บทที่ 8 ทีมพิสูจน์ความจริงเหรอ? นี่มันกุมารหาทรัพย์ชัดๆ!

บทที่ 8 ทีมพิสูจน์ความจริงเหรอ? นี่มันกุมารหาทรัพย์ชัดๆ!

หลังจากลู่โยวกล่าวถ้อยคำอันห้าวหาญที่พร้อมต้อนรับการท้าพิสูจน์จบลง เขาก็ปิดไลฟ์สดอย่างเด็ดขาด

เขาไม่ได้กลัว แต่ต้องการเวลาสักหน่อยเพื่อย่อยผลตอบรับที่ราวกับความฝันในช่วงเช้าที่ผ่านมา

เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หวายที่คุ้นเคย ถอนหายใจยาว

รู้สึกราวกับร่างกายทั้งร่างถูกสูบพลังออกไปจนหมด แต่จิตใจกลับตื่นตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ระบบ สรุปผลประกอบการของวันนี้ให้หน่อย” เขาพึมพำในใจ

【ติ๊ง! กำลังรวบรวมข้อมูลการขายช่วงเช้าให้โฮสต์...】

แผงข้อมูลเสมือนจริงที่ชัดเจนปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา:

【จำนวนธุรกรรมทั้งหมด: 57 รายการ】

【ยอดขายรวม: 21,560 หยวนของประเทศหลงกั๋ว】

【แต้มธุรกิจที่ได้รับทั้งหมด: 28,750 แต้ม】

【ยอดคงเหลือแต้มธุรกิจปัจจุบัน: 32,850 แต้ม】

【แต้มที่ต้องการเพื่อเลื่อนเป็น Lv2 (100,000 แต้ม): 67,150 แต้ม】

ลู่โยวมองดูตัวเลขที่ยาวเหยียด ปากของเขาก็กว้างขึ้น ยิ้มเหมือนเด็กอ้วนหนักสองร้อยชั่ง

สองหมื่นกว่า! แค่ช่วงเช้าเดียวก็ทำเงินได้สองหมื่นกว่า!

นี่มันมากกว่าที่เขาเฝ้าร้านโทรมๆ แห่งนี้มาทั้งปีเสียอีก!

แล้วดูแต้มธุรกิจอีกสามหมื่นกว่าแต้มนั่นสิ แถบความคืบหน้าสู่ Lv2 ก็ถูกเติมเต็มไปแล้วเกือบหนึ่งในสาม!

เขารีบเปิดแอปธนาคารบนมือถือขึ้นมาทันที มองดูยอดคงเหลือที่กลายเป็นเลขห้าหลัก

ความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็หลั่งไหลเข้ามาในใจ

ความขัดสนที่เคยกินมื้อเช้าแล้วต้องกังวลมื้อต่อไป ราวกับเป็นเรื่องราวในศตวรรษที่แล้ว

“ต้องให้รางวัลตัวเองด้วยมื้อดีๆ สักมื้อ!” ลู่โยวคิดอย่างแน่วแน่

ก่อนหน้านี้จะกินหม้อไฟ สั่งผ้าขี้ริ้วยังต้องลังเลอยู่ตั้งนาน

ตอนนี้เขาสามารถพูดกับเถ้าแก่อย่างผยองได้แล้วว่า: “นอกจากน้ำซุปแล้ว เอาอย่างละหนึ่งที่!”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลู่โยวก็เกิดคำถามขึ้นมา

“ระบบ ลูกค้าสามารถซื้อของจากคุณได้ แล้วฉันในฐานะโฮสต์ จะซื้อของจากคุณเองได้ไหม?”

【ได้】

【ขอเพียงโฮสต์มีแต้มธุรกิจเพียงพอ สินค้าใดๆ ในร้านค้าของระบบ (รวมถึงทักษะ) ท่านก็สามารถแลกเปลี่ยนเพื่อใช้เองได้ ราคาแลกเปลี่ยนจะเท่ากับ ‘ราคาต้นทุน’ ของสินค้านั้นๆ】

ดวงตาของลู่โยวสว่างวาบขึ้นมาทันที

เขาคิดถึงผู้กล้าที่ต้องการซื้อ AK เมื่อเช้านี้ในทันที

และคำแจ้งเตือนของระบบในตอนนั้นที่ว่า 【สินค้าถูกสร้างขึ้นแล้ว】

ระบบนี้... กล้าขายจริงๆ ด้วย!

เขาอดที่จะตัวสั่นไม่ได้ แต่แล้วก็ตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง

นี่หมายความว่า ขอเพียงเขามีแต้มธุรกิจเพียงพอ

ตามทฤษฎีแล้ว เขาสามารถครอบครองทุกสิ่งที่เขาต้องการบนโลกใบนี้ได้เลยใช่ไหม?

สิ่งนี้ทำให้ความปรารถนาในการเลื่อนระดับของเขายิ่งลุกโชนขึ้น

ตอนเที่ยง ลู่โยวไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองต้องอดอยากอีกต่อไป

เขาสั่ง “ข้าวขาหมูสุดยอด” เพิ่มขาหมูสองเท่าจากระบบโดยตรงอย่างฟุ่มเฟือย แถมยังมีโค้กเย็นๆ หนึ่งขวดอีกด้วย

เมื่อข้าวขาหมูร้อนๆ มาถึงมือ

กลิ่นหอมของเนื้อที่โชยมาเตะจมูก ทำให้ลู่โยวรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง

“ไม่ต้องกินข้าวราดแกงราคาห้าหยวนอีกต่อไปแล้ว รู้สึกดีจริงๆ!” เขาโกยข้าวเข้าปากคำโตๆ

สำหรับเขาในตอนนี้ การที่ได้กินข้าวขาหมูที่อยากกินได้อย่างอิสระทุกวัน ก็ถือเป็นความสุขขั้นสุดยอดแล้ว

ช่วงเวลาแห่งความสุขในมื้อกลางวันไม่ได้ยาวนานนัก

เพิ่งจะบ่ายโมงกว่าๆ ก็มีเสียงจอแจดังขึ้นที่หน้าร้าน

ลู่โยวเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นชายเจ็ดแปดคนยกโขยงกันเข้ามา

แต่ละคนถือโทรศัพท์มือถือ หรือไม่ก็มีกล้องแอคชั่นแคมเมร่าขนาดเล็กติดอยู่ที่หน้าอก เลนส์ทุกตัวเล็งมาที่เขาอย่างไม่มีข้อยกเว้น

ผู้นำเป็นชายอ้วนร่างสูงใหญ่ เขากำลังเดินไปพลางพูดกับกล้องโทรศัพท์มือถือของตัวเองเสียงดังไปพลาง: “พี่น้องครับ ทุกคนจะเห็นได้ว่า ‘คณะพิสูจน์ความจริงผู้ผดุงคุณธรรม’ ของเราได้เดินทางมาถึงร้านอุปกรณ์โลหะเหล่าลู่เป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ!”

“ตอนนี้ เราจะมาเปิดโปงโฉมหน้าที่แท้จริงของนักต้มตุ๋นออนไลน์คนนี้ให้ทุกคนได้เห็นกันจะๆ!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ลู่โยวถึงกับไม่สนใจขาหมูที่นุ่มละมุนในปากของเขาด้วยซ้ำ รีบเคี้ยวและกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว

เขาไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่กลับลุกขึ้นยืนทันที บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น

“โอ้โห! ยินดีต้อนรับครับ! ยินดีต้อนรับอย่างยิ่ง! เชิญพี่ชายทุกท่านเข้ามาข้างในเลยครับ เชิญนั่งก่อน!”

ลู่โยวรีบเช็ดปาก ท่าทีที่กระตือรือร้นนั้น หากใครไม่รู้คงนึกว่าเขาได้พบกับญาติที่พลัดพรากกันไปนานหลายปี

คนพวกนี้ไม่ใช่พวกที่มาหาเรื่อง นี่มันกลุ่มแต้มธุรกิจเดินได้ชัดๆ!

เป็นผู้มีพระ...แค่กๆ เป็นลูกค้ารายใหญ่! ต้องต้อนรับอย่างอบอุ่น!

กลุ่มคนเจ็ดแปดคนนั้น เมื่อเห็นท่าทีที่กระตือรือร้นผิดปกติของลู่โยว ก็กลับทำอะไรไม่ถูกไปบ้าง

ชายร่างสูงใหญ่ที่เป็นผู้นำกระแอมในลำคอ พยายามเรียกความมั่นใจกลับคืนมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเป็นมิตรนักว่า: “หึ อย่ามาเล่นละคร! คงจะรู้นะว่าพวกเรามาทำอะไร”

ลู่โยวพยักหน้ารัวๆ รอยยิ้มไม่จางหาย: “รู้สิครับ รู้แน่นอน! ยินดีต้อนรับการท้าพิสูจน์ไงครับ! ผมพูดไว้ชัดเจนแล้วในไลฟ์สดเมื่อเช้า ยินดีต้อนรับอย่างยิ่ง!”

เขาชี้ไปที่เคาน์เตอร์อีกครั้ง: “กติกาก็เหมือนกับเมื่อเช้าครับ สินค้าใดๆ ก็ตามที่มีอยู่จริงราคาต่ำกว่า 1,000 หยวน ขอเพียงแค่ผมหามาได้ เพื่อไม่ให้กระทบกับการทำธุรกิจของผม พวกคุณก็ต้องซื้อมันไป ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?”

เมื่อเห็นลู่โยวมีความมั่นใจขนาดนี้ แถมยังดูมีมาดกว่าในไลฟ์สดเสียอีก คนกลุ่มนี้ก็เริ่มรู้สึกไม่แน่ใจขึ้นมาในใจ

หรือว่า...ไอ้หนุ่มนี่ไม่ได้จ้างนักแสดงมาจริงๆ? เขามีอิทธิฤทธิ์ขนาดนี้เลยเหรอ?

แต่ไหนๆ ก็มาแล้ว ธนูได้ถูกง้างขึ้นแล้ว ก็ต้องปล่อยออกไป

ต้องลองดูให้รู้จริง!

ชายร่างสูงใหญ่คนนั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เอ่ยคำถามที่เขาคิดว่าเจ้าเล่ห์แสนกลออกมา: “เอ่อ...คุณ...ที่นี่มี...ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวไหม?”

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ผู้ชายอกสามศอกที่เปิดร้านอุปกรณ์โลหะที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่อง จะมีผลิตภัณฑ์บำรุงผิวสำหรับผู้หญิงด้วย?

นี่คงไม่ใช่ของที่เตรียมไว้ให้แฟนสาวอีกแล้วใช่ไหม?

ทว่า เขาก็ยังประเมินความสามารถของลู่โยวต่ำเกินไป

ขนาดผ้าอนามัยลู่โยวยังหามาได้ทั้งลัง นับประสาอะไรกับแค่ผลิตภัณฑ์บำรุงผิว

“มี!”

อีกแล้ว คำนี้อีกแล้ว ท่าหันหลังที่คุ้นเคยอีกแล้ว

เมื่อเห็นฉากนี้ หัวใจที่เคยสงสัยของชายร่างสูงใหญ่ก็เริ่มสั่นคลอน

เมื่อลู่โยวเดินออกมาพร้อมกับกล่องของขวัญเล็กๆ ที่บรรจุอย่างสวยงามและดูแล้วราคาไม่ถูก ความหวังริบหรี่ในใจของเขาก็ดับวูบลงโดยสิ้นเชิง

“โอ้โห พี่ชายตาถึงจริงๆ!” ลู่โยววางกล่องของขวัญลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพูดด้วยสีหน้าที่ ‘เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง’

“เซรั่มชุดนี้เดิมทีก็ตั้งใจจะซื้อให้แฟนเหมือนกัน แต่ในเมื่อพี่ชายต้องการ ผมก็ทำได้แค่ตัดใจขายให้ มาเลยครับ รับประกันของแท้แน่นอน ใช้แล้วไม่เห็นผลยินดีคืนเงิน!”

พูดจบ เขาก็หยิบคิวอาร์โค้ดสำหรับชำระเงินออกมาจากใต้เคาน์เตอร์อย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นให้ชายอ้วนตรงหน้าอย่างกระตือรือร้น

“พี่ชาย สแกนตรงนี้เลยครับ! ราคามิตรภาพ 999!”

ชายอ้วนมองดูสีหน้าที่ขยิบตาของลู่โยว จะมีท่าทีเจ็บปวดใจตรงไหนกัน

เห็นได้ชัดว่านี่คือความตื่นเต้นที่ได้เชือดหมูอ้วนๆ

เขาอดกลั้นความโกรธไว้เต็มอก แล้วจ่ายเงินไปอย่างไม่เต็มใจ

“เชิญพี่ชายคนต่อไปมาท้าพิสูจน์ได้เลยครับ!” ลู่โยวรับเงินแล้วก็ยิ้มกว้างขึ้นไปอีก

เมื่อมีเหยื่อรายแรกแล้ว สีหน้าของคนที่เหลือก็ดูเคร่งขรึมขึ้น

แต่ในหมู่พวกเขาก็ยังมีบางคนที่ไม่เชื่อ

“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขามีทุกอย่าง! เพื่อเปิดโปงตัวตลกออนไลน์แบบนี้ สู้ตาย!” ชายหนุ่มที่ดูเหมือนโอตาคุคนหนึ่ง ภายใต้การยุยงของเพื่อนๆ ก็รวบรวมความกล้าขึ้นมา

แล้วถามคำถามที่เขาคิดว่าเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

“เถ้าแก่ ขอ...ขอตุ๊กตายางตัวหนึ่ง!”

พูดจบ หน้าของเขาก็แดงขึ้นมาเล็กน้อย

“เอ๋?!”

ครั้งนี้ ลู่โยวถึงกับนิ่งอึ้งไปจริงๆ

ชายหนุ่มคนนั้นเห็นลู่โยวนิ่งอึ้งไป ก็คิดว่าในที่สุดตัวเองก็ทำให้เขาจนมุมได้แล้ว บนใบหน้าจึงปรากฏรอยยิ้มแห่งความดีใจขึ้นมา

ทว่า วินาทีต่อมา ดวงตาของลู่โยวก็พลันสว่างวาบขึ้นมา แล้วชูนิ้วชี้ขึ้น

“มี!”

มาอีกแล้ว! หันหลังอีกแล้ว!

ครั้งนี้ เขาอุ้มกล่องบรรจุภัณฑ์ทรงยาวที่สูงเกือบเท่าคนออกมา

เขาวางกล่องลงบนพื้นอย่างแรง แล้วตบลงบนรูปปกที่เป็นหญิงสาวสุดเซ็กซี่บนกล่อง

แล้วขยิบตาให้ชายหนุ่มที่กลายเป็นหินไปแล้ว

“น้องชาย คนรู้กันก็เข้าใจ”

“รุ่นล่าสุด จำลองจากคนจริงขนาดหนึ่งต่อหนึ่ง ใช้วัสดุซิลิโคนเกรดทางการแพทย์ มีระบบควบคุมอุณหภูมิอัจฉริยะในตัวและโหมดการทำงานหลากหลาย รับประกันคุณภาพแน่นอน ให้คุณได้สัมผัสกับความรู้สึกที่แตกต่าง!”

ลู่โยวโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการเชื้อเชิญ: “พอดีหนึ่งพันหยวน! สแกนตรงนี้ได้เลย!”

ชายหนุ่มคนนั้นมองดูกล่องขนาดมหึมา หน้าของเขาแดงก่ำเป็นสีตับหมูไปแล้ว

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ของแบบนี้ ร้านอุปกรณ์โลหะแห่งนี้ก็มีขายด้วย!

ท่ามกลางสายตาที่พยายามกลั้นหัวเราะของเพื่อนๆ เขาจ่ายเงินไปทั้งน้ำตา

แล้วครุ่นคิดว่าจะแบก “ความลับที่พูดไม่ได้” นี้เดินออกจากถนนสายเก่าแห่งนี้ท่ามกลางแสงแดดจ้าได้อย่างไร

“ยังมีพี่ชายท่านไหนอยากจะท้าทายอีกไหมครับ?” ลู่โยว กวาดตามองคนที่เหลือ ยิ้มเหมือนสุนัขจิ้งจอกที่เพิ่งขโมยไก่ได้สำเร็จ

ยิ่งไม่เชื่อยิ่งดี!

ซื้อไปเยอะๆ เดี๋ยวก็เชื่อเอง!