัวลงแบกจูเก่อโย่วหลินขึ้นหลัง

ลูกสมุนคนหนึ่งกำลังแบกลูกสมุนอีกคนหนึ่ง

กลุ่มซิวหลัวเดินทางย้อนกลับทางเดิม

เพียงแต่การเดินทางขากลับนี้ ไม่ได้ราบรื่นไร้อุปสรรค พวกเขาจำเป็นต้องกินยาแก้พิษซ้ำอีกครั้ง เพราะฤทธิ์ของยาแก้พิษมีระยะเวลาจำกัด

กว่าพวกเขาจะออกมาจากเฉาเซิ่งเทียนได้ ฟ้าก็มืดเสียแล้ว

พวกเขาได้พบกับชิงอู

ชิงอูแสดงอาการตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด เพราะเขาคิดไม่ถึงว่ากลุ่มซิวหลัวจะออกมาได้ในเวลาสั้นเพียงนี้

"โย่วหลินเขาเป็นอะไรไป?"

ชิงอูเห็นจูเก่อโย่วหลินหมดสติ หัวใจก็บีบรัดด้วยความกังวล

อวี๋ฉางอิงเล่าเรื่องที่จูเก่อโย่วหลินปะทะกับกลุ่มก้ายซื่อให้ชิงอูฟัง แต่ปิดบังเรื่องที่จูเก่อโย่วหลินเป็นชนเผ่ากลืนทองเอาไว้

ชิงอูฟังจบ ก็รู้สึกผิดจับใจ

เขากัดริมฝีปาก

"ขอโทษนะ ถ้าไม่ใช่เพราะข้า โย่วหลินกับพวกเจ้าก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องยุ่งยากแบบนี้..."

เวินอวี้ชูยิ้มบางๆ

"ไม่เป็นไร พวกเราต่างก็เป็นสหายกัน"

ชิงอูยังคงรู้สึกผิดอยู่ภายในใจ

แต่แล้วชิงอูก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เขามีสีหน้าเคร่งเครียดพลางกล่าวกับทุกคนว่า

"พวกเจ้า... จะไม่ไปแดนกลางได้หรือไม่?"

เสิ่นเยียนหันไปสบตากับสมาชิกในกลุ่ม

"ทำไมหรือ?"

ชิงอูไม่อาจบอกเล่าภาพนิมิตที่ตนเห็นให้พวกเขารู้ได้ ทำได้เพียงตักเตือนว่า

"เพราะพวกเจ้า... พวกเจ้าจะมีอันตราย มันอันตรายมากจริงๆ"

สมาชิกกลุ่มซิวหลัวเงียบไปครู่หนึ่ง

"แดนกลาง... อย่างไรพวกเราก็ต้องไป"

เสิ่นเยียนกล่าว ไม่ใช่เพียงเพราะต้องการสิทธิ์เข้าร่วมแผนการห้าสถาบันเท่านั้น แต่ยังมีเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่ง คือพวกเขาต้องพบอธิการบดีของสถาบันแดนกลางให้ได้ภายในสิบปี และให้เขาไปพบฉวนหยางชิวที่พระราชวังทองคำในสระสุริยันจันทรา

"แต่ว่า..."

ชิงอูมีสีหน้ากังวล

เสิ่นเยียนกล่าวกับเขาว่า

"ชิงอู เรื่องในอนาคตพักไว้ก่อนเถิด ตอนนี้พวกเราตัดสินใจจะมุ่งหน้าไปเอามุกวิญญาณคืนชีพที่แดนลับชิงซางในแดนบูรพา จะออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลย หากมีเวลาเหลือ พวกเราจะตรงไปแดนเหนือต่อ แล้วค่อยกลับมายังแดนประจิม ภารกิจที่พวกเราทำค่อนข้างอันตราย ดังนั้น เจ้าอยากจะไปกับพวกเรา หรือจะกลับแดนประจิมเอง? ฉางอิงยังมีเรือเหาะอยู่อีกลำ สามารถให้เจ้ายืมได้"

ชิงอูได้ยินดังนั้น ก็ลังเลอยู่ไม่กี่วินาที

"ข้าขอตามพวกเจ้าไปด้วย"

เพราะเขาดูเหมือนจะไม่มีที่ไปแล้ว และเขาก็อยากจะฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้นไปพร้อมกับกลุ่มซิวหลัว

"ตกลง"

เสิ่นเยียนพยักหน้า

นางหันไปเรียก

"ฉางอิง"

อวี๋ฉางอิงเรียกเรือเหาะออกมาทันที จากนั้นคณะเดินทางทั้งหมดก็ขึ้นไปบนเรือเหาะ

เรือเหาะแล่นไปกลางเวหา ความมืดมิดของยามราตรีกำลังคืบคลาน สายลมที่พัดผ่านแฝงความหนาวเย็น

เสิ่นเยียนแหงนมองดวงจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้า ในหัวพลันปรากฏภาพร่างของเฟิงสิงเหยา แววตาของนางหม่นแสงลงเล็กน้อย... เฟิงสิงเหยา ท่านอย่าตายนะ

ช่วงเวลาต่อจากนั้น พวกเขาทั้งรีบเร่งเดินทางและปฏิบัติภารกิจอย่างรวดเร็ว ท้าทายขีดจำกัดของตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ความเข้าขากันของพวกเขาทั้งแปดคนบวกกับชิงอู ก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

จากแดนลับชิงซางในแดนบูรพาเพื่อชิงมุกวิญญาณคืนชีพ ไปจนถึงการช่วยเหลือกลุ่มว่านหลี่และผู้อาวุโสที่เกาะเฟิงหวาในแดนเหนือ และต่อไปยังธารน้ำแข็งแดนเหนือเพื่อเก็บบัวน้ำแข็งพันปี

ภารกิจทั้งสามอย่างนี้ ใช้เวลาไปเกือบสามเดือน

กว่าพวกเขาจะกลับมาถึงแดนประจิมเขตผิงเจ๋อ

ก็เป็นวันที่ 2 ตุลาคม แล้ว

และวันที่สถาบันแดนประจิมจะเริ่มการคัดเลือกอย่างเป็นทางการ คือวันที่ 18 ตุลาคม

เท่ากับว่า พวกเขายังมีเวลาอีกครึ่งเดือนในการกลับไปยังสถาบันแดนประจิม

แต่พวกเขาตัดสินใจว่า จะทำภารกิจสุดท้ายให้เสร็จสิ้นก่อน นั่นคือ 'ไปเอาภูตอัคคีพันปีที่ภูเขาเทพวิกขีในแดนประจิม' แล้วค่อยกลับสถาบัน

ในไม่ช้า เวลาก็ล่วงเลยมาถึงวันที่ 17 ตุลาคม

ซึ่งก็คือ... วันก่อนวันคัดเลือกกลุ่มของสถาบันแดนประจิมอย่างเป็นทางการ