บทที่ 105 ควีเรลล์ "ประตูเปิดจากด้านนี้ไม่ได้" หมายความว่าไงฟะ!?

ม่วงมหากาพย์!!

ดวงตาของอีธานเบิกกว้าง หายใจสะดุดไปหนึ่งจังหวะ

พอเห็นผลประเมินตรงหน้า เขาก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกดีใจจนแทบบินได้!

ที่ทุ่มเทไปขนาดนั้น ที่เผาเงินไปเป็นตั้ง ไม่เสียเปล่าเลย!

เขารวมทุกสิ่งที่มี สร้างมันออกมาเป็นจิตรกรรมฝาผนังชิ้นนี้!

อีธานหันกลับไปมองและสิ่งที่เขาเห็นคือภาพวาดที่กินพื้นที่ทั้งผนัง!

มีประตูเหล็กดำแขวนอยู่สูง พื้นหินปูสีเทาเหลืองทอดยาวสู่ห้วงลึกมืดมิด กลิ่นอายประวัติศาสตร์เก่าแก่โชยมา พร้อมกลิ่นอับชื้นเหม็นเน่าเล่นงานจมูกอย่าแรง

แม้มันจะเป็นแค่พื้นเรียบ แต่เมื่อเพ่งมองเข้าไป ก็เหมือนถูกดูดเข้าไปในทางเดินวนเวียนนั้น ขาแทบก้าวเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

นี่แหละ สวนสนุกเซห์นของเรา สนุกสุดเหวี่ยงแน่นอน! คุณมีสวนสนุกเซห์นแบบนี้หรือเปล่า~

【เมืองโบราณเซห์น】

【ประเภท: จิตรกรรมฝาผนัง】

【ระดับ: ขั้น 2 · สีม่วง ตำนาน】

【คำอธิบาย: เส้นทางกลับบ้านในวัยเด็กของมิยาซากิ ฮิเดทากะ】

【เอฟเฟกต์: ให้ผู้คนเข้าไปได้จริง สัมผัสกับความเจ็บปวดและทรมาน จะคงอยู่ตลอดไปจนกว่าผืนผ้าใบจะถูกทำลาย ไม่สามารถดึงกลับหรือย้ายได้】

【การประเมิน: คุณได้จำลองประวัติศาสตร์ออกมาอีกครั้ง】

【เงื่อนไขในการอัปสกิลวาดภาพเป็นระดับ 3 บรรลุ 1 อย่างแล้ว!】

【ระดับการรวมวิญญาณเพิ่มขึ้น 1%】

จาก 44% → 45%

“ฟู่ววว” อีธานหลับตาครึ่งหนึ่งอย่างสบายใจ

รู้สึกได้ว่าความเหนื่อยล้าหายไปทันทีหลังจากค่ารวมวิญญาณเพิ่มขึ้น

พลังเวทในตัวเหมือนเติมเต็ม เหมือนตัวละครในเกมเวลอัปแล้วเลือดเต็มหลอด

...สุดยอด!

ไม่ใช่แค่รู้สึกดีเท่านั้น

เขายังบรรลุหนึ่งในเงื่อนไขเพื่ออัปสกิลวาดภาพเป็นขั้น 3 อีกด้วย!

คิดว่าอีกไม่นานพลังของเขาจะเพิ่มขึ้นอีกขั้น อีธานก็อดตื่นเต้นไม่ได้

อยากจับสัตว์ประหลาดยัดเข้าเมืองเซห์นเพิ่มอีกสักสิบตัวเลยด้วยซ้ำ!เสียดายที่รอบนี้ไม่ได้ทำหีบกับดักไว้…

อีธานยังหาสิ่งมีชีวิตเหมาะๆ ไม่ได้

บางที... ถึงเวลาที่เขาต้องให้แฮกริดเริ่มเพาะพันธุ์ “สครูตหางระเบิด” ก่อนกำหนดแล้วล่ะ...

แน่นอนว่า... มันจะนำความสุขให้โลกอย่างแน่นอน :)

“ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ครับ คุณชอบภาพวาดนี้ไหม?”

อีธานถามด้วยน้ำเสียงจริงใจ ดวงตาเป็นประกาย:

“ตราบใดที่ฮอกวอตส์ยังไม่ถล่ม ภาพวาดนี้ก็จะยังอยู่ที่นี่ตลอดไป เป็นมรดกนิรันดร์ของโรงเรียนเลยนะ”

“อยากเข้าไปเล่นดูไหม?”

ดัมเบิลดอร์: “...ขอบคุณสำหรับคำชวนสุดอบอุ่นนะ คุณวินเซนต์ แต่ลุงแก่ๆ แบบฉัน ขอบายดีกว่า... ปล่อยให้เด็กๆ ไปสนุกเถอะ ฮะฮะ”

เขาหัวเราะเบาๆ ขณะพูด

ดูเหมือนโรงเรียนจะมีพื้นที่ต้องห้ามเพิ่มอีกที่แล้วสิ

แต่กับพวกเด็กสิงโตที่นิสัยซนตลอดกาล ยิ่งห้ามก็ยิ่งอยากทำ

เหมือนแฝดวีสลีย์ ที่วันๆ เอาแต่หาทางแหกกฎ

เมืองโบราณแห่งนี้... ในอนาคตอาจกลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ประจำฮอกวอตส์ก็เป็นได้หรือจริงๆ ตอนนี้มันก็เป็นไปแล้ว

ดัมเบิลดอร์มองจิตรกรรมฝาผนังอันยิ่งใหญ่ตรงหน้า ที่เขาได้เห็นกับตาตั้งแต่ยังเป็นผนังเปล่า

รู้สึกประทับใจอยู่ลึกๆ

“…ฉันยินดีมอบเงินรางวัลห้าพันเกลเลียน ให้กับผลงานชิ้นเอกนี้ของเธอ เพื่อเป็นเกียรติแก่การมีส่วนร่วมต่อฮอกวอตส์นะ คุณวินเซนต์”

ดัมเบิลดอร์ขยิบตาให้เล็กน้อย

ห้าพันเกลเลียน!!!

อีธานหันขวับ ดวงตาเป็นประกาย

รู้สึกทันทีว่ารอบๆ ตัวคุณปู่ดัมเบิลดอร์เปล่งแสงสีทองระยิบระยับ มองแทบไม่เห็นหน้า!

“ผมเริ่มเคารพคุณแล้วล่ะครับ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์” อีธานพูดเสียงจริงจัง

...เพิ่งเริ่มเคารพเรอะ!?

ดัมเบิลดอร์หน้าแข็งไปนิด คำในหัวล้านคำอยากพูด

แต่สุดท้ายก็แค่ส่ายหัวแล้วยิ้ม “ขอบใจมาก คุณวินเซนต์ เวลาที่ดีที่สุดในการเริ่มต้นอะไรซักอย่างนอกจากเมื่อวาน... ก็คือตอนนี้นี่แหละ”

เขามองเด็กชายหน้าตาหล่อเหลาแต่ใจเย็นตรงหน้า ดวงตาอ่อนโยน

ในหัวเขานึกถึงเพื่อนเก่าคนหนึ่ง

...เหมือนกันมาก

แต่ต่างจากอีกคนนั้นตรงที่ อีธานไม่มีความกระหายอำนาจ

เขาแค่เป็นเด็กคนหนึ่งที่รักศิลปะ

อีธาน: “ว่าแต่ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ครับ ผมขออีกอย่างนึงได้ไหม”

เขาเงยหน้าขึ้น ถามด้วยน้ำเสียงบริสุทธิ์:

“คุณให้ศิลาอาถรรพ์ผมได้ไหมครับ? ผมอยากมีพลังมากกว่านี้”

รอยยิ้มใจดีของดัมเบิลดอร์...

...แข็งค้าง

—

วันต่อมา

“ห้าพันเกลเลียน?!!!”

น้ำฟรุตพันช์ของรอนพุ่งออกจากปากเหมือนน้ำพุ

เขามองอีธานตาค้างอย่างเหลือเชื่อ ในขณะที่อีกฝ่ายพูดลอยๆ ว่า “ก็แค่ขายภาพวาดได้ห้าพันเกลเลียนน่ะ”

รอนรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเทพ มองตรงๆ ไม่ได้

แฮร์รี่ดันแว่นพลางเสริมว่า “จริงๆ ไม่ใช่ขายหรอกนะ แค่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เขาชื่นชมผลงานของอีธานเลยให้เป็นทุนสนับสนุนเฉยๆ”

เฮอร์ไมโอนี่คิดในใจ: แบบนี้แหละ... โครงการฝึกผู้มีพรสวรรค์แน่นอน... จะเข้ายังไงล่ะเนี่ย?

แฝดวีสลีย์: “รอนนี่จ๋า~ ไปกอดขาอีธานด่วน!”

“กอดสองข้างเลย”

“คุกเข่ากอดด้วย!”

หน้ารอนแดงแปร๊ด โวยลั่น: “หยุดเลยนะ!”

“ชู่!” ฝาแฝดหันมาแอบก้มตื่นเต้น “เขามาแล้ว!”

‘เขา’ ที่ว่าก็คือ... ศาสตราจารย์ควีเรลล์

ควีเรลล์เดินฝ่าหิมะมาช้าๆ

ร่างผอมซีดเหมือนโดนตำแหน่งศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มือดูดพลังชีวิตไปจนหมดแล้ว

แต่วันนี้... ใบหน้าเขากลับเต็มไปด้วยความสุขแบบปิดไม่มิด

เหมือนสิ่งที่รอมานานกำลังจะเกิดขึ้นจริง

จนกระทั่ง “ปั้ก!”

แฝดวีสลีย์ขว้างก้อนหิมะไปโดนหลังหัวควีเรลล์ที่พันผ้าโพกไว้เป๊ะ!

เสียงหัวเราะดังลั่น

อีธานส่งก้อนหิมะให้เพิ่มอย่างใจดี

“ขอบใจนะน้องชาย!”

พอรับก้อนหิมะ ฝาแฝดก็สวมวิญญาณบีตเตอร์ คว้างเข้าเป้าอีกดอก ปั้ก!

เสียงแน่นๆ ก่อนควีเรลล์ร่วงหลังคะมำ

มีของเหลวสีแดงคล้ำไหลซึมออกจากผ้าโพกหัว...

ฝาแฝดวีสลีย์: ???

ทั้งคู่หยุดค้างทันที

รีบก้มดูหิมะที่อีธานส่งให้ ข้างในมีก้อนหินแข็งขนาดพอดีฝ่ามือห่อไว้!

พอหันไปดูอีกที อีธานกำลังห่อก้อนหินในหิมะอย่างตั้งใจ เหมือนเชฟกำลังทำพาย

ฝาแฝดวีสลีย์: !!!

พวกเขาแค่จะเล่นซน ไม่ได้ตั้งใจฆ่าคนนะเฟ้ย!

“ทำไมไม่ห้ามอีธานล่ะ?!” จอร์จกับเฟรดหันไปโวยใส่แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ “พวกนายยืนดูเฉยๆ ได้ไง?!”

แฮร์รี่พูดตะกุกตะกัก “ฉะ ฉันนึกว่าพวกนายตกลงกันแล้ว...”

เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงลึก: “อีธานต้องมีเหตุผลของเขาแน่นอน”

รอนพยักหน้าแรงข้างๆ

ฝาแฝดวีสลีย์: “…”

แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ ควีเรลล์ไม่เอาเรื่อง!

เขาแค่ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล มองพวกเขาอย่างอาฆาตแวบหนึ่ง แล้วรีบวิ่งหนีไปทันที

อีธานลุกขึ้น ปัดหิมะออกจากถุงมือ

มองแผ่นหลังของควีเรลล์ที่รีบวิ่งหายไป แล้วพูดเสียงเรียบ:

“รู้ไหม? วันนี้ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ไม่อยู่ เขาโดนเรียกไปกระทรวงเวทมนตร์”

เขาหันไปมองเฮอร์ไมโอนี่ที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยและคนอื่นๆ ที่เริ่มสงสัย ก่อนยิ้มมุมปาก:

“แปลว่า... คืนนี้ พวกเรามีเวลาสำหรับการผจญภัยครั้งใหญ่ที่ ‘น่าสนใจมาก’”

—

คืนนั้น

บริเวณต้องห้ามชั้นสี่

เสียงพิณดังแผ่วขับกล่อมเจ้าฟลัฟฟี่ให้หลับสนิท

ควีเรลล์เดินเลี่ยงโทรลล์หมดสติ กับดักที่เขาวางไว้เองแล้วเดินต่ออย่างสบายอารมณ์

สีหน้าเขาเยือกเย็น ฉลาดเฉียบ ไม่มีร่องรอยความตะกุกตะกักที่เคยมี

“การป้องกันแบบนี้เหรอ? ง่ายจะตาย... ตอนนี้เหลือแค่บททดสอบของค้างคาวดำจอมจุ้นเท่านั้น... นายท่านครับ ศิลาอาถรรพ์อยู่ไม่ไกลแล้ว!”

“ว่าแต่... ไอ้ภาพวาดนี่มันโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ควีเรลล์จ้องภาพจิตรกรรมเมืองโบราณตรงหน้า รู้สึกทั้งกลัวและหงุดหงิดขึ้นมาทันที

“อีธาน วินเซนต์... ไอ้เด็กเวร... ถ้าฉันได้ศิลาอาถรรพ์ แล้วคืนชีพให้นายท่านได้เมื่อไหร่ ฉันจะทำให้นายร้องขอให้ฉันฆ่าทิ้งเองเลยคอยดู...!”

ควีเรลล์เริ่มฝันกลางวัน ยิ้มกว้างอย่างเพ้อฝัน

...แต่พริบตานั้นเอง

เขาสังเกตว่าประตูจริงที่เคยอยู่ตรงนี้ กลายเป็น "ประตูที่ถูกวาดไว้"

“...อะไรเนี่ย?”

เขาขมวดคิ้ว ลายเส้นภาพที่คุ้นเคยเกินไป ทำเอาเหงื่อเย็นๆ ซึมออกมา

เขายื่นมือไปดันเบาๆ

ทันใดนั้นข้อความหนึ่งก็ลอยขึ้นมา:

【ประตูนี้เปิดจากด้านนี้ไม่ได้】

ควีเรลล์: ???

วินาทีต่อมา..

“อ๊ากก!!”

เขากรีดร้อง ก่อนจะโดนดูดเข้าไปในภาพวาด!

กลิ่นสีฉุนๆ กระแทกจมูก เขาร่วงลงพื้นหินแข็งเย็นเฉียบ

เงยหน้าขึ้นมา เห็นประตูเหล็กยักษ์ติดหนามเหมือนเครื่องประหารอยู่เบื้องหน้า

ด้านในเป็นโพรงมืดชื้น ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคล้ายท่อระบายน้ำร้างๆ

เขาก้มลงและเห็นข้อความสลักไว้ที่พื้นหินตรงหน้า:

【ยินดีต้อนรับสู่เมืองโบราณเซห์น】

【ศิลาอาถรรพ์อยู่ข้างหน้า】