บทที่ 695: การใช้ประโยชน์จากมติมหาชน ! จะประนีประนอมกันตอนนี้เลยมั้ย ?

หลังจากรัฐมนตรีหลู่ทราบถึงจุดประสงค์ของอีกฝ่ายแล้วก็ไม่ได้กังวลอีกต่อไป

เพราะไม่มีความจำเป็นต้องกังวลเลย

ห้องทดลองฟาร์สได้พัฒนาพืชที่สามารถอยู่รอดในทะเลทรายได้เพียงหนึ่งชนิด  แต่เถ้าแก่ฉินได้พัฒนาไปแล้วถึงสามชนิด

เมื่อเปรียบเทียบระหว่างพืชสามชนิดกับหนึ่งชนิดแล้วก็เห็นได้ชัดว่าฝ่ายไหนเจ๋งกว่ากัน

โดยเฉพาะพืชที่ชื่อหญ้าแพรก  ซึ่งเจ้านี่มันสามารถเปลี่ยนทะเลทรายให้กลายเป็นทุ่งหญ้าได้อย่างหมดจด  วาซาบิกับแตงโมยังสามารถปลูกในทะเลทรายและกินได้ด้วย

รัฐมนตรีหลู่ไม่ได้ไปหาฉินหลินก่อนแต่ไปที่ทุ่งทรายที่จำลองสภาพแวดล้อมแบบทะเลทราย  ต้องการไปดูพืชทะเลทรายทั้งสามชนิดก่อน

ในเมื่อพวกมันตั้งใจจะใช้พืชทะเลทรายที่ว่านั่นมาแลกกับปลาภูมิคุ้มกัน  งั้นวิธีรับมือที่ง่ายที่สุดก็คือเอาพืชทะเลทรายทั้งสามชนิดปาใส่หน้าพวกมันพร้อมกับบอกว่า ‘พวกมึงก็ช่างคิดเนาะ’ ไปซะ

ในไม่ช้ารัฐมนตรีหลู่ก็มาถึงทุ่งทะเลทรายจำลอง  แต่ทันทีที่เขามาถึงที่ก็ต้องมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

เพราะบนทุ่งทะเลทรายจำลองนั้นไม่ได้มีพืชแค่สามชนิดเท่านั้นแล้ว  แต่มันมีเยอะกว่านั้น  แถมดูก็รู้ว่าพืชพวกนี้มันโตเร็วมาก

เขาจำได้ชัดเจนว่าเขาเคยมาดูที่นี่และเห็นมีพืชแค่สามชนิดเท่านั้นเอง  แต่ตอนนี้มันกลับหาพรรคพวกมาเพิ่มอีกแล้ว

เขาเดินเข้าไปดูต้นที่เกินมาแล้วต้องมีสีหน้าประหลาดใจ “นี่มันข้าวเหรอ...  แล้วก็กุยช่ายเหรอ”

ล้อเล่นหน่า

จู่ ๆ รัฐมนตรีหลู่ก็สูญเสียความสงบ

ปลูกข้าวในทะเลทราย  ปลูกกุยช่ายในทะเลทราย ?

เรื่องแบบนี้เราจินตนาการได้ด้วยเหรอ

เขาอดไม่ได้ต้องโทรหาฉินหลิน  และในไม่ช้าฉินหลินก็มาถึงทุ่งทะเลทราย

“ทำไมแอบมาเงียบ ๆ อีกแล้วล่ะครับท่านรัฐมนตรี” ฉินหลินถามด้วยความสงสัย

รัฐมนตรีหลู่ไม่ต้องการตอบคำถามนี้แต่รีบถามกลับ “เถ้าแก่ฉิน  คุณบอกผมหน่อยว่าพวกนี่คือข้าวกับกุยช่ายใช่มั้ย”

ฉินหลินประหลาดใจแต่ก็ตอบ “ใช่แล้วครับ !”

แม้ว่ารัฐมนตรีหลู่จะเห็นข้อเท็จจริง  แต่ก็ยังตกใจเมื่อได้ยินคำตอบจากปากฉินหลินเอง “ถึงผมจะรู้ว่าคุณเก่งมากก็เถอะ  แต่การปลูกข้าวกับกุยช่ายในทะเลทรายนี่มันเป็นอะไรที่เกินจินตนาการจริง ๆ”

“แต่ที่ผมงงคือนอกจากหญ้าแพรกแล้วทำไมพืชอื่น ๆ ถึงเป็นอาหารหมดเลยล่ะ  แล้วก็นี่ต้นกล้าแอปเปิลใช่มั้ย”

รัฐมนตรีหลู่พูดไม่ออกจริง ๆ

บ้าเอ้ย  ปลูกแอปเปิ้ล  แตงโม ข้าว  กับกุยช่ายในทะเลทรายเนี่ยนะ

หากในอนาคตเราหลงทางในทะเลทรายเราก็ยังสามารถเก็บข้าวสารไว้เป็นอาหาร  เก็บแอปเปิลเก็บแตงโมมากิน  แล้วสุดท้ายก็เอากุยช่ายมาย่าง  เอางั้นเหรอ

ทำไมมันมีแต่อาหารกันเล่า  แต่มันก็เป็นฉากที่โคตรน่าตกใจเลย

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็อดถามไม่ได้ “เถ้าแก่ฉิน  ทำไมคุณไม่ปลูกยี่หร่าไม่ก็พริกไทยที่สามารถอยู่รอดในทะเลทรายได้ล่ะ  แบบนี้ก็จะได้มีเครื่องเทศท้องถิ่นเอามาใช้ย่างกุยช่ายได้ด้วย”

“เป็นความคิดที่ดี” ฉินหลินได้ยินดังนั้นก็ตอบจริงจัง “เดี๋ยวหลังจากนี้ผมลองเมล็ดพันธุ์ยี่หร่ากะพริกไทยเลยละกัน”

เขาคิดว่านี่เป็นความคิดที่ดีจริง ๆ มันช่างเต็มไปด้วยรสนิยมประหลาด

ลองนึกสิดูว่าในอนาคตถ้าฉากแบบนั้นเกิดขึ้นในทะเลทรายจริง ๆ แล้วล่ะก็มันอาจกลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกก็ได้

“? ? ?” เมื่อรัฐมนตรีหลู่ได้ยินดังนั้นก็รีบพูด “ไม่เอาแบบนี้สิเถ้าแก่ฉิน  ผมแค่ล้อเล่นเองอย่าคิดมาก”

แต่ฉินหลินกลับยกมือห้ามเป็นสัญญาณว่ากูเอาแน่แล้ว

สำหรับเขาแล้วตราบใดที่ปลูกเมล็ดพันธุ์ทั้งสองชนิดนี้ซ้ำ ๆ กันไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวมันก็กลายพันธุ์สำเร็จเอง

“…” รัฐมนตรีหลู่อ้าปากค้างเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี  ทำได้แค่ตำหนิตัวเองที่ปากโป้ง

อย่างไรก็ตาม  ต่อมาเขาได้พูดคุยกับฉินหลินถึงเรื่องการประชุมการแลกเปลี่ยนการจัดการสิ่งแวดล้อมโลก  และในเวลานั้นพืชที่สามารถอยู่รอดในทะเลทรายได้เหล่านี้ก็จะไปปรากฏตัว

หลังจากที่ฉินหลินพูดคุยกับรัฐมนตรีหลู่แล้วเขายังได้รู้เรื่องพืชที่เติบโตในทะเลทรายได้จากห้องทดลองฟาร์สรวมถึงจุดประสงค์ของพวกมันด้วย

สิ่งนี้ทำให้เขาต้องเปิดจอเกมดูแปลงปลูกกลายพันธุ์ทะเลทรายด้วยความประหลาดใจ

เกิดอะไรขึ้น

พืชที่สามารถอยู่รอดในทะเลทรายได้มันมีคุณค่ามีราคาด้วยเหรอ

มันไม่คุ้มค่าเงินสักแดงเดียวเลยไม่ใช่เหรอ

แล้วที่ไอ้พวกนี้มันทำอยู่คือขอทานอวดรวยต่อหน้าเศรษฐีไม่ใช่เหรอ

ฉินหลินพูดต่อ “ท่านรัฐมนตรี  ผมจะร่วมมือกับท่านทุกอย่างที่ท่านต้องการเลยครับ”

รัฐมนตรีหลู่โล่งใจอย่างมากหลังจากได้รับคำตอบจากฉินหลิน  จากนั้นเขาก็ซื้อตั๋วและเดินทางกลับเมืองหลวง

ทันทีที่กลับมาถึงเมืองหลวงก็มีเจ้าหน้าที่จากแผนกจัดการสิ่งแวดล้อมก็มาหาถึงหน้าประตู

หัวหน้าแผนกการจัดการสิ่งแวดล้อมบอกว่า “ท่านรัฐมนตรี  ในที่สุดท่านก็กลับมา  การประชุมแลกเปลี่ยนกะลังจะเริ่มแล้ว  พวกเรายังไม่ได้เตรียมตัวกันเลย”

รัฐมนตรีหลู่บอก “ผมไม่ได้บอกแล้วเหรอว่าเถ้าแก่ฉินได้ทำพืชทะเลทรายมาสามชนิดแล้วน่ะ”

หัวหน้าแผนกการจัดการสิ่งแวดล้อมรีบพูด “พวกเราพึ่งดูคลิปแล้วก็อยู่ไม่ได้จนต้องรีบมายืนยันกับท่านนี่แหละครับ”

รัฐมนตรีหลู่ยิ้ม “มาที่ห้องทำงานผม  ผมมีเซอร์ไพรส์ดี ๆ ให้ดู”

หัวหน้าแผนกการจัดการสิ่งแวดล้อมรู้สึกสับสน  แต่หลังจากที่ได้ยินที่รัฐมนตรีหลู่พูดแล้วก็รีบเดินตามเข้าไปในห้องทำงาน

รัฐมนตรีหลู่หยิบ USB ออกมาเสียบกับคอมพิวเตอร์  เปิดคลิปวิดีโอที่ถ่ายที่สถานที่ท่องเที่ยวชิงหลินเอาขึ้นจอใหญ่บนผนัง

หลังจากนั้นไม่นานคลิปวิดีโอก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

รัฐมนตรีหลู่ชี้ที่จอภาพและบอกกับหัวหน้าแผนกสิ่งแวดล้อมว่า “ดูนี่  เดี๋ยวผมจะแนะนำให้รู้จัก  นี่เป็นแตงโมทะเลทราย  ส่วนนี่เป็นต้นกล้าแอปเปิลทะเลทราย  แล้วนี่ก็ข้าวทะเลทราย  นี่กุยช่ายทะเลทราย  แล้วก็มีวาซาบิกับหญ้าแพรกด้วย  ว่าแต่คุณทำหน้าแบบนั้นทำไม”

“ก็…  ทำไมพวกมันถึงเป็นของกินหมดเลยล่ะครับท่าน” หัวหน้าแผนกการจัดการสิ่งแวดล้อมมองข้ามหญ้าแพรกไปเลย

เพราะใจเขาถูกดึงดูดด้วยคำว่า  แอปเปิล  แตงโม  ข้าว  และกุยช่าย

ของพวกนี้มันสามารถปลูกในทะเลทรายได้จริงเหรอ

ไม่อาจจินตนาการได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าทะเลทรายกลายเป็นฐานเพาะปลูกธัญพืชหรือผลไม้...

ต้องรู้ก่อนนะว่าตอนนี้กุยช่ายไม่ใช่ของถูกอีกต่อไปแล้ว  หนึ่งจินราคาตั้ง 8 หยวน  แถมราคานี้ก็ยังขายดีเพราะเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ชาย

หากสามารถปลูกกุยช่ายแบบสเกลใหญ่ในทะเลทรายได้ล่ะก็  เมื่อเก็บเกี่ยวมาแล้วมันอาจกลายเป็นพืชเศรษฐกิจได้เลยไม่ใช่เหรอ

รัฐมนตรีหลู่โบกมือ “ทำไรไม่ได้หรอก  เถ้าแก่ฉินสนใจแต่เรื่องอาหาร  คุณรู้มั้ยว่าเขาน่ะเป็นถึงเชฟเบอร์หนึ่งของโลก  เพราะงั้นสิ่งที่ปลูกส่วนใหญ่จะเป็นอาหารก็ไม่แปลก”

“แถมเมื่อกี๊ยังบอกอีกว่าต่อไปจะปลูกยี่หร่ากะพริกไทยด้วย  เผื่อว่าตอนย่างกุยช่ายในทะเลทรายจะได้มีเครื่องเทศท้องถิ่นใช้”

เห็นได้ชัดว่าเขาละความจริงที่ว่าตัวเองเป็นคนเสนอยี่หร่ากับพริกไทยออกไป  โดยตั้งใจโบ้ยความผิดไปให้คนอื่น

หัวหน้าแผนกการจัดการสิ่งแวดล้อมยิ่งประหลาดใจ “แล้วทำไมเถ้าแก่ฉินถึงไม่พวกปลูกพริก  กระเทียม  หรือผักอื่น ๆ ที่อยู่รอดในทะเลทรายได้ล่ะครับ  แบบนั้นจะยิ่งทำให้การทำบาร์บีคิวสมบูรณ์แบบขึ้นนะ”

รัฐมนตรีหลู่ได้ยินก็ตกใจ  แล้วแกจะคิดไปในเวย์นั้นเหมือนกันเพื่อ ?

อย่าให้เถ้าแก่ฉินได้ยินเรื่องนี้เด็ดขาด  ไม่งั้นล่ะก็ต่อไปอาจมีพริก  กระเทียม  หรือผักย่างทะเลทรายอื่น ๆ ออกมาจริงก็เป็นได้

เดี๋ยวคนอื่น ๆ จะหาว่าเราเป็นพวกตะกละเอาได้

หัวหน้าแผนกการจัดการสิ่งแวดล้อมถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากได้ดูคลิปวิดีโอที่รัฐมนตรีหลู่นำกลับมา  ดูเสร็จแล้วก็กลับไปที่ห้องทำงานของตนด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

ในเมื่อมีพืชที่สามารถอยู่รอดในทะเลทรายมากมายขนาดนี้แล้ว  แล้วทำไมเราถึงต้องมานั่งกังวลกับเรื่องการแลกเปลี่ยนอะไรนั่นอีก

พืชที่สามารถอยู่รอดในทะเลทรายได้ที่ห้องทดลองฟาร์สทำพันธุ์ขึ้นมานั่นก็ถือเป็นการแสดงที่น่าดูชมอยู่เหมือนกัน

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า

แล้วก็มาถึงวันนี้  การประชุมแลกเปลี่ยนการจัดการสิ่งแวดล้อมโลกได้สร้างกระแสฮือฮาบนโลกออนไลน์  และทุกคนก็รู้เรื่องนี้

เนื่องจากปัญหาสิ่งแวดล้อมแบบทะเลทรายกลืนเมืองของประเทศนี้ก็ช่างร้ายแรงเกินไป  มีคนคำนวณไว้ว่าหากสามารถควบคุมทะเลทรายได้ล่ะก็  ประเทศของเราจะมีพื้นที่ใช้ประโยชน์ได้เพิ่มขึ้นอีกถึง 4 มณฑลตามทฤษฎี

ตราบใดที่การปกครองยังประสบความสำเร็จก็จะมีอีก 4 มณฑลที่มีที่ดินให้ใช้สอย  และราคาที่อยู่อาศัยก็จะลดลงไปตามทฤษฎี

ถูกต้องแล้ว  พอมีคนพูดถึงเรื่องราคาที่อยู่อาศัยขึ้นมาทำให้ความสนใจจึงเพิ่มมากขึ้น

ในเวลานี้จึงปรากฏข่าวที่คลุมเครือและยั่วยุเกิดขึ้นมาบ้าง

“มีพืชที่อยู่รอดในทะเลทรายได้จริงด้วย  ถ้าเกิดเราควบคุมทะเลทรายได้ล่ะก็  งั้นราคาบ้านอาจร่วงหนักก็ได้ !”

“เราว่าจำเป็นต้องแลกเปลี่ยนพืชจากห้องแล็บฟาร์สนะ  แบบนี้ทุกคนต่างได้ประโยชน์”

“ขอแนะนำให้เบื้องบนแลกเปลี่ยนพืชนั่นมา  เพราะสุดท้ายแล้วความพยายามในการควบคุมทะเลทรายของเราก็ไม่เคยได้ผล”

“ขอเสนอว่าควรแลกเปลี่ยนพืชนั่นกลับมาไม่ว่าจะต้องจ่ายราคาเท่าไหร่ก็ตาม  หรือต้องเอาปลาภูมิคุ้มกันไปแลกมาก็ต้องยอม”

เห็นได้ชัดว่าคอมเมนต์เหล่านี้ได้เปิดเผยจุดประสงค์ออกมาแล้ว  มีคนคอยปั่นกระแสอยู่เบื้องหลังซึ่งมันได้ผลดีจริง ๆ

แนวคิดเรื่องการใช้ประโยชน์จากราคาที่อยู่อาศัยได้รับความสนใจจากคนไม่น้อย  เพราะถึงอย่างไรราคาที่อยู่อาศัยก็ถือเป็นปัญหาทางสังคมที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ

ไม่รู้มีคนเท่าไหร่ที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิตแล้วแต่ก็ยังไม่มีเงินซื้อบ้านสักหลัง  และมีคนเท่าไรที่ถูกบังคับให้ต้องแยกจากคนที่ตัวเองรักเพราะบ้าน

หากราคาบ้านสามารถลดลงได้จริงก็เป็นเรื่องดีสำหรับพวกเขาอย่างแน่นอน

เสียงเรียกร้องให้เอาปลาภูมิคุ้มกันไปแลกกับพืชจากห้องทดลองฟาร์สดังขึ้นเรื่อย ๆ และแทบทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกันว่าถึงเวลาแล้วที่จะทำเช่นนั้น

แล้วการประชุมแลกเปลี่ยนการจัดการสิ่งแวดล้อมโลกเริ่มต้นขึ้นในบริบทนี้

............................................................................................

ประเทศสวยงาม

ทรานส์ไปหาอาโดซีอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม “อาโดซี  คุณดูกระแสคอมเมนต์ของชาวเน็ตในประเทศนั้นสิ  โดนเราควบคุมโดยสมบูรณ์แล้ว”

“ตอนนี้ทุกคนคิดว่าควรเอาปลาภูมิคุ้มกันมาแลกกับพืชของเรา  ที่ประเทศนั่นเรียกแบบนี้ว่ามติมหาชนใช่มั้ย”

“ประเทศนั่นไม่กล้าขัดขืนและต้องเชื่อฟังความเห็นของสาธารณชน  ผมไปเช็กมาแล้วเหมือนจะมีสำนวนที่ว่า  น้ำพยุงเรือได้ก็คว่ำเรือได้เหมือนกัน”

“ยิ่งไปกว่านั้นเรายังทำความเข้าใจปัญหาที่ร้ายแรงที่สุดของพวกนั้นแล้วก็คือเรื่องราคาบ้าน  คุณก็รู้นะว่าราคาบ้านของพวกมันแพงกว่าของประเทศพัฒนาแล้วอย่างเรา”

“คนของพวกมันอยู่ในสลัมแออัด  ราคาบ้านเป็นเรื่องที่คนไม่น้อยเป็นกังวล  เมื่อเราจี้ใจดำพวกมันแบบนี้ต่อให้พวกมันรู้ว่าเรากำลังเล่นลูกไม้แต่พวกมันก็ต้องยอมสนับสนุนเราอยู่ดี”

“นี่คือธรรมชาติของมนุษย์  ผมเก่งเรื่องการเล่นกับธรรมชาติของมนุษย์มากกว่าพวกมัน”

ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่อาโดซีเพิกเฉยต่อทรานส์และหยิบข่าวขึ้นมาดู

หลังจากดูเนื้อหาคลิปวิดีโอข่าวแล้วสีหน้าที่แสดงออกมาคือความประหลาดใจ

บางทีคราวนี้ไอ้คุณทรานส์นี่อาจให้การสนับสนุนตนหลังจากที่ได้ปลาภูมิคุ้มกันมา

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง  อาโดซีกลับรู้สึกถึงลางสังหรณ์อัปมงคลในใจขึ้นมาแทน !