บทที่ 130 ทัวร์กลางคืน! การประเมินเข้าชมรมแสงแห่งปัญญา เริ่มขึ้นแล้ว!

คืนวันศุกร์

เวลานี้ควรเป็นช่วง “เคอร์ฟิว” ที่เด็ก ๆ ห้ามออกนอกหอพัก แต่กลับมีกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง... เดินเรียงแถวอยู่ในทางเดินเงียบ ๆ แสงเทียนในมือส่องสว่างไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ

อีธานเดินนำอยู่แถวหน้า สวมฮู้ดคลุมหัว

ขณะเดิน เขาพึมพำว่า: “นี่พวกเรากำลังจะไปงานศพกันรึเปล่า?”

ทุกคนในกลุ่ม: “...หุบปากไปเลยเหอะ”

คำถาม: ประธานชมรมคนใหม่ดูเหมือนอยากฆ่าพวกเรา จะรอดยังไงดีคะครู?!

แต่อีธานดูจะไม่รู้เลยว่าบรรยากาศรอบตัวยิ่งกว่า “เครียด” เขาหันไปตบไหล่แฮร์รี่ ที่เดินข้าง ๆ แล้วพูดอย่างอารมณ์ดี:

“ในฐานะสมาชิกคนแรกของชมรมแสงแห่งปัญญา นายต้องเป็นตัวอย่างที่ดีนะ”

แฮร์รี่ถึงกับโงนเงนเพราะแรงตบของอีธาน สีหน้าของเขาดู ไม่ใช่คนที่จะ “เป็นผู้นำ” แต่เหมือนกำลังเดินเข้าสู่ลานประหาร

รอนโน้มตัวมากระซิบกับแฮร์รี่ว่า: “ไม่ต้องห่วง!”

“ฉันขโมยแผนที่เมืองโบราณเซนจากจอร์จกับเฟร็ดมาแล้ว!”

“เหมือนข้อสอบเปิดหนังสือเลย! ไม่มีทางพลาด!”

แฮร์รี่ แสร้งยิ้มแห้ง ๆ “ฮ่าฮ่า เยี่ยมเลย...”

จากที่เขารู้จักอีธานดี  อีธานต้องหาทาง “เพิ่มเซอร์ไพรส์” แน่ ๆ...

ใช่แล้ว…

กลุ่มเด็กนักเรียนเหล่านี้ กำลังละเมิดเคอร์ฟิว เดินเตร็ดเตร่ในยามวิกาล

เพื่อเข้าร่วม “การประเมินเข้าชมรมแสงแห่งปัญญา” ที่อีธานเป็นผู้จัดขึ้น!

ทำไมต้องจัดเวลากลางคืน?

เพราะว่า...

“กลางคืนบรรยากาศมันได้!”

“นอนเหรอ? พ่อมดแม่มดวัยนี้จะนอนไหวเหรอ!?”

คราวนี้สมาชิกจากทุกบ้านยกเว้นสลิธีรินก็เข้าร่วมกันเพียบ!

มัลฟอยส่งจดหมาย (ทั้งที่อยู่โรงเรียนเดียวกันแท้ ๆ) มาบอกอีธานว่า:

ในฐานะทายาทเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลมัลฟอย เขาจะไม่เข้าร่วม แต่จะ             “สนับสนุนจากเบื้องหลัง” แทน... (ทำตัวเหมือนพ่อทูนหัวกลุ่มลับสุด ๆ)

รวม ๆ แล้วมีนักเรียนหลายสิบคนเดินเรียงรายผ่านเขตโรงเรียนอย่างยิ่งใหญ่

อีธาน (คิด): “ถ้าบอกให้ไป ‘หินแดง’ คนเดียว... ฉันก็ไม่เอา”

“แต่ถ้าไปกันทั้งกลุ่มแบบนี้... ก็ต้องลองสักหน่อยสิ!”

“ดูเหมือนหลายคนสนใจชมรมของฉันจริง ๆ”

เขายิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

การนอนดึกเพื่อแปลงโฉมเมืองโบราณเซน คุ้มค่าแล้วจริง ๆ

อีธาน (คิด):  “เฮ้อ ถ้ารู้ก่อนนะจะเก็บค่าเข้าซักห้าซิกเกิลต่อคน... น่าจะได้ตังค์ไม่เลวเลยแฮะ”

เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากเสียดายอย่างสุดใจ

“หรือจริง ๆ แล้ว ฉันควรเปิดเมืองโบราณเซนให้พ่อมดแม่มดวัยเยาว์เข้าเล่น...”

“เหมือนสวนสนุก... สนุกไป ฝึกเวทไป”

“ส่วนฉันก็นั่งเก็บค่าเข้าชิว ๆ...”                                                                        “สุดยอด! ฉันนี่มันอัจฉริยะชัด ๆ!”

“อัจฉริยะอะไรเหรอ?”

แฝดวีสลีย์ จอร์จกับเฟร็ดโผล่มากระซิบข้างหลัง

อีธาน: “ก็จะสร้าง ‘สวนสนุกเซนแลนด์’ แล้วเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ตั้งแต่อายุยังน้อยไง!”

แฝดวีสลีย์: “!!”

“เราแนะนำให้นายเปิด ‘บ้านผีสิง’ น่าจะรุ่งกว่า...”

ทันใดนั้น...

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมาจากมุมทางเดิน

“ใครน่ะ?! ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้!!”

เสียงตะโกนเข้มงวดดังขึ้น อีธานหรี่ตาเล็กน้อยแต่ยังคงเดินไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจ บังคับให้เจ้าของแสงต้องถอยหลังกลับไป

“อย่า... อย่าเข้ามานะ!”

เสียงผู้ชายสั่น ๆ ดังขึ้น

พอสายตาชินกับแสง อีธานก็เห็นว่า... เป็นเพอร์ซีย์ พี่ชายของบ้านวีสลีย์ และเป็น พรีเฟ็กของบ้านกริฟฟินดอร์

อีธานโน้มตัวกระซิบข้างหูเพอร์ซีย์ด้วยเสียงเย็นเฉียบว่า:

“ถ้านายไม่อยากผ่านการตรวจสอบประวัติของกระทรวงเวทมนตร์ล่ะก็... นายก็ลองห้ามดูสิ~”

เพอร์ซีย์: !!!

“คนคนนี้... แม่งร้ายเกินไปแล้ว!!!”

ทันใดนั้น... แสงสีขาวอีกดวงก็สาดมาจากอีกทาง

ฉายตรงไปยังเพอร์ซีย์กับอีธาน

ภาพที่เห็นคือ เพอร์ซีย์ยืนกอดอกใบหน้าราวกับหญิงสาวตกใจส่วนอีธานก็ยืนคล้าย “อันธพาล” กำลังรังแกสาวน้อยผู้ไร้ทางสู้

เจมม่า ฟาร์ลีย์พรีเฟ็กของสลิธีริน: นี่มันฉากจากนรกชัด ๆ...

ลูน่าที่มาร่วมกิจกรรมชมรมด้วยเดินเข้ามาเงียบ ๆ คว้าแขนเสื้ออีธานแล้วดึงเขาออกห่างจากเพอร์ซีย์

...แล้วไม่ยอมปล่อยแขนเลย

เมื่อสบตากับลูน่า เจมม่ายกคิ้วสูงขึ้นอีก แล้วหันมามองกลุ่มนักเรียนที่กำลังเมาท์กันหลังอีธาน

เธอเอ่ยเสียงเย็นเฉียบ:“อธิบายมา”

แต่ยังไม่ทันให้อีธานพูด

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นก่อน:

“ฉันเองเป็นคนพาเด็กพวกนี้มา...”

“นี่คือกิจกรรมประเมินเข้าชมรมของวินเซนต์... ฉันอนุมัติเอง”

แสงไฟเคลื่อนไป

เผยให้เห็นใบหน้าซูบซีดของชายคนหนึ่ง...

เจมม่า: “…ศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ต?”

ล็อกฮาร์ตในตอนนี้ ไม่เหลือเค้าเดิมแม้แต่นิด ผมที่เคยมันแวววาวตอนนี้แห้งกระเซิงเหมือนฟางข้าว หลังค่อม ร่างกายหดเล็ก เหมือนอยากกลืนตัวเองให้เล็กที่สุด

บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเครียดและรอยยิ้มฝืน ๆ เหมือนถูกผู้คุมวิญญาณดูดความสุขไปจนหมด

แม้ปกติล็อกฮาร์ตจะเป็นพวกขี้โม้ ไม่น่าไว้ใจ แต่ไม่มีทางที่เขาจะมารับหน้าที่ไร้เกียรติแบบนี้...ด้วยตัวเอง

เจมม่ามองอีธานอย่างระวัง แล้วก็พยักหน้าอย่างเชื่องช้า เก็บไม้กายสิทธิ์ แล้วหลีกทางให้กลุ่มผ่านไป

ขณะที่เห็นลูน่าเดินเคียงข้างอีธาน เจมม่าก็คิดอย่างเย็นชาในใจ:

“ใครที่ตามอีธานไม่ทัน... ก็จะค่อย ๆ หลุดหายจากชีวิตเขาไปเอง”

“ไม่ต้องสนใจหรอก”

ก่อนจากไป จอร์จกับเฟร็ดแฝดวีสลีย์ก็ไม่พลาด ล้อเลียนเพอร์ซีย์อย่างถึงพริกถึงขิง จิ้มอกจนหน้าพี่ชายแดงเป็นมะเขือเทศ

สุดท้าย...พวกเขาก็มาถึง “ทางเดินต้องห้ามชั้นสาม” (จากเทอมที่แล้ว) เดินผ่านประตูเวทมนตร์... เข้าสู่ ภาพจิตรกรรมฝาผนัง

และเดินทางสู่...

ซากเมืองโบราณเซน  โบราณสถานลับของฮอกวอตส์!

เว้นแต่แฝดวีสลีย์ที่แหกกฎเป็นกิจวัตร

ทุกคนที่เหลือเพิ่งเคยเห็นเมืองนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต

เบื้องหน้าปราสาทหินสูงตระหง่าน เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกาลเวลา

ทุกคน: “ว้าววววววววว~”

แม้แต่วอลเลซประธานชมรมก๊อบสโตนที่มาเพื่อแย่งสมาชิก ยังอดกลืนน้ำลายไม่ได้

“มาเห็นกับตา... ถึงรู้เลยว่าอีธาน วินเซนต์น่ะ... สุดยอดขนาดไหน”

แฝดวีสลีย์: “เดี๋ยวๆ ถ้าเข้าประตูมิติได้ตรง ๆ แบบนี้ แล้วจะให้เราเดินไกลมาชั้นสี่ ทำไม!?”

อีธาน (ยิ้มเจ้าเล่ห์): “ก็อยากให้ทุกคนได้สัมผัส ‘เส้นทางของผู้มาก่อน’ ไงล่ะ”

“ผู้มาก่อน” ที่ว่า...จะใช่ “ศาสตราจารย์ควีเรลล์” รึเปล่า...?

ความรู้สึกไม่ดีเริ่มก่อตัว...

จู่ ๆ ก็มีหนุ่มหล่อก้าวขึ้นหน้าเซดริก ดิกกอรี่แสงแห่งฮัฟเฟิลพัฟ

เหมือนประกาศก่อนเข้าสนามประลอง เขามองอีธานด้วยสายตาเปล่งประกาย แล้วตะโกนว่า: “อีธาน! ฉันฝึกกล้ามมาทั้งฤดูร้อน!!”

“วิดพื้น 100 ครั้ง ซิทอัพ 100 ครั้ง สควอท 100 ครั้ง วิ่งระยะไกล 10 กิโล ทุกวัน!”

“ฉันไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป! ท้าอะไรมาก็ไหวทั้งนั้น!”

อีธาน: “...เอ่อ นายนี่... ไปฝึกมาผิดสายมั้ย?”

เขามองไปที่กล้ามแขนเซดริกที่ปูดเหมือนภูเขาลูกเล็ก ๆ ถึงไม่ทานน้ำมัน แต่ผิวเงาวับเหมือนโฆษณายาสีฟัน...

“นายดูเหมือนจะต่อยฉันทีเดียวได้สิบคน...”

สุดยอด... แสงแห่งงานประลองเวทสามฝ่าย

อีธานพยักหน้า แล้วชูโป้งให้

“ดีมาก! มีสปิริตดีเยี่ยม!”

จากนั้น…

อีธานเดินมาหน้ากลุ่ม หันไปมอง “สายตาคาดหวัง” (ที่จริงคือ “สายตาตายด้าน”) แล้วประกาศอย่างภูมิใจ:

“งั้น...ไม่พูดพล่ามทำเพลง!”

“เรามาเริ่มการประเมินเข้าชมรมกันเลยดีกว่า!!”

ทุกคน: “...เมื่อกี้พูดว่า ‘ไม่พูดพล่าม’ แล้วดันพูดหมดเปลือกนี่คือ...?”

อีธานสะบัดไม้กายสิทธิ์

ปึ้ง!!

แผ่นป้ายผ้าสีแดง 2 แผ่น ปรากฏขึ้นเหนือประตูเมือง

บนป้ายเขียนไว้ว่า:

“ถ้าแน่จริง อยู่ให้รอด 3 นาที!”

“ถ้าเป็นหญิงแกร่ง จงกล้าลุยโลก!”

ทุกคน: “....อึน...”

อีธานยืนต้อนรับคนอย่างพนักงานสวนสนุก แล้วพูดเสียงสดใส:

“โอเค~ กรุณาแบ่งกลุ่มละ 10 คน ไปยืนเรียงหน้าประตูนะครับ!”

“แฮร์รี่ นายอยู่กลุ่มแรกนะ~”

แฮร์รี่: “ขอความช่วยเหลือด่วน...!”

แฝดวีสลีย์: “เฮ้ย แบ่งกลุ่มละ 10 คนแบบนี้ เมืองจะรับไหวเหรอ?”

“ไม่ปั่นป่วนเหรอ?”

กลิ่นความพังเริ่มลอยมาแล้ว...

สุดท้าย..

เมื่อทุกคนแบ่งกลุ่มเสร็จ อีธานยิ้มมุมปาก...

จากนั้น เขาหยิบ “การ์ด” ใบหนึ่งขึ้นมา ไอเวทมนตร์แผ่ออกมาแรงจนสัมผัสได้ถึง “กลิ่นเลือด”

อีธานกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา: “ต่อไป... ฉันจะอธิบาย...”

“กฎใหม่”