บทที่ 175 “มันเป็นฝีมือของ【คุณเติ้ง】แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ อีธาน?”
บทที่ 175 “มันเป็นฝีมือของ【คุณเติ้ง】แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ อีธาน?”
ทันทีที่เสียงของเขาดังจบลง
“บึ้ม!!”
เสาเพลิงสีแดงฉานพุ่งขึ้นจากฟากฟ้าด้านหนึ่ง!
ความร้อนรุนแรงแผดเผาอากาศทันที พวกก็อบลินรู้สึกว่าผิวหนังตึงเปรี๊ยะ ปากแห้งผากในพริบตา
แม้แต่เสียงกรีดร้องก็ไม่มีโอกาสเปล่งออกมา
หัวหน้าก็อบลินที่เมื่อครู่ยังยืนแสยะยิ้มเย้ยหยัน…ตอนนี้กลายเป็น “ขี้เถ้า” ไปเรียบร้อย
เมื่อเปลวไฟจางหาย สิ่งที่เหลืออยู่บนพื้นคือ... ไม่มีอะไรเลย
แม้แต่เศษเสี้ยวของการมีตัวตนก็หายวับไปกับตา ค่ายของก็อบลินตกอยู่ในความเงียบตายสนิท
พวกมันจ้องอีธานตาค้าง เหมือนว่ามนุษย์หนุ่มตรงหน้านี้ จู่ๆ ก็กลายเป็นสัตว์ประหลาดมีเขี้ยวและหนวด ไปซะอย่างนั้น
ในแสงไฟที่ยังริบหรี่
อีธานเอียงคอเล็กน้อย สีหน้าจริงจังแต่แอบงง
“ตายง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? อ่อนขนาดนี้แล้วกล้ามาทำเก่งอีก?”
ใครให้ความกล้าแกวะ?
พวกก็อบลิน: นี่มันเกินไปแล้วมั้ย?!
พวกเขาเป็น “หน่วยรบพิเศษ” เลยนะเว้ย!!
หรือว่า “สัตว์ประหลาดหน้าเด็ก” ที่โผล่มานี่...
จะมาตามหา “สมบัติ” ที่พวกเขากำลังคุ้มกันอยู่?!
“ตายซะเถอะ!!”
เสียงตะโกนลั่นดังขึ้นทันที!
อีธานเงยหน้าขึ้นมองก็อบลินที่ใช้ “หายตัว” พุ่งเข้ามาตรงหน้า พร้อมขวานในมือ!
เขาชักไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา แล้วร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว:
“สตูเปฟาย!” (คาถาสะกดนิ่ง)
ปัง!!
ลำแสงสีแดงพุ่งออกไปทันที
ก็อบลินที่พุ่งมาหวังจู่โจม กลับโดนแรงกระแทกใส่เต็มๆ เหมือนโดนแรดชนเข้าอย่างจัง! ร่างของมันลอยเคว้งขึ้นฟ้าเป็นเส้นตรง แล้วไปกระแทกกับต้นไม้ ตุ้บ!
หลังจากนั้นก็ไถลลงมาอย่างหมดสภาพ หัวเอียงไปด้านหนึ่ง สลบเหมือดไปแล้ว
พวกก็อบลิน: ?!!
คะ…คาถาสลบนี่มันเวอร์ชั่นมวยปล้ำใช่ไหม?!
นี่มัน “สตูเปฟาย แบบสายบู๊” ชัดๆ!!
ตอนนี้เอง...พวกมันเริ่มรู้ตัวช้าๆ แล้วว่า ดูท่าจะไม่ดีแล้วแฮะ
ก็อบลินตัวหนึ่งกำขวานแน่น กลืนน้ำลายก่อนถามเสียงสั่น
“แก..แกเป็นใครกันแน่?!”
อีธาน: “ฉันชื่ออี…”
พูดได้ครึ่งหนึ่ง เขาก็หยุดกึก
ทันใดนั้นก็ย้อนนึกถึงคำสัญญา...ว่าจะไม่เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์
เขาหันไปมองศพที่หายไปเป็นขี้เถ้าของหัวหน้า และลูกน้องที่ตอนนี้สลบติดต้นไม้
...แล้วก็เข้าสู่โหมดคิดหนักทันที
เอาแล้วไงบังเอิญ “เผลอ” ไปนิดนึง...
แฮ่ม~ ก็พวกนี้มันอ่อนกันขนาดนี้ คงไม่ได้เป็นตัวละครสำคัญในหน้าประวัติศาสตร์หรอกเนอะ?
อืม... ไม่น่ามีปัญหาอะไร
แค่... ครั้งหน้าจะระวังมากขึ้นแล้วกัน
อีธานพยักหน้าอย่างมั่นใจ
เขามองไปที่ก็อบลินที่ถามชื่อก่อนหน้า แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ทันใดนั้นแสงบางอย่างวาบขึ้นในหัว...
เขายิ้มมุมปากแล้วพูดว่า:
“ฉันชื่อ… ‘คุณโคม’”
“โคมแห่งแสงสว่าง โคมแห่งความไร้ปรานี”
พูดจบ อีธานยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย
ไหนๆ จะไม่ใช้ชื่อจริง ก็ขอเอาชื่อ “คุณโคม” ไปใช้แทนละกัน!
ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ!
เมื่อได้ยินชื่อแปลกๆ นี้ พวกก็อบลินต่างก็หันไปมองหน้ากันอย่างงงๆ
“คุณโคม” นี่ใครวะ?
ไม่เคยได้ยินชื่อเลย!
อยู่ดีๆ ก็อบลินตัวหนึ่งก็แสยะฟัน กัดฟันแล้วตะโกน:
“จะเป็นใครก็ช่าง! เรามีตั้งหลายสิบคน จะไปแพ้เด็กคนเดียวได้ไง?!”
“ลุยยยย!!”
ทันใดนั้น แสงสีแดงจำนวนมากก็พุ่งเข้าหาอีธานจากทุกทิศทาง!!
เป็นการล้อมโจมตีแบบเต็มรูปแบบ!
แต่...
อีธานยังคงยืนนิ่ง
มีเพียง “การ์ดสีฟ้าอ่อน” ใบหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในมือ
พอเห็นแบบนั้น ก็อบลินก็มั่นใจยิ่งขึ้น: ถึงจะเก่งแค่ไหน ก็สู้พวกเราหลายสิบตัวพร้อมกันไม่ได้หรอก!
แต่แล้ว..
“หืม?”
ทันทีที่เริ่มโจมตี พวกมันก็รู้สึกว่า... อะไรบางอย่างมันแปลกๆ
พอรู้สึกตัวอีกที ก็ต้องตกใจสุดขีด
ร่างกายของพวกมัน “หยุดนิ่ง”!
ท่าทางกำลังจะฟาดขวาน หรือจะกระโดดโจมตี…
ค้างอยู่กลางอากาศเหมือนรูปปั้น!
ฮู่ววว...
ทุกครั้งที่พวกมันหายใจออก ลมหายใจนั้นกลายเป็น “ไอเย็นสีขาว”
หนาว… หนาวสุดๆ!
ไม่รู้ตัวเลยว่า พื้นที่รอบๆ ค่ายก็เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนไปหมดแล้ว
เหมือนฤดูหนาวได้มาถึงในเสี้ยววินาที
กลางค่าย
แสงไฟมอดดับลงเหลือเพียงม่านสีขาวโบกไหว
อีธานยืนอยู่ในนั้นสวม “กระโปรงของเฮอร์กานี” ในมือถือภาพวาดสีฟ้าอ่อน
ที่กำลังปล่อย “ไอเย็น” ออกมา เปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ไปอย่างช้าๆ
เงียบงัน เย็นยะเยือก เขาดูราวกับ “วิญญาณแห่งฤดูหนาว”
หรือไม่ก็... “ผู้คุมวิญญาณสีขาว”
…เอาแล้วสิ หมอนี่สร้างเวอร์ชั่นพิเศษของการ์ดขึ้นมาซะแล้ว!
ดวงตาของก็อบลินแต่ละตัวแทบถลนออกมา
พวกมันเบิกตากว้าง พยายามดิ้นอย่างสุดชีวิต แต่ก็ขยับไม่ได้แม้แต่นิด
แม้แต่ “เวทมนตร์” ที่เก็บไว้ในตัว ก็แข็งเป็นน้ำแข็งไปหมด ไม่สามารถร่ายคาถาได้
นี่มันเวทมนตร์อะไรกันวะ?!
เด็กนี่ไม่ได้แม้แต่พูดคาถาสักคำเลยด้วยซ้ำ!
“คุณโคม” นี่มันตัวอะไรกันแน่?!
อีธานที่กำลังถือ “พลังเยือกเย็น” มองไปยังก็อบลินที่กลายเป็นรูปปั้นไปหมด
เขาพยักหน้าอย่างพอใจ
เห็นไหม ทุกตัว “ยังอยู่ดี” ไม่ได้ทำลายอะไรเลย
ประวัติศาสตร์... ยังปลอดภัยดี!
อะไรนะ?
ทุกอย่างนี่มัน “ฝีมือคุณโคม” นะ! แล้วจะเกี่ยวอะไรกับผม เด็กปีสามที่ยังไม่เปิดเทอมล่ะครับ?
และในวินาทีนั้นเอง
มีตัวหนังสือสีฟ้าผุดขึ้นตรงหน้าของอีธาน:
“ยินดีด้วย!”
“คุณได้จุดแสงสว่างจางๆ แรกในหน้าประวัติศาสตร์แล้ว”
ดวงตาของอีธานลุกวาว!
แนวคิด ‘ลัทธิโคม’ สามารถเผยแพร่ในประวัติศาสตร์ได้ด้วย!!
เจ๋งโคตร!!!
อีธาน: “ช่างเป็นการกระทำที่ยิ่งใหญ่และเสียสละเหลือเกิน ที่ได้นำข่าวดีแห่งแสงสว่างมาเผยแพร่ในอดีต!”
“พวกเขาต้องดีใจมากแน่ๆ เลย”
ช่างน่าภูมิใจที่ได้ทำเพื่อผู้อื่น
เขาคือ พ่อมดขาวผู้เผยแพร่ความยุติธรรม อย่างแท้จริง!
อีธานซาบซึ้งในความดีของตัวเองสุดๆ
【ความสว่างของโคมเพิ่มขึ้น】
【กำลังชี้นำคุณ】
จุดแสงสีทองเล็กๆ ค่อยๆ ลอยออกมาจากร่างของอีธาน
เหมือนเส้นแสงบางๆ พุ่งไปยังส่วนลึกของค่ายก็อบลิน
โอ้โฮ? มีของดรอปแฮะ!
อีธานรีบเดินตามแสงไป
พอเห็นเขาเริ่มขยับตัว ก็อบลินทุกตัวถึงกับเบิกตากว้างสุดชีวิต!
ทิศทางนั้นมัน...!
ทิศทางของ “สมบัติ” ที่พวกมันกำลังคุ้มกันอยู่นี่นา!!
หรือว่า… มนุษย์คนนี้ มองทะลุ เวทพรางกับเวทป้องกันชั้นซ้อนที่พวกมันร่ายไว้ทั้งหมดแล้วเหรอ!?
…เป็นไปไม่ได้!!
นี่เป็นความลับสูงสุด!
นอกจากหัวหน้าก็อบลิน “ท่านแรนร็อก” แล้ว ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าสมบัตินี้อยู่ที่นี่!
แถมมันยังถูกห่อหุ้มด้วยเวทป้องกันชั้นแล้วชั้นเล่า ไม่มีทางมองเห็นได้แน่นอน!
อีธาน: “อ้อ เจอแล้ว”
ก็อบลิน: ต้องไวขนาดนี้เลยมั้ย!!!
ลูกตาแทบถลน พวกมันพยายามเพ่งมองสิ่งที่อยู่ในมือของอีธาน
มันคือ “กล่องโลหะทรงม้วนคัมภีร์” ด้านบนแกะลายวนเกลียวสีเงิน
มันคือ… ของโบราณแห่งเวทมนตร์ ที่พวกมันตามหาจนแทบตายกว่าจะเจอ!!
“แ..แกรู้สินะว่าเป้าหมายคือของสิ่งนี้!”
ก็อบลินตัวหนึ่งกัดฟัน ตะโกนเสียงแหบแห้งออกมาด้วยความหวาดกลัว
ในใจเริ่มหวั่นไหว
“คุณโคม” คนนี้… เป็นใครกันแน่ ทำไมถึง รู้ทุกอย่าง?
“แก..แกคิดว่าท่านแรนร็อกจะปล่อยแกไปง่ายๆ หลังจากทำแบบนี้เหรอ!”
“ท่านแรนร็อกค้นพบเบาะแสของเวทมนตร์โบราณแล้ว เขาจะฆ่าพวกพ่อมดมนุษย์อย่างแกทุกคนให้สิ้นซาก!!”
อีธานเบิกตาเล็กน้อย: “จริงเหรอ? พวกแกเจอเบาะแสเวทโบราณแล้วเหรอ?”
ก็อบลิน: “….”
เดี๋ยวนะ ทำไมรู้สึกว่าเพิ่งพูดอะไรพลาดไปนิด…
ทันใดนั้นมันรีบเงียบปากสนิท…
ความเย็นยะเยือกค่อยๆ คืบคลานเข้ามา กลืนกินร่างของมันจนแข็งเป็นน้ำแข็ง
แต่ละตัวถูกสะกดไว้ด้วยเวทมนตร์ “ทำลายตัวเอง” เพื่อป้องกันไม่ให้หลุดความลับ
อีธานเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจอย่างเสียดาย: “น่าเสียดายจริงๆ…”
“ดูท่าจะต้องไปหา ‘หัวหน้าการกบฏก็อบลิน’ อย่างแรนร็อกด้วยตัวเองสินะ ถึงจะได้คำตอบเรื่องเวทโบราณที่ต้องการ”
“แค่ไม่รู้ว่า เขาอยู่ที่ไหน…”
อีธานควงกล่องโลหะในมือเล่นๆ พลางคิด
หลังจากเขาทำลายเวทป้องกันของมันลงหมดแล้ว กล่องนี้ก็เริ่ม “ปล่อยพลัง” ออกมา
เวทมนตร์ลึกลับบางอย่างปกคลุมรอบกล่องไว้ คล้ายกับแสงจันทร์อันหนาแน่นที่ไหลเวียนอย่างนุ่มนวล
อย่างไรก็ตาม…
แม้ว่าอีธานจะสัมผัสได้ถึงพลังที่ “พิเศษผิดปกติ” แต่เขาก็ยังเปิดมันไม่ได้
เหมือนมีเงินเต็มกระเป๋า แต่ซื้ออะไรไม่ได้ซักอย่าง อารมณ์เสียสุดๆ
แต่แล้ว
“ติ๊ง”
กุญแจสีเงินที่เงียบไปนาน… จู่ๆ ก็ “สว่างวาบขึ้นมา”!
พลังเวทจากกล่องโลหะไหลเข้าไปในกุญแจและมันถูกกระตุ้นอีกครั้ง
อีธานเข้าใจทันที:
“อ้อ… ที่แท้ก็ต้องใช้พลังเวทโบราณในการ ‘ชาร์จ’ กุญแจสินะ ถึงจะย้อนกลับได้”
อยู่ตรงนี้ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว
บางที… พอกลับไป อาจหาทางเปิดกล่องนี้ได้ก็ได้
คิดดังนั้น อีธานก็จับกุญแจสีเงินแน่น
แสงสีขาวพุ่งพล่านออกมา!
วินาทีถัดมา
อีธานหายตัวไปจากจุดนั้นทันที!
—
ไม่นานหลังจากที่อีธานจากไป
“ซ่า…”
เสียงฝีเท้ากรุบกรับดังมาจากแนวป่า กลุ่มพ่อมดแม่มดชุดหนึ่งโผล่ออกมา
นำทีมโดยหญิงสาวคนหนึ่งที่มีผมสีดำยาวถึงเอว รูปร่างสูงเพรียว เสื้อรัดรูปเน้นสัดส่วนโค้งเว้าสวยงาม
ผมหยักศกพลิ้วไหวตามแรงลมเมื่อเธอขยับตัว ในดวงตาสีเขียวของเธอ แฝงด้วยความดิบเถื่อนแบบหมาป่า
อีฟ แบล็ก จ้องมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง พวกก็อบลินทั้งหมด…
กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง! แข็งค้างในท่าทางต่างๆ ทุกอย่างถูกแช่แข็ง
ทั้งดิน ต้นไม้ หญ้า สิ่งแวดล้อมรอบตัว ถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งสีขาวซีด
ราวกับพวกเธอก้าวเข้าสู่ แดนคนตาย
กลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายปกคลุมไปทั่ว!
เธอและทีมซึ่งเป็นกลุ่มจบใหม่จากฮอกวอตส์ ถูกส่งมาสืบข่าวเกี่ยวกับหน่วยก็อบลินที่มีพฤติกรรมแปลกประหลาด
ทุกคนเตรียมใจมารับศึกใหญ่
แต่ไม่คิดว่า…
พอมาถึง “ศัตรูทุกตัวถูกกำจัดหมดแล้ว!”
เกิดอะไรขึ้นกันแน่!?
อีฟ แบล็ก บีบไม้กายสิทธิ์แน่น พยายามข่มสัญชาตญาณที่สั่นระริกอยู่ภายใน
ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง
เธอพบก็อบลินตัวหนึ่งที่ยังไม่ตาย ทันทีที่มันได้สติขึ้นมา ก่อนเธอจะถามอะไรได้
มันก็ร้องกรีดออกมาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด:
“ม..มันคือโคม! โคมปรากฏตัวแล้ว!!!”
โคม…?
อีฟตกตะลึง
โคม คือใคร?
ไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่สงครามเริ่มต้น
แต่ที่แน่ๆ..ใครก็ตามที่สามารถกวาดล้างค่ายก็อบลินทั้งค่ายได้ในพริบตาเดียว…
ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
และถ้าเป้าหมายของ “โคม” คนนั้นคือ “เวทมนตร์โบราณ” ด้วยล่ะก็..
“เตรียมตัวให้พร้อม”
อีฟ แบล็กพูดด้วยเสียงเรียบต่ำ
ในดวงตาสีเขียวของเธอ ฉายแววตาแน่วแน่ไม่ยอมแพ้
“นอกจากก็อบลิน… พวกเราอาจต้องเผชิญ ‘ศัตรูมนุษย์คนใหม่’ ก็เป็นได้”