ตอนที่ 33 นักพรตเทียนจีจะขยันให้พวกศิษย์พี่อกแตกตาย?

ตอนที่ 33 นักพรตเทียนจีจะขยันให้พวกศิษย์พี่อกแตกตาย?

ช่วงนี้นักพรตเทียนจีเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ขังตัวเองอยู่ในถ้ำ ไม่ออกไปไหน

นาน ๆ ออกมาที ก็หน้าบึ้งตึง มองใครก็เหมือนติดหนี้เขา

ตอนนี้ ผ่านมาสองเดือนแล้วตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่ออกจากถ้ำ

ยอดเขาเทียนจีฝึกวิชาลิขิตสวรรค์ ตัดเวรกรรม

ศิษย์ยอดเขาเทียนจีทุกคน ล้วนมีความรู้เรื่องลิขิตสวรรค์

แทบทุกคนถือแส้ปัดรังควาน ใส่ชุดนักพรต เดินส่ายหัวไปมา เหมือนเซียนเดินดิน

"อู๋เลี่ยงเทียนจุน!"

"ท่านอาจารย์เป็นอะไรไป?"

ชายหนุ่มมองประตูถ้ำที่ปิดสนิท ขมวดคิ้วสงสัย

"ตั้งแต่กลับจากรังลับเผ่าปีศาจเลือดเมื่อสามเดือนก่อน ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน"

"เมื่อก่อนเป็นนักพรตไร้ยางอาย ชอบแซวศิษย์น้องหญิง"

"ตอนนี้ นอกจากไม่ออกมา พอออกมาที ก็คิ้วขมวด"

"ศิษย์หญิงสวย ๆ ที่ชอบคุยด้วยมาทัก ก็ไม่สนใจ"

"ป่วยรึเปล่า?"

ชายหนุ่มคือศิษย์สืบทอดคนโตของนักพรตเทียนจี 'หลี่ตู๋ซิ่ว'

ตอนนี้ระดับพลังหน้าฉากคือเปิดถ้ำจื่อฝูขั้นสมบูรณ์ เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของยอดเขาเทียนจี

อาจารย์เก็บตัว พวกอาวุโสก็มัวแต่บ้าฝึกวิชา

งานในสำนักทั้งหมดเลยตกมาอยู่ที่เขา

ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว!

หลี่ตู๋ซิ่วก็อยากไปฝึกวิชา ไม่งั้นโดนศิษย์น้องแซงหน้า ขายขี้หน้าแย่

อย่างน้อยหน้าฉากก็ต้องแกล้งทำเป็นเลื่อนระดับหน่อยสิ

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาเลย

"ศิษย์พี่"

หญิงสาวชุดนักพรตเดินมา หน้าตาสะสวย ตัวเล็กน่ารัก ถือลูกประคำ ยิ้มหวาน:

"ท่านอาจารย์ยังไม่ออกมาเหรอ?"

นางคือศิษย์คนที่สองของนักพรตเทียนจี 'โอวหยางลั่วชิง'

หลี่ตู๋ซิ่วถอนหายใจ ทันใดนั้น เขามองโอวหยางลั่วชิง: "เจ้าทะลวงถึงเปิดถ้ำสมบูรณ์แล้ว?"

"เพิ่งทะลวงเมื่อวานเจ้าค่ะ ปรับพื้นฐานนิดหน่อย วันนี้เลยมาเยี่ยมท่านอาจารย์"

โอวหยางลั่วชิงยิ้มเบา ๆ เครื่องหน้าจิ้มลิ้ม รอยยิ้มเยียวยาใจ

"ดูท่า จะโดนศิษย์น้องแซงซะแล้ว ศิษย์พี่ต้องพยายามบ้างแล้วสิ"

หลี่ตู๋ซิ่วยิ้มเจื่อน โอวหยางลั่วชิงอายุน้อยกว่าเขาหลายปี ระดับพลังไล่ทันแล้ว

"ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่หน้าฉาก ใช่ไหมเจ้าคะ?"

"ศิษย์น้องก็ไม่รู้ว่าศิษย์พี่ซ่อนไว้เท่าไหร่!"

"แต่ศิษย์น้องไม่ได้ซ่อนเลยนะ"

โอวหยางลั่วชิงพูดจริงใจ บวกกับหน้าตาน่ารัก น่าเชื่อถือสุด ๆ

แต่หลี่ตู๋ซิ่วในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ยอดเขาเทียนจี ฉลาดเป็นกรด ได้รับการถ่ายทอดจากนักพรตเทียนจีมาเต็ม ๆ มีหรือจะโดนหลอก

คำพูดโอวหยางลั่วชิง เขาฟังหูซ้ายทะลุหูขวา

ทั้งสำนักเค่าซาน ใครบอกไม่ซ่อน ตอแหลทั้งนั้น!

โกหกหน้าตาย

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีใครสนใจ

ตราบใดที่ไม่ยอมรับ ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

"ข้าเห็นอาจารย์ซึมเศร้า เก็บกด นานไปเดี๋ยวธาตุไฟเข้าแทรก จะเกิดเรื่องใหญ่!"

หลี่ตู๋ซิ่วเป็นห่วง

โอวหยางลั่วชิงกล่าว: "ข้าไปสืบจากยอดเขาอื่นมา อาจารย์เป็นแบบนี้ อาจเกี่ยวกับเจ้ายอดเขาคนอื่น โดยเฉพาะเจ้ายอดเขาตี๋เสิน"

"หมายความว่าไง?"

หลี่ตู๋ซิ่วไม่มีเวลาไปสืบ งานรัดตัวไปหมด

"ท่านอาจารย์กับท่านเจ้าสำนักและเจ้ายอดเขาคนอื่น รวมถึงอาจารย์ปู่เสวียนเหอ ไปปราบเผ่าปีศาจเลือด"

"ทุกคนแสดงความเทพ เผยพลังที่ซ่อนไว้นิดหน่อย"

"ท่านอาจารย์ดูเหมือนจะสู้เจ้ายอดเขาคนอื่นไม่ได้ เลย..."

หลี่ตู๋ซิ่วเข้าใจทันที: "งอน?"

โอวหยางลั่วชิงพยักหน้า:

"ตอนนี้คงต้องรอให้อาจารย์ระดับพลังไล่ทันพวกอาจารย์อาอาจารย์ลุง ถึงจะยอมออกจากถ้ำ ไม่งั้นช่วงนี้คงเจอยาก"

หลี่ตู๋ซิ่วหันมองยอดเขาอื่น ถอนหายใจ: "ดูท่าอาจารย์ที่ภายนอกดูเจ้าเล่ห์ที่สุด จริง ๆ แล้วใสซื่อที่สุดสินะ"

"นั่นสิเจ้าคะ"

โอวหยางลั่วชิงพยักหน้าเห็นด้วย พวกศิษย์อาขยันซ่อนกันเกินไป

ทำเอาอาจารย์จิตตกขนาดนี้

โดยเฉพาะศิษย์อาตี๋เสิน ได้ยินว่าโดนอาจารย์ด่ายับ ว่าเป็นพวกเก็บกด

"หึ!"

ทันใดนั้น ประตูถ้ำเปิดออก นักพรตเทียนจีเดินหน้าบึ้งออกมา มองทั้งสอง ดุว่า

"อาจารย์พวกเจ้าเป็นคนใจแคบขนาดนั้นรึ?"

"อย่าไปฟังคนอื่นพูดมั่ว"

"เรื่องงอนเพราะสู้คนอื่นไม่ได้ เหลวไหลทั้งเพ ไม่มีเรื่องนั้น!"

"คราวหน้าห้ามพูดอีก!"

หลี่ตู๋ซิ่วและโอวหยางลั่วชิงสีหน้าเคร่งขรึม พยักหน้า: "เข้าใจแล้วขอรับ/เจ้าค่ะ คนอื่นพูดมั่ว อาจารย์แค่อารมณ์ไม่ดี เก็บตัวทำสมาธิเฉย ๆ"

"ถูกต้อง"

นักพรตเทียนจีพยักหน้า สีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจด่ากราด

ไอ้แม่ย้อยพวกนั้น คอยดูเถอะ ไม่ขยันจนพวกเจ้าอกแตกตาย ข้าไม่ชื่อหงฉีเทียน!

"จำคำอาจารย์ไว้ อย่าคิดฟุ้งซ่าน ตั้งใจฝึกวิชา"

"จำไว้ ต้องตั้งใจฝึก อย่าให้ศิษย์สืบทอดทอดเขาอื่นเทียบได้"

"อาจารย์จะไปยอดเขาเต้าหยวน เดี๋ยวมา"

นักพรตเทียนจีสะบัดแขนเสื้อ เมฆก้อนหนึ่งปรากฏใต้เท้า พาเขาลอยขึ้นฟ้า มุ่งหน้าไปยอดเขาเต้าหยวน

"อาจารย์ยังรักหน้าตาเหมือนเดิม"

โอวหยางลั่วชิงขำเบา ๆ สบตาหลี่ตู๋ซิ่ว ส่ายหน้าพร้อมกัน

อาจารย์พวกเขานี่ ปากแข็งที่สุดในสามโลก!

หลี่ตู๋ซิ่วมองไปทางยอดเขาเต้าหยวน "อาจารย์ไปหาเจ้ายอดเขาเต้าหยวน สงสัยต้องผิดหวังกลับมาอีกแน่"

นักพรตเทียนจีช่วงนี้ไม่ค่อยออกไปไหน แต่ออกไปทีไร ก็ไปยอดเขาเต้าหยวน

แต่นักพรตเต้าหยวนไม่อยู่มาสามเดือนกว่าแล้ว ยังไม่กลับมา ไปกี่ทีก็คว้าน้ำเหลว

"ยอดเขาเต้าหยวนรากฐานลึกซึ้ง ของดีเพียบ อาจารย์น่าจะอยากไปขอแบ่งของดี"

โอวหยางลั่วชิงกล่าว

ยอดเขาเต้าหยวนคือยอดเขาอันดับหนึ่ง บรรพชนตระกูลฮวาทุกรุ่นเป็นอัจฉริยะ แต่แปลกที่ไม่รับศิษย์

แถมตัวพวกเขาเอง ไม่รู้เป็นโรคอะไร ส่วนใหญ่อายุแค่ไม่กี่ร้อยปี กำลังหนุ่มแน่นก็ด่วนจากไป (นั่งสมาธิดับขันธ์)

ทำเอาศิษย์ในสำนักเสียดายกันยกใหญ่

ถ้าบรรพชนตระกูลฮวาทุกรุ่นอายุยืน ป่านนี้สำนักเค่าซานคงเทียบชั้นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว!

...

"อาจารย์ปู่เทียนจี ท่านอาจารย์ยังไม่กลับมาจริง ๆ ขอรับ ท่านบังคับข้าก็ไม่มีประโยชน์"

ตีนเขายอดเขาเต้าหยวน นักพรตเทียนจียืนอยู่ตรงนั้น

ข้างหน้า เย่ปู้ฝานอธิบายน้ำตาแทบไหล

อาจารย์ปู่เทียนจีมาหลายรอบแล้ว มาหาอาจารย์ทุกที

แต่อาจารย์ไม่อยู่มาสามเดือนกว่า ยังไม่กลับ มาทีไรก็เก้อ

วันนี้มาอีก อธิบายยังไงก็ไม่เชื่อ จะเข้าไปดูให้เห็นกับตา

"ข้าไม่ได้จะกดดันเจ้า"

"อาจารย์เจ้าอยู่ไม่อยู่ ข้าเข้าไปดูเดี๋ยวก็รู้"

นักพรตเทียนจีเริ่มร้อนใจ รอไม่ไหวแล้ว

ใครจะรู้ว่าสามเดือนกว่านี้ ไอ้แก่พวกนั้นก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว

แต่เขาไม่ขยับเลย

เลยร้อนใจอยากเจอฮวาอวิ๋นเฟย อยากขอของดีจากหลานศิษย์คนนี้ จะได้เลื่อนระดับบ้าง

เย่ปู้ฝานจนใจ: "ท่านอาจารย์สั่งไว้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ห้ามใครขึ้นเขา"

"อาจารย์ปู่ ถ้าท่านจะฝืนเข้า เกรงว่าจะไปไม่ถึงยอดเขา"