ตอนที่ 366 ความสะอาดนี้... มันสุจริตจริงเหรอ?(ฟรี)

ตอนที่ 366 ความสะอาดนี้... มันสุจริตจริงเหรอ?

"ได้ยินเหมือนมีคนด่าเจ้าไหม?"

หลังจากออกจากภูเขาจักรพรรดิน้ำแข็งมาได้ระยะหนึ่ง เสียวเซิ่งหวงจู่ ๆ ก็หันกลับไปมองทางภูเขา เขาเหมือนจะได้ยินเสียงคนด่ากราดแว่วมา

"มีเหรอ? ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ จะด่าข้าทำไม?" ฮวาอวิ๋นเฟยตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้ทำอะไร? ข้าดูจากแรงอาฆาตที่พุ่งเสียดฟ้านั่นแล้ว กลัวว่าจะไม่ใช่แค่ด่า น่าจะโดนขุดบรรพบุรุษมาด่ามากกว่า" เสียวเซิ่งหวงเกาแก้มอย่างสงสัย

"ข้าเป็นคนดีนะ รู้ว่าพวกเขาจะไปหาสมบัติในสุสานจักรพรรดิน้ำแข็ง ข้าเลยช่วยทำความสะอาดสุสานให้ก่อน ฝุ่นไม่เหลือสักเม็ด สะอาดเอี่ยมอ่องเลยนะ" ฮวาอวิ๋นเฟยยิ้มบาง ๆ กล่าว

ได้ยินดังนั้น ทั้งเสียวเซิ่งหวงและเซี่ยอวิ้นต่างหันมามองเขาด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

พวกเขาอยากจะถามเหลือเกินว่า... ไอ้คำว่า "สะอาด" ของเจ้านี่... มันสุจริตจริงเหรอ?

"ฮี่ฮี่ ว่าแต่ว่า ครั้งนี้กวาดล้างราชาเพลิงเทพและปิงหวางไปได้ ทั่วทั้งแคว้นตี้คงเหลือคนองค์กรขโมยฟ้าไม่กี่คนแล้วมั้ง"

เสียวเซิ่งหวงฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟัน แบกกระบองเหล็กดำทอง เดินกร่างด้วยท่าทางไม่เห็นหัวใคร

ฮวาอวิ๋นเฟยและเซี่ยอวิ้นพยักหน้าเห็นด้วย

พวกเขารู้ดีว่าแคว้นตี้ต้องยังมีคนขององค์กรเหลืออยู่ แต่หลังจากศึกที่ภูเขาจักรพรรดิน้ำแข็ง ต่อให้มี ก็คงเหลือไม่เท่าไหร่

คนพวกนี้เป้าหมายเล็ก ถ้าไม่มีพิกัดที่แน่นอน การจะหาในแคว้นตี้ที่กว้างใหญ่ไพศาล ก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร

"ไปเถอะ พี่โต้วจะเลี้ยงของดี"

"พวกเจ้าคงยังไม่รู้สินะ ว่ามีสองพี่น้องคู่หนึ่งมาตั้งแผงลอยขายของกินในแคว้นตี้"

"จะบอกให้นะ ฝีมือทำอาหารของสองพี่น้องคู่นี้เป็นเลิศ แถมกินของที่พวกเขาทำ ยังช่วยเพิ่มพลังได้ชั่วคราวด้วยนะ"

"หลายคนเพื่อจะได้ชิมสักคำ หรือซื้อพกติดตัว ถึงกับยอมจ่ายหนักเพื่อขอซื้อเลยนะ"

เสียวเซิ่งหวงพูดไปน้ำลายก็เริ่มไหลที่มุมปาก เห็นได้ชัดว่าเปรี้ยวปากแล้ว

"ว่าง ๆ อยู่ ไปลองชิมดูก็ไม่เสียหาย" ฮวาอวิ๋นเฟยยิ้มตอบ

กวาดล้างคนองค์กรในแคว้นตี้ไปเกือบหมดแล้ว ก็ควรพักบ้าง

"ไป ๆ ๆ พี่โต้วเลี้ยงเอง" เสียวเซิ่งหวงกอดคอฮวาอวิ๋นเฟย

พูดจบ มืออีกข้างของเขาก็ทำท่าจะไปโอบไหล่เซี่ยอวิ้นด้วย แต่ยังไม่ทันจะแตะโดน เขาก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือก จนต้องรีบหดมือกลับแทบไม่ทัน

"จริงสิ พวกเจ้าสองคนรู้จักกันมาก่อนเหรอ?"

ระหว่างทาง เสียวเซิ่งหวงถามถึงความสัมพันธ์ของฮวาอวิ๋นเฟยและเซี่ยอวิ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ดูจากความเหมาะสมแบบกิ่งทองใบหยกคู่นี้ หรือว่าจะเป็นคู่หมั้นคู่หมายที่ทางบ้านจัดให้?

"เคยเจอ" ฮวาอวิ๋นเฟยและเซี่ยอวิ้นตอบพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

พูดจบ ทั้งคู่ก็ชะงัก หันมามองตากันอย่างแปลกใจเล็กน้อย

"มีอไรแน่ๆ!" เห็นท่าทางแบบนั้น เสียวเซิ่งหวงก็ยิ้มมุมปาก ไฟแห่งความเผือกในใจลุกโชน

แค่เคยเจอ ทำไมฮวาอวิ๋นเฟยเจอเซี่ยอวิ้นแล้วต้องหนี? แล้วทำไมเซี่ยอวิ้นต้องตามฮวาอวิ๋นเฟยไม่ปล่อย?

ตอนที่ฮวาอวิ๋นเฟยตกอยู่ในวงล้อมศัตรู นางกลับยืนหยัดออกมาช่วยโดยไม่เกรงกลัว สถานการณ์แบบนั้น คนทั่วไปมีแต่จะหนีให้ไกล แต่เซี่ยอวิ้นกลับไม่กลัว

ชัดเจนว่า คำว่าเคยเจอสองคำนี้ อธิบายไม่ได้หรอก

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พี่โต้วก็สรุปได้ว่า: นี่ต้องเป็นการทะเลาะกันของคู่รักแน่ ๆ!

"ในฐานะเพื่อน พี่โต้วต้องช่วยพวกเขาหน่อยแล้ว"

"ถือว่าตอบแทนที่สหายเฟยอวิ๋นสอนวิชาลอบกัดให้ข้าด้วย"

"แต่จะช่วยยังไงดีน้า..."

เสียวเซิ่งหวงคิดหนักอยู่พักหนึ่ง ไม่นาน ดวงตาสีทองของเขาก็สว่างวาบ... คิดออกแล้ว!

……

แคว้นตี้ เมืองโบราณตี้เชวีย

จริง ๆ แล้ว ผู้บ่มเพาะที่เข้าสู่เส้นทางจักรพรรดิ ไม่ใช่ทุกคนที่มุ่งหวังบัลลังก์จักรพรรดิ นั่นเป็นแค่ส่วนใหญ่

ส่วนน้อยที่ไม่ได้หวังชิงบัลลังก์ คือพวกที่เข้ามาล่าสมบัติ

เส้นทางจักรพรรดิ เปรียบเสมือนขุมทรัพย์ขนาดยักษ์ที่จะเปิดออกทุก ๆ แสนกว่าปีหรือสองแสนปี

ภายในมีโอกาสวาสนาและสมบัติมากมายนับไม่ถ้วน หลายคนเข้ามา ก็เพื่อกอบโกยกลับไป!

สมบัติล้ำค่าหลายอย่างในเส้นทางจักรพรรดิ หาไม่ได้ในโลกภายนอก

ของพวกนี้มีค่ามหาศาล เอาออกไปขายข้างนอกได้ราคาดีแน่นอน

หรือถ้าไม่คิดจะเอาออกไปขาย หากเจอสมบัติที่ตัวเองไม่ได้ใช้ ก็สามารถเอาไปแลกเปลี่ยนกับคนอื่นในตลาดแลกเปลี่ยนของเส้นทางจักรพรรดิได้

การเกิดขึ้นของตลาดแลกเปลี่ยน ก็เพราะมีคนที่มีความต้องการแบบนี้เยอะมาก

นานวันเข้า คนเหล่านี้พอเข้ามาในเส้นทางจักรพรรดิ ก็จะรวมตัวกันตั้งตลาดแลกเปลี่ยน เพื่อแลกหรือขายสมบัติที่ตัวเองไม่ต้องการ

ตลาดแลกเปลี่ยนก็นับเป็นอีกหนึ่งเอกลักษณ์ของเส้นทางจักรพรรดิ!

ในเมืองโบราณตี้เชวียแห่งแคว้นตี้ ก็มีตลาดแลกเปลี่ยนแห่งหนึ่ง ภายในคึกคักมาก

คนที่เข้าตลาดล้วนเคารพกฎกติกา ใครไม่เคารพ ก็จะโดนกลุ่มคนที่เคารพกฎรุมสั่งสอนแล้วหามออกไป

และจุดที่คึกคักที่สุดในเมืองโบราณตี้เชวีย คือแผงขายอาหารเบ็ดเตล็ดที่ตั้งอยู่กลางตลาด

หน้าร้านปักธงผืนหนึ่ง เขียนว่า: ร้านของกินเบ็ดเตล็ดหลีเลอะต้าผู่

และก็เหมือนชื่อร้าน ของที่ขายในร้านนี้มันหลุดโลกจริง ๆ

เพราะของกินเล่นอย่าง ซาลาเปา หมั่นโถว บะหมี่ เกี๊ยว ข้าวผัด ฯลฯ ที่พวกเขาขาย กินแล้วสามารถเพิ่มพลังการต่อสู้ได้ชั่วคราว!

มหัศจรรย์มาก และก็หลุดโลกมาก!

สมชื่อร้านจริง ๆ

หลายคนที่มาตอนแรกก็ไม่เชื่อ แต่พอลองกินไปคำหนึ่ง ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า อร่อยเหาะ!

เพราะของที่ขายกินแล้วเพิ่มพลังได้จริง!

ในเส้นทางจักรพรรดิที่ถูกกดระดับพลัง แถมยังต้องพึ่งพาปราณโชค นี่มันของโกงชัด ๆ!

ที่สำคัญคือ ไม่มีผลข้างเคียง!

ตอนนี้

หน้าร้านหลีเลอะต้าผู่มีคนต่อแถวยาวเหยียด ทุกคนหน้าตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและอยากรู้อยากเห็น

ในร้าน มีชายฝาแฝดสองคนหน้าตาเหมือนกันเก้าส่วน รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวคล้ำ

ทั้งสองกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารอย่างขะมักเขม้น

ดูเหมือนพวกเขาจะชอบทำอาหารมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข เหมือนว่าการได้เห็นลูกค้าพอใจ คือการยอมรับที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

"เฮ้ จงหลี จงผู่ ยังจำข้าได้ไหม?"

เสียวเซิ่งหวงพาฮวาอวิ๋นเฟยและเซี่ยอวิ้นเดินมา แซงคิวฝูงชน เดินตรงเข้าไปในร้าน

ฉากนี้ทำให้คนที่ต่อแถวอยู่ขมวดคิ้ว หลายคนส่งเสียงฮึดฮัดหาว่าฮวาอวิ๋นเฟยทั้งสามไม่มีมารยาท

"ออกมาใช้ชีวิตต้องดูขั้วอำนาจ ดูภูมิหลัง เข้าใจไหม?"

เสียวเซิ่งหวงฉีกปากลิง มองชายที่ไม่พอใจด้วยสายตาผู้ชนะ

ตอนนั้นเอง จงหลี พี่ใหญ่ของคู่หูหลุดโลก ก็ยิ้มร่าเอ่ยขึ้น "ทุกท่าน ท่านนี้คือเพื่อนข้า อาหารของพวกเขาข้าเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว รับรองไม่เสียเวลาพวกท่านแน่นอน"

ได้ยินดังนั้น ทุกคนถึงค่อยสบายใจขึ้น ในเมื่อไม่เสียเวลาพวกเขาก็แล้วไป จะแซงก็แซงไปเถอะ

"รู้ใจจริง ๆ" เสียวเซิ่งหวงรู้ดีว่าคำพูดจงหลีเป็นแค่ข้ออ้าง อีกฝ่ายยังไม่รู้เลยว่าเขาจะมา จะเตรียมไว้ล่วงหน้าได้ไง

"ฮ่าฮ่า สองท่านนี้เพื่อนเจ้าสินะ เชิญข้างในเลย เดี๋ยวจะให้ชิมฝีมือพวกเราพี่น้อง" จงหลีฉีกยิ้มกว้าง ฟันขาวตัดกับผิวคล้ำชัดเจน

จงผู่ที่อยู่ด้านหลังก็ยิ้มเสริม "ใช่แล้ว เชิญข้างใน รับรองว่าต้องตะลึง!"

"งั้นก็ขอบคุณสหายทั้งสองมาก" ฮวาอวิ๋นเฟยและเซี่ยอวิ้นยิ้มตอบ

จากนั้นทั้งสองก็เดินตามเสียวเซิ่งหวง เข้าไปในห้องส่วนตัวหลังม่าน

วินาทีถัดมา เสียวเซิ่งหวงก็ออกมาอีก เขาเดินไปหาคู่หูหลุดโลก กระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างหู

"นี่... ไม่ดีมั้ง? ข้าไม่ใช่คนแบบนั้นนะ" ฟังจบ จงหลีมองเสียวเซิ่งหวงอย่างลังเล

"ใช่แล้ว พี่น้องเราทำเรื่องแบบนั้นไม่ลงหรอก" จงผู่ก็พูดขึ้น ตกใจกับสิ่งที่เสียวเซิ่งหวงจะให้ทำ

"พวกเขาสองคนเคยช่วยชีวิตข้าไว้ ในฐานะเพื่อน พวกเจ้าต้องช่วยข้านะ" เสียวเซิ่งหวงกอดคอทั้งสอง

"งั้น... ก็ได้! แต่แค่ครั้งเดียวพอนะ!" คู่หูหลุดโลกมองตากัน แล้วรับปาก

"โอเค รอพวกเจ้าโชว์ฝีมือ จำไว้ ปริมาณต้องเยอะ!"

"สองคนนั้นพลังไม่ธรรมดา ปริมาณทั่วไปเอาไม่อยู่แน่!" เสียวเซิ่งหวงกำชับ

"วางใจ อิ่มแน่!" คู่หูหลุดโลกพยักหน้า

พอนึกถึงสิ่งที่เสียวเซิ่งหวงสั่ง แม้ภายนอกจะดูต่อต้าน แต่ในใจของทั้งคู่กลับตื่นเต้นอย่างประหลาด...