ตอนที่ 31 ท่านอาจารย์ โปรดรับการคารวะจากหวงเสวียนด้วย!
ตอนที่ 31 ท่านอาจารย์ โปรดรับการคารวะจากหวงเสวียนด้วย!
ตอนที่ 31 ท่านอาจารย์ โปรดรับการคารวะจากหวงเสวียนด้วย!
ต่อให้หวงเสวียนชาติก่อนจะเป็นถึงจักรพรรดิเผ่ามนุษย์ สายตาเฉียบแหลมแค่ไหน ก็ไม่มีทางนึกออกหรอกว่ามีไอ้ตัวโกงที่เรียกว่า 'ระบบ' คอยส่องไส้พุงเขาอยู่
ฮวาอวิ๋นเฟยเองก็ไม่คิดจะยอมรับ เห็นหวงเสวียนจ้องหน้าไม่เลิก ก็หัวเราะหึหึ หันไปบอกพวกหลินหยาง:
"พวกเจ้าไปฝึกวิชาก่อนเถอะ ทรัพยากรบนเรือใช้ได้ตามสบาย ข้ามีเรื่องจะคุยกับเขา"
พวกหลินหยางพยักหน้า แยกย้ายกันไปอย่างรู้งาน
พอไปได้ไกลหน่อย วิญญาณนักบุญก็ลากหลินหยางไปหลบมุม ยืดคอยาว ตั้งหูผึ่ง กะจะแอบฟัง
หลินหยางพูดอย่างเอือมระอา "อยู่ด้วยกันมาหลายเดือน เห็นท่านผู้อาวุโสใจดี เลยชักจะกำเริบเสิบสานแล้วใช่ไหม?"
จากตำบลชิงหยางจนถึงตอนนี้ ผ่านมาสามเดือนกว่า
ได้คลุกคลีกันมา พวกหลินหยางก็เริ่มรู้นิสัยฮวาอวิ๋นเฟย
พบว่าเขานิสัยดี คบง่าย ปกติไม่มีมาดผู้ยิ่งใหญ่ ชอบใช้คุณธรรมกล่อมคน มีเหตุผลสุด ๆ
ดังนั้น ความเกรงกลัวต่อพลังอันน่าสะพรึงกลัวของฮวาอวิ๋นเฟยจึงค่อย ๆ จางหายไป
โดยเฉพาะเจ้าวิญญาณนักบุญ ยิ่งวันยิ่งเหิมเกริม!
"แหะ ๆ แอบฟังนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอกน่า!" วิญญาณนักบุญยิ้มเจ้าเล่ห์
"ถ้ากล้าแอบฟังอีก ข้าตบทีเดียว เจ้าอาจจะตายได้นะ"
ทั้งสองจะรอดพ้นการรับรู้ของฮวาอวิ๋นเฟยได้ยังไง เขาหันมามอง เอ่ยเสียงเรียบ
"นั่นสิ! หลินหยาง เจ้าทำแบบนี้ได้ยังไง?"
วิญญาณนักบุญตีหน้าขรึม ชี้หน้าด่าหลินหยาง: "พฤติกรรมแอบฟังต่ำช้าแบบนี้ เปิ่นเซิ่งรู้สึกละอายใจแทนจริง ๆ ที่สำคัญ ยังจะลากเปิ่นเซิ่งไปด้วย เลวร้ายมาก!"
พูดจบ วิญญาณนักบุญก็ลอยหนีไปไกล ทิ้งหลินหยางยืนงงเป็นไก่ตาแตก
"ข้า..."
ด้วยนิสัยของเขา เกือบจะหลุดคำหยาบออกมาแล้ว
...
"ท่านผู้อาวุโส คำพูดเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร?"
หวงเสวียนยังคงนิ่งสงบ แม้ความทรงจำไม่ครบ แต่ชาติก่อนเป็นถึงจักรพรรดิ การเก็บอารมณ์ย่อมยอดเยี่ยม
เขาไม่แน่ใจว่าฮวาอวิ๋นเฟยรู้ตัวตนเขาจริงหรือเปล่า เลยลองหยั่งเชิงดู
ฮวาอวิ๋นเฟยยิ้มบาง ๆ: "สิ่งที่เจ้าคิด ก็คือสิ่งที่ข้าคิด พูดแบบนี้ เข้าใจไหม?"
ครืน!
ในใจหวงเสวียนปั่นป่วน ดูออกจริง ๆ ด้วยเหรอ?
แต่ทำไมล่ะ?
เขายังไม่อยากเชื่อ คิดว่าฮวาอวิ๋นเฟยแค่อยากหลอกถาม
ฮวาอวิ๋นเฟยมองออก จึงกล่าวว่า"ไม่ต้องสงสัย และไม่ต้องคิดเข้าข้างตัวเอง ข้ามีวิธีของข้า แต่วางใจเถอะ ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก"
หวงเสวียนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง "งั้นท่านผู้อาวุโสพาข้าขึ้นเรือมา มีจุดประสงค์อะไร?"
เขาไม่เชื่อว่าฮวาอวิ๋นเฟยจะไม่หวั่นไหวกับร่างที่เกิดใหม่จากเลือดและวิญญาณจักรพรรดิ!
เลือดและวิญญาณจักรพรรดิ คือสิ่งที่คนนับล้านใฝ่ฝัน!
ต่อให้มีแค่เศษเสี้ยว ถ้ากึ่งจักรพรรดิรู้เข้า ต่อให้ต้องข้ามจักรวาลมา ก็ต้องมาแย่งชิง!
นี่คือเหตุผลที่เขารีบออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหยากวงที่มีรากฐานลึกซึ้ง!
จากความทรงจำที่ขาดวิ่น รากฐานของดินแดนศักดิ์สิทธิ์พวกนี้น่ากลัวมาก ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอก
ฮวาอวิ๋นเฟยไม่อ้อมค้อม: "ข้าเห็นเจ้ามีชาติกำเนิดเช่นนี้ เลยเกิดความคิดอยากรับเป็นศิษย์"
"อยากรับข้าเป็นศิษย์?"
หวงเสวียนหัวเราะ ยอดฝีมือยุคปัจจุบัน อย่างมากก็แค่นักบุญไม่กี่คน จะสอนอะไรเขาได้?
แม้ความทรงจำไม่ครบ แต่เขาก็จำวิชาระดับท็อปที่จักรพรรดิเสวียนหวงเคยอ่าน และประสบการณ์การบ่มเพาะในแต่ละขั้นได้มากมาย
มีของพวกนี้ อาจารย์ก็ไม่จำเป็น
ที่เขาเลือกเข้าเหยากวงหรือถ้ำสวรรค์เฉียนคุน ก็เพื่อทรัพยากร
เขาขาดแค่ทรัพยากรเท่านั้น
ฮวาอวิ๋นเฟยเห็นความไม่ยี่หระของหวงเสวียน ก็จริง วิสัยทัศน์ระดับจักรพรรดิ จะมาสนใจยอดฝีมือยุคปัจจุบันได้ยังไง
ต่อให้เป็นกึ่งจักรพรรดิ ต่อให้หวงเสวียนบกพร่อง ก็ยังไม่มีคุณสมบัติ
แต่ทว่า!
ฮวาอวิ๋นเฟยคิดว่าเขามีคุณสมบัติ และเขาจะพิสูจน์ด้วยการกระทำเดี๋ยวนี้แหละ
เห็นเพียงเขาสะบัดแขนเสื้อ ทันใดนั้น หินวิญญาณระดับสูงนับแสนก้อน และสมุนไพรระดับนักบุญขั้นต่ำอีกนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นรอบตัวทั้งสอง!
นับคร่าว ๆ สมุนไพรระดับนักบุญขั้นต่ำมีเป็นร้อยต้น!
ชั่วพริบตา ภายในเรือเหาะที่พลังปราณหนาแน่นอยู่แล้ว ก็เกิดเมฆหมอกศักดิ์สิทธิ์ลอยค้างไม่จางหาย!
กลิ่นหอมของสมุนไพร ดึงดูดพวกหลินหยางกลับมาอีกรอบ
"เชี่ย!"
"เชี่ย!"
"เชี่ย!"
วิญญาณนักบุญเขย่าไหล่หลินหยางรัว ๆ ชี้ไปที่กองสมบัติรอบตัวฮวาอวิ๋นเฟย น้ำลายยืด
ถ้าแบ่งให้เขาสักต้น คงบรรลุธรรมตรงนี้เลย!
"ท่านใจเย็นหน่อยได้ไหม?" หลินหยางกลอกตา
"สมุนไพรระดับกึ่งจักรพรรดิ! สมุนไพรมังกรแท้!"
สมุนไพรระดับนักบุญ ราชันย์นักบุญ หรือแม้แต่มหาปราชญ์ หวงเสวียนไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่
แต่พอเห็นสมุนไพรสีทองรูปร่างเหมือนมังกร เขาก็ตกตะลึง
"อย่ามองพี่ พี่คือตำนานที่เจ้าไม่มีวันครอบครอง"
สมุนไพรมังกรแท้จริงระดับกึ่งจักรพรรดิมีสติปัญญาแล้ว!
ดวงตาที่งอกอยู่บนลำต้นลืมขึ้นช้า ๆ เหลือบมองหวงเสวียนอย่างเหยียดหยาม ไอ้บ้านนอกที่ไหน? ไม่เคยเห็นความหล่อเหลาของพี่หรือไง?
มันพูดได้ หวงเสวียนไม่แปลกใจ
สมุนไพรระดับนักบุญหลายต้นมีสติปัญญา ถอนรากหนีคนเก็บได้
ระดับกึ่งจักรพรรดิพูดได้ เป็นเรื่องปกติ
เขามองฮวาอวิ๋นเฟย คนผู้นี้ยิ่งดูลึกลับเข้าไปใหญ่!
แค่สะบัดมือ ก็เอาสมุนไพรระดับนักบุญขั้นต่ำออกมาเป็นร้อย แถมยังมีสมุนไพรมังกรแท้จริงที่บ่มเพาะห้าแสนปีก็กลายเป็นสมุนไพรระดับจักรพรรดิได้อีก!
คนผู้นี้เป็นใครกันแน่?
บรรพชนดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิถีสูงสุด?
เป็นไปได้!
หวงเสวียนยิ่งคิดยิ่งใช่ มีแต่คำอธิบายนี้เท่านั้น
ไม่งั้นจะใจป้ำขนาดนี้ได้ไง?
เผลอ ๆ บรรพชนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังไม่รวยเท่านี้เลย!
สมุนไพรระดับนักบุญส่วนใหญ่ปลูกไว้ในสวนสมุนไพรของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มีการคุ้มกันแน่นหนา จะมาเลี้ยงเล่น ๆ ในถ้ำสวรรค์จื่อฝู่แบบนี้ได้ไง?
ฮวาอวิ๋นเฟยสะบัดแขนเสื้ออีกครั้ง หินวิญญาณและสมุนไพรถูกเก็บกลับไป คราวนี้ปรากฏคัมภีร์จักรพรรดิหลายเล่ม!
หลายปีมานี้ แม้จะมีศาสตราจักรพรรดิแค่ชิ้นเดียว แต่คัมภีร์จักรพรรดิมีเยอะจนถือไม่หมด
วิชาที่เขาฝึก ก็เลือกมาจากกองนี้แหละ
คัมภีร์จักรพรรดิเยอะเกินไปก็น่ากลุ้ม
ไม่รู้จะมีใครเข้าใจความรู้สึกเขาไหม?
"ท่านอาจารย์ โปรดรับการคารวะจากหวงเสวียนด้วย!"
ตึง!
หวงเสวียนคุกเข่าลงทันที โขกศีรษะคารวะอาจารย์!
สีหน้าจริงจัง ไม่มองคัมภีร์จักรพรรดิเหล่านั้นเลย
คัมภีร์จักรพรรดิอะไร ทรัพยากรอะไร ไม่สำคัญ
ประเด็นคืออยากกราบอาจารย์!
"ฮ่าฮ่า ศิษย์รัก"
"รีบลุกขึ้นเร็ว!"
ฮวาอวิ๋นเฟยเก็บสมบัติ หัวเราะอย่างมีความสุข
หวงเสวียนพรสวรรค์โคตรสุด ชาติก่อนเป็นถึงจักรพรรดิเผ่ามนุษย์
ปั้นอีกหน่อย วันหน้าสำหรับสำนักเค่าซาน นี่คือไพ่ตายใบสำคัญ!
นอนในส่วนลึกสุดของสุสานบรรพชนได้สบาย!
ฮวาอวิ๋นเฟยหยิบเคล็ดกระบี่จักรพรรดิ 'เคล็ดกระบี่ไท่อี้' ส่งให้หวงเสวียน กล่าวว่า
"อาจารย์ก็ไม่มีของดีอะไร เคล็ดวิชาธรรมดา ๆ นี้ถือเป็นของรับขวัญจากอาจารย์ อย่ารังเกียจล่ะ"
หวงเสวียนรับเคล็ดกระบี่ไท่อี้ สีหน้าจริงจัง:
"ท่านอาจารย์ ของขวัญจะเล็กน้อยแค่ไหนแต่น้ำใจสำคัญกว่า เรื่องนี้ ศิษย์เข้าใจดี ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่มอบเคล็ดกระบี่!"
"ดี!"
"ดี!"
"ดี!"
ฮวาอวิ๋นเฟยชมสามคำรวด พอใจในตัวหวงเสวียนมาก
เดิมทีคิดว่าหวงเสวียนชาติก่อนเป็นจักรพรรดิ ชาตินี้คงจะหัวโบราณคร่ำครึหน่อย
เพราะเคยอยู่เหนือสรรพสิ่ง คงไม่ชินกับการอยู่ร่วมกับคนอื่นอย่างเท่าเทียม
แต่ดูเหมือนเขาจะคิดมากไป
หวงเสวียนคนนี้ พลิกแพลงได้ ไม่มีมาดถือตัวเลย
ไม่ได้ยึดติดกับบทบาทจักรพรรดิ รู้จักกาละเทศะ ว่าเขาไม่ใช่จักรพรรดิเผ่ามนุษย์อีกต่อไปแล้ว
[ติ๊ง! ศิษย์คนที่สอง หวงเสวียน รับศิษย์สำเร็จ เริ่มคำนวณรางวัล]