บทที่ 117 การปะทะของสี่จักรพรรดิ

บทที่ 117 การปะทะของสี่จักรพรรดิ

ท่ามกลางสายตาจับจ้องของผู้คน ไคโดแปลงร่างเข้าสู่ ร่างลูกผสม อย่างสมบูรณ์ เกล็ดมังกรสีครามปกคลุมผิวหนัง ร่างกายกำยำยิ่งขึ้น สูงราวเก้าเมตร นอกจากเขาโอนิเดิมแล้ว ยังมีเขามังกรงอกเพิ่มอีกสองข้าง ออร่าพุ่งสูงขึ้นอย่างชัดเจน กดดันราวอสูรดุร้าย

“โรเจอร์…”

เสียงคำรามของเขาก่อกระแสลมแรง บังคับให้คนรอบข้างจำนวนมากต้องปิดหู ผู้ที่พลังอ่อนและตอบสนองช้าแก้วหูแตก เลือดไหล เพียงคำรามเดียวก็สยดสยองถึงเพียงนี้

แต่ออกัสตัส ดี. ซอลไม่ปล่อยให้เขาอวดดี ฮาคิราชันของเขาลึกดุจห้วงเหว กว้างดุจทะเล พุ่งขึ้นฟ้าตรง ๆ แม้ยังไม่ปะทะกันโดยตรง ก็ทำให้เมฆหมุนวน เกิดโพรงลึก เผยแสงอาทิตย์เป็นลำ

โดเมนราชันกดใส่อีกฝ่ายดุจทะเลคว่ำ ฮาโอชกุระดับสูงสุดบิดเบือนอากาศ เกิดภาพลวงตา

เผชิญฮาโอชกุน่ากลัวเช่นนี้ ไคโดแสยะยิ้ม เขาไม่เคยกลัวใครในเรื่องฮาคิ และปลดปล่อยฮาคิราชันเต็มกำลังทันที ทว่าในครั้งนี้ ฮาโอชกุที่เขาภูมิใจกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ไม่ว่าออกแรงแค่ไหนก็ถูกดันถอยทีละน้อย จนต้องอัดบีบเหลือเพียงหนึ่งในสามจึงพอทรงตัวได้

ภาพนี้ทำให้สิงโตทองคำนึกย้อน ในอดีต ฮาโอชกุของโรเจอร์ก็เคยกดเขาเช่นเดียวกัน

พลังจากการปะทะของฮาคิทำให้ก้อนหินลอยขึ้น ก่อนจะถูกบดขยี้ด้วยฮาโอชกุ

“ชิ… สมกับเป็นซากจากยุคเก่า ฮาคิราชันของมันแข็งแกร่งถึงขนาดนี้”

ได้ยินเช่นนั้น ออกัสตัส ดี. ซอลแทบไม่อยากโต้ แกเรียก “ซากยุคเก่า” ทุกสองประโยค ทั้งที่ไคโดอ่อนกว่ารุ่นโรเจอร์แค่ราวสิบแปดปี แถมรูปลักษณ์ของซอลตอนนี้ยังดูเด็กกว่าไคโดเสียอีก

เมื่อการดวลฮาคิค้างคา ไคโดไม่คิดรักษาโดเมนต่อ ร่างมหึมาพุ่งเข้าใส่ออกัสตัส ดี. ซอล พร้อมอาวุธ คานาโบที่อัดฮาคิราชัน เปล่งสายฟ้าฟาดใส่จุดสำคัญ

การปะทะระดับสี่จักรพรรดิ ไม่มีที่ว่างให้ยั้งมือ ออกัสตัส ดี. ซอลชักดาบรับทันที จับ “เอซ” สองมือ คมดาบลุกเป็นเปลวแดงเข้ม ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีเดียวกัน ทั้งร่างแผ่ไอสังหารเย็นยะเยือก

“สายฟ้าบากัว!”

“หลบหลีกเทพ!”

“บูม…”

คานาโบฟาดจากเบื้องบน คมเอซฟันสวนจากเบื้องล่าง อาวุธทั้งสองค้างชะงักโดยไม่แตะกัน เทคนิคฮาคิราชันขั้นสูงสองฝ่ายปะทะกันก่อแรงสั่นสะเทือนสะเทือนโลก เสียงคำรามสนั่น ก่อนคลื่นกระแทกแผ่เป็นพายุ กวาดฝนให้หยุดลง

จากนั้น ฮาโอชกุอันน่าสะพรึงพุ่งขึ้นฟ้า ปัดเมฆดำสายฟ้ากระจาย ทั้งเกาะกลับมาอาบแสงอาทิตย์อีกครั้ง ภาพที่ตื่นตะลึงยิ่งกว่าการปะทะฮาคิขั้นสูงทั่วไป ทำให้หลายคนพูดไม่ออก

ทั้งสองยังคงอัดแรง แผ่นดินใต้เท้าแตกร้าว จุดปะทะเหมือนมีม่านล่องหนคั่นไว้ ค้างคาโดยมีสายฟ้าแดงเข้มแลบวาบ

“แคร็ก… แคร็ก…”

เสียงประหลาดทำให้ม่านตาไคโดหดเล็ก ความคิดที่ไม่เคยเกิดผุดขึ้น เขาเห็นดาบของออกัสตัส ดี. ซอลค่อย ๆ ดันคานาโบขึ้น ใต้สายตาไม่อยากเชื่อ ฮาคิราชันขั้นสูงของเขาเริ่มมีสัญญาณทรุด

แววตาซอลวาบวับ เขายิ้มเผยฟันขาว การปะทะนี้ทำให้เขารู้ชัดพลังปัจจุบัน เทียบได้กับตอนเลเวล 96 ในอดีต

“ไคโด ดูเหมือนฮาคิราชันของนายยังไม่ถึงจุดสูงสุดนะ ยังสู้แชงค์สไม่ได้ด้วยซ้ำ”

เผชิญคำเย้ยและรอยยิ้มแทงใจ ไคโดกดโทสะ คิดหาทางแก้ เขายอมรับว่าศึกนี้เร้าใจจริง ต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะแข็งแกร่งขึ้น

“สะใจ! สมกับเป็นโรเจอร์ แกร่งกว่าที่คิดไว้!”

“นายก็ไม่เลวเหมือนกัน ไคโด”

ตามจังหวะของไคโด อาวุธทั้งสองแยกจากกัน จากนั้นแลกหมัดอย่างต่อเนื่อง ทุกฟาดของคานาโบระเบิดสายฟ้า ทว่าไคโดไม่ใช้จุดอ่อนมาท้าชนอีก สไตล์ดุดันกว้างใหญ่ของเขาแทบไม่ด้อยกว่าดาบของซอล

ซอลก็เข้าใจดี แม้จะได้เปรียบเล็กน้อยทุกครั้ง แต่ยังไม่ถึงขั้นบดขยี้ จึงปิดศึกเร็วไม่ได้ ทว่าการแลกกันแต่ละครั้ง ไคโดสิ้นเปลืองแรงมากกว่า อย่างไรก็ดี ด้วยเผ่าโอนิ พลังอึดของไคโดมหาศาลกว่ายอดฝีมือทั่วไป

ซอลพึมพำ

“น่ารำคาญจริง จะโค่นมันไม่ง่าย”

แม้พูดเบา ไคโดได้ยินชัด ตั้งแต่ยึดวาโนะขึ้นเป็นสี่จักรพรรดิ เขาไม่เคยถูกดูแคลนเช่นนี้ จึงคำราม

“โรเจอร์ นี่ไม่ใช่ยุคของแกแล้ว! กล้าฝันจะโค่นชั้นรึ? ชั้นคือสี่จักรพรรดิ อสูรไคโด! คองโกคาบุระ!”

ไคโดล่อให้ซอลออกท่า แล้วเหวี่ยงแรงอัดคานาโบเป็นทรงกระบอก ส่งซอลที่ตั้งตัวไม่ทันกระเด็นขึ้นฟ้าสูงหลายร้อยเมตร ขณะไคโดจะไล่ซ้ำ กลางอากาศอกของซอลพองขึ้น เขาสูดลมหายใจ

“งั้นเหรอ? ไม่แน่เสมอไป ไคโด ลมหายใจแห่งการทำลาย!”

วงเวทปรากฏเบื้องหน้า เปลวไฟมังกรเทียบชั้นลมหายใจร้อนของไคโดพุ่งออกมา กลบไคโดพร้อมพื้นดิน สร้างหลุมลึกกว้างสามร้อยเมตร

ผู้คนตะลึง นี่ไม่ใช่ฮาคิหรือดาบ แล้วซอลรู้ท่านี้ได้อย่างไร?

“หัวหน้าใช้ผลปีศาจเหรอ?”

“ไม่รู้ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”

ท่ามกลางเสียงฮือฮา มีเพียงพอร์ตกัส ดี. เอซที่ยืนงง เปลวไฟมังกรของ “โรเจอร์” แทบไม่ต่างจากของไคโด ทั้งคู่เป็นไฟที่เหนือกว่าไฟหมัดอย่างสิ้นเชิง ความตกตะลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้เขาสงสัยตัวตนของเมระเมระโนมิ หรือแท้จริงแล้วคนอื่นเล่นไฟเก่งกว่าเขากันแน่?

เปลวไฟในหลุมลึกค่อย ๆ มอดลง โชคร้าย การโจมตีสะเทือนโลกนี้แทบไม่ทำร้ายไคโด นอกจากทำให้ดูยับเยิน ไม่นาน มังกรครามพุ่งขึ้นจากซาก ปล่อยลมหายใจร้อนสวนใส่ซอลกลางอากาศ

“ลมหายใจร้อน!”

“ลมหายใจแห่งการทำลาย!”

ซอลไม่ลังเล ใช้พลังจากเซ็ตมังกรแดงพ่นไฟมังกรอีกครั้ง เปลวไฟอันน่าสะพรึงชนกันกลางอากาศ ระเบิดเป็นลูกไฟสว่างจ้า

สะเก็ดไฟตกลงเกาะราวดอกไม้ไฟตระการตา

“ฟิ้ว!”

อาศัยแสงลูกไฟ ร่างของซอลหายวับจากสายตามังกรคราม ไคโดรีบคืนร่างลูกผสมตั้งรับ ทันใดนั้น คมดาบสีแดงเข้มฟันลงจากเบื้องบน แม้ไคโดจะยกคานาโบรับทัน ก็ยังถูกอัดกระแทกลงดิน

“แคร็ก… แคร็ก…”

ไคโดเดินออกจากกองซาก สะบัดหัวไล่ฝุ่น แม้แทบไม่บาดเจ็บหลังสู้ราวสิบนาที แต่ในสายตาคนอื่น เขาดูค่อนข้างน่าเวทนา เต็มไปด้วยคราบดินโคลน

โปรดติดตามตอนต่อไป