บทที่ 117 - สิบตอนครบแล้ว ขอคะแนนโหวต

บทที่ 117 - สิบตอนครบแล้ว ขอคะแนนโหวต

จำได้ลางๆ ว่าเมื่อแปดปีก่อน ตอนนั้นพยัคฆ์ (ผู้เขียน) ยังละอ่อนนัก

เป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ นะ ตอนนั้นเขียนหนังสือเล่มแรกชื่อ "เจียวชีหรูอวิ๋น" (ภรรยางามดั่งเมฆา) ข้ายังจำได้จนถึงวันนี้ ท้ายบทของเจียวชีหรูอวิ๋น พยัคฆ์มักจะบอกผู้อ่านเสมอว่า ทุกคนไม่ต้องเปย์ (ให้ทิป/รางวัล)

ทำไมน่ะเหรอ ตอนนั้นพยัคฆ์หน้าบางน่ะสิ และที่สำคัญที่สุด ในใจพยัคฆ์ การที่ผู้อ่านโหวตตั๋วรายเดือน สมัครสมาชิกอ่าน (Subscribe) ถือเป็นหน้าที่พื้นฐานที่มีต่อผู้เขียน เพราะผู้เขียนเขียนหนังสือไม่ง่ายจริงๆ แต่การให้ทิป ถือเป็นน้ำใจ

เผลอแป๊บเดียวผ่านไปแปดปีแล้ว แปดปีมานี้ พยัคฆ์ไม่เคยเร่งรัดให้ผู้อ่านเปย์เลย มีผู้อ่านทักมาคุยส่วนตัว บอกว่าจะเปย์เท่าไหร่ๆ พยัคฆ์ก็จะบอกอย่างจริงจังว่า ยอมสมัครสมาชิกอ่านของแท้ ก็ซาบซึ้งใจมากแล้ว การเปย์ ไม่จำเป็นจริงๆ

เอาล่ะ พยัคฆ์ก็ยังเป็นพยัคฆ์ตัวเดิม น่าเสียดาย ตอนนี้อายุสามสิบแล้ว ผมเริ่มหงอก ดูท่าจะแก่ลงทุกที แต่ก็ยังดูเหมือนไม่ประสบความสำเร็จอะไรใหญ่โต ที่พอจะภูมิใจได้ ก็คือการหาเลี้ยงชีพด้วยแรงงานของตัวเอง

พูดมาตั้งเยอะ พวกท่านก็คงรู้ว่า พยัคฆ์อยากจะพูดอะไร ขอ Subs ขอตั๋วรายเดือน ครับผม

ลงไว้ก่อนสิบตอน จากนี้ไป อย่างน้อยการันตีวันละห้าตอน หนึ่งหมื่นห้าพันตัวอักษร

อืม... ก็ประมาณนี้แหละ

การสนับสนุนอื่นๆ พยัคฆ์หน้าบาง ไม่กล้าขอ แต่ทว่า... พยัคฆ์ขอตะโกนตรงนี้อย่างเต็มปากเต็มคำ ตั๋วรายเดือนล่ะ? ยอด Subs ล่ะ?

(จบแล้ว)