ตอนที่ 21 ตำหนักภูตพรายล่มสลาย ยอดฝีมือดินแดนตะวันออกสะเทือน

ตอนที่ 21 ตำหนักภูตพรายล่มสลาย ยอดฝีมือดินแดนตะวันออกสะเทือน

นักพรตอวิ๋นเทียนและห้าเจ้ายอดเขา สังหารปีศาจเลือดระดับไต่สวรรค์ไปหลายสิบตน

แต่ยังมีปีศาจเลือดไต่สวรรค์อีกหลายตนในสนามรบอื่น

กำลังรังแกเหล่าอาวุโสที่อ่อนแอกว่า

สำหรับพวกนี้ นักพรตอวิ๋นเทียนและพรรคพวกไม่เลือกที่จะฆ่า แต่จับกระทืบให้น่วมแล้วขังไว้ชั่วคราว

จากนั้นก็ตะลุยไปทั่วสนามรบ จับกดปีศาจเลือดที่เหลือรอดทั้งหมด

ทำเสร็จแล้ว พวกเขาก็เงยหน้ามองท้องฟ้า

สนามรบระดับถามหาเต๋าดูเหมือนจะจบลงแล้ว

ตู้ม!

ร่างเงาร่างหนึ่งร่วงลงมาจากฟากฟ้า พื้นดินแตกระแหงเป็นใยแมงมุม ยุบตัวเป็นหลุมกว้างหลายลี้

ยังไม่ทันนิ่ง อีกร่างก็ร่วงลงมา ตามด้วยอีกสามร่างร่วงลงมาพร้อมกัน

พื้นดินยุบตัวไปเป็นพันลี้!

สุดท้าย เสียงที่ดังที่สุดก็ดังขึ้น

บรรพชนปีศาจเลือดพ่ายแพ้ นอนแผ่หราอยู่บนพื้น เลือดไหลออกเจ็ดทวาร ตาลอย

เขา... โดนตบจนเอ๋อไปแล้ว

แค่ห่างกันขั้นเดียว ทำไมถึงโดนยำเละจนหาทางกลับบ้านไม่ถูกแบบนี้

สู้ไม่ได้เลย

ข้าคือบรรพชนปีศาจเลือดเชียวนะ...

ข้าไม่เชื่อ...

ในใจเขาเจ็บแค้น ไม่น่าลงเรือลำเดียวกับตำหนักภูตพรายเลย

ใครจะไปรู้ว่าสำนักเค่าซานจะซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ขนาดนี้

เผ่าปีศาจเลือดด้อยกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์แค่นิดหน่อย ขาดแค่รากฐาน แต่ก็มีระดับถามหาเต๋าถึง 7 คน ตัวเขาเองก็เป็นถึงถามหาเต๋า 9 ชั้นฟ้า ยืนอยู่บนจุดสูงสุด

แต่วันนี้ กลับโดนตบยับ

ด้วยฝีมือนักพรตเสวียนเหอคนเดียว

บรรพชนปีศาจเลือดรู้สึกเหมือนนักพรตเสวียนเหอยังไม่ได้เอาจริงด้วยซ้ำ...

นักพรตเสวียนเหอเก็บกลิ่นอาย ร่อนลงจากฟ้า มองบรรพชนปีศาจเลือด ยกมือประทับอักขระ

อักขระพุ่งเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกของบรรพชนปีศาจเลือด สะกดวิญญาณแรกกำเนิด ประทับตราทาส!

"เจ้าฝันไปเถอะ!"

"ฆ่าได้หยามไม่ได้!"

บรรพชนปีศาจเลือดคำราม

ผัวะ!

นักพรตเสวียนเหอเตะเปรี้ยงเดียวสลบเหมือด แค่นเสียงเย็น: "หนวกหู!"

จากนั้น เขาประทับตราทาสให้ปีศาจเลือดอีกห้าตนที่เหลือ ควบคุมพวกมันโดยสมบูรณ์

พอนักพรตเสวียนเหอทำเสร็จ

นักพรตอวิ๋นเทียนและคนอื่น ๆ ก็ประทับตราทาสให้ปีศาจเลือดที่เหลือทั้งหมด

เผ่าปีศาจเลือดทั้งเผ่า ตกอยู่ในกำมือพวกเขาแล้ว!

"ฮ่าฮ่า ไอ้แก่ ไต่สวรรค์แล้วยังแกล้งทำเป็นวิญญาณแรกกำเนิดขั้นกลาง ไม่อายบ้างรึไง?"

"หึ! มีหน้ามาว่าข้า เจ้าก็ไต่สวรรค์เหมือนกันไม่ใช่เรอะ?"

"ฮ่าฮ่า พอกันนั่นแหละ!"

การต่อสู้จบลงอย่างงดงาม เหล่าอาวุโสหยอกล้อกัน แซวกันเรื่องซ่อนระดับพลัง บรรยากาศชื่นมื่น

คนที่ไม่ชื่นมื่นที่สุดคงมีแต่นักพรตเทียนจี

เพราะไต่สวรรค์ 8 ชั้นฟ้าอย่างเขา ดันกากที่สุด

พวกบ้านี่มันขยันซ่อนกันเกินไปแล้ว

โดยเฉพาะเจ้าตี๋เสิน ปกติไม่พูดไม่จา ที่แท้มันร้ายที่สุด

ล่อไปถามหาเต๋าแล้ว!

"เอาน่า ๆ เรื่องแค่นี้เอง"

นักพรตโก่วหยวนตบไหล่ปลอบใจ

"ไสหัวไป!"

นักพรตเทียนจีตะคอก

"เอาล่ะ"

นักพรตเสวียนเหอไพล่หลัง เอ่ยเรียบ ๆ: "จบศึกแล้ว เก็บกวาดสนามรบ ของมีค่าในเผ่าปีศาจเลือด ขนไปให้หมด"

"เสร็จจากนี้ ก็ไปตำหนักภูตพราย ทางสำนักน่าจะจบเรื่องแล้ว!"

...

วันนี้ ทั่วทั้งดินแดนตะวันออกสั่นสะเทือน

ตำหนักภูตพราย หนึ่งในเก้าสำนักเซียน อันดับเจ็ดแห่งดินแดนตะวันออก ล่มสลายแล้ว!

สำนักเก่าแก่ที่สืบทอดมานับหมื่นปี ถูกเผ่าปีศาจเลือดบุกทำลาย นักพรตกุ่ยเสวียนและเจ้าตำหนักกุ่ยหมิงจื่อตายเรียบ!

ทั้งตำหนักภูตพรายแทบไม่เหลือคนรอดชีวิต

ศพกองเป็นภูเขา สิ่งก่อสร้างพังทลายไปกว่าครึ่ง เกิดการต่อสู้ที่โหดร้ายเลือดสาด

มียอดฝีมือไปตรวจสอบ หวังจะทำนายย้อนรอยเหตุการณ์

แต่ลิขิตสวรรค์รอบตำหนักภูตพรายดูเหมือนถูกรบกวน เส้นกรรมถูกตัดขาด!

ตรวจสอบอะไรไม่ได้เลย

ยอดฝีมือระดับถามหาเต๋าท่านหนึ่งกล่าว: "ต้องเป็นฝีมือบรรพชนปีศาจเลือดในตำนานแน่ ๆ ใช้วิชาปิดบังลิขิตสวรรค์ ปั่นป่วนเวรกรรม ถ้าใครฝืนสืบหา ต้องถูกมันจับได้ แล้วตามมาฆ่าถึงที่แน่!"

สำนักที่มีฝีมือต่างรู้ดี บรรพชนปีศาจเลือดคือระดับถามหาเต๋า 9 ชั้นฟ้า!

ถ้าถูกมันหมายหัว แทบไม่มีทางรอด

สถานการณ์แบบนี้ คงมีแต่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่กล้าเสี่ยงสืบต่อ

แต่ว่า...

ตำหนักภูตพรายล่มสลาย เกี่ยวอะไรกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์?

โลกผู้บ่มเพาะ สำนักล่มสลายหายไปในธารประวัติศาสตร์เป็นเรื่องปกติ

ผู้แข็งแกร่งรอด ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อ กฎพื้นฐานของโลกนี้

ถ้าทุกสำนักล่มสลายแล้วดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต้องไปสืบ คงยุ่งตาย

เผ่าปีศาจเลือดแม้จะชั่วร้าย แต่ตำหนักภูตพรายก็อ่อนแอเอง ถึงได้พ่ายแพ้ย่อยยับ

สำนักหมื่นปี โดนกวาดล้างง่าย ๆ แบบนี้ รากฐานช่างเปราะบาง ชื่อเสียงเก้าสำนักเซียนคงเกินจริงไปหน่อย

มีคนพูดจาถากถาง

มองว่าตำหนักภูตพรายไม่คู่ควรกับชื่อเก้าสำนักเซียน

โดนถล่มเงียบ ๆ แบบนี้... ขายขี้หน้าแย่

"เผ่าปีศาจเลือดกำเริบเสิบสานขนาดนี้ พวกมันคิดจะก่อสงครามยุคโบราณอีกครั้งรึไง?"

อาวุโสบางสำนักหวาดกลัว กลัวว่าเป้าหมายต่อไปจะเป็นพวกเขา

ยุคบรรพกาล เผ่าปีศาจเลือดในฐานะราชวงศ์เผ่ามาร แข็งแกร่งมาก กดขี่เผ่าพันธุ์อื่น ก่อกรรมทำเข็ญ

ยุคโบราณ มียอดฝีมือบุกรัง จนเกิดสงครามใหญ่

เผ่าปีศาจเลือดพ่ายแพ้ ทิ้งถิ่นฐาน หนีรอดไปได้แค่ไม่กี่คน

เผ่าปีศาจเลือดปัจจุบันคือลูกหลานพวกนั้น ไม่น่าจะเหลือพิษสงอะไร

"พวกมันไม่กล้าหรอก และข้าเชื่อว่า สองดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะไม่นิ่งดูดาย ปล่อยให้เผ่าปีศาจเลือดทำตามใจชอบแน่!"

ผู้อาวุโสระดับตำนานเอ่ยขึ้น ประโยคเดียวสยบความกลัวของเหล่ายอดฝีมือ

จริงด้วย เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ลัทธิเทพสุริยันจันทราและดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหยากวง สองพี่ใหญ่แห่งดินแดนตะวันออก ไม่มีทางอยู่เฉยแน่

แต่ทว่า...

...

ลัทธิเทพสุริยันจันทรา

หน้าหอบรรพชน ชายวัยกลางคนสวมชุดนักพรตขาวดำยืนตระหง่าน ร่างกายปกคลุมด้วยรังสีศักดิ์สิทธิ์ มองไม่เห็นหน้าตา

ตรงหน้าเขามีคนคุกเข่าอยู่สามคน

สามพ่อลูกหลี่ฉุนเซี่ยว!

ทั้งสามคุกเข่า ตัวสั่นเทา กัดฟันแน่น เหงื่อท่วมหลังด้วยความหวาดกลัว

ชายวัยกลางคนชุดขาวดำ คือเจ้าลัทธิเทพสุริยันจันทรา

ตัวตนระดับเจ้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ทำให้ทั้วดินแดนตะวันออกต้องก้มหัว!

"สำนักเค่าซานไม่ได้มีแค่ถามหาเต๋าคนเดียว เสวียนเฉิงถึงกับไปถึงถามหาเต๋า 7 ชั้นฟ้า..."

เจ้าลัทธิเทพสุริยันจันทราเงียบไปครู่หนึ่ง ชำเลืองมองทั้งสาม: "ตำหนักภูตพรายถูกสำนักเค่าซานกวาดล้าง แล้วโยนความผิดให้เผ่าปีศาจเลือดแน่ ๆ ข้าเดาไม่ผิด ตอนนี้เผ่าปีศาจเลือดคงเหลือแต่ชื่อ..."

"เจ้าสำนักอวิ๋นเทียนกับนักพรตเสวียนเหอ ไม่น่าจะใช่คู่มือบรรพชนปีศาจเลือดนี่นา"

"ใช่ขอรับ เป็นไปได้ไหมว่าบรรพชนปีศาจเลือดต้านยอดฝีมือสำนักเค่าซานได้ แล้วเห็นว่าแผนล้มเหลว เลยหันไปเล่นงานตำหนักภูตพรายที่ไร้ผู้นำแทน?"

"เป็นไปได้..."

หลี่ฉุนเซี่ยวสามคนมองเจ้าลัทธิอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พยายามอธิบาย

"หึ!"

เจ้าลัทธิแค่นเสียง "สมองหมู! เสวียนเฉิงยังซ่อนพลังไว้ตั้ง 6 ขั้น แล้วทำไมเสวียนเหอจะซ่อนไม่ได้?"

"เสวียนเหอน่าจะเป็นถามหาเต๋า 9 ชั้นฟ้าเหมือนกัน!"

"ถ้าเดาให้กล้าหน่อย อาจถึงขั้นถามหาเต๋าสมบูรณ์!"

"เขาต้องเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสำนักเค่าซาน ดังนั้นศึกปราบเผ่าปีศาจเลือด เขาถึงเป็นคนแอบตามไป ไม่ใช่ศิษย์น้องอย่างเสวียนเฉิง"

ฟังการวิเคราะห์ของเจ้าลัทธิ ทั้งสามไม่กล้าเถียง

แต่พวกเขาไม่อยากเชื่อจริง ๆ ว่าสำนักเค่าซานเล็ก ๆ จะมีระดับถามหาเต๋าขั้นสูงถึงสองคน!