ตอนที่ 3 ดร.โอคิโดะ

จูเลียนกำลังนั่งสมาธิเพราะมันช่วยให้เขารักษาความสงบในชีวิตที่ผ่านมาได้เสมอและตอนนี้มันกลายเป็นนิสัยไปแล้ว ในขณะที่เขาทำสมาธิเขาจะได้ยินเสียงหึ่งๆ และได้รับการเตือนจากทั้งฮิโคซารุกับฟุชิกิดาเนะ ทั้งสองคอยดูทิศทางที่มาของเสียงหลังจากนั้นไม่กี่วินาที พวกเขาก็เห็นชายชราผมสีเทาและสวมเสื้อคลุมสีขาววิ่งอยู่ โดยข้างหลังเขามีฝูง สเปียร์ ไล่ตามเขาแล้วทันใดนั้นเขาก็ล้มลงไป เมื่อจูเลียนเห็นอย่างนั้นก็รู้ว่าพวกเขากำลังมีปัญหาแล้ว

จูเลียน “ฮิโคซารุใช้บอลไฟ ฟุชิกิดาเนะใช้ใบมีดพืช”

เมื่อพวกเขาโจมตีใส่ฝูงสเปียร์ จูเลียนก็ช่วยให้ชายชราลุกขึ้นเขาส่งโปเกมอนของเขากลับไปที่โปเกบอลและหลบหนีในขณะที่ฝูงสเปียร์ยังคงวุ่นวายจากแรงระเบิด จูเลียนพาชายชราไปหลบหลังพุ่มไม้ขนาดใหญ่และซ่อนตัวอยู่ข้างในรอจนกว่าขะปลอดภัย

จูเลียน 'สเปียร์พวกนี้น่ารำคาญจริงๆ' เขาบนอยู่ในใจ

โอคิโดะ “ขอบคุณพ่อหนุ่มที่ช่วยฉัน”

ฉันมองไปที่ชายชราคนนี้และฉันรู้ว่าคนๆ นี้คือใคร เขาคือศาสตราจารย์โอคิโดะ

จูเลียน “ไม่เป็นไร แต่คุณมาอยู่สภาพนี้ได้ไง”

โอคิโดะ “ฉันกำลังเฝ้าติดตามอาณานิคมใหม่ของสเปียร์ แต่ด้วยความผิดพลาดฉันได้เผลอไปเหยียบบกิ่งไม้ที่อยู่ใต้เท้าเข้า จากนั้นพวกเขาเลยรู้ตัวและเริ่มไล่ตามฉัน”

จูเลียน “อ่า ฉันเห็นแล้วว่าสเปียร์พวกนี้ก้าวร้าวมากขนาดไหน คุณควรระวังตัวด้วย”

โอคิโดะ “ฉันรู้ต่อไปฉันจะระวัง อา...เสียมารยาทซะแล้วฉันชื่อ ยูกินาริ โอคิโดะ ฉันเป็นศาสตราจารย์ที่ทำงานวิจัยเกี่ยวกับโปเกมอน เธอจะเรียกฉันว่าดร.โอคิโดะก็ได้”

จูเลียน “ฉันชื่อจูเลียน ฉันชอบเดินทางไปยังที่ต่างๆ ของโลกและจับโปเกมอนตัวใหม่ๆ”

โอคิโดะ “ยินดีที่ได้รู้จักจูเลียน ทำไมเธอไม่มากับฉันที่ห้องทดลองล่ะ ฉันมีโปเกมอนมากมายให้เธอดูที่นั่น”

เมื่อได้ยินเขาชวนให้จูเลียนไปเยี่ยมชมห้องทดลองของเขา จูเลียนก็รู้สึกตื่นเต้นกับโอกาสนี้ เขาวางแผนที่จะสร้างจุดเริ่มต้นที่ดีในการเดินทางของเขา

จูเลียน “งั้นต้องขอรบกวนด้วยครับ”

จูเลียนนำฮิโคซารุออกมาเพราะมันไม่ชอบอยู่ในโปเกบอล เมื่อดร.โอคิโดะเห็นฮิโคซารุก็แปลกใจเพราะมันนับว่าหายากมากในภูมิภาคคันโตนี้

โอคิโดะ “เจ้าฮิโคซารุดูสุขภาพดีมาก เหมือนเธอจะดูแลเขาดีมากเลยนะ”

เมื่อได้ยินแบบนั้นจูเลียนก็หัวเราะออกมาโดยที่เขาไม่สามารถพูดได้ว่าเขาได้พบกับฮิโคซารุได้ไม่ถึงวัน แต่โดยส่วนตัวแล้วจูเลียนคิดว่าความผูกพันของเขากับฮิโคซารุนั้นแน่นแฟ้นมาก

ขณะที่พวกเขาเดินออกไปนอกป่าจูเลียนก็เห็นรถจี๊ปจอดอยู่บนถนน เขาจึงสันนิษฐานว่ามันต้องเป็นของดร.โอคิโดะ และมันก็จริงเพราะ ดร. กระโดดขึ้นไปบนที่นั่งคนขับและจูเลียนก็ขึ้นตามเขาไป หลังจากขับรถไปครึ่งชั่วโมงพวกเขาก็มาถึงเมืองพาเลทผู้คนที่นี่เยอะมาก มันดูมีชีวิตชีวาและดูเหมือนทุกคนจะเคารพดร.โอคิโดะเป็นอย่างมาก หลังจากที่พวกเขาไปถึงห้องทดลองโปเกมอน ดร. ก็ออกจากรถจี๊ปและเดินไปที่ประตูเพื่อเปิดมัน

โอคิโดะ “จูเลียนเข้ามาข้างในสิ”

จูเลียนเดินตามเขาเข้าไปข้างในและมองไปรอบๆ สถานที่นี้เต็มไปด้วยอุปกรณ์ห้องแล็บคอมพิวเตอร์และหนังสือมากมายเกี่ยวกับโปเกมอน เขาเดินไปที่ประตูหลังและเปิดเข้าไปเพื่อดูพื้นที่ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยโปเกมอนหลากหลายประเภท และ ดร. ก็มาข้างหลังเขาและเริ่มอธิบาย

จูเลียน “โปเกมอนทุกประเภทมาที่นี่เพราะต้องการสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันมากมายสำหรับการพัฒนาพวกมันให้ถูกต้องมีทั้งแบบโปเกมอนที่ต้องการพื้นที่แบบหญ้า ทราย หิน และทะเลสาบ เพื่อส่งเสริมการวิวัฒนาการที่ดีระหว่างโปเกมอนประเภทต่างๆ นอกจากนี้ยังมีห้องปฏิบัติการที่มีเทคโนโลยีที่จะทำให้โปเกมอนมีสุขภาพดีอีกด้วย และด้วยพลังของวิทยาศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกเทรนเนอร์ก็มาที่นี่เพื่อทิ้งโปเกมอนของพวกเขาเพื่อที่เราจะได้ดูแลพวกมันเมื่อพวกเขาไม่อยู่”

จูเลียน “มันน่าประทับใจจริงๆ ดร.โอคิโดะฉันสามารถอยู่ที่นี่และทำงานวิจัยเกี่ยวกับโปเกมอนได้ไหม ฉันสามารถช่วยคุณวิจัยได้นะ คุณคิดว่าไง?”

โอคิโดะ “ฉันยินดีมากที่จะได้รับความช่วยเหลือในการค้นคว้าแต่แน่ใจหรือว่าต้องการทำสิ่งนี้”

จูเลียน “พูดตามตรงฉันวางแผนตั้งแต่แรกแล้วว่าจะมาหาคุณเพื่อที่ฉันจะได้มาที่นี่และศึกษาโปเกมอน โชคดีที่ฉันได้พบคุณก่อนก็เลยไม่ต้องเสียเวลาตามหา”

โอคิโดะ “ฮ่าๆ เยี่ยมมากฉันจะให้เธอใช้ห้องพักและเธอจะอยู่ที่นี่ได้นานเท่าที่เธอต้องการ”

จากนั้นจูเลียนจึงเริ่มใช้ชีวิตในห้องทดลองของโปเกมอนในขณะที่ศึกษาโปเกมอนและนิสัยของพวกมัน เขาสังเกตว่าโปเกมอนที่แตกต่างกันก็มีบุคลิกที่แตกต่างกันและจะชอบรสชาติอาหารที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับบุคลิกของพวกมัน เช่นฮิโคซารุของเขาที่มีบุคลิกสนุกสนานและกล้าหาญมันชอบอาหารรสเผ็ดเล็กน้อย และฟุชิกิดาเนะของเขาซึ่งเป็นโปเกมอนขี้อายเล็กน้อยมันชอบอาหารหวาน เมื่อ ดร. เห็นการค้นพบของเขา ดร. ก็ปรับตัวเข้ากับมันได้เช่นกัน เขาเรียนรู้วิธีทำอาหารโปเกมอนด้วย

ตอนนี้เขาต้องทำอาหารประเภทต่างๆ สำหรับโปเกมอนแต่ละตัวของเขา เขาให้อาหารโปเกมอนที่เขามีกับดร.โอคิดะที่ตกใจมากเมื่อเห็นอาหารโปเกมอนของจูเลียน เขาพูดปาวๆ ว่าจูเลียนทำมันมากเกินไป จูเลียนขยันเกินไปแล้วแถมยังช่วยดูแลโปเกมอนในสนามและโปเกมอนของเทรนเนอร์คนอื่นๆ อีก ตัวจูเลียนเองบางครั้งเขาแอบจะรำคาญชิเงรุหลานชายของดร.โอคิโดะ เมื่อเขามาและถามคำถามทั้งหมดกับฉัน

ชิเงรุคิดว่าจูเลียนดูเท่สุดๆ และเพราะเขาประทับใจในความแข็งแกร่งของฮิโคซารุและฟุชิกิดาเนะ แถมจูเลียนยังฝึกโปเกมอนของเขาด้วยการฝึกพิเศษเขาฝึกฮิโคซารุด้วยการฝึกการต่อสู้ด้วยมือเปล่า และฟุชิกิดาเนะฝึกเพื่อให้ควบคุมพลังได้อย่างแม่นยำ กิจวัตรประจำวันนี้ดำเนินต่อไปจนผ่านไป 80 วันในพริบตา

โปเกมอนทั้งหมดของเขาพร้อมที่จะพัฒนาแล้วด้วยความช่วยเหลือของระบบ AI มันได้สแกนความคืบหน้าของโปเกมอนและวันนี้ก็เป็นวันที่ดีที่สุด

จูเลียน 'ระบบโชว์สเตตัสโปเกมอนทั้งหมดของฉัน'

___________________________________________

สถานะ - ฮิโคซารุ

ระดับ - 14 (พร้อมที่จะพัฒนา)

HP - 44

โจมตี - 85

พลังป้องกัน - 56

Sp. Atk - 105

Sp. Def - 70

ความเร็ว - 100

ทักษะ - ข่วน, ผู้ทำนาย, ลูกไฟ, การเยาะเย้ย, ตบแรง, กงล้อเปลวไฟ, ลูกข่างไฟ

___________________________________________

สถานะ - ฟุชิกิดาเนะ

ระดับ - 16 (พร้อมที่จะพัฒนา)

HP - 60

โจมตี - 70

พลังป้องกัน - 65

Sp. Atk - 85

Sp. Def - 85

ความเร็ว - 108

ทักษะ - กัด, คำราม, เมล็ดดูดเลือด, แส้เถาวัลย์, ผงนอนหลับ, ดาบใบไม้

___________________________________________

สถานะ - คอยคิง

ระดับ - 20 (พร้อมที่จะพัฒนา)

HP - 30

โจมตี - 30

พลังป้องกัน - 75

Sp. Atk - 30

Sp. Def - 30

ความเร็ว - 110 (ในน้ำ)

ทักษะ - พ่นน้ำ, กัด, Flial

____________________________________________

เมื่อเห็นสถานะโปเกมอนทั้งหมดของเขาและพวกมันพร้อมที่จะพัฒนาเขาก็มีความสุขจริงๆ แม้ว่าพวกมันจะพัฒนาช้าเล็กน้อยเพราะเขามุ่งเน้นไปที่การฝึกฝนเป็นหลักในการทำให้การเคลื่อนไหวและทักษะของพวกมันสมบูรณ์แบบ ดังนั้นเมื่อพวกมันพัฒนาพวกมันจะไม่สูญเสียการควบคุมเนื่องจากพื้นฐานที่หละหลวม การฝึกฝนพวกมันผ่านการฝึกฝนทักษะให้สมบูรณ์แบบและยังได้เรียนรู้ทักษะใหม่ๆ ทำให้พวกมันมีความหลากหลายมาก พวกมันเติบโตขึ้นอย่างแท้จริง มีสุขภาพที่ดี ตัวใหญ่ขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นเมื่อเทียบกับสายพันธุ์อื่นๆ ของพวกมันเอง

จูเลียน “แม้ว่าสเตตัสของคอยคิงจะดูอ่อนแอ แต่คอยคิงของฉันก็ยังแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็คือความเร็วของมันเพียงแค่จินตนาการเมื่อมันพัฒนาเป็นเกียราดอสก็ทำให้ฉันตื่นเต้นแล้ว”

จูเลียน “ฉันคิดว่าฉันพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นการเดินทางเพื่อก้าวสู่ความยิ่งใหญ่”