ตอนที่ 100 ล้อมสังหารเฉินหยาง

ตอนที่ 100 ล้อมสังหารเฉินหยาง

การตายของไป๋เจวียนดึงดูดความสนใจจากทุกคนในสนามรบทันที หลายคนมองไปด้วยความตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างราวกับจะหลุดออกมา

ผู้ฝึกตนในขอบเขตแก่นทองคำสามารถสังหารผู้แข็งแกร่งในขอบเขตปฐมวิญญาณได้ เรื่องเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมานานหลายปีแล้ว

หลี่เหลียง ไป๋สุ่ยเต๋อ เฉินลี่ซิน และคนอื่น ๆ ที่คุ้นเคยกับโจวหยวนต่างมองด้วยสายตาอึ้งจนพูดไม่ออก ในแววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“ศิษย์พี่โจวทรงพลังยิ่งนัก!”

เสียงตะโกนดังขึ้นจากใครบางคนในกลุ่ม จากนั้นศิษย์สำนักมารสวรรค์ทั้งหมดก็ตะโกนขึ้นพร้อมกัน เสียงนั้นช่วยปลุกขวัญกำลังใจขึ้นมาอย่างมหาศาล

“ฆ่าพวกมัน!”

ศิษย์สำนักมารสวรรค์เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร พุ่งเข้าสังหารคนจากสามขุมอำนาจใหญ่ พลังการต่อสู้ของพวกเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างชัดเจน

“อ๊า! ข้าจะฆ่าเจ้า!”

เฉินหยางคำรามเสียงดังก้อง คล้ายสัตว์ป่าที่บ้าคลั่ง เขาโจมตีถังจิ้งอย่างดุดัน หวังจะบังคับให้นางหลบออกไปเพื่อที่จะพุ่งไปสังหารโจวหยวน

ไป๋เจวียนคือคู่ชีวิตของเขา เขาไม่อาจทนเห็นนางถูกฆ่าได้ตั้งแต่เพิ่งมาถึงสนามรบ ถังจิ้งเองก็ตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตา หากไม่ได้เห็นกับตา นางคงไม่อาจเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความจริง

ถังจิ้งจำเรื่องของโจวหยวนได้อย่างชัดเจน ตั้งแต่ครั้งหนึ่งบนเรือเหาะ ศิษย์ตระกูลซูผู้หนึ่งกล้าท้าทายโจวหยวน และถูกเขาฆ่าทันที จากนั้นเผาร่างทำลายจิตวิญญาณ และกระจายเถ้าถ่านไปในอากาศ

ตั้งแต่ตอนนั้น ความเด็ดขาดและไร้ปรานีของโจวหยวนก็ถูกจดจำในใจถังจิ้งเสมอมา

นางไม่มีทางปล่อยให้เฉินหยางทำสำเร็จ ดาบในมือของนางฟาดลงมา ก่อเกิดปราณดาบนับพันสายพุ่งเข้าหาเฉินหยางด้วยจิตสังหาร

ในขณะนั้นเอง ร่างของโจวหยวนพุ่งเข้าสู่บริเวณที่ถังจิ้งและเฉินหยางกำลังต่อสู้

“ดัชนีไม้สะบั้นวิญญาณ!”

โจวหยวนเปล่งเสียงเย็นชา เขาเผาอายุขัยของตนเองไปหนึ่งร้อยห้าสิบปี และปลดปล่อยดัชนีไม้สะบั้นวิญญาณออกไป

โจวหยวนพบว่ายิ่งใช้วิชานี้ก็ยิ่งเชี่ยวชาญ และมันเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการสังหารศัตรูที่แข็งแกร่ง

แม้ว่าวิชานี้จะต้องแลกเปลี่ยนอายุขัยแบบหนึ่งต่อหนึ่ง แต่ก็ไม่มีผลข้างเคียงหรือข้อจำกัดด้านเวลา หากพลังวิญญาณในร่างของเขายังเพียงพอ เขาก็สามารถใช้ดัชนีไม้สะบั้นวิญญาณได้เรื่อย ๆ

เฉินหยางที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร ไม่ตระหนักถึงความน่ากลัวของวิชานี้ ดาบในมือของเขาปลดปล่อยคลื่นดาบพุ่งออกไป กวาดปะทะกับปราณดาบของถังจิ้งจนทั้งสองพลังดับสลายไปพร้อมกัน

“จันทราสลาย!”

เฉินหยางตะโกนลั่น ก่อนชี้นิ้วไปที่โจวหยวน ทันใดนั้นร่างของโจวหยวนปรากฏเงาของพระจันทร์เสี้ยวล้อมรอบ

ทันทีที่พระจันทร์เสี้ยวปรากฏ ร่างกายของโจวหยวนก็ไม่สามารถควบคุมได้ เขาร่วงลงสู่พื้นดินอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความกดดันอันมหาศาลที่ถาโถมเข้าใส่

ทันทีที่เฉินหยางสะบัดมือ โล่หนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขาเพื่อรับพลังจากดัชนีไม้สะบั้นวิญญาณของโจวหยวน

“อ๊าก!”

เสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากปากของเฉินหยาง ร่างกายของเขาเริ่มเหี่ยวย่นลงอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ชัด

ขณะที่โล่ปะทะกับดัชนีไม้สะบั้นวิญญาณ พลังปราณสีเทาแทรกผ่านโล่เข้าสู่ร่างของเฉินหยางในทันที

เพียงไม่นาน ร่างของเฉินหยางดูแก่ลงไปถึงยี่สิบปีจนถังจิ้งที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับตื่นตกใจ

“สลายไปซะ!”

เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านล่าง แสงจันทร์ที่ล้อมรอบโจวหยวนแตกกระจายออก ร่างของเขาที่กำลังร่วงหล่นพลันหยุดกลางอากาศ เหงื่อเย็นปรากฏบนหน้าผาก

กระบวนท่านี้ของเฉินหยางช่างแปลกประหลาด คล้ายกับมันสามารถผนึกจิตวิญญาณของเขาได้

หากไม่ใช่เพราะโจวหยวนใช้ดัชนีไม้สะบั้นวิญญาณโจมตีจนเฉินหยางได้รับบาดเจ็บทางจิตใจ เขาคงต้องสัมผัสพื้นดินในฐานะศพไปแล้ว

ดวงตาของโจวหยวนเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาพุ่งตรงไปยังเฉินหยางทันที

แม้ถังจิ้งจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฉินหยาง แต่นางที่เปี่ยมไปด้วยประสบการณ์การต่อสู้ก็ไม่รอช้า พลังปราณในตัวนางพุ่งสูงขึ้น

“กระบวนท่าดาบมาร ดาบพิรุน!”

ถังจิ้งร่ายอักขระด้วยมือทั้งสอง ก่อนชี้ไปยังฟากฟ้า

ฝนที่โปรยปรายราวกับหยุดนิ่ง ก่อนหยดน้ำจะควบแน่นกลายเป็นดาบเล็กนับไม่ถ้วนที่ลอยอยู่กลางอากาศ ดาบเหล่านั้นพุ่งตรงเข้าหาเฉินหยางราวกับมรสุม

ดาบฝนแต่ละเล่มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร สะท้อนพลังที่น่าสะพรึงกลัว

กระบวนท่านี้คือท่าที่ร้ายกาจที่สุดของถังจิ้ง ด้วยฝนที่ตกลงมาช่วยเสริมพลังโจมตีให้เพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง นางได้เปรียบในสถานการณ์นี้อย่างมาก

เฉินหยางที่เคยมีใบหน้าหล่อเหลา บัดนี้เต็มไปด้วยริ้วรอย เขารู้สึกว่าพลังในร่างกายของเขาหายไปจำนวนมากโดยไร้ที่มา

ความกลัวแวบขึ้นในใจของเฉินหยาง ขณะที่ถังจิ้งพุ่งเข้ามา เขาชี้นิ้วพร้อมตะโกน

“จันทราสลาย!”

แสงจันทร์เสี้ยวปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของถังจิ้ง ร่างของนางไม่สามารถควบคุมได้และตกลงสู่พื้น

เฉินหยางอาศัยโอกาสนี้สะบัดฝ่ามือ ฟาดดาบฝนที่เข้ามาใกล้จนแตกกระจาย ก่อนจะเร่งร่างกายพุ่งหนีออกไปไกล

การที่เฉินหยางเลือกจะหนีสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนที่เฝ้าดู

“วิชาระเบิดหกวัฏจักร!”

ในขณะนั้นเอง เสียงอันเย็นชาดังขึ้นข้างหูของเฉินหยาง โจวหยวนยืนมองเขาด้วยสายตาไร้ปรานี ดาบยาวในมือของเขาถูกยกขึ้น และฟาดลงมาด้วยพลังมหาศาล!

ปราณดาบพุ่งมาถึงเฉินหยางในพริบตา เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงจนใบหน้าของเฉินหยางเปลี่ยนสี

เฉินหยางรีบสะบัดดาบสองครั้งเพื่อรับมือกับปราณดาบอันน่าสะพรึงของโจวหยวน

“เคร้ง!”

ปราณดาบทั้งสามปะทะกันกลางอากาศ ก่อเกิดพลังปราณดาบระเบิดออกไปทุกทิศทาง

ผู้ที่อยู่ใกล้เกินไปถูกพลังดาบพุ่งใส่จนร่างพรุนเป็นรูกลวง เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เฉินหยางเองก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด รอยแผลยาวปรากฏขึ้นบนหน้าอกของเขา เลือดพุ่งกระเซ็นออกมาราวกับน้ำตก

“กระบวนท่าดาบมาร ดาบพิรุน!”

เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวดังมาจากถังจิ้ง นางรวมฝนหยดเล็ก ๆ จนกลายเป็นดาบฝนนับไม่ถ้วน ก่อนจะพุ่งเข้าหาเฉินหยางอย่างบ้าคลั่ง

ถังจิ้งโกรธจนถึงขีดสุด หลังจากที่นางเกือบจะถูกเฉินหยางเหวี่ยงลงกระแทกพื้นดิน หากไม่มีโจวหยวนคอยช่วยเหลือ ผลลัพธ์อาจเลวร้ายยิ่งนัก

ดวงตาของเฉินหยางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาตบมือเบา ๆ เรียกโล่สามชิ้นออกมา โล่ทั้งสามหมุนวนอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันราวกับระฆังทองคำขนาดใหญ่ ล้อมรอบตัวเขาเอาไว้

ดาบฝนจำนวนมากพุ่งเข้าปะทะเกราะนั้น แต่กลับถูกแรงสะท้อนจนแตกกระจาย

โจวหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เฉินหยางช่างรับมือยากยิ่งนัก ต่างจากไป๋เจวียนโดยสิ้นเชิง แม้ทั้งสองจะมีพลังอยู่ในขอบเขตปฐมวิญญาณขั้นต้น แต่เฉินหยางกลับแข็งแกร่งกว่าไป๋เจวียนถึงสองเท่า

แต่ไม่ว่าอย่างไร วันนี้เฉินหยางต้องตาย!

“ดัชนีไม้สะบั้นวิญญาณ!”

โดยไม่ลังเล โจวหยวนเผาอายุขัยของตนเองอีกห้าสิบปี เขาชี้นิ้วไปยังโล่ของเฉินหยาง

แม้โล่จะสามารถป้องกันการโจมตีที่จับต้องได้ แต่กลับไม่สามารถต้านทานพลังแห่งกาลเวลาได้

“อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของเฉินหยางเหี่ยวย่นลงอย่างรวดเร็ว โล่ทั้งสามที่หมุนวนอยู่หยุดลงทันที

ก่อนที่เฉินหยางจะตอบสนองได้ ดาบเล็กสองเล่มพุ่งทะลุหน้าผากของเขา

ดวงจิตของเฉินหยางหลบหนีออกจากร่างด้วยความหวาดกลัว แต่เสียงร้องสุดท้ายของเขาดังก้องขึ้นอีกครั้งเมื่อดาบสองเล่มพุ่งทะลวงผ่านดวงจิตของเขา

เฉินหยางสิ้นใจ ดวงจิตถูกทำลายจนไม่เหลือแม้เศษเสี้ยว

ถังจิ้งที่เตรียมจะลงมือเพิ่มถึงกับชะงักไปด้วยความตกตะลึง นางยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ไม่อาจกล่าวคำใดออกมาได้