บทที่ 35 ดำเนินกิจการเกินขอบเขต? เปลี่ยนแปลงใบอนุญาต!

บทที่ 35 ดำเนินกิจการเกินขอบเขต? เปลี่ยนแปลงใบอนุญาต!

ทว่า เมื่อเขาเห็นเงื่อนไขการอัปเกรดเป็น Lv4 เขาก็แทบจะกระอักเลือดเก่าออกมา

【อัปเกรดสู่ Lv4——'นครบรรจบสากล'】

【เงื่อนไขที่ต้องการ:】

【หนึ่ง สะสมแต้มผลประกอบการครบ 100,000 ล้านแต้ม】

【สอง ทำโครงการต้นแบบที่มีอิทธิพลสำคัญระดับชาติให้สำเร็จหนึ่งโครงการ

ข้อกำหนด: 1. โครงการต้องแก้ไขปัญหาสังคมหรืออุตสาหกรรมที่มีมาอย่างยาวนาน

2. โครงการได้รับการรายงานเชิงบวกและการยอมรับจากสื่อทางการระดับประเทศ

3. สร้างตำแหน่งงานใหม่ให้กับเมืองหยางเฉิงอย่างน้อย 10,000 ตำแหน่ง และยกระดับความแข็งแกร่งโดยรวมของเมืองอย่างมีนัยสำคัญ】

【สาม ค่าชื่อเสียงส่วนตัวของโฮสต์บรรลุถึงระดับ "เป็นที่เคารพยกย่อง"】

"พรวด!"

น้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไปแทบจะพุ่งออกมา!

"ถ้าผมจำไม่ผิด จากเลเวลสองไปเลเวลสาม เหมือนจะใช้แค่ห้าล้านแต้มผลประกอบการไม่ใช่เหรอ?"

ลู่โยวไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขานับจำนวน "0" อีกครั้ง

"ศูนย์สี่ตัว นี่มันเลขศูนย์สี่ตัวจริงๆ!"

หรือว่าหน่วยข้างหลังจะพิมพ์ผิด? จาก 'หมื่น' กลายเป็น 'ร้อยล้าน' เลยเหรอ?

หนึ่งแสน...ล้าน! แต้มผลประกอบการเลยนะ!

"พระเจ้า! ระบบเอ๊ย! คุณนี่ช่างประเมินผมสูงเกินไปแล้ว!"

กว่าจะทำกำไรจากระบบได้ขนาดนี้ ต้องรอถึงชาติไหนกัน!

แต่เขาก็ฟื้นตัวกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

แม้หนึ่งแสนล้านแต้มจะดูห่างไกล แต่ก็ยังพอมีความหวัง

แต่ไอ้สองเงื่อนไขข้างหลังนี่มันอะไรกัน?

แก้ไขปัญหาสังคม?

ยังต้องให้สื่อระดับชาติรายงานและยอมรับอีก?

ชื่อเสียงส่วนตัว "ระดับเป็นที่เคารพยกย่อง"?

"ระบบ คุณเข้าใจอะไรผิดเกี่ยวกับผมหรือเปล่า? ผมก็แค่เจ้าของร้านอุปกรณ์โลหะที่อยากจะหาเงินอย่างสงบๆ คนหนึ่งนะ!"

เงื่อนไขการอัปเกรดนี่ มันช่างไร้สาระจนหาที่เปรียบไม่ได้!

…

ขณะที่ลู่โยวกำลังรู้สึกกดดันกับเส้นทางในอนาคต

ก็เกิดเรื่องวุ่นวายเล็กๆ ที่มุ่งเป้ามาที่เขาขึ้น

ประธานเฉียนคนนั้นที่ถูกเชิญออกไปต่อหน้าทุกคน

ณ เวลานี้กำลังนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถมายบัค ใบหน้าเขียวคล้ำ แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ตัวเขาเป็นถึงประธานบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แท้ๆ

กลับต้องมาถูกเจ้าของร้านอุปกรณ์โลหะเล็กๆ หยามเกียรติถึงเพียงนี้!

เขาต่อสายไปยังหมายเลขหนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: "ฮัลโหล เพื่อนเก่าเหรอ? ฉันเฉียนหมิงนะ"

"มีเรื่องอยากจะให้นายช่วยหน่อย ร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่ในซอยอู๋ถง เขตเมืองเก่าของเมืองหยางเฉิง นายช่วยฉันตรวจสอบหน่อย"

"ใช่ บอกไปว่าได้รับแจ้งจากประชาชน ว่าร้านนั้นต้องสงสัยว่าดำเนินกิจการเกินขอบเขต ขายทุกอย่าง แล้วก็ บัญชีต้องมีปัญหาแน่ๆ แจ้งไปเลยว่ามันเลี่ยงภาษี! ตรวจสอบมันให้ตายไปข้างเลย!"

ในเวลาเดียวกัน เขาก็โทรออกไปอีกเบอร์หนึ่ง

โทรไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับภาษี แจ้งเรื่องร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่เช่นเดียวกัน

ในมุมมองของเขา กิจกรรมทางธุรกิจที่มีขนาดใหญ่โตมโหฬารเช่นนี้ เบื้องหลังเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีเรื่องตุกติก

ขอเพียงแค่ตรวจสอบ ก็ต้องตรวจเจอเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่นอน!

ถึงตอนนั้น หนี้เก่าหนี้ใหม่ได้ชำระพร้อมกัน!

ที่หน่วยงานด้านอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ของเมืองหยางเฉิง เจ้าหน้าที่เสี่ยวหวังผู้รับสายเพิ่งจะวางโทรศัพท์ลง ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

"ร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่? ดำเนินกิจการเกินขอบเขต? เลี่ยงภาษี?"

เพื่อนร่วมงานข้างๆ ได้ยินเข้า ก็มองเขาเหมือนมองตัวประหลาด:

"นายหูไม่ฝาดไปใช่ไหม? ร้องเรียนร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่เนี่ยนะ? คนที่โทรมานี่เป็นคนนอกพื้นที่รึไง? ไม่ได้เล่นอินเทอร์เน็ตหรือยังไงกัน?"

ตอนนี้ทั้งเมืองหยางเฉิง หรือแม้แต่มณฑลเหลียวเสิ่ง

ใครบ้างจะไม่รู้ว่าร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่คือความหวังแห่งอนาคตของเมืองหยางเฉิง?

เสี่ยวหวังไม่กล้าชักช้า

เพราะนี่คือการร้องเรียน ตามขั้นตอนแล้วต้องรายงานขึ้นไป

เขารายงานสถานการณ์ให้หัวหน้าของเขาทราบทันที หัวหน้าจึงรีบรายงานต่อไปยังผู้บังคับบัญชาสูงสุด

ในห้องทำงาน หัวหน้าใหญ่หลังจากฟังรายงานจบ ก็ทุบโต๊ะด้วยความโมโห แล้วหัวเราะออกมาอย่างสบถ

"อะไรนะ? ร้องเรียนว่าร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่ดำเนินกิจการเกินขอบเขต? ตลกสิ้นดี! นี่มันเรื่องน่าหัวเราะที่สุดในใต้หล้าแล้ว!"

"ถ้าไม่ใช่หน่วยงานของเราเป็นคนอนุมัติเปลี่ยนแปลงขอบเขตการดำเนินกิจการให้เขาภายในคืนเดียว พวกสื่อจะกล้าประโคมข่าวใหญ่โตขนาดนี้ใต้จมูกเราได้ยังไง? เขาคิดว่าพวกเราเป็นคนหูหนวกตาบอดหรือไง?"

"ไปบอกผู้ร้องเรียนคนนั้น ให้เขาไปดูใบอนุญาตประกอบกิจการของร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่ฉบับปัจจุบันด้วยตัวเอง"

"ในช่องขอบเขตการดำเนินกิจการเขียนไว้ว่า 'นอกเหนือจากโครงการที่กฎหมายและข้อบังคับทางการบริหารสั่งห้ามและกำหนดให้ต้องได้รับอนุญาต สามารถเลือกดำเนินโครงการและประกอบกิจการได้โดยอิสระ'! นี่คือการสนับสนุนสูงสุดที่เราจะให้ได้แล้ว!"

อีกด้านหนึ่ง สถานการณ์ที่หน่วยงานสรรพากรก็ไม่ต่างกัน

หลังจากหัวหน้าฝ่ายสรรพากรได้รับรายงาน ปฏิกิริยายิ่งรุนแรงกว่า: "ใส่ร้าย! นี่มันเป็นการใส่ร้ายป้ายสีกันชัดๆ! กล้าดียังไงมาใส่ร้ายผู้เสียภาษีต้นแบบและบริษัทดีเด่นของเมืองหยางเฉิงเรา?"

"รายการเดินบัญชีทั้งหมดของร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่อยู่ภายใต้การตรวจสอบและแนะนำแบบเรียลไทม์ของเรา! ทุกรายการถูกกฎหมายและปฏิบัติตามข้อบังคับ โปร่งใสตรวจสอบได้!"

"ตรวจสอบ! ไปตรวจสอบมาว่าผู้ร้องเรียนคนนี้เป็นใคร! ฉันสงสัยว่าเขามีเจตนาร้ายใส่ความ ทำลายบรรยากาศทางธุรกิจของเมืองเรา!"

ร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่ตอนนี้เปรียบเสมือนหัวรถจักรที่สามารถขับเคลื่อนการพัฒนาของทั้งเมืองได้เลยนะ!

ตอนนี้มีคนคิดจะมาหาเรื่องสร้างความเสียหายอย่างนั้นรึ?

ฝันไปเถอะ!

ใครบ้างจะไม่รู้ว่าตอนนี้ร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่คือแก้วตาดวงใจของทั้งเมืองหยางเฉิง

เป็นแม่ไก่ทองคำที่สามารถขับเคลื่อนการพัฒนาเศรษฐกิจของทั้งเมืองได้!

คิดจะแตะต้องเขางั้นเหรอ? ไปถามคนหยางเฉิงหลายล้านคนก่อนว่ายอมหรือไม่!

สุดท้ายแล้ว การร้องเรียนอย่างมุ่งร้ายของเฉียนหมิง ก็เหมือนก้อนหินที่จมลงไปในทะเล ไม่สามารถสร้างระลอกคลื่นใดๆ ได้เลย แล้วก็เงียบหายไป

ส่วนลู่โยวกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เขากำลังยุ่งอยู่กับการทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทุ่มเทให้กับการเซ็นสัญญาที่ร้อนแรงอีกครั้ง

ความรู้สึกของการทำเงินมันช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน

โดยเฉพาะเมื่อมองดูแต้มผลประกอบการและยอดเงินในบัญชีที่วิ่งฉิวอยู่บนหน้าต่างระบบ

ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยพลังงานที่ใช้ไม่มีวันหมด!

สิ่งที่ทำให้เขาสบายใจที่สุดคือ ทุกครั้งที่ลงปากกาเซ็นชื่อในสัญญา

เสียงแจ้งเตือนของระบบก็จะดังขึ้นตรงเวลา

【ติ๊ง! การเซ็นสัญญากับกลุ่มหัวเซิ่งสำเร็จ! มูลค่าสินค้ารวมในสัญญา 320 ล้านหยวน สินค้าทั้งหมดได้ถูกสร้างและจัดเก็บไว้ที่โกดังหลัง เขต A-7 พร้อมส่งมอบได้ทุกเมื่อ!】

LV3 เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

LV4 ที่ดูเหมือนจะห่างไกลเกินเอื้อมนั้น ดูเหมือนว่า... ก็ไม่ได้ไกลเกินเอื้อมขนาดนั้น

ยามเย็น แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องลงมาราวกับสีของน้ำส้มโซดาที่สาดกระเซ็น อาบไล้ถนนหนทางของเมืองหยางเฉิงอย่างอ่อนโยน

ประตูใหญ่ของ "ร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่" ค่อยๆ ปิดลงในที่สุด

กั้นเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ที่ยังคงรอคอยอย่างไม่ยอมจากไปอยู่ด้านนอก

ลู่โยวถอนหายใจยาว ทั้งร่างราวกับถูกถอดกระดูกออก

ตั้งแต่เปิดร้านตอนเช้าจนถึงปิดร้านตอนเย็น

เขาแทบจะไม่ได้หยุดพัก เพราะต้องต้อนรับตัวแทนจากบริษัทเกือบยี่สิบแห่งอย่างต่อเนื่อง

"ท่านประธานทุกท่าน วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ" ลู่โยวหันไปยิ้มอย่างขอโทษขอโพยให้กับกลุ่มผู้ยิ่งใหญ่ที่ยังคงรอคอยด้วยสายตาละห้อย

"พลังงานผมมีจำกัดจริงๆ สมองแทบจะไหม้แล้ว สัญญาที่เหลือ เรามาว่ากันต่อพรุ่งนี้นะครับ รับรองว่ามีประสิทธิภาพแน่นอน"

แม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

แต่เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ก็รู้ว่าการเจรจาระดับนี้ มันต้องใช้สมาธิและพลังงานอย่างมากจริงๆ

พวกเขามองดูความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิดบนใบหน้าของลู่โยว ก็ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจนใจ แล้วนัดหมายที่จะมาสู้กันใหม่ในวันพรุ่งนี้

หลังจากส่งแขกกลุ่มสุดท้ายกลับไป ลู่โยวก็ล็อกประตูใหญ่ทันที

ทั้งร่างเหมือนกองโคลน ทรุดตัวลงบนโซฟาอันอ่อนนุ่มในห้อง VIP

คนพวกนี้ แต่ละคนล้วนเป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิ เป็นจิ้งจอกเฒ่าในวงการธุรกิจ

พูดจาไม่มีช่องโหว่ ขุดหลุมพรางได้อย่างแนบเนียน

ทุกการเสนอราคาแทบจะถูกแยกออกเป็นแปดส่วนเพื่อลงลึกในรายละเอียดกับคุณ

ถึงแม้ลู่โยวจะมีกลยุทธ์การตั้งราคาที่ดีที่สุดจากระบบ

ก็ยังถูกการใช้สมองอย่างหนักหน่วงและสงครามน้ำลายนี้เล่นงานจนหมดแรง