ตอนที่ 66 ข้ายอมแล้ว

ตอนที่ 66 ข้ายอมแล้ว

เจียตัวเป่าไขมันกระเพื่อม เห็นฮวาอวิ๋นเฟยปุ๊บ หน้าถอดสี

เขาไม่รู้ตัวเลยว่าคนนี้โผล่มาได้ยังไง!

เขาไม่ใช่คนบ้าบิ่น ฉลาดเป็นกรด ฮวาอวิ๋นเฟยแย่งเข็มทิศไปได้ดื้อ ๆ พลังต้องสูงมาก

อย่างน้อย ก็สูงกว่าเขาหน่อยนึง!

เขามองฮวาอวิ๋นเฟยอย่างระแวดระวัง "สหาย กลางวันแสกๆ แย่งของกันแบบนี้ ไม่ดีมั้ง?"

ฮวาอวิ๋นเฟยเดาะเข็มทิศในมือ ดูยังไงก็ของธรรมดา

แต่ของธรรมดาแบบนี้ กลับบดขยี้กลิ่นอายจักรพรรดิได้ง่าย ๆ

ไม่ธรรมดา!

ยิ่งดูธรรมดา ยิ่งไม่ธรรมดา

ลงชื่อมาเป็นร้อยปี จับของดีมานับไม่ถ้วน ประสบการณ์โชกโชน

เข็มทิศนี่ของดีแน่!

ฮวาอวิ๋นเฟยเหลือบมองเจียตัวเป่าที่หน้าแดงเป็นตับหมู

"เจ้าเข้ามาในสุสานได้เพราะสิ่งนี้?"

เจียตัวเป่าหัวหมอ ไม่ยอมรับง่ายๆ

"จะบ้าเรอะ ของแบบนี้ จะพาเข้าสุสานจักรพรรดิได้ไง"

"โอ้?"

ฮวาอวิ๋นเฟยเลิกคิ้ว ยิ้มถาม "งั้นเจ้าเข้ามาก่อนข้าได้ยังไง?"

เจียตัวเป่าส่งจิตเข้าถ้ำสวรรค์ ค้นหาพักหนึ่ง หยิบไหดำออกมาใบหนึ่ง ดำเมี่ยม ไม่มีอะไรพิเศษ

แต่ไหดำเป็นอาวุธระดับราชันย์นักบุญของแท้ แค่ขี้เหร่หน่อย

นี่คือของที่เขาได้จากสุสานราชันย์นักบุญเมื่อห้าสิบปีก่อน

เจียตัวเป่าปวดใจ แต่ถ้าไม่เอาของดีออกมา อีกฝ่ายไม่เชื่อแน่ ต้องยอมเสียเบี้ยรักษาขุน!

เข็มทิศ ห้ามหายเด็ดขาด!

นี่คือเครื่องมือหากิน วันหน้าจะขุดสุสาน ต้องพึ่งมัน

ดีที่เข็มทิศดูธรรมดา ดูไม่ออก

ตัวเขาเองก็บังเอิญตกลงไปในสุสาน ถึงรู้สรรพคุณมัน

อีกฝ่ายน่าจะยังดูไม่ออก

ต้องรีบเอาของดีมาล่อ แลกเข็มทิศคืน

"ข้าเข้ามาได้เพราะอาวุธราชันย์นักบุญชิ้นนี้แหละ"

เจียตัวเป่ายิ้มประจบ "ท่านผู้อาวุโสพลังสูงส่ง ถ้าอยากได้ก็เอาไป"

"แต่เข็มทิศนั่นของดูต่างหน้าบรรพบุรุษ ขอความกรุณาคืนให้ข้าเถอะ"

ฮวาอวิ๋นเฟยไม่มองไหดำด้วยซ้ำ"เห็นข้าเป็นควายรึไง?"

"ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังเข้าไม่ได้ เจ้าเข้ามาก่อน ยังกล้าบอกว่าใช้อาวุธราชันย์นักบุญกระจอกๆ นี่เข้ามา?"

เจียตัวเป่ารู้ว่าไม่เชื่อ เตรียมคำแก้ตัวไว้แล้ว

"พวกดินแดนศักดิ์สิทธิ์แค่คุมเชิงกันเอง ในที่ลับยังมีเผ่าพันธุ์บรรพกาลจ้องอยู่ สถานการณ์ซับซ้อน พวกเขาเลยเข้าไม่ได้"

"ไหดำข้า แม้จะขี้เหร่ แต่เป็นอาวุธมิติ พลังโจมตีอาจสู้ตอาวุธจักรพรรดิไม่ได้ แต่เจาะรูสุสาน พอได้อยู่"

"เหรอ?"

ฮวาอวิ๋นเฟยส่ายหน้าขำ หมูตัวนี้มีสมอง แก้ตัวน้ำไหลไฟดับ

แต่ ไม่ว่ายังไง เขาไม่คืนเข็มทิศให้ตอนนี้หรอก

เข็มทิศนี่ต้องเป็นของดี เอาไปศึกษาก่อน

เจ้าหมูนี่เอาของศิษย์ข้าไปเยอะ ถือเป็นค่าชดเชยละกัน

เห็นฮวาอวิ๋นเฟยไม่เชื่อ เจียตัวเป่าร้อนใจไฟลนก้น

บัดซบเอ๊ย!

บัดซบที่สุด คนผู้นี้รังแกกันเกินไป

ข้าพูดดี ๆ แถมควักของระดับราชันย์นักบุญให้ ยังไม่รูัดีชั่ว

"หน้าฉากเป็นไต่สวรรค์ขั้นต้น"

"แต่ซ่อนไว้เท่าไหร่?"

เจียตัวเป่าเดาพลังฮวาอวิ๋นเฟยไม่ออก ไม่กล้าลงมือแย่ง

ถ้าลงมือ คือแตกหัก หมดสิทธิ์ต่อรอง

เจียตัวเป่ากล่าว "ท่านผู้อาวุโสอาจจะเก่งมาก แต่คนเราต้องไว้ทางหนีทีไล่ ข้ายินดีใช้อาวุธราชันย์นักบุญชิ้นนี้ แลกสมบัติบรรพบุรุษคืน"

เห็นท่าทางอยากสู้แต่ไม่กล้าสู้ของเจียตัวเป่า ฮวาอวิ๋นเฟยขำ

แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ รู้หนักเบา ถ้าเป็นพวกบ้าเลือดปัญญาอ่อน ป่านนี้คงงัดของมาสู้ตายกับเขาแล้ว

ฮวาอวิ๋นเฟยถาม "เจ้ายังมีของดีอีกเท่าไหร่?"

พูดพลางเหลือบมองผ้าขาวที่เอวเจียตัวเป่า

เจียตัวเป่ากำผ้าแน่น ระวังตัว "ท่านผู้อาวุโสอย่าให้มันมากนัก!"

ฮวาอวิ๋นเฟยมองห้องสมบัติที่ว่างเปล่า "ใครกันแน่ที่มาก?"

เจียตัวเป่าหน้าด้าน "ไม่ใช่ของบ้านท่านนี่!"

"ใครดีใครได้ หลักการนี้ท่านไม่รู้รึ?"

ฮวาอวิ๋นเฟยชูกำปั้น "งั้นเจ้ารู้ไหม สัจธรรมของโลกใบนี้คืออะไร?"

เจียตัวเป่าถอยหลัง "หมายความว่าไง?"

"หึหึ!"

"เจ้าน่าจะรู้นะ ก็เจ้าเป็นปีศาจหมูนี่นา! ฉลาดจะตาย!"

พูดไม่ทันจบ ฮวาอวิ๋นเฟยยกมือ

เห็นดังนั้น เจียตัวเป่าหน้าถอดสี หันหลังวิ่ง เขารู้แล้ว เจ้าหมอนี่พูดตั้งเยอะ ก็เพื่อหาข้ออ้างปล้น!

"อย่าให้มันมากนักนะโว้ย!"

เจียตัวเป่าตะโกน เจ็บใจสุดๆ แต่สู้ไม่ได้ ทำได้แค่วิ่งหนี อาศัยฝีเท้าหลบการโจมตี

เขาตกใจ ฮวาอวิ๋นเฟยพลังระดับไหน ถึงมองร่างจริงเขาออก!

ร่างจริงที่ดูไม่ได้ เป็นความลับสุดยอดรองจากเข็มทิศเลยนะ

นึกไม่ถึง จะโดนมองทะลุ

"เจ้าจะคุยเหตุผลกับข้า"

"งั้นข้าก็จะบอกเหตุผลให้ว่าโลกนี้ ใครหมัดใหญ่ คนนั้นคือเหตุผล เข้าใจ?"

"เอามานี่!"

มือยักษ์ของฮวาอวิ๋นเฟยแค่ยกขึ้น แต่ในสายตาเจียตัวเป่า เหมือนอยู่ทุกที่ ไม่ว่าจะหนีไปไหน ก็หนีไม่พ้นฝ่ามือยูไล!

สุดท้าย เจียตัวเป่าที่หนีไม่ได้ นั่งแปะลงกับพื้น ไม่ละ!

"ข้ายอมแล้ว!"

"ข้ายอมแพ้!"

"เจ้าแน่มาก!"

ตอนนี้ เจียตัวเป่าเข้าใจแล้ว ลางร้ายที่ทำนายได้ในอวกาศ คือฉากนี้นี่เอง!

หรือพูดอีกอย่าง ลางร้ายคือไอ้หนุ่มชุดขาวคนนี้!

"ถ้าย้อนเวลาได้ ข้าจะไม่มาเป่ยโต่วเด็ดขาด!"

"เสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่ายชัด ๆ!"

ในใจเขา สมบัติมากมาย ก็เทียบเข็มทิศไม่ได้

แต่ตอนนี้ อยู่ในมือฮวาอวิ๋นเฟย กลัวว่าไม่ใช่แค่เข็มทิศจะไม่ได้คืน สมบัติอื่นก็รักษาไว้ไม่ได้

เห็นเจียตัวเป่าไม่หนี ฮวาอวิ๋นเฟยเก็บมือ"เดินมานี่"

เจียตัวเป่าปากยื่น บิดตูด เดินมาหาฮวาอวิ๋นเฟยช้า ๆ

เหลือบมอง บ่นพึมพำไม่หยุด

"ถ้าเจ้าสาปแช่งข้าอีก ข้ารับรองว่าวันหน้าเจ้าจะพูดไม่ได้อีกเลย"

ฮวาอวิ๋นเฟยกล่าว "เจ้าเลือกอาชีพขุดสุสาน คือเหตุ วันนี้มาสะดุดขาตัวเองในสุสาน คือผล"

"เอาของมีค่าในตัวออกมาให้หมด!"

เขาอยากรู้ หมูขุดสุสานตัวนี้ จะมีของดีเหมือนเข็มทิศอีกไหม

"นั่นไง มันคือโจร! ของมีค่ามันจะเอาหมด!"

เจียตัวเป่าเลือดตาแทบกระเด็น แต่ไม่กล้าขัด

เมื่อกี้ พลังที่ฮวาอวิ๋นเฟยโชว์ ทำเขาขวัญผวา

เก่งกว่าเขาเป็นล้านเท่า

เจียตัวเป่าส่งจิตเข้าถ้ำสวรรค์ หยิบของออกมาทีละชิ้น หน้าตาเศร้าสร้อย ปากยื่น จะร้องไห้แล้ว

นี่คือของที่เขาเสี่ยงตายมุดสุสานมาหลายร้อยปี

วันนี้ต้องยกให้คนอื่น!

ขณะเศร้าใจ เจียตัวเป่าเกิดความคิดบรรเจิด

"ที่แท้ ปล้นเร็วกว่าขุดสุสานตั้งเยอะ..."

ถ้าเขาทำอาชีพเสริมนี้ ควบคู่กันไป วันหน้า...

เขาเรียนรู้จากความผิดพลาด จับจุดสำคัญได้แล้ว!