บทที่ 161 ครูสิงโตทองคำ

บทที่ 161 ครูสิงโตทองคำ

ลูฟี่ไม่เข้าใจเรื่องพวกนั้นเลย เขาแค่ตื่นเต้นกับความคิดที่ว่า ราชาโจรสลัด จะมาสอนเขาเท่านั้นเอง จึงหันไปถามเอซ ที่จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้กลับคืนสภาพร่างผู้ชาย ด้วยสีหน้าคาดหวัง

“เฮ้ เอซ นายว่าพ่อของนายจะมาฝึกพวกเราหรือเปล่า?”

เอซนอนพาดอยู่บนก้อนหิน คาบก้านหญ้าไว้ในปาก ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเขาก็ได้”

เมื่อคิดถึงการมาของซอล เอซก็รู้สึกคาดหวังขึ้นมานิดหนึ่ง ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ความพยายามอย่างไม่ลดละของรูจในที่สุดก็ละลายความเกลียดชังที่เขามีต่อโรเจอร์ได้ และเขาก็เริ่มยอมรับความสัมพันธ์พ่อลูกของพวกเขา

เกือบสามเดือนผ่านไปแล้ว มีแม่ของเขา “โรเจอร์” และคนอื่น ๆ มากมายอยู่ข้างกาย เขาก็ก้าวออกมาจากเงาของการตายของหนวดขาวได้ในที่สุด

เอซยกแขนขาวผ่องขึ้น ภายใต้สายตาที่เพ่งมอง แขนของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ฮาคิเสริมกำลัง ในเวลาไม่ถึงสองเดือน เธอก็สามารถเคลือบฮาคิได้ตามใจ ใช้งานได้ในระดับกลาง การพัฒนาทางร่างกายอย่างก้าวกระโดด บวกกับการควบคุมฮาคิเสริมกำลัง ทำให้พลังที่เคยหยุดนิ่งของเธอพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมไคโดถึงเคยพูดว่า บนท้องทะเล มีเพียงฮาคิเท่านั้นที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เมื่อพลังผลปีศาจถึงทางตัน และขีดจำกัดร่างกายไม่อาจฝืนต่อไป ฮาคิคือหนทางเดียวที่เหลืออยู่

และภาพของผู้แข็งแกร่งระดับสูงที่ปะทะกันด้วยฮาคิราชันขั้นสูงก็ทำให้หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความโหยหา เธอเองก็มีคุณสมบัติของผู้ถือฮาคิราชันเช่นเดียวกับสี่จักรพรรดิ แต่เรย์ลีย์เคยเตือนก่อนจากไปว่า ฮาคิราชันของเธอยังอ่อนเกินไปเล็กน้อย

แต่ก็ไม่เป็นไร มีครูมากมายขนาดนี้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่เธอจะควบคุมมันไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น เรย์ลีย์ยังบอกว่า ฮาคิราชันของ “โรเจอร์” คือสิ่งที่แข็งแกร่งและไร้ผู้เทียบที่สุด

ลูฟี่เหลือบมองใบหน้าและแขนที่บอบบางของเอซด้วยความอิจฉา เขายังไม่สามารถเคลือบฮาคิเสริมกำลังได้ตามใจ กลับไปอยู่ในวันที่ถูกเอซอัดเละอีกครั้ง และการที่พี่ชายกลายเป็นพี่สาวก็ทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดสุด ๆ

ในบรรดาทั้งหกคน พวกเขาไม่ได้มีแค่เอซที่ควบคุมฮาคิเสริมกำลังได้ บอนนีย์เองก็เริ่มก้าวแรกแล้ว แม้จะอ่อนกว่าลูฟี่ด้วยซ้ำ แต่สำหรับเธอแล้ว นั่นคือเรื่องน่ายินดี เพราะสภาพร่างกายของเธอด้อยกว่าลูฟี่หลายช่วงตัว

ส่วนสามอดีตโจรสลัดสัตว์ป่าอย่างอัลติ เพจวัน และแบล็กมาเรีย พวกเขาควบคุมฮาคิเสริมกำลังได้มานานแล้ว แต่ในช่วงนี้ก็ยังพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งด้านการใช้ผลปีศาจ ทักษะการต่อสู้ และฮาคิ

การสอนหนึ่งเดือนของเรย์ลีย์ไม่ได้ถ่ายทอดเทคนิคฮาคิขั้นสูงให้พวกเขา แต่ได้วางรากฐานที่มั่นคงอย่างยิ่ง และเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้น

ถ้าเรย์ลีย์ได้ยินความเห็นของซอลเกี่ยวกับ “ครู” คงจะหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน

ปรมาจารย์ที่แท้จริงคือผู้ที่สร้างรากฐานให้ศิษย์ ต่อหน้าครูระดับตำนานเช่นนี้ ไคโดก็เป็นได้แค่ครูติวระยะสั้นเท่านั้น

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างออกรส ลูฟี่ก็รู้สึกถึงแรงลอยตัวห่อหุ้มร่าง ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว ทั้งหกคนลอยขึ้นจากพื้นพร้อมกัน

“เกิดอะไรขึ้น? ชั้นลอยอยู่!”

“พลังผลปีศาจเหรอ?”

เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยดังมาจากไกล ๆ ตัดความตกใจของพวกเขา

“กาฮ่าฮ่าฮ่า! เดือนหน้าพวกแกทั้งหมดเป็นของข้า การให้ข้าฝึกพวกแกถือเป็นเกียรติแล้ว”

“สิงโตทองคำ?”

“สิงโตทองคำ!”

อีกห้าคนจำเสียงหัวเราะนั้นได้ทันที มีเพียงลูฟี่ที่ยังงงงวย เมื่อเห็นแผงคอสีทองอันคุ้นตาของสิงโตทองคำ เขาก็ตึงเครียดทันทีและตะโกนถาม

“ชิกิ สิงโตทองคำ! นายมาทำอะไรที่นี่!”

ข้อมูลของลูฟี่เกี่ยวกับสิงโตทองคำยังค้างอยู่เมื่อสามเดือนก่อน จำได้แค่ว่าชายคนนี้เกือบทำลายกลุ่มของพวกเขา

“เกียร์สอง!”

ลูฟี่เปิดพลังโดยไม่คิด หวังโจมตีก่อน แต่เอซ ที่รู้เรื่องทั้งหมด รีบขวางไว้และอธิบายให้น้องชายที่ยังไม่รู้ความจริงฟัง

“อย่าเพิ่งผลีผลาม ลูฟี่ สิงโตทองคำรุ่นพี่จะเป็นครูของพวกเราในเดือนหน้า ตอนนี้เขาเป็น… พวกเดียวกับพ่อแล้ว”

กรามของลูฟี่แทบหลุด ไม่มีใครเคยบอกเขาเรื่องนี้เลย เขาเพิ่งเอาชนะสิงโตทองคำไปเมื่อสามเดือนก่อน แล้วตอนนี้จะต้องมาเป็นศิษย์ของอีกฝ่าย?

แม้แต่สมองช้า ๆ ของลูฟี่ก็ยังรู้ ว่าเขาจะโดนเอาคืนแบบจัดหนักแน่นอน

การพลิกผันประหลาดนี้ทำให้แม้แต่ลูฟี่ที่หัวซื่อยังส่ายหัวปฏิเสธอย่างแรง

“ชั้นไม่เอาสิงโตทองคำมาสอน! ไม่นานมานี้เขายังพยายามทำลายอีสต์บลู แล้วชั้นก็เอาชนะเขาไปแล้ว!”

“…”

คนอื่น ๆ ต่างอึ้งไป กองทัพเรือปิดข่าวความพ่ายแพ้ของสิงโตทองคำอย่างเงียบเชียบ ทำให้แทบไม่มีใครในทะเลรู้เรื่องนี้ แม้แต่นักค้าข่าวอย่างไคโดก็ยังพอได้กลิ่น

พวกเขามองสลับไปมาระหว่างลูฟี่กับสิงโตทองคำ โจรสลัดในตำนานพ่ายแพ้ให้มือใหม่?

เอซนิ่งไปครู่หนึ่ง ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนที่ซอลขอให้สิงโตทองคำมาสอน เขาถึงมีสีหน้าแปลก ๆ ดังนั้น “พ่อ” รู้อยู่แล้วสินะ เดือนนี้คงเป็นนรกของลูฟี่แน่

เป็นไปตามคาด สิงโตทองคำลงจอดด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ใบหน้าของลูฟี่ทำให้เขาขัดตาอย่างยิ่ง แต่เขาไม่แก้ตัว แพ้ก็คือแพ้

“กาฮ่าฮ่าฮ่า! ฟางข้าว ลูฟี่ ไม่อยากให้ข้าสอนงั้นเหรอ? เสียใจด้วย แกไม่มีสิทธิ์เลือก”

การส่ายหัวของลูฟี่เร็วขึ้น

“ไม่มีทาง! ไม่มีวัน!”

“…”

สิงโตทองคำยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที โน้มตัวเข้ามาเหมือนสุนัขจิ้งจอกเฒ่าที่กำลังวางกับดัก

“งั้นเอาแบบนี้ดีไหม? ทนอยู่กับข้าแค่ห้านาที แกก็เป็นอิสระ ไม่งั้นก็ยอมตั้งใจเรียนไป”

“ตกลง! ถ้าชั้นแพ้ ชั้นจะเรียกนายว่าครู!”

โปรดติดตามตอนต่อไป