บทที่ 195 อีธานช่วยปลดปล่อยให้แล้ว ทำไมยังไม่ยิ้มอีกล่ะ?

ชื่อ: สัมผัสแห่งเมตตา

ประเภท: อาวุธ

ระดับ: ตำนานทองขั้นที่ 2

คำอธิบาย: ภายใต้ค้อนหนัก ทุกสรรพสิ่งล้วนเท่าเทียม เมตตาอันยิ่งใหญ่ ช่วยปลดปล่อยสรรพชีวิตทั้งปวง

คุณสมบัติ:

① เมื่อถือใช้งาน จะเบาดุจขนนก แต่จะดูดใช้พลังเวทอย่างต่อเนื่อง

② สามารถโจมตีสิ่งมีชีวิตประเภทวิญญาณได้ การโจมตีมาพร้อมสายฟ้า เหมาะอย่างยิ่งสำหรับจัดการพวกวิญญาณและสิ่งมีชีวิตสายมืด

③ แสงเจิดจ้า อย่ามองในสิ่งที่ไม่สมควรมอง: ป้องกันผู้ใช้จากการรุกรานของความหนาวเย็น

④ มีความสามารถในการปัดป้องเวทมนตร์ แต่หากรับภาระเกินขีดจำกัด เปลือกจะพัง ต้องดูดซับพลังเวทและเลือดเพื่อสร้างเปลือกใหม่

⑤ อักขระเวทที่สลักอยู่คือ ไฟปฐมกาลสามารถใช้เป็นเครื่องมือหลอมและขัดเกลาได้

ประเมินค่า: ถือมันไว้ แล้วคุณจะเป็นสิ่งที่เจิดจ้าที่สุดในนรก!

ตำนานทองขั้นที่ 2 อีกชิ้นหนึ่ง!

และมันก็สมชื่อจริง ๆ

ทันทีที่อีธานเอื้อมมือไปจับด้ามค้อนที่เย็นและเรียบลื่นนั้น ขณะที่เขาค่อย ๆ ยกมันขึ้นจากผืนผ้าใบ แสงสีทองก็แผ่ออกมาจากเปลือกสีเงินขาวของมัน

ราวกับรัศมีรอบหลอดไฟ เต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์

“กลิ้ง กลิ้ง…”

ลูกตาสีเลือดหลายดวงกลอกไปมา

ในเสี้ยววินาทีที่สายตาสบกัน

ซู่… เปรี๊ยะ…

ภาพตรงหน้าของอีธานสั่นไหวเป็นสีแตกพร่า เหมือนหน้าจอโทรทัศน์ที่สัญญาณพัง

บนเปลือกสีเงินขาวนั้น ถูกสลักด้วยศาสตร์โบราณที่สิ่งมีชีวิตระดับสูงในกระจกเป็นผู้สอน

ทันทีที่อีธานเรียนรู้ศาสตร์นี้ อักขระก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขาเองโดยอัตโนมัติ

คุณแบล็กเคยบอกว่าไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้…

ดูเหมือนตอนนั้นความเข้าใจของเขายังไม่ลึกพอจริง ๆ

“สมบูรณ์แบบเกินไป… ศักดิ์สิทธิ์เกินไป…”

อีธานพึมพำกับตัวเอง พลางจ้องมองค้อนหนักสีเงินขาวที่ไร้ที่ติ

เมื่อเขากำมันไว้ในมือและถูกโอบล้อมด้วยแสงสีทองนั้น

อีธานรู้สึกถึงพลังอันเที่ยงธรรมที่พวยพุ่งขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ

ราวกับได้สวมเสื้อคลุมสีขาว กลายเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่มาช่วยปลดปล่อยสรรพชีวิต!

“ฉันทนเห็นผู้อื่นทุกข์ทรมานไม่ได้จริง ๆ…”

“อย่ากลัวไปเลย วิญญาณหลงทางทั้งหลาย ฉันมาแล้ว!”

“ฉันจะยุติความเจ็บปวดของพวกเธอเดี๋ยวนี้!!”

พูดจบ…

อีธานก็พุ่งทะลุหน้าต่างออกไปทันที! ร่างของเขาพลิกตัวออกจากห้องนอนชั้นสองของลูน่าสู่ภายนอก

ช่วยไม่ได้จริง ๆ ประตูสีขาวบริสุทธิ์ที่สร้างจากร่างของบาซิลิสก์นั้น มันใหญ่เกินไป… เอาเข้าในห้องไม่ได้

แต่เขาก็คิดว่ากลางดึกแบบนี้คงไม่มีใครสังเกตเห็นหรอก

บนพื้นดินประตูสีขาวบริสุทธิ์เริ่มขยายตัว สูงขึ้น กว้างขึ้นไม่หยุด พร้อมกับความหนาวเย็นสุดขั้วที่แผ่ออกมาจากด้านใน

กรอบ… แกรก… เปรี๊ยะ…

สนามหญ้าสีเขียวรอบ ๆ ค่อย ๆ ถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งสีขาว

ในที่สุด…

มันก็กลายเป็นประตูยักษ์สูงกว่าสิบเมตร ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าอีธาน

ฟ่อ… ฟ่อ…

ร่างงูที่กลายเป็นกรอบประตูค่อย ๆ ขยับตัว

ดวงตาแนวตั้งสีส้มเหลืองเปิดขึ้นมองลงมายังอีธาน ลิ้นสีแดงสดแลบออกมา

เจ้านายตัวน้อยไม่ได้เจอกันนานเลย… หืม?!

บาซิลิสก์ชะงักไปทันที

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ามันคือ “สิ่งมีชีวิต” ที่สวมผ้าคลุมสีขาว (กระโปรงคุ้มกัน)

และถือค้อนหนักสีเงินขาว

ทั้งร่างถูกโอบล้อมด้วยแสงสีทองอันเจิดจ้า

แต่ค้อนประหลาดนั้น… กลับมีเลือดหยดลงมาไม่หยุด

บาซิลิสก์: 【.....】

แยกกันไปไม่นาน เจ้านายตัวน้อย…พัฒนาไปอีกแล้วงั้นเหรอ?!

ทุกครั้งที่มันคิดว่าเจ้านายของมันถึงขีดจำกัดของ “ความเป็นมนุษย์” แล้ว

เขาก็มักจะใช้การกระทำพิสูจน์เสมอว่า….

มนุษย์…ก็สามารถ “เลือกไม่เป็นมนุษย์” ได้เหมือนกัน

“สวัสดีตอนเย็นนะ เจ้างูน้อย”

อีธานยกมือขึ้น ลูบลำตัวเรียบลื่นของบาซิลิสก์

ตุ้บ

เขายกค้อนหนักพาดไหล่

แล้วยิ้มสดใสแบบอารมณ์ดีสุด ๆ

“พ่อจะเข้าไปช่วยปลดปล่อยสรรพชีวิตก่อนนะ~”

พูดจบ

เขาก็ก้าวเท้าเข้าไปในประตูที่หนาวเย็นสุดขั้วนั้น

คุณได้เข้าสู่ ประตูสีขาวบริสุทธิ์

ตะเกียงถูกจุดขึ้น นำทางคุณไปข้างหน้า

แสงสีส้มเหลืองเส้นหนึ่งแผ่ออกไป ทอดยาวเหมือนเส้นด้าย สู่ปลายหมอกสีขาวเหมือนครั้งก่อน

ความหนาวแห่งความตายกัดกินกระดูกและเนื้อหนัง

แต่คราวนี้… ภายใต้แสงตะเกียงที่เจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม

ความหนาวนั้นถูกขวางเอาไว้ภายนอก

อีธาน ถือ สัมผัสแห่งเมตตา

เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไหลเวียนจากมันไปทั่วร่าง

นี่คือพลังของศาสตร์โบราณแห่งไฟ

ไฟแห่งชีวิต

ไฟแห่งการปกป้อง

และความอบอุ่นนี้เอง คือสิ่งที่ดึงดูดวิญญาณหลงทางที่โหยหาชีวิต!

“อา…อา…”

เสียงครวญครางราวกับคนใกล้ตาย เสียงเล็บขูดกระจกดังมาจากทุกทิศทาง

ถัดจากนั้น…

คือวิญญาณหลงทางนับไม่ถ้วน!

พวกมันจ้องมองอีธานด้วยดวงตาสีดำสนิท เต็มไปด้วยความกระหายและความอาฆาต

พุ่งทะลักเข้ามาหาเขา ราวกับคลื่นไม่รู้จบ!

“อา…..…อา อา!”

พวกมันต้องการกลืนกินอีธาน!

ต้องการดูดกลืนพลังชีวิตอันสดใหม่ และความอบอุ่นของคนเป็น!

แต่พวกมันไม่เห็น…

หรือพูดให้ถูกคือไม่มีสติพอจะเห็น…

มุมปากของ “เหยื่อ” ที่พวกมันหมายตา

อีธานเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าโคบอลต์จ้องมอง “ทะเลแห่งความตาย” ตรงหน้า

เปลวไฟสีน้ำเงินเงียบงันพุ่งออกมาจากดวงตาของเขา!

เขายกค้อนหนักขึ้นสูง แล้วยิ้มกว้าง พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“พ่อมารับพวกเธอกลับบ้านแล้ว!”

สิ้นเสียง!!

ค้อนหนักสีเงินขาวที่อาบด้วยพลังสายฟ้า ฟาดลงมาอย่างรุนแรง!!

“บูม!!!”

ในพริบตาเดียว!

ราวกับฟ้าผ่าลงกลางอากาศ หมอกแตกกระจาย วิญญาณหลงทางกรีดร้อง ก่อนจะสลายหายไป!

ทั้งแดนเร้นลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!!

ค้อนเดียว!

สายฟ้ายังคงแตกเปรี๊ยะค้างอยู่กลางอากาศ

ราวกับภูตสายฟ้าตัวเล็ก ๆ กระโดดโลดเต้นวนรอบอีธาน

โดยมีอีธานเป็นศูนย์กลาง

พื้นดินแตกยุบ ภายในรัศมีวงกว้าง ไม่เหลือเงาของวิญญาณหลงทางแม้แต่ตนเดียว

ถูกกวาดล้างหมดสิ้น!

มะ…มนุษย์คนนี้…ทำร้ายพวกมันได้ยังไง?!

ทะเลแห่งวิญญาณชะงักไปชั่วขณะ

ราวกับสัมผัสได้ว่า แก่นแท้ของมนุษย์ตรงหน้า…เปลี่ยนไปแล้ว

แต่…ด้วยสัญชาตญาณกระหายพลังชีวิต

พวกมันละทิ้งความคิดไปนานแล้ว

“อา….…อา!”

เสียงกรีดร้อง เสียงคำราม

พวกมันยังคงพุ่งเข้ามาไม่หยุด!

ตุ้บ!

อีธานค่อย ๆ ยกหัวค้อนขึ้น เศษผงร่วงลงมาเบา ๆ

ดวงตาสีฟ้าโคบอลต์มองวิญญาณนับไม่ถ้วนที่กรูกันเข้ามา

เขาเลียฟันกรามอย่างตื่นเต้น

บนค้อนหนักสีเงินขาว

ลูกตากลอกไปมา เส้นเลือดสีแดงเต้นตุบ ๆ เหมือนเส้นเลือดจริง

ราวกับวัตถุอันลบหลู่ ที่ปีศาจสร้างขึ้นเพื่อล้อเลียนเทพเจ้าหรือสวรรค์ที่ถูกบิดเบือน

แต่มันกลับแผ่แสงสีทองศักดิ์สิทธิ์ออกมาอย่างเจิดจ้า!

อีธาน: “ฉันขอเป็นตัวแทนของเทพแห่งแสง…”

“มอบการปลดปล่อยให้พวกเธอ!!”

เขาคำรามต่ำ

แล้วพุ่งตัวออกไป ราวกับเสือดาว!

กระโจนเข้าสู่คลื่นแห่งความตาย!

ค้อนหนักฟาดออกไปทุกทิศ ทุกการโจมตีอาบด้วยพลังสายฟ้า!

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น!

“อา!!”

วิญญาณที่โดนค้อนฟาด กรีดร้องแล้วสลายหายไปในพริบตา

ตำแหน่งนั้น ก็ถูกแทนที่ด้วยวิญญาณตนใหม่ทันที

“ปัง! ปัง! ปัง!”

ราวกับรถไถที่ไม่อาจหยุดยั้งได้

แสงสีทองเจิดจ้า ส่องสว่างไปทั่วดินแดนซีดเงียบแห่งนี้!

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

อีธาน หัวเราะออกมาอย่างไร้เดียงสาและเปี่ยมสุข

ค้อนหนักในมืออีธานเหวี่ยงไปไม่หยุด แต่ละการฟาดฟัน พรากวิญญาณหลงทางไปเป็นกลุ่ม ๆ!

แสงสายฟ้าระยิบระยับห่อหุ้มทั่วร่างเขา

ในวินาทีนั้นเอง!!

อีธานก็เหมือน “ผู้ไถ่บาป” ที่เสด็จลงจากสวรรค์ ลงมาสู่โลกมนุษย์

มอบความรอดให้ทุกชีวิต ด้วยกำลังหมัด

ท้ายที่สุด

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน…

“ฮ่า… ฮ่า… ฮ่า…”

อีธานหอบหายใจแรง

ในมือยังคงกุมค้อนหนักแน่น หน้าผากและแผ่นหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

“อา…อา อา…!”

เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าของเขา

อีธานก้มมอง ก่อนจะยกเท้าขึ้น

พบว่า…ยังมีวิญญาณหลงทางเหลืออยู่อีกหนึ่งตน ร่างแทบจะกลายเป็นหมอกเพียงริ้วเดียว สั่นเทาและร่ำไห้เบา ๆ

ภายในโพรงตาสีดำสนิทที่มักเต็มไปด้วยความอยากและความแค้น

ตอนนี้กลับปรากฏ “ความกลัว” อย่างชัดเจน

…ราวกับว่าสิ่งที่มันกำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่ “มนุษย์มีชีวิต”

แต่เป็น… สัตว์ประหลาดสุดสะพรึง!

โค้ชครับ! มีคนปลอมเป็นมนุษย์อยู่ตรงนี้! QAQ

อีธานขมวดคิ้ว ก่อนจะโน้มตัวลงพูดอย่างอ่อนโยน:

“โอ๋~ เจ้าสงสารเอ๊ย เหลืออยู่ตัวเดียวเองเหรอ?”

“ไม่ต้องกลัวนะ…”

“เดี๋ยวฉันจะส่งเธอไปสู่สุขคติเองจ้ะ~”

พูดจบ..

อีธานก็ชูค้อนหนักขึ้นสูง

แล้วฟาดลง!

ตึง!!!

…โลกทั้งใบพลันเงียบสงัด

อีธานยืดตัวตรง

เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เท้าเอว มองไปรอบ ๆ อย่างภาคภูมิ

“ฉันมันเก่งจริง ๆ นั่นแหละ”

“ปลดปล่อยวิญญาณหลงทางไปตั้งกี่ร้อยแล้ว!”

ตอนนี้ อีธานยืนอยู่บนดินแดนที่กว้างใหญ่ บริสุทธิ์และขาวสะอาดราวกระดาษเปล่า

โดยรอบนั้น…

เงียบโล่ง ไม่เหลือเงาของวิญญาณหลงทางแม้แต่ตนเดียว!

กวาดล้างสำเร็จ!!!

คุณผ่าน "บททดสอบแห่งวิญญาณหลงทาง" แล้ว คุณเข้าใกล้ “ประตูแห่งการเลื่อนขั้น” ไปอีกขั้น

เนื่องจากคุณผ่านการทดสอบด้วยวิธีพิเศษ

คุณได้รับสกิลใหม่: เก็บเกี่ยวอันน่าสะพรึง

สกิล: เมื่อคุณสังหารศัตรู จะสามารถฟื้นฟูพลังชีวิตและพลังเวทได้

โอโหหห

ได้สกิลใหม่อีกแล้วเหรอเนี่ย!

ยิ่งฆ่าก็ยิ่งฟื้น ยิ่งฆ่าก็ยิ่งสดชื่น!

อีธาน: “อืม...ฟังดูไม่ค่อยเหมาะกับสายธรรมะผู้งดงามอย่างฉันเท่าไหร่นะ”

“ระบบนี่มันโง่เง่าจริง ๆ”

ว่าไปงั้นแหละ แต่ความสามารถดีจริง ๆ

"บุญคุณต้องทดแทน ระบบต้องดูดเลือด!"

เขายิ้มตาหยีอย่างพึงพอใจ

ความสว่างจากตะเกียงเพิ่มขึ้นอีกระดับ หมอกหนาเบื้องหน้าค่อย ๆ สลายไป

แล้วปรากฏแม่น้ำสายหนึ่งกว้างใหญ่ไหลเชี่ยว สีฟ้าอ่อน ผสมด้วยละอองทองระยิบระยับ

ลอยฟุ้งไปด้วยกลิ่นหอมคล้ายถั่วและแร่ธาตุ

กลิ่นแบบนี้…

กลิ่นของสีวาดภาพ!

คุณได้มาถึง “แม่น้ำแห่งภาพวาด” เส้นทางสู่การเลื่อนขั้นถูกเปิดแล้ว คุณสามารถข้ามแม่น้ำแห่งภาพวาด เพื่อไปยังสนามทดสอบสุดท้าย “ผู้พิทักษ์ประตู” กำลังรอคุณอยู่

ทันใดนั้นเอง…ที่ปลายฟ้าระยะไกล แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งวาบขึ้นมา

เสียงคำราม ที่อีธานเคยได้ยินมาก่อน ก็ดังสนั่นอีกครั้ง!

“โฮกกกกกกก…!!!”

!!!

ฟ้าววว….ซ่าาา!

เสียงคำรามกึกก้อง มาพร้อมกับลมพัดแรงปะทะเข้าหน้า

จนแม่น้ำไหลปั่นป่วนแตกกระจาย!

ชุดคลุมของอีธานสะบัดปลิว เส้นผมสีดำของเขาถูกพัดไปด้านหลังจนหมด!

...ยังทรงพลังเหมือนเดิม

เขานึกไม่ออกเลยว่าสิ่งที่รออยู่หน้า “ประตูเลื่อนขั้น” นั้น เป็นสิ่งมีชีวิตขนาดไหนกันแน่!

อีธานกำด้ามค้อนแน่น แววตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความตื่นเต้น

“สิ่งที่ฉันต้องทำต่อไป… คือเรียนรู้ศาสตร์เวทย์โบราณเพิ่มขึ้น!”

“เพิ่มพลังให้ถึงขีดสุด!”

“แล้วไปล้มเจ้าผู้พิทักษ์ประตูที่แสนอวดดีนั่น!!”

ในตอนนั้นเองเสี้ยววิญญาณสีซีด ๆ จำนวนหนึ่ง ค่อย ๆ ลอยเข้าไปใน “กระเป๋าหนัง” ที่สะพายอยู่ข้างเอวของอีธาน

เหมือนกำลังถูกดูดเข้าไปโดยบางสิ่ง อีธานล้วงเข้าไปหยิบของและก็เจอหนังสือเนโครโนมิคอนที่เขาเคยได้มาในอดีต!

วิญญาณที่ดูดเข้าไปเมื่อครู่ ถูกดูดซึมเข้าไปในหนังสือเล่มนี้

อีธานเปิดหน้าสุดท้ายของหนังสือออก

แล้วก็เห็น…

ข้อความใหม่ ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ!