ตอนที่ 63 พ่อกตัญญู

ตอนที่ 63 พ่อกตัญญู

เหนือดวงดาวสลัวดวงหนึ่ง เมฆทัณฑ์ก่อตัว ยาวเกือบหมื่นลี้

นี่คือทัณฑ์นักบุญ!

มีคนทะลวงด่านนักบุญ กระตุ้นฟ้าดิน ส่งทัณฑ์สวรรค์ลงมา!

ชายชุดดำยืนอยู่ตรงนั้น หลังตรง ภายใต้หน้ากากสัมฤทธิ์ ดวงตาฉายแววมั่นใจและตื่นเต้น

"ทัณฑ์นักบุญ นี่คือทัณฑ์นักบุญ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุดข้าก็จะเป็นนักบุญแล้ว!"

"อวิ๋นเทียนกับพวกตาแก่พวกนั้นรู้เข้า คงอิจฉาตาร้อน!"

ชายชุดดำหัวเราะร่า สะใจสุด ๆ อายุน้อยแค่นี้ถึงระดับนักบุญ คงยั่วโมโหพวกอวิ๋นเทียนกับโก่วหยวนได้แน่!

แถมยังมีพ่อเขา ที่เข้าสุสานบรรพชนไปเกือบสองร้อยปีแล้ว

เมื่อก่อน ชอบมาโม้ต่อหน้าข้า ว่าตัวเองพรสวรรค์เทพแค่ไหน

"แม้อยากจะไปอวดต่อหน้าเขา แต่ไปหาเขา คงโดนซ้อม ไม่ไปดีกว่า"

"แถม เข้าไปแล้ว ออกมาไม่ได้ก็ซวยเลย"

"กลับมาคราวนี้ ข้ามีธุระสำคัญ จะไปนอนแห้งตายในสุสานไม่ได้"

ครืน!

ในเมฆสายฟ้า ทะเลสายฟ้าก่อตัว แรงกดดันน่ากลัวตกลงมา ชายชุดดำหน้าเครียด

ยุคเสื่อมถอย นักบุญกำเนิดยากมีสองเหตุผล

หนึ่งคือยุคนี้ ฝึกถึงระดับนักบุญยาก

สองคือ คนที่ถึงระดับนักบุญ ยากจะต้านทัณฑ์นักบุญไหว

ทำให้ มีแต่ตระกูลโบราณและดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่มีรากฐานลึกซึ้งจริง ๆ ถึงจะมีปัญญาปั้นนักบุญได้

ขุมกำลังอื่น อย่างมากก็ตันที่กึ่งนักบุญ

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิถีสูงสุดมองทั้งดาราจักรได้ ไม่ใช่ไร้เหตุผล

ชายชุดดำระวังตัว ล่วงหน้าใช้อาวุธกึ่งจักรพรรดิอำพรางอวกาศแถบนี้ไว้แล้ว

ถ้าไม่เก่งกว่าเขามาก ๆ ไม่มีทางรู้ความผิดปกติที่นี่

...

ฮวาอวิ๋นเฟยมองไปยังอวกาศไกล ๆ ตรงนั้นดูเหมือนไม่มีอะไร แต่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายกฎแห่งนักบุญเข้มข้น

มีคนรับทัณฑ์นักบุญ!

แถมเป็นคนที่เขารู้จัก! ฮวาอวิ๋นเฟยยิ้มบาง ๆ ดวงตาส่องประกาย มองทะลุค่ายกลอำพรางทันที

เห็นฮวาชางฉงกำลังสู้ตายกับทัณฑ์สวรรค์ เขาขมวดคิ้ว: "ทำไมเบาจัง?"

"นี่เรียกทัณฑ์นักบุญเหรอ?"

ทัณฑ์นักบุญคือการชำระล้าง ต้านไหว จะมีประโยชน์มาก หลายคนอาศัยทัณฑ์สวรรค์ผลัดเปลี่ยนระดับพลัง!

ดังนั้น เห็นทัณฑ์นักบุญฮวาชางฉงกระจอกงอกง่อยแบบนี้ ฮวาอวิ๋นเฟยเลยคิดจะช่วย

คนอื่นรับทัณฑ์ ห้ามคนนอกยุ่ง ไม่งั้นทัณฑ์สวรรค์จะเพิ่มความยากตาม

"ลูกทำเพื่อพ่อนะ ทัณฑ์ยิ่งโหด การผลัดเปลี่ยนยิ่งสมบูรณ์ จริงไหม ท่านพ่อ?"

"วางใจ อยู่ในขอบเขตที่ท่านรับไหวแน่นอน!"

พูดจบ เขาดีดนิ้วส่งวิชาเต๋า แอบเข้าไปในอาณาเขตทัณฑ์สวรรค์

เปรี้ยง!

แครก!

ทันใดนั้น เมฆสายฟ้าเกือบหมื่นลี้เหนือหัวฮวาชางฉง ขยายตัวเกือบเท่าตัว และยังขยายต่อ

สายฟ้าหนาไม่กี่เมตร ขยายเป็นหลายสิบเมตร!

"เชี่ย!"

"เกิดอะไรขึ้น!"

ฮวาชางฉงงงเป็นไก่ตาแตก ด่าลั่น: "แม่มเอ๊ย มีงี้ด้วยเหรอ? ประวัติศาสตร์ไม่เคยบันทึกไว้นะ?"

"ไม่สิ มีคนแกล้ง!"

พอฮวาชางฉงรู้ตัว ฮวาอวิ๋นเฟยก็ไปไกลแล้ว

ก่อนไป ยังช่วยเสริมค่ายกลอำพรางให้ฮวาชางฉงด้วย ของเดิมกระจอกไป ไม่ปลอดภัย

"อ๊าก!"

ฮวาอวิ๋นเฟยที่เดินไปไกล เหมือนจะได้ยินเสียงร้องโหยหวน บาดหูชวนขนลุก

...

เหนือดาวเป่ยโต่ว อวกาศ สนามรบฮวาชางฉงกับบรรพชนลั่วหนิงถูกทำความสะอาดแล้ว

ร่องรอยถูกลบ ลิขิตสวรรค์ถูกกวน เวรกรรมถูกล้าง

แต่ ด้วยระดับพลังปัจจุบันของฮวาอวิ๋นเฟย แค่แอบส่งจิตสัมผัสไป ก็เจอจุดพิรุธ

ยังสามารถทำนายเหตุการณ์ก่อนหน้าได้จากที่นี่

"ระดับพลังท่านพ่อยังไม่ถึง ก็โทษเขาไม่ได้"

พูดจบ ฮวาอวิ๋นเฟยใช้นิ้วชี้ ทำลายอวกาศส่วนนี้ ให้พายุความว่างเปล่าชะล้างลิขิตสวรรค์ที่นี่ กวนให้เละ!

คนอื่นจะทำนายไม่ได้อีก

เพื่อความแน่นอน ฮวาอวิ๋นเฟยยื่นมือ ตัดเส้นลิขิตสวรรค์ในอวกาศรอบ ๆ หลายแสนลี้อีกรอบ

เมื่อเส้นลิขิตสวรรค์ใหม่เกิด จะไม่เปื้อนกลิ่นอายฮวาชางฉยงและบรรพชนลั่วหนิงอีก

ทำเสร็จ ฮวาอวิ๋นเฟยเก็บค่ายกลลวงตาเหนือดาวเป่ยโต่วและอาวุธมหาปราชญ์ที่ซ่อนในความว่างเปล่า

จากนั้นซ่อนตัวในความว่างเปล่า เข้าสู่ดาวเป่ยโต่ว

ดินแดนตะวันออก แคว้นชาง สุสานจักรพรรดิเสวียนหวง

ในความว่างเปล่าอันมืดมิดแห่งหนึ่ง เต้าซูอู๋และอีกสามคนยืนอยู่ มองผ่านความว่างเปล่า ดูสุสานจักรพรรดิเสวียนหวง

ตอนนี้ แม้แต่เต้าซูอู๋ยังหลับตา ตั้งใจสัมผัสกฎจักรพรรดิในกลิ่นอายจักรพรรดิ

ก้าวสู่ระดับนักบุญแล้ว การบ่มเพาะยากขึ้นเรื่อย ๆ หลายปีถึงจะก้าวหน้าสักนิด หรืออาจย่ำอยู่กับที่หลายสิบปี ร้อยปี

โอกาสสัมผัสกลิ่นอายจักรพรรดิด้วยตัวเองมีไม่มาก แค่รู้แจ้งสักนิด ก็คุ้มค่าแล้ว

พวกเต้าซูอู๋ทั้งสี่ไม่รู้ตัว ฮวาอวิ๋นเฟยมายืนข้าง ๆ แล้ว

ฮวาอวิ๋นเฟยมองเต้าซูอู๋ สีหน้าแปลก ๆ

"สมเป็นสำนักเรา นี่คือบรรพชนที่เชิญจากเขตหวงห้ามหรือสุสานบรรพชน?"

"พรสวรรค์ดีนี่!"

...

[ชื่อ: เต้าซูอู๋]

[อายุ: หนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าปี]

[ระดับพลัง: นักบุญ 2 ชั้นฟ้า (หน้าฉาก), นักบุญสมบูรณ์ (จริง)]

[สถานะ: บรรพชนสำนักเค่าซาน, เจ้ายอดเขาเทียนจีรุ่นที่ 46, ปรมาจารย์อักขระระดับนักบุญขั้นกลาง]

[พรสวรรค์การบ่มเพาะ: ระดับนักบุญขั้นต่ำ]

[พรสวรรค์อื่น ๆ: พรสวรรค์ลิขิตสวรรค์ (กรรม) ระดับนักบุญขั้นสูง, พรสวรรค์อักขระระดับนักบุญขั้นกลาง, พรสวรรค์ฝ่ามือระดับนักบุญขั้นต่ำ, พรสวรรค์หมัดระดับนักบุญขั้นต่ำ]

[กายพิเศษ: ไม่มี]

[วิชาที่ฝึก: เคล็ดชีวีไร้ตัวตน (ไร้ระดับ), วิชาซ่อนลมปราณมองไม่เห็นข้า (ไร้ระดับ), เคล็ดอมตะ (ชางเซิงเจวี๋ย) (ไร้ระดับ), คัมภีร์ลิขิตสวรรค์เวรกรรม (ระดับนักบุญ)]

[อิทธิฤทธิ์: เนตรสวรรค์]

[อาวุธ: แส้ปัดรังควานซูอู๋ (ระดับนักบุญ)]

[วาสนา: สีม่วง]

...

"บรรพชนพรสวรรค์ระดับนักบุญ พลังจริงคือนักบุญสมบูรณ์แล้ว!"

"สมเป็นสำนักข้า!"

ฮวาอวิ๋นเฟยทึ่ง พรสวรรค์เต้าซูอู๋ถือว่าสูงมาก อายุไม่ถึงสองพันปี เป็นนักบุญสมบูรณ์!

นี่ต่อให้เป็นยุคปกติ ก็ถือเป็นสุดยอดพรสวรรค์!

ทำได้ยังไงกัน?

บ่มเพาะเร็วเกิน เกินขีดจำกัดยุคเสื่อมถอยไปแล้ว

แต่ว่าไป การปรากฏตัวของเต้าซูอู๋ ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยสุด ๆ!

ซุ่มอยู่ในสำนักเค่าซาน มีคนคุ้มกะลาหัวนี่มันสบายจริง ๆ

"ปู้ฝาน พาหวงเสวียนมาหาข้า"

ฮวาอวิ๋นเฟยส่งกระแสเสียงหาเย่ปู้ฝาน มีเต้าซูอู๋อยู่ ทำงานลำบาก

มันเป็นเรื่องสำคัญในชีวิตหวงเสวียน ไม่ควรให้คนอื่นรู้

"ท่านอาจารย์!"

ได้ยินเสียงฮวาอวิ๋นเฟยข้างหู เย่ปู้ฝานดีใจ หันไปบอกนักพรตอวิ๋นเทียน:

"อาจารย์ปู่เจ้าสำนัก สองท่านบรรพชน ท่านอาจารย์มาแล้ว เมื่อกี้ส่งเสียงมา ให้ข้ากับศิษย์น้องหวงไปหา"

เต้าซูอู๋ลืมตา ฉับพลัน รอบตัวทั้งสี่ถูกเขาห่อหุ้มด้วยลิขิตสวรรค์ กันคนอื่นเจอ

อาจารย์ของเด็กสองคนนี้ เจ้ายอดเขาเต้าหยวนรุ่นปัจจุบัน หลบการรับรู้ของเขา ส่งเสียงหาเย่ปู้ฝานได้!

"สมเป็นยอดเขาเต้าหยวน... เฮ้อ..."

"เรื่องตีกัน คงหมดหวังชนะแล้ว คนเยอะไม่พอ ยังเก่งกันทุกคน ตีบ้าอะไร!"

เขาหลับตาอย่างหงุดหงิด สาปแช่งไอ้คนที่ชอบเตะก้นเขาเวลาสู้กันในใจ!