ตอนที่ 276 ฤดูใบไม้ผลิของเหล่าศิษย์สำนักเค่าซานมาถึงแล้ว!(ฟรี)

ตอนที่ 276 ฤดูใบไม้ผลิของเหล่าศิษย์สำนักเค่าซานมาถึงแล้ว!

"นั่นคนจากวังเยาเยว่นี่นา!"

"มิน่าล่ะทำไมท่านเจ้าสำนักถึงมารอด้วยตัวเอง ที่แท้ก็ญาติทางบ้านเดิมของศิษย์น้องชิงเอ๋อนี่เอง"

"ฮี่ฮี่ฮี่ ศิษย์น้องชิงเอ๋อทั้งงดงามและหุ่นดีปานนั้น เพื่อนร่วมสำนักของนางก็คงไม่ด้อยไปกว่ากัน มิน่าเล่าชายหนุ่มทั่วแดนตะวันออกถึงใฝ่ฝันอยากได้สาวงามจากวังเยาเยว่มาเป็นคู่ครอง"

"เจ้าโง่ เก็บน้ำลายหน่อย อย่าทำขายหน้าสำนักเค่าซานนะเว้ย"

"ศิษย์สำนักเราล้วนเป็นสุภาพบุรุษผู้ทรงภูมิ ไม่มีพวกหื่นกามบ้าตัณหาหรอกนะ"

"เจ้าพูดถูก เกือบจะเชื่อแล้วเชียว"

บริเวณประตูใหญ่ด้านในของสำนักเค่าซาน มีศิษย์มารวมตัวกันหนาแน่น

เมื่อได้เห็นทัพสาวงามจากวังเยาเยว่มาเยือน รอยยิ้มเบิกบานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคน

ถามจริง ได้เห็นสาวสวย ใครบ้างจะไม่มีความสุข?

ทว่า ศิษย์สำนักเค่าซานล้วนเป็นผู้มี "อินเนอร์" ลึกซึ้ง พวกเขาไม่เผยเจตนาที่แท้จริงออกมาง่ายๆ หรอก

ต่อให้อยากได้ศิษย์วังเยาเยว่มาเป็นภรรยาใจจะขาด ก็จะไม่แสดงออกทางสีหน้าโดยตรง

แต่ละคนแสร้งทำเป็นมาดนิ่ง ใบหน้าแสดงความสงสัยใคร่รู้เพียงเล็กน้อย ราวกับว่าไม่มีใครสนใจในความงามของศิษย์วังเยาเยว่เลยสักนิด

ภาพลักษณ์เช่นนี้เมื่อตกอยู่ในสายตาของศิษย์วังเยาเยว่ กลับยิ่งทำให้ความประทับใจที่มีต่อศิษย์สำนักเค่าซานเพิ่มพูนขึ้นไปอีกขั้น

"เจ้าสำนักอวิ๋นเทียน ไม่เจอกันนานเลยนะ"

เจ้าวังเยาเยว่สวมผ้าคลุมหน้าสีขาว นำคณะศิษย์และอาวุโสเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม

"หึหึ ไม่เจอกันสองเดือนแล้วจริง ๆ"

นักพรตอวิ๋นเทียนหน้าแดงก่ำด้วยความปิติ หัวเราะร่าพลางเอ่ย "ท่านเจ้าวัง และทุกท่าน ที่นี่ไม่ใช่ที่คุย เชิญด้านในเถิด"

เมื่อทราบว่าวังเยาเยว่จะมาเยือน นักพรตอวิ๋นเทียนได้สั่งให้จัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับไว้เรียบร้อยแล้ว

เขาพาคณะวังเยาเยว่ไปยังยอดเขาเค่าซานเพื่อร่วมโต๊ะอาหาร

จากนั้น เจ้าวังเยาเยว่จึงเอ่ยขึ้น "ท่านนักพรตเกรงใจเกินไปแล้ว ที่พวกเรามาครั้งนี้ ก็เพื่อขอบคุณที่ทางสำนักเค่าซานยื่นมือเข้าช่วยเหลือด้วยความมีน้ำใจ"

นักพรตอวิ๋นเทียนโบกมือ "แค่เรื่องเล็กน้อย เพียงยกมือก็ทำได้ ท่านเจ้าวังอย่าได้ใส่ใจเลย"

แม้จะบอกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เจ้าวังเยาเยว่ย่อมไม่เชื่อจริง ๆ

การเชิญสี่ขุมกำลังยักษ์ใหญ่มาช่วย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสำนักเค่าซานต้องจ่ายค่าตอบแทนไปมหาศาลเพียงใด วังเยาเยว่ซาบซึ้งในบุญคุณนี้อย่างยิ่ง

นางหยิบแหวนวงหนึ่งออกมา เลื่อนไปตรงหน้านักพรตอวิ๋นเทียน "นี่คือน้ำใจเล็กน้อยจากวังเยาเยว่ ขอท่านโปรดรับไว้"

มองแหวนตรงหน้า นักพรตอวิ๋นเทียนกล่าวปฏิเสธ "ท่านเจ้าวังเห็นพวกเราเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ ชิงเอ๋อคือกำลังสำคัญของสำนักเค่าซาน และเป็นศิษย์เอกของยอดเขาเต้าหยวน"

"ด้วยความสัมพันธ์ชั้นนี้ สำนักเค่าซานกับวังเยาเยว่ก็เปรียบเสมือนญาติเกี่ยวดองกัน จะต้องเกรงใจอะไรกันอีก"

พูดจบ เขาก็ดันแหวนกลับไปหาเจ้าวังเยาเยว่

ของในแหวนนี้ เขาจะรับไว้ไม่ได้เด็ดขาด

"นี่..."

เจ้าวังเยาเยว่มองแหวนตรงหน้า นางคิดไม่ถึงเลยว่าสำนักเค่าซานจะใจกว้างขนาดนี้

ช่วยชีวิตพวกนางไว้ แถมยังไม่รับของตอบแทนอีก

นี่มันจะดีเกินไปแล้ว

ในใจของเจ้าวังเยาเยว่ ความประทับใจที่มีต่อสำนักเค่าซานพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ

พร้อมกันนั้น ความคิดที่จะให้ศิษย์ในวังเลือกคู่ครองเป็นศิษย์สำนักเค่าซานก็ยิ่งแน่วแน่ขึ้น

อย่างไรก็ตาม แม้นักพรตอวิ๋นเทียนจะเกรงใจ แต่นางก็ไม่อาจเก็บแหวนกลับไปทันทีได้

ไม่งั้นคนอื่นจะหาว่านางแค่แกล้งทำเป็นให้

หลังจากยื้อยุดฉุดดันกันอยู่สามรอบ เมื่อเห็นว่านักพรตอวิ๋นเทียนยืนกรานไม่รับจริง ๆ เจ้าวังเยาเยว่จึงเก็บแหวนกลับไปดด้วยความซาบซึ้งใจ "น้ำใจของทางสำนัก วังเยาเยว่จะจดจำไว้เสมอ"

"วันหน้าหากมีเรื่องใดให้วังเยาเยว่ช่วย ท่านนักพรตบอกมาได้คำเดียว"

"หึหึ ได้สิ ตกลงตามนี้" นักพรตอวิ๋นเทียนพยักหน้ายิ้ม

จากนั้น นักพรตอวิ๋นเทียนก็นำคณะวังเยาเยว่ลิ้มรสอาหารและสุราชั้นเลิศ

อาจเป็นเพราะไม่ได้ใช้พลังวัตรกดฤทธิ์สุรา ศิษย์วังเยาเยว่บางคนจึงเริ่มหน้าแดงระเรื่อ ทำเอาศิษย์สำนักเค่าซานที่คอยรินเหล้าอยู่ข้าง ๆ พลอยหน้าแดงตามไปด้วย

"ลูกศิษย์ของท่านนักพรต ช่างมีจิตใจบริสุทธิ์จริง ๆ นะเจ้าคะ" เจ้าวังเยาเยว่เห็นฉากนี้ก็อดยิ้มไม่ได้

"ยังเด็กกันอยู่น่ะ ยังไม่มีคู่ครอง พอเห็นสาวงามก็เลยเขินอายเป็นธรรมดา" นักพรตอวิ๋นเทียนตอบ

ได้ยินดังนั้น เจ้าวังเยาเยว่จึงถือโอกาสพูดต่อ "บังเอิญจริง ลูกศิษย์ที่ข้าพามาก็ยังไม่มีคู่ครองเหมือนกัน"

"เอาอย่างนี้ไหม... ให้พวกเขาได้ลองคุยกัน ทำความรู้จักกันสักหน่อย?"

"เผื่อว่าจะมีคู่ไหนถูกใจกันบ้าง?"

ได้ยินข้อเสนอ นักพรตอวิ๋นเทียนยังไม่ตอบรับทันที แต่หันไปถามลูกศิษย์ของตน "พวกเจ้าว่าไง? มีความคิดเรื่องนี้บ้างไหม?"

เหล่าศิษย์ได้ยินก็อยากจะพยักหน้ารัว ๆ แต่ก็รู้สึกว่าการแสดงออกถึงความต้องการในใจมันขัดกับวิถีแห่งการซุ่มซ่อน จึงตอบไปว่า "แล้วแต่ท่านอาจารย์จะพิจารณาขอรับ"

"อืม" นักพรตอวิ๋นเทียนมองออกถึงลูกไม้ตื้น ๆ ของศิษย์ "งั้นพวกเจ้าก็พาเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องจากวังเยาเยว่เดินชมสำนัก พูดคุยกันไปเถอะ"

"ไปได้"

ได้ยินคำอนุญาต เหล่าศิษย์พยายามสะกดความตื่นเต้น ทำหน้านิ่ง ลุกขึ้นประสานมือ "งั้นศิษย์ และผู้อาวุโสเยาเยว่ขอตัวก่อน"

พูดจบ พวกเขาก็พา 20 สาวงามจากวังเยาเยว่ออกจากตำหนักเค่าซาน

"ศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกท่าน ข้าชื่อ หยางกั่นตาง, หยางที่มาจากหยางกั่นตาง, กั่นที่มาจากหยางกั่นตาง, ตางที่มาจากหยางกั่นตาง"

พอออกมาปุ๊บ หยางกั่นตางก็รีบแนะนำตัวตัดหน้าทันที

"เชี่ย ไอ้เด็กนี่!"

ศิษย์พี่อีกสามคนข้าง ๆ แทบอยากจะกระโดดถีบหยางกั่นตาง

พวกข้าเป็นศิษย์พี่ยังไม่ได้พูด เอ็งมาชิงพูดก่อนได้ไง ไม่รู้จักเด็กจักผู้ใหญ่?

จะเลือกก็ต้องให้พวกข้าเลือกก่อนสิ?

คิดได้ดังนั้น ทั้งสามคนก็รีบแนะนำตัวบ้าง

จากนั้นศิษย์วังเยาเยว่ก็แนะนำตัวทีละคน มีบางคนที่เคยไปงานบัญชีเซียน ซึ่งพวกหยางกั่นตางก็รู้จักอยู่แล้ว

เช่น หยางเยว่, หลิวซวงเอ๋อ, อู๋ซวง ทั้งสามคน

เมื่อได้ทำความรู้จักกัน ความสัมพันธ์ก็เริ่มสนิทสนมขึ้นอย่างรวดเร็ว

ผู้บ่มเพาะส่วนใหญ่คุยเก่งอยู่แล้ว คุยแป๊บเดียวก็ลื่นไหล

ตอนนั้นเอง หยางเยว่ก็ถามขึ้น "ยอดเขาเต้าหยวนอยู่ที่ไหนหรือ? พาพวกเราไปดูหน่อยได้ไหม?"

หยางกั่นตางหัวเราะร่า ชี้ไปทางยอดเขาเต้าหยวน "อยู่ทางโน้น ไป ข้าจะพาไปดู"

"จะบอกให้นะ ยอดเขาเต้าหยวนเนี่ย คือสถานที่ที่วิเศษที่สุดในสำนักเค่าซาน ทิวทัศน์งดงามมาก"

พูดพลาง หยางกั่นตางก็พาพวกหยางเยว่และศิษย์คนอื่น ๆ มาถึงตีนเขาเต้าหยวน

สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่หนาแน่น หยางเยว่และคนอื่น ๆ ตกตะลึงทันที

พลังวิญญาณในสำนักเค่าซานก็หนาแน่นกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว แต่ที่ยอดเขาเต้าหยวนกลับหนาแน่นยิ่งกว่า

แทบจะกลั่นตัวเป็นหยดน้ำได้เลย

ตอนนั้นเอง อู๋ซวงสังเกตเห็นศิษย์หลายคนกำลังขุดรูอยู่ที่ตีนเขา จึงถาม "ทำไมพวกเขาต้องมาขุดรูที่นี่ด้วยล่ะ?"

"อ๋อ ของดีประจำถิ่น เอกลักษณ์ของยอดเขาเต้าหยวนน่ะ" หยางกั่นตางหัวเราะแก้เก้อ

ในเวลานั้นเอง ฉากที่หยางกั่นตางกับพวกพาฝูงสาวงามมาเดินเล่น ก็ดึงดูดความสนใจของศิษย์สำนักเค่าซานจำนวนมาก

ค่อย ๆ มีคนใจกล้าเดินเข้ามาหา

"ไป ๆๆ หมาป่าเยอะเนื้อน้อย ไม่มีที่ว่างแล้ว"

หยางกั่นตางส่งสายตาไล่พวกที่เข้ามา บอกอย่าเข้ามาแย่ง

"พูดอะไรน่ะ? ข้าแค่มาทักทายพวกนางเฉย ๆ ไม่ได้มีเจตนาอื่น"

"ข้าไม่ใช่คนแบบนั้น"

ศิษย์สำนักเค่าซานหน้าหนากันทุกคน ต่อให้โดนมองออกก็ไม่ยอมรับ

แต่ละคนปั้นหน้ายิ้มแป้นเดินเข้ามา

ไม่ใช่แค่พวกเขา ยังมีศิษย์บางคน พอเห็นพวกหยางเยว่มองมา ก็รีบเก๊กท่าหล่อ ๆ ยืนนิ่ง ๆ เล่นตัวแบบ 'ปล่อยแล้วจับ'

ต้องยอมรับว่า คนหล่อนี่ทำอะไรก็ดีไปหมด

ศิษย์ชายหน้าตาดีบางคน แค่ยืนเก๊กหล่อเฉย ๆ ก็มีศิษย์สาววังเยาเยว่เข้าไปทักทายก่อนแล้ว

ภาพนี้ทำเอาหยางกั่นตางที่หล่อแบบล่ำบึ้กอิจฉาตาร้อน น่าสงสารที่ความหล่อของเขาไปลงที่กล้ามเนื้อหมด

และแล้ว... ด้วยการที่มีศิษย์ชายแห่กันเข้ามาเรื่อย ๆ ตีนเขาเต้าหยวนก็แน่นขนัด

วันนี้ คือฤดูใบไม้ผลิของศิษย์ทุกคน ฤดูกาลแห่งการหว่านเมล็ดพันธุ์มาถึงแล้ว!

……

【ติ๊ง เช็คชื่อสำเร็จ ระยะเวลาสะสม: 105 ปี】

【ติ๊ง ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรางวัลเช็คชื่อ: อาวุธจักรพรรดิวิถีสูงสุด —— กระบี่จักรพรรดิไท่ชู】

"???"

ได้ยินเสียงระบบ บนหัวฮวาอวิ๋นเฟยมีเครื่องหมายคำถามลอยขึ้นมาเป็นสาย

ถ้าจำไม่ผิด อาวุธจักรพรรดิที่เจียงรั่วเหยาพกติดตัวตลอด ก็คือกระบี่ไท่ชูไม่ใช่เหรอ?