บทที่ 85 การทะลวงขีดจำกัด! การสังหารระเบิดใส่วิกเตอร์ ครัม!

คฤหาสน์ห้องโถงใหญ่

ลมหายใจของอีธานสะดุดวูบ เขามองไปยังอักษรสีน้ำเงินเรืองรองตรงหน้า!

จาก 39% พุ่งขึ้นเป็น 44%!

ไม่เพียงแต่ทะลุผ่านจุด 40% แต่ยังพุ่งทะยานเกือบจะถึงครึ่งทางในทันที!

ดูเหมือนว่าการแข่งขันในค่ำคืนนี้… จะทิ้งร่องรอยลึกในใจทุกคนได้จริง ๆ!

ครืนนน!

เสียงคำรามดังก้องจากภายในร่างกายอีธาน

ทว่ามันไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ที่เพียงรู้สึกสดชื่นหรือมีเวทมนตร์ไหลบ่าเข้ามาใหม่ แต่คราวนี้กลับเหมือนภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ โลกทั้งใบสั่นสะเทือน แมกมาคุกรุ่นรอการระเบิด!

กร๊อบ… กร๊อบ…

ทุกข้อต่อในร่างกายดังราวกับกำลังเตรียมพร้อมรับแรงระเบิดของเวทมนตร์มหาศาล!

“ฮึ่ก… ฮึ่ก…” อีธานหอบหายใจหนัก เส้นเลือดปูดโปนบนใบหน้าซีดขาว

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ร่างของเขาปล่อยไอสีขาวพวยพุ่งออกมาไม่หยุด ราวกับเครื่องจักรไอน้ำที่เพิ่งสตาร์ททำงาน!

“อีธาน?”

เพเนโลพีมองเขาอย่างไม่สบายใจ เห็นเด็กหนุ่มก้มหน้าสงบเงียบ เวทมนตร์ที่พลุ่งพล่านรอบตัวทำให้เธอขนลุกไม่หยุด

ตอนนี้ เหลือเพียงเธอและสาวสลิธีริน เจ็มม่า ฟาร์ลีย์ เท่านั้นที่ยังอยู่ในคฤหาสน์

เพเนโลพีเต็มไปด้วยความสับสน ส่วนเจ็มม่ากลับดูเหมือนคาดไว้แล้วว่าจะอยู่รอดมาได้อย่างปลอดภัย

ทว่าภาพของอีธานในตอนนี้…ทำให้เธอต้องขมวดคิ้วงาม

ทั้งเซอร์เบอรัสและดวงตายักษ์ถูกเรียกกลับไปแล้ว…

ซึ่งก็หมายความว่า… ตอนนี้คือจังหวะที่อีธานอ่อนแอที่สุด!

ริมฝีปากเจ็มม่าขยับน้อย ๆ

ถ้าเป็นเธอ… นี่คงเป็นจังหวะที่ควรลงมือ

และในขณะที่ความคิดนั้นผุดขึ้น

ปังงง!

เสียงดังสนั่นดังขึ้น!

ร่างชายหนุ่มอาบเลือด ปราดเข้ามาเหมือนหมีป่าคลุ้มคลั่ง!

แววตาเปล่งประกายดุร้าย ปลายไม้กายสิทธิ์พุ่งตรงไปยังอีธาน!

“วิกเตอร์?!”

โนอาห์ร้องลั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

คาถามืดปะปนด้วยคำสาปที่ทรงพลัง นี่คือเวทที่ครัมแทบไม่เคยใช้แม้แต่ในการดวล!

แต่เขากลับนำมาใช้ต่อหน้า “เด็กปีหนึ่ง” จากฮอกวอตส์จริง ๆ!

เพเนโลพียังตั้งสติไม่ทัน เจ็มม่าชักไม้กายสิทธิ์ขึ้น ร้องเสียงดัง

“อิมเปดิเมนต้า…อึก!”

คาถาอีกสายฟาดเข้าใส่เธอ ร่างของเจ็มม่าถูกสะกดให้นิ่งไม่ไหวติง

ครัมหอบเสียงแหบพร่า ดวงตาจับจ้องอีธาน “นี่คือการดวลระหว่างฉันกับอีธาน อย่าพวกอ่อนแออย่าเข้ามายุ่ง”

ครึ่งใบหูของเขาขาดหายไป ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดแดงจางที่เจือด้วยสายฝน

“…อะไรที่ทำให้นายคิดว่าพลังที่แท้จริงของฉันมันอ่อนแอ?”

อีธานพึมพำเบา ๆ ศีรษะยังคงก้มต่ำ

ครัมกำไม้กายสิทธิ์แน่น ดวงตาไม่ละจากคู่ต่อสู้

“ต่อให้นายไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่หลังจากทุ่มเวทต่อเนื่องมาครึ่งชั่วโมง นายต้องหมดแรงแน่!”

“ฉันไม่ได้อยากฉวยโอกาสหรอก… แต่ขอโทษที ฉันจะยอมเสียอันดับไม่ได้!”

“เชน เคจ!!”

ลำแสงสีเทาแหลมคมพุ่งออกจากปลายไม้กายสิทธิ์ของครัม ทะยานตรงเข้าใส่อีธานในชั่วพริบตา!

แต่…มันกลับถูกหยุด!

ดวงตาครัมเบิกกว้าง เขามองคาถาของตัวเองสลายหายไปต่อหน้าเด็กหนุ่ม ผู้ที่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าโคบอลต์ลุกวาบ

“ดูเหมือนนายยังไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันพูด... งั้นฉันจะพูดให้ชัดอีกครั้ง”

อีธานเชิดหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าเข้มวาววับราวคมมีดที่แทงทะลุหัวใจ

“อะไรทำให้นายคิด...ว่านายจะชนะฉันได้!!!”

บึ้มมมมม!!!

เวทมนตร์อันยิ่งใหญ่ปะทุออกจากร่างอีธาน กวาดซัดทุกสิ่งไปในชั่วอึดใจ!

ครืนนน!!

ราวกับพายุเฮอริเคนถาโถม เฟอร์นิเจอร์ทั้งห้องถูกกวาดปลิว กระแทกผนังแตกกระจาย!

“อึก! พลังเวทมหาศาลอะไรแบบนี้!”

เพเนโลพีต้องยกแขนขึ้นป้องกันหน้า แทบยืนไม่ไหวท่ามกลางกระแสพลัง

เจ็มม่า ฟาร์ลีย์ หลุดจากคำสาปทันทีที่คาถากักร่างสลาย เธอมองอีธานตะลึงงัน แววตาเปล่งประกายด้วยความเลื่อมใส

อีธาน วินเซนต์ นายช่างไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังเลย

พลังเวทปะทุแตกพื้นหินจนเกิดรอยร้าวเป็นรัศมีแผ่กระจาย

ท่ามกลางพายุเวทนั้น เด็กหนุ่มผมดำยืนอยู่กลางสายฝน ผมปลิวสะบัด เสื้อคลุมโบกสะบัด ราวกับฟื้นคืนชีพใหม่ทั้งร่าง เต็มเปี่ยมด้วยแรงกล้าแห่งการต่อสู้!

“นี่หรือคือความรู้สึก…ของการทะลวงขีดจำกัด”

เปลวไฟสีฟ้าเข้มลุกวาบในดวงตาของอีธาน ราวกับเปลวเพลิงโคบอลต์ที่ไม่เคยดับ!

อีธานก้มลงมองไม้กายสิทธิ์ในมือ มันกำลังส่องประกายผิดปกติราวกับมีชีวิต เขาพึมพำเสียงต่ำ

“ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนต่อกรกับมังกรได้เลย…”

เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาสบตากับครัมที่ยืนนิ่งอึ้ง สีหน้าตกตะลึง

อีธานยกยิ้มอย่างเป็นมิตร

เขายกมือขึ้น “ดิฟฟินโด”

บึ้มมม!!

สายเวทมหาศาลพุ่งทะยานออกมา!

“โปรเตโก..อึก!”

ครัมถูกกระแทกจนร่างปลิวกระแทกกำแพงดังตุบ โล่ป้องกันแตกสลายราวกระดาษ!

เสื้อผ้าด้านหน้าของเขาถูกฉีกขาดเป็นริ้ว หน้าอกเต็มไปด้วยรอยกรีดลึก เลือดไหลทะลัก แต่บาดแผลทั้งหมดก็ยังคงเป็นเพียงแค่แผลผิวเผิน

เพราะแท้จริงแล้วคาถาดิฟฟินโด ไม่ได้สร้างความเสียหายร้ายแรงต่อร่างกายสิ่งมีชีวิตนัก

สิ่งที่ร้ายแรงกว่าคือคอนฟรินโก

หากเมื่อครู่อีธานใช้คาถานั้นแทน… ครัมคิดกับตัวเองว่า ตอนนี้คงกำลังวิ่งแข่งกับยมทูตไปแล้ว

ครัมกัดฟัน กำไม้กายสิทธิ์แน่น เขาเงยหน้าขึ้น คำรามด้วยโทสะ

“นี่นายกำลังสงสารฉันอยู่รึไง?! อย่ามาดูถูกกันนะ! นี่มันการดวล! แสดงพลังที่แท้จริงของนายออกมาให้ฉันเห็นสิ!!”

แต่เสียงตะโกนกลับขาดห้วงไปในทันที

เพราะสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือ… ฝูงลูกศรสีทองนับไม่ถ้วน พุ่งชี้ตรงมาทางเขา!

อีธานเอียงศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากโค้งขึ้นพร้อมเสียงทุ้มใส

“นี่แหละ…คาถาฝูงนก หนึ่งในคาถาที่ฉันชอบที่สุด”

รอบกายของเขา เหล่านกสีทองบินวนดุจจักรพรรดิแห่งท้องฟ้า

พวกมันขีดเส้นเป็นร่างแหเรืองรอง เปล่งประกายศักดิ์สิทธิ์ราวกับแหแห่งเทพพิทักษ์

ร่างของอีธานในเวลานี้… เหมือนเทพอัครทูตที่เสด็จลงมายังโลกมนุษย์

จะงอยปากที่แหลมคมของนกแต่ละตัวราวกับหอกที่พร้อมจะแทงทะลุศัตรูได้ทุกเมื่อ

แค่เพียงคำสั่งเดียวจากอีธาน ครัมก็คงกลายเป็นร่างพรุนไปแล้ว

“…”

ครัมเงียบกริบ

เขาเองก็เคยเห็นและใช้คาถานี้มาก่อน แต่ตามปกติมันควรจะเรียกได้แค่ นกจิ๋วขนาดฝ่ามือไม่กี่ตัว เท่านั้น!

แล้วนี่อะไร?!

แต่ละตัวใหญ่เท่ากับแขนผู้ใหญ่!

แถมเรียกมาทีเดียวหลายสิบตัว!!

นี่มันยังเรียกว่า ฝูงนก อยู่อีกเหรอ?!

ครัมนิ่วหน้า หัวใจสั่นไหว สุดท้ายเงยหน้าขึ้นพูดกับอีธานเสียงจริงจัง

“เฮ้… ตกลงกันได้ไหม?”

…

ครู่ถัดมา

“อีธานเป็นคนใจกว้างและเมตตาจริง ๆ สมควรค่าแก่การผูกมิตรไปตลอดชีวิต”

ครัมยืนพึมพำกับตัวเองอยู่ที่จุดเริ่มต้น พยักหน้ารับด้วยความเลื่อมใส

ผู้เข้าแข่งขันที่ถูกคัดออกคนอื่น ๆ : “…”

พวกเขามองครัม ที่ตอนนี้เหลือหูเพียงข้างเดียว ใบหน้าเปื้อนเลือด หน้าอกเต็มไปด้วยรอยแผลฉกรรจ์แล้วอดรู้สึกเวทนาไม่ได้

อีกคนแล้วสินะ… ที่เสียสติไปเพราะเขา

ท่ามกลางเสียงวุ่นวายของผู้รักษาที่เร่งเข้าไปช่วย ครัมยังคงหันหน้ากลับไปมองไกล ๆ ไปทางอีธาน

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะไม่ติดแม้กระทั่งอันดับ

มันน่าอับอายยิ่งนัก

แต่สิ่งที่ทำให้ครัมรู้สึกอับอายที่สุด… คือท่าทีอวดดีและทะนงตัวก่อนหน้านี้

เขาเหมือนกบในกะลาที่กำลังอวดอำนาจต่อหน้าอินทรีผู้ทะยานบนฟ้า

“ตัวตลกชัด ๆ ที่ด่วนตัดสินคนอื่นเพียงเพราะอายุน้อยกว่า”

เขากัดฟันแน่น แต่ในแววตากลับส่องประกายไฟแห่งการต่อสู้

รออีกไม่กี่ปี… เมื่อฉันฝึกฝนจนแกร่งกว่านี้ เราจะได้ดวลกันอีกครั้งแน่นอน!

อีธาน วินเซนต์… ฉันจะทำให้นายมองฉันด้วยสายตาใหม่ให้ได้!!

“เลือดออก! เลือดออก! เฮ้!? ผู้เข้าแข่งขัน! ฟื้นสิ!”

“ช่วยด้วย! มีใครเสกแอพพาริชันได้บ้าง ผู้เข้าแข่งขันหมดสติแล้ว!!!”

…

ในคฤหาสน์

เจ็มม่า ฟาร์ลีย์ และเพเนโลพีจ้องมองอีธานด้วยแววตาเหลือเชื่อ

ร่างของเขายืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างเจิดจ้า ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่มนุษย์

หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวไม่เป็นส่ำ

ไม่เหลือแม้ความอิจฉา... ไม่เหลือแม้ความหวาดกลัว

มีเพียงความเคารพอันบริสุทธิ์ … ต่อพลังของเขา!