ตอนที่ 45 การปรากฏตัวของสัตว์อสูรแห่งป่าเขียว

ตอนที่ 45 การปรากฏตัวของสัตว์อสูรแห่งป่าเขียว

ในชั่วขณะนั้น พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกมาจากเพชฌฆาตดำ คลื่นพลังปกคลุมไปทั่วทุกทิศทาง

เหล่าผู้ฝึกตนอิสระจากนครป่าเขียวที่พุ่งเข้ามาในบริเวณนั้น ถูกพลังนี้บดขยี้จนสลายไปในทันที แม้แต่เสียงร้องสุดท้ายยังไม่ทันหลุดออกจากปาก

“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!” ไป๋อวิ๋นซิ่วหน้าซีดเผือด น้ำตาไหลพรั่งพรู นางและบิดาต่างพึ่งพากันมาโดยตลอด ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งนี้ไม่อาจหาใครเทียบ

นางพยายามพุ่งเข้าไปหาเพชฌฆาตดำหลายครั้ง แต่ถูกโจวหยวนดึงตัวไว้แน่น

โจวหยวนมองเพชฌฆาตดำด้วยสายตาเคารพ พลางลอบถอนหายใจเบา

ค่ายกลเคลื่อนย้ายด้านหลัง เพียงแต่ลวดลายบนค่ายกลยังคงเรืองแสงขึ้นอย่างช้าๆ กว่าจะเปิดใช้งานได้ต้องใช้เวลาอีกครู่หนึ่ง

เพชฌฆาตดำหันหน้ากลับมามองในตอนนั้น ใบหน้าของเขาไร้เคราหนวดที่เคยหนาปกคลุม เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ราวชายวัยสามสิบปี ใบหน้าที่มีส่วนคล้ายไป๋อวิ๋นซิ่วมาก

โจวหยวนเพิ่งเข้าใจในตอนนี้ว่าลักษณะที่เขาเห็นก่อนหน้านี้เป็นผลจากพิษศพที่สะสมในร่าง

ขณะนั้นเอง เพชฌฆาตดำเงยหน้าขึ้นมองไปยังกลุ่มคนจากสำนักพันศพที่อยู่บนฟ้า ความทรงจำลึกในจิตวิญญาณพลันปะทุขึ้น

มันคือความแค้นที่ฝังลึก ความแค้นที่ยิ่งใหญ่จนแม้แต่เพชฌฆาตดำในสภาพหุ่นเชิดศพก็ไม่อาจปล่อยวางได้

เพชฌฆาตดำส่งเสียงคำรามดั่งสัตว์ป่า ก่อนจะพุ่งขึ้นไปในอากาศ สะบัดนิ้วปล่อยศรพลังอาฆาตออกไปยังทุกทิศทาง สังหารผู้ฝึกตนรอบๆ บริเวณจนหมดสิ้น แม้จะไร้สติสัมปชัญญะ แต่เขายังจำได้ว่าต้องปกป้องลูกสาวที่อยู่ด้านล่าง

เหล่าผู้ฝึกตนอิสระที่เหลือต่างหวาดกลัวจนวิ่งหนีกันไปคนละทิศทาง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้บริเวณนั้นอีก

เพชฌฆาตดำคำรามอีกครั้ง ก่อนจะพุ่งขึ้นสู่ฟ้าตรงเข้าหาอาวุโสสำนักพันศพที่กำลังต่อสู้กับหวังเหยียน และฟาดฝ่ามือลงไปอย่างรุนแรง

หวังเหยียนที่กำลังเผชิญหน้ากับปัญหาใหญ่ คิดว่าเพชฌฆาตดำเป็นไพ่ตายของสำนักพันศพ แต่เมื่อเห็นเพชฌฆาตดำลงมือโจมตีอาวุโสสำนักพันศพ หวังเหยียนยิ้มยินดี รีบประสานพลังต่อสู้กับหุ่นเชิดศพที่อยู่ตรงหน้า

หวังเหยียนอยู่ในขอบเขตแก่นทองคำขั้นสูงสุด แม้จะอ่อนล้าด้วยอายุขัยที่เพิ่มขึ้น แต่ยังคงทรงพลังเทียบเท่าผู้แข็งแกร่งขอบเขตแก่นทองคำขั้นปลาย หุ่นเชิดศพที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขามีพลังเพียงขอบเขตแก่นทองคำขั้นกลาง จึงไม่อาจต้านทานหวังเหยียนได้ หลังจากการปะทะไม่กี่ครั้ง หวังเหยียนก็ฟาดฝ่ามือลงจนหุ่นเชิดศพกระเด็นลงพื้น สร้างหลุมลึกขนาดใหญ่

ทางด้านเพชฌฆาตดำ เขาต่อสู้อย่างบ้าคลั่งกับอาวุโสสำนักพันศพจนอีกฝ่ายกระอักเลือด และเมื่อถูกเพชฌฆาตดำชกเข้าที่หน้าอก อาวุโสผู้นั้นก็ถูกเหวี่ยงลงมาพร้อมชนอาคารในนครจนพังถล่ม

ทั้งนครป่าเขียวตกอยู่ในความเสียหายย่อยยับ หลายพื้นที่กลายเป็นซากปรักหักพัง

เพชฌฆาตดำคำรามลั่น พุ่งเข้าหาอาวุโสสำนักพันศพที่ตกลงไปยังพื้นเบื้องล่าง

แต่ในขณะนั้นเอง อาวุโสสำนักพันศพเปิดโลงศพทองสัมฤทธิ์อีกครั้ง หุ่นเชิดศพที่ถือโซ่เหล็กยาวปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาปกคลุมทั่วบริเวณ

เพชฌฆาตดำที่กำลังพุ่งเข้าหา ถูกโซ่เหล็กของหุ่นเชิดศพฟาดเข้าอย่างรุนแรง ร่างของเขาลอยกระเด็นออกไปกว่าร้อยจ้าง ชนเข้ากับอาคารหลายหลังจนพังถล่ม

ในขณะเดียวกัน พื้นใต้เมืองนครป่าเขียวเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง รอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นจากพื้นดิน ก่อนที่กรงเล็บขนาดมหึมาจะยื่นออกมา

กรงเล็บนั้นมีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างเกินหนึ่งจ้าง ปกคลุมด้วยหนามแหลมและเกล็ดหนาแน่น

เสียงคำรามดังขึ้นจากใต้ดิน ราวกับสัตว์อสูรกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล

เสียงคำรามดังกึกก้องด้วยความโกรธดังมาจากใต้ดิน ถนนสายต่างๆ ในนครป่าเขียวพลันสั่นสะเทือนและพลิกคว่ำขึ้น เผยให้เห็นร่างของสัตว์ยักษ์สูงถึงสิบจ้างที่โผล่ขึ้นมาจากใต้พื้นดิน

สัตว์ยักษ์ตัวนี้แผ่พลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัวออกมา พลังนี้ยิ่งใหญ่กว่าหุ่นเชิดศพที่ถือโซ่เหล็กเสียอีก

ในนครป่าเขียว เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงม ดินที่พลิกตัวกลืนผู้คนจำนวนมากลงสู่หลุมลึกและถูกฝังอยู่ใต้พื้นดิน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง

“ตำนานสัตว์อสูรแห่งป่าเขียว… เป็นความจริง!” หวังเหยียนพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ในเขตป่าเขียวมีตำนานเล่าขานว่ามีสัตว์อสูรแห่งป่าเขียวอาศัยอยู่ สัตว์ตัวนี้ทรงพลังยิ่ง แม้แต่ผู้แข็งแกร่งขอบเขตปฐมวิญญาณยังไม่อาจต่อกรกับมันได้

แต่ตำนานนี้ไม่เคยได้รับการพิสูจน์ กระทั่งวันนี้สัตว์อสูรแห่งป่าเขียวปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนจริงๆ

“สัตว์อสูรแห่งป่าเขียว! ที่แท้มันมีอยู่จริง! ไม่เสียแรงที่สำนักพันศพของเรากล้าท้าทายทุกสำนักในแดนแสงขาวครั้งนี้ คุ้มค่าแล้ว!”

อาวุโสสำนักพันศพที่ถูกกระแทกลงหลุมลึกหัวเราะลั่น พลางลอยตัวขึ้นมา แม้ปากยังคงมีเลือดไหล แต่สีหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยความยินดี ข้างกายเขา หุ่นเชิดศพที่ถือโซ่เหล็กยืนตระหง่าน พลังอำนาจยังคงแผ่กระจายอย่างน่าสะพรึง

โจวหยวนเองก็จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง เมื่อสัตว์อสูรแห่งป่าเขียวปรากฏตัวขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่รุนแรงจนจิตวิญญาณแทบหยุดนิ่ง

เขามั่นใจว่าสัตว์ตัวนี้มีพลังอย่างน้อยในขอบเขตปฐมวิญญาณ แต่จะลึกซึ้งถึงเพียงใดไม่อาจคาดเดา

เพชฌฆาตดำเคยบอกกับเขาว่าความเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในนครป่าเขียวไม่ใช่เหมืองหินวิญญาณแห่งป่าเขียว โจวหยวนไม่เข้าใจในตอนนั้น แต่เวลานี้เขาเข้าใจแล้ว

สัตว์อสูรแห่งป่าเขียวต่างหากที่เป็นต้นเหตุที่สำนักพันศพให้ความสนใจ

หากสำนักพันศพสามารถจับสัตว์อสูรตัวนี้ไปได้ เท่ากับว่าพวกเขาจะมีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์คุ้มกันภูเขา ซึ่งจะเพิ่มพลังให้กับสำนักอย่างมหาศาล

ไป๋อวิ๋นซิ่วที่อยู่ในอ้อมแขนของโจวหยวน สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หากไม่มีโจวหยวนโอบกอดไว้ นางคงทรุดลงไปกับพื้นแล้ว

ในสมองของไป๋อวิ๋นซิ่วตอนนี้เต็มไปด้วยความว่างเปล่า นางที่เติบโตมากับบิดาเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าหากขาดบิดาไปชีวิตจะเป็นเช่นไร

แต่สิ่งที่นางห่วงใยที่สุดในตอนนี้คือบิดาของนาง แม้เพชฌฆาตดำจะกลายเป็นหุ่นเชิดศพไปแล้ว แต่เขาก็ยังคงเป็นบิดาของนาง

นางไม่ต้องการให้บิดาได้รับอันตราย แม้เขาจะกลายเป็นหุ่นเชิดศพ นางก็ไม่สนใจ

ในช่วงเวลานี้ ไป๋อวิ๋นซิ่วรู้สึกเกลียดตัวเองที่พลังของนางอ่อนแอเกินไป

“เหล่าสหายเต๋าแห่งสำนักพันศพ สัตว์อสูรแห่งป่าเขียวได้ปรากฏตัวแล้ว หากไม่ลงมือในตอนนี้จะลงมือตอนไหนเล่า?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากผู้แข็งแกร่งขอบเขตแก่นทองคำของนิกายลืมทุกข์ คำพูดของเขาดังก้องไปทั่วบริเวณ

“เหล่าสหายเต๋าแห่งนิกายลืมทุกข์พูดถูกต้องแล้ว!” อาวุโสขอบเขตแก่นทองคำของสำนักพันศพหยิบแผ่นหยกออกมา ก่อนจะบีบมันจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

“ขอเชิญผู้อาวุโสมาปรากฏกาย!”

ทันทีที่อาวุโสสำนักพันศพกล่าวจบ ท้องฟ้าเหนือศีรษะก็พลันปรากฏเป็นวังวนขนาดใหญ่

วังวนนี้ไม่อาจรู้ได้ว่ามันเชื่อมต่อไปยังที่ใด แต่ภายในช่องทางนั้นมีแสงสลัวแปลกประหลาดแผ่ออกมา

“ไม่ดีแล้ว!”

ผู้แข็งแกร่งขอบเขตแก่นทองคำของนครป่าเขียวรีบถอยห่างจากคู่ต่อสู้มารวมตัวกันที่ด้านข้างหวังเหยียน สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“โฮ่ก!”

เสียงคำรามดั่งหมาป่าดังลือลั่น เพชฌฆาตดำที่ถูกกระแทกจนกระเด็นกลับพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้าอีกครั้ง พลังอาฆาตที่ปะทุออกจากร่างของเขายิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัว

ดูเหมือนว่าพลังของเขามีสัญญาณที่จะก้าวข้ามขอบเขตแก่นทองคำขั้นปลาย!