ตอนที่ 345 อะไรคือลวนลาม? ข้าเรียกว่าตรวจสินค้าให้เจ้าต่างหาก!(ฟรี)

ตอนที่ 345 อะไรคือลวนลาม? ข้าเรียกว่าตรวจสินค้าให้เจ้าต่างหาก!

"พวกเจ้าไปเถอะ ข้างล่างไม่มีของที่พวกเจ้าต้องการแล้ว" เสียงฮวาอวิ๋นเฟยดังขึ้นในหูทั้งสอง

"ขอรับ เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์" หวงเสวียนและฉู่ชิงเอ๋อพยักหน้า หันหลังเดินจากไป

ข้างหลัง ฝูงชนวุ่นวาย

ใต้เมืองมีสมบัติจักรพรรดินี แค่ชิ้นเดียวก็คุ้ม!

แต่ไม่นาน พวกเขาก็รู้ตัวว่าทำงานฟรี

เพราะหน้าเมืองมีกลุ่มคนดักรอ ออกมาหนึ่ง ทุบหนึ่ง เตะก้นหนึ่ง แล้วปล้นของไป

แม้แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์พยัคฆ์ขาวและผู้เฒ่าแดนเหนือก็ไม่รอด

โดยเฉพาะผู้เฒ่าแดนเหนือ ดูเหมือนจะไปขัดใจอีกฝ่าย โดนเตะหนักสุด ไม้เท้าหักยังโดนยัดตูด ตั้งเด่ เด่นเป็นสง่า!

"สะใจ ก้นเด้ง ๆ ที่เล็งไว้ ในที่สุดก็ได้เตะ!"

บรรพชนน้อยยอดเขาเทียนจีหน้าแดงก่ำ ตะโกนลั่น สบายใจ แล้วเตะซ้ำอีกสองที

ในเทือกเขาแห่งหนึ่ง หวงเสวียนและฉู่ชิงเอ๋อรออยู่

"ชิงเอ๋อ แม้เมล็ดพันธ์ุเต๋าไท่อาจ่งจะทำให้เจ้าได้วิถีไท่อา และการเปลี่ยนวิถีเป็นกฎเกณฑ์ตอนเป็นจักรพรรดิจะราบรื่น แต่กายเจ้าพิเศษ ถ้าหลอมรวม พลังหยินหยางจะเสียสมดุล" ฮวาอวิ๋นเฟยโผล่มาเงียบ ๆ บอกฉู่ชิงเอ๋อ

ไม่รอให้พูด ฮวาอวิ๋นเฟยหยิบลูกแก้วทองคำออกมา ร้อนแรงเหมือนดวงอาทิตย์น้อย

"ท่านอาจารย์ นี่คือ?" ฉู่ชิงเอ๋อรับมา ดูไม่ออก

"ลูกแก้วมังกรเพลิง!" หวงเสวียนอุทาน มีความทรงจำชาติก่อน รู้จักของดี

"ถูกต้อง นี่คือของวิเศษธาตุหยางสูงสุด หลอมรวมเต้าจ่งเสร็จ พกเจ้านี่ไว้ จะช่วยรักษาสมดุลหยินหยางได้ชั่วคราว!"

ฮวาอวิ๋นเฟยยิ้ม "แต่วิธีแก้ถาวร คือหาเต้าจ่งธาตุหยางสูงสุดมาอีกอัน พึ่งของนอกกายไม่ใช่ทางแก้ถาวร"

"ท่านอาจารย์วางใจ รอศิษย์น้องหลอมเสร็จ ข้าจะพานางไปหาเต้าจ่งธาตุหยาง!" หวงเสวียนอาสา ในฐานะศิษย์พี่ หน้าที่นี้ต้องรับไว้

"อืม เมล็ดพันธ์ุเต๋าไท่อาจ่งออกจากผนึกจะอยู่ได้ไม่นาน รีบหลอมรวมซะ"

ฮวาอวิ๋นเฟยหันหลัง "อาจารย์มีธุระ ไม่รบกวนแล้ว มีอะไรใช้ตัวหมากติดต่อบรรพชน"

"ค่ะ ท่านอาจารย์วางใจ พวกเราไม่ใช่เด็กแล้ว ไม่ต้องห่วง" หวงเสวียนและฉู่ชิงเอ๋อยิ้ม

"อีกอย่าง วันหลังอย่าเรียกแม่นางเจียงว่าซือเหนียงอีก นางเป็นผู้อาวุโส ไม่ควรล้อเล่น" เสียงฮวาอวิ๋นเฟยลอยมา ตัวไปไกลแล้ว

"ท่านอาจารย์โกรธเหรอ?" ฉู่ชิงเอ๋อกระซิบ

"น่าจะ... มั้ง..." หวงเสวียนไม่แน่ใจ

"งั้นเรายังเรียกไหม?" ฉู่ชิงเอ๋อถาม

"เรียก!" หวงเสวียนพยักหน้า

……

แคว้นฮวงกว้างใหญ่ ไร้ขอบเขต

เก้าแคว้นรวมกัน ต่อให้คนเข้ามาเยอะ ก็ไม่แออัด

บางทีเดินทางหลายวัน ยังไม่เจอคน

ถ้าไม่มีประตูมิติ แค่เดินทางก็เหนื่อยตาย

นี่อาจเป็นความใส่ใจของเส้นทางจักรพรรดิ

สองเดือนมานี้ ฮวาอวิ๋นเฟย เจียงรั่วเหยา สื่อคงเหรินหวาง ตระเวนทั่วแคว้นฮวง หาคนองค์กร เจอหนึ่งฆ่าหนึ่ง

รวมถึงนักฆ่าหวงถิงด้วย อยู่ในบัญชีดำฮวาอวิ๋นเฟยหมด

ผ่านไปอีกหลายวัน สื่อคงเหรินหวางหยุดเดิน สีหน้าแปลก ๆ "ข้าต้องไปแล้ว คำสาปในหัวเริ่มขยับ"

"ผู้ใหญ่ในองค์กรพยายามมองรอบตัวผ่านตัวข้า"

ฮวาอวิ๋นเฟยและเจียงรั่วเหยาพยักหน้า คนองค์กรตายเยอะ ผู้ใหญ่น่าจะสงสัย เลยขอยืมตาสื่อคงเหรินหวางดู

"มีอะไรให้ช่วย ก็บอก" สื่อคงเหรินหวางพูด แปลงเป็นสายรุ้งแดง จากไป

"จริง ๆ แล้วสองเดือนมานี้ ข้าว่าสื่อคงเหรินหวางนิสัยใช้ได้นะ หยิ่งไปหน่อย แต่ถูกคอ" เจียงรั่วเหยามองตาม

"นั่นคือเหตุผลที่เจ้าลวนลามนาง?" ฮวาอวิ๋นเฟยเหล่

สามวันก่อน เจียงรั่วเหยาลอบกัดสื่อคงเหรินหวาง ขยำหน้าอกเต็มไม้เต็มมือ ทำเอาสื่อคงเหรินหวางแทบจะตีกันตาย

"อะไรคือลวนลาม? ข้าเรียกว่าตรวจสินค้าให้เจ้าต่างหาก"

"วันหน้าเจ้าเป็นจักรพรรดิ เมียเยอะแน่ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะเข้าฮาเร็มเจ้าได้ สื่อคงเหรินหวางคนนี้ใช้ได้ เด็ด!" เจียงรั่วเหยายิ้มเจ้าเล่ห์ ขยำมือกลางอากาศ เหมือนรำลึกสัมผัส

ฮวาอวิ๋นเฟยกลอกตา

"แคว้นฮวงเก็บกวาดเกือบหมดแล้ว ป่าเขา ร้าง ๆ ก็ตัดไป ที่กว้างเกิน สองคนหาไม่หมด" ฮวาอวิ๋นเฟยเปลี่ยนเรื่อง "ไปแคว้นเทียนกัน"

ไปเมืองโบราณ ไปแคว้นเทียน

"แปลก ตัวหมากแคว้นเทียนทำไมมารวมกัน? ตีหมู่เหรอ?"

ถึงแคว้นเทียน ฮวาอวิ๋นเฟยสัมผัสได้ ตัวหมากรวมกันแน่น!

คนเยอะขนาดนี้ ไม่ใช่ตีหัวแน่ ตีกันจริงจัง!

กันพลาด ฮวาอวิ๋นเฟยพักเรื่ององค์กร ไปดูเองดีกว่า

ระหว่างทาง ถามข่าว

"ไม่รู้เหรอ? เฒ่าเจ้าสำนักหวงถิงจับ 'กายเซียนราตรีทมิฬ' ของสำนักเค่าซานได้ ประกาศจะชิงต้นกำเนิดมาหลอมรวม"

"สำนักเค่าซานจ้างคน ระดมเพื่อน จะบุกรังหวงถิง! แม้แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์เหยากวงอันดับหนึ่งแคว้นเทียนยังไปช่วย ศึกนี้น่าดู!" คนเล่าตื่นเต้น จะไปดู

มองเจียงรั่วเหยา ตะลึง แต่รีบหลบตา กลัวโดนเล่น

"อ้อ สาเหตุจริง ๆ เหมือนหวงถิงฆ่าศิษย์สำนักเค่าซานคนหนึ่ง ชื่อ จ้าว... อะไรนะ... อ้อ จ้าวจู้ พวกมันฆ่าจ้าวจู้!"

ข้อมูลสำคัญ จ้าวจู้ตาย!

ทำเอา "ผู้อาวุโส" สำนักเค่าซานของขึ้น จ้างคน จะถล่ม!

"แน่ใจนะ จ้าวจู้ตายแล้ว?"

ฮวาอวิ๋นเฟยหน้าเรียบ หิ้วคอคนเล่าขึ้นมา เสียงเย็น

จ้าวจู้ ศิษย์นักพรตเซี่ยเสวียน ศิษย์น้องลั่วหานเยว่ ศิษย์พี่มู่ชิวเสวี่ย

"นะ... แน่ใจ! จ้าวจู้ปกป้องกายเซียนราตรีทมิฬ จนตัวตาย โดนเฒ่าเจ้าสำนักหวงถิงฆ่าในพริบตา"

คนเล่าสั่น กลิ่นอายฮวาอวิ๋นเฟยน่ากลัวมาก

"ขอบใจ" ฮวาอวิ๋นเฟยวางลง หันหลังหายวับ เร็วเกินเจียงรั่วเหยาจะตามทัน

"คนปกติใจดี เวลาโกรธ น่ากลัวจริง ๆ"

เจียงรั่วเหยามองหลัง ถอนหายใจ เมื่อกี้แม้นางยังลืมหายใจ

กลิ่นอายที่ฮวาอวิ๋นเฟยระเบิดออกมา บดขยี้ทุกคนในเส้นทางจักรพรรดิได้ รวมถึงนางด้วย!