บทที่ 688: ประหลาดจริง ๆ ! บางทีมันอาจใช้กับเชื้อ HIV ได้จริง ๆ !

พนักงานทั้งสามมองที่บ่อน้ำพุร้อนที่ฉินหลินอยู่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง

โครงการบ่อน้ำพุร้อนได้เปิดให้บริการในปัจจุบันและมีนักท่องเที่ยว VIP จำนวนมากมาเที่ยวชม

พวกเขาได้เห็นและได้ประสบกับการทำสปาด้วยปลาเหล่านี้มาแล้วเป็นธรรมดา

เรียกได้ว่าตราบใดที่เทปลาเหล่านี้ลงไปในบ่อน้ำพุร้อนแล้ว  ไม่ว่าจะเป็นปลาชนิดใดก็จะมารวมตัวกันรอบ ๆ นักท่องเที่ยวอย่างรวดเร็ว

การเป็นเหมือนกับสองคนนั้นถือเป็นเรื่องปกติ

เฉิ่นลี่และศาสตราจารย์หลินถูกปลาภูมิคุ้มกันล้อมรอบ

ในทางกลับกัน  พอมองดูรอบ ๆ ตัวฉินหลินแล้วพบว่าปลาภูมิคุ้มกันเหล่านั้นกลับกระดิกหางเอื่อย ๆ ไม่รีบไม่เร่ง  ราวกับกำลังเพิกเฉยต่อฉินหลินโดยสิ้นเชิง

นี่ชัดเจนว่าไม่ปกติ

ฉินหลินเองก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

และเขาก็รู้เหตุผลได้ในทันที

ปลาจูจุ๊บ  ปลาไวเทนนิ่ง  ปลาสกปรก  และปลาภูมิคุ้มกัน  แต่ละชนิดล้วนมีลักษณะเดียวกันนั่นก็คือ จะไปรายล้อมรอบ ๆ ตัวคน  ซึ่งปลาเหล่านี้จะทำสปาให้ก็ต่อเมื่อพวกมันพบว่าคนเหล่านั้นร่างกายมีปัญหาเท่านั้น

ตอนนี้เขานอนอยู่ในบ่อน้ำพุร้อนเห็น ๆ แต่ปลาภูมิคุ้มกันเหล่านี้กลับเพิกเฉยต่อเขา  จึงมีเพียงสองเหตุผลเท่านั้นที่ทำให้เป็นเช่นนี้ได้

หนึ่งคือปลาภูมิคุ้มกันเหล่านี้ตาบอดกันหมด

สองคือระบบภูมิคุ้มกันของฉินหลินไม่มีอะไรผิดปกติเลย

แน่นอนเขารู้ดีว่านั่นเพราะเหตุผลที่สอง

เขากินผลจากต้นไม้แห่งพลังไป 2 ผล  ร่างกายเขาจึงเปลี่ยนแปลงไป  ทำให้ร่างกายในตอนนี้แข็งแกร่งมากจนแม้แต่ทหารที่ใช้น้ำยาเสริมสร้างร่างกายก็ยังด้อยกว่า

แล้วระบบภูมิคุ้มกันของเขาก็เลยไม่ได้ผิดปกติอะไร

เนื่องจากไม่มีปัญหาและไม่มีไวรัสอยู่จึงไม่สามารถดึงดูดปลาภูมิคุ้มกันเหล่านี้ได้

ฉินหลินถอนหายใจ  อิหยังวะเนี่ยวันนี้  เพราะมีสุขภาพดีก็เลยไม่มีโอกาสได้เพลิดเพลินไปกับการทำสปาด้วยปลาภูมิคุ้มกันเนี่ยนะ

อีกด้านหนึ่ง  เฉิ่นลี่กับศาสตราจารย์หลินกำลังหลับตาลงอย่างสบายใจ

แม้แต่เฉิ่นลี่ก็อดไม่ได้ต้องพึมพำ “อืม...  อืม...” ออกมาด้วยความฟิน

แม้ว่าการทำสปาด้วยปลาภูมิคุ้มกันโดยผิวเผินแล้วจะไม่ได้มีผลที่  แต่ผลของการกระทำต่อระบบภูมิคุ้มกันนั้นก็ทำให้สบายตัวมากอย่างแน่นอน

หากมีสารพิษอยู่ในร่างกายก็ย่อมเกิดความผิดปกติขึ้นกับร่างกายเป็นธรรมดา  และเมื่อสารพิษดังกล่าวถูกกำจัดออกไป  ความรู้สึกสบายตัวก็จะปรากฏขึ้นมา

ความรู้สึกนี้ไม่อาจบรรยายได้

แต่ฉินหลินกลับไม่มีทางสัมผัสกับประสบการณ์นี้ได้  ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงเฝ้าดูเฉิ่นลี่กับศาสตราจารย์หลินฟินกันอยู่สองคน

แล้วเวลาก็ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้  เมื่อปลาภูมิคุ้มกันที่ทำสปาให้เฉิ่นลี่กับศาสตราจารย์หลินสลายตัวไปแล้วทั้งคู่ก็ลืมตา  ยืนขึ้น  บิดคอ  และรู้สึกผ่อนคลาย

เฉิ่นลี่อุทานด้วยความประหลาดใจ “ประธานครับ  พอไวรัสถูกกำจัดแล้วร่างกายมันผ่อนคลายได้ขนาดนี้เลยเหรอครับเนี่ย”

ศาสตราจารย์หลินอธิบายว่า “เป็นเพราะหลังจากที่กำจัดไวรัสแล้วระบบภูมิคุ้มกันก็อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด  แน่นอนว่าร่างกายมันต้องออกอาการอยู่แล้ว”

จากนั้นเขาก็ถามฉินหลิน “ประธานครับ  ตอนนี้ที่เราได้สัมผัสกับปลาภูมิคุ้มกันแล้ว  ต่อไปเราต้องทำยังไงต่อเหรอครับ”

ฉินหลินตอบ “ศาสตราจารย์หลิน  เหตุผลหลัก ๆ ที่ทำให้เชื้อเอชไอวีรักษายากก็เพราะมันสามารถติดเชื้อในเซลล์ภูมิคุ้มกันได้  การกำจัดไวรัสมันก็กำจัดเซลล์ภูมิคุ้มกันไปพร้อมกันด้วย  การรักษาเท่ากับการทำลายภูมิคุ้มกันของร่างกาย  มันเลยส่งผลกระทบร้ายแรงต่อร่างกายแทน”

“เพราะงั้นผมเลยอยากรู้ว่าตกลงแล้วปลาภูมิคุ้มกันมันกำจัดไวรัสยังไงแบบไหน  ตกลงมันกำจัดไวรัสอย่างเดียว  หรือว่ากำจัดทั้งไวรัสทั้งเซลล์ภูมิคุ้มกันที่ติดเชื้อไปพร้อมกันเลยกันแน่”

ศาสตราจารย์หลินศึกษาเกี่ยวกับระบบภูมิคุ้มกันจึงเข้าใจทันทีว่าฉินหลินหมายถึงอะไร

หากเราต้องการทราบว่าปลาภูมิคุ้มกันสามารถต่อต้าน HIV ได้หรือไม่เราก็ต้องหาคำตอบของคำถามนี้ให้ได้ก่อน

โดยทั่วไปแล้วไวรัสในระบบภูมิคุ้มกันจะไม่ติดเชื้อในเซลล์ภูมิคุ้มกัน  และจะถูกบล็อกโดยระบบป้องกันที่ประกอบจากเซลล์ภูมิคุ้มกัน  ทว่าเชื้อ HIV นั้นไม่เหมือนกับไวรัสทั่ว ๆ ไป  มันสามารถติดเชื้อในเซลล์ภูมิคุ้มกันได้

หากระบบภูมิคุ้มกันมันกำจัดเซลล์ภูมิคุ้มกันที่ติดเชื้อ HIV ออกไปพร้อมกับไวรัส  นั่นก็จะเร่งให้ผู้ป่วยเสียชีวิตเร็วยิ่งขึ้น

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องสำคัญยิ่งที่จะต้องเข้าใจก่อนว่าปลาภูมิคุ้มกันกำจัดไวรัสได้อย่างไร

ฉินหลินพูดต่อ “ศาสตราจารย์หลิน  การตรวจสอบนี้มอบให้คุณแล้ว”

“ให้เป็นหน้าที่ผมเองครับ  ให้ปลาภูมิคุ้มกันผมซักหน่อย  แล้วผมจะหาคำตอบให้โดยเร็วที่สุด” ศาสตราจารย์หลินให้คำมั่นทันที  เขารู้ว่าตนมาที่นี่ก็เพื่อช่วยประธานฉินทำหน้าที่นี้

เราไม่อาจปล่อยให้ประธานฉินทำหน้าที่นี้เองได้เหรอ

เขาไม่คิดว่าประธานฉินจะคิดทำเรื่องนี้เองไม่ได้  เพราะประธานฉินก็เป็นคนทำพันธุ์ปลานี่ขึ้นมาเอง  ดังนั้นจึงน่าจะหาคำตอบเองได้ไม่ยาก

เพราะท้ายที่สุดแล้วการตรวจสอบแบบนี้ก็ไม่ใช่อะไรที่ยากเกินไป  และยิ่งมีคนช่วยแล้วก็ยิ่งสามารถสรุปผลได้เร็วขึ้นอีก

ฉินหลินพยักหน้าและเตรียมปลาภูมิคุ้มกันจำนวนหนึ่งให้ศาสตราจารย์หลินนำกลับไปที่ห้องทดลองชิงหลินทันที

หลังจากจัดเตรียมเสร็จแล้วฉินหลินก็กลับไปที่คฤหาสน์

ทันทีที่เขามาถึงห้องโถงก็เห็นจ้าวโม่ชิงรออยู่  เธอเดินเข้ามาบอกว่า “สามี  เธอดูเอกสารพวกนี้หน่อยสิ  เป็นข้อมูลของครูปฐมวัยในอำเภอเราน่ะ”

ฉินหลินรับเอกสารมาอ่านดู  จ้าวโม่ชิงดูจะกังวลเรื่องการหาครูมาสอนฉินเฟิงน้อยมาก ๆ เลยทีเดียว

เนื่องจากเจ้าหนูยังอายุไม่ถึงเกณฑ์ที่จะไปโรงเรียนอนุบาลเธอจึงอยากหาครูมาสอนที่บ้านก่อน

ฉินหลินก็ทำได้เพียงมองลูกน้อยผู้น่าสงสารของตนด้วยแววตาเห็นใจ

ก็ได้แต่หวังว่าในอนาคตเจ้าลูกชายมันจะไม่กดดันในด้านการเรียนมากเกินไปนัก

ถึงอย่างไรจ้าวโม่ชิงก็ตัดสินใจไปแล้ว  ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่อ่านข้อมูลอย่างละเอียดเท่านั้น

ข้อมูลที่ให้มาล้วนเป็นข้อมูลของคุณครูอนุบาลที่เรียกได้ว่าเป็นเลิศของอำเภอทั้งนั้น

แต่ฉินหลินไม่พอใจ

ไม่ว่าครูอนุบาลในอำเภอจะเก่งแค่ไหนก็ตาม  พวกเขาก็ยังเป็นครูอนุบาลในพื้นที่เล็ก ๆ เท่านั้น  ยังคงมีช่องว่างที่ใหญ่มากเมื่อต้องเปรียบเทียบกับครูอนุบาลที่มีชื่อเสียงดัง ๆ

ก็ในเมื่อความมุ่งมั่นของจ้าวโม่ชิงมันไม่สามารถหยุดยั้งได้อีกต่อไปแล้ว  เช่นนั้นก็ควรหาสิ่งที่ดีที่สุดมาเลยดีกว่า

ฉินหลินบอกความคิดเห็นของตัวเองไปแล้วจ้าวโม่ชิงก็เห็นด้วยทันทีก่อนจะจูบเขา  ในใจก็คิดว่าเนื่องจากสามีใส่ใจลูกแบบนี้งั้นเดี๋ยวเย็นนี้ให้รางวัลดี ๆ เลยก็แล้วกัน

ส่วนรางวัลที่ว่าจะเป็นอะไรนั้นคือเป็นเรื่องที่เข้าใจ  แต่พูดออกมาไม่ได้

หลังจากที่ฉินหลินกับจ้าวโม่ชิงคุยกันเสร็จแล้วเขาก็กลับไปที่ห้องทำงาน  นั่งที่  แล้วให้ตัวละครในเกมไปทำกิจวัตรประจำวันให้เสร็จ

แน่นอนว่าวันนี้ไม่มีโชคและไม่มีการกระตุ้นเควสต์ใด ๆ

ทว่าเมื่อเขาให้ตัวละครในเกมไปกลับไปที่ฟาร์มก็ต้องประหลาดใจเพราะพบว่าในแปลงกลายพันธุ์ทะเลทรายมีต้นกล้าขึ้นอีกครั้งแล้ว

แปลว่ามีเมล็ดพันธุ์อีกชนิดหนึ่งกลายพันธุ์สำเร็จ

ฉินหลินให้ตัวละครในเกมเข้าไปดูว่าตกลงแล้วนั่นมันต้นกล้าอะไร  ซึ่งที่แท้แล้วเป็นต้นแอปเปิล  ปรากฏว่าเมล็ดพันธุ์ที่กลายพันธุ์คือเมล็ดพันธุ์แอปเปิล

เรื่องจากเป็นแอปเปิลกลายพันธุ์  ดังนั้นหลังจากนี้แอปเปิลดังกล่าวก็ควรจะเรียกว่าแอปเปิลทะเลทราย

เมื่อเห็นแบบนี้แล้วฉินหลินก็ไปที่เวิร์กช็อปในโซนด้านใน  จากนั้นก็ใช้ความคิดเข้าไปในเกมและเห็นต้นกล้าแอปเปิลที่ขึ้นบนแปลงปลูกทะเลทรายกลายพันธุ์

เขาหยิบกระถางต้นไม้มาเพิ่ม  ย้ายต้นกล้าแอปเปิลใส่กระถาง  แล้วก็ออกจากเกมอีกครั้ง  จากนั้นก็โทรเรียกอวี้สุ่ยให้มาเอาไป

อวี้สุ่ยไม่แปลกใจเลยที่เถ้าแก่จะสามารถทำพันธุ์พืชที่สามารถอยู่รอดในทะเลทรายได้อยู่เนือง ๆ

ในใจของเขาคิดว่ามันคงจะแปลกมากถ้าหากเถ้าแก่ไม่เป็นแบบนี้  ก็ในเมื่อเถ้าแก่เป็นถึงเสี่ยวฉินหยวนชื่อผู้โด่งดังคนนั้น

เมื่อฉินหลินเดินมาที่ห้องโถงของคฤหาสน์ก็ได้ยินเสียงเรียกคุ้นหู

“เจ้านาย ๆ !” เสี่ยวอู่

“เจ้านาย !” เสี่ยวเป่า

“เจ้า…  เจ้า…” ต้าเป่า !

“นาย…  นาย…” เอ้อเป่า !

นี่คือเสียงร้องของนกแก้วตัวใหญ่สองตัวกับนกแก้วตัวเล็กอีกสองตัว  ตั้งแต่ที่ลูกนกแก้วเกิดมามันก็สามารถเลียนแบบและพูดภาษาคนได้เหมือนพ่อแม่มัน

นั่นก็แปลว่าพวกมันได้สืบทอดพรสวรรค์จากพ่อแม่มา

วันเวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละวัน

หลังจากที่ศาสตราจารย์หลินนำปลาภูมิคุ้มกันกลับกลับไปแล้วก็เอาไปทำการทดลอง  ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความช่วยเหลือจากนักวิจัยที่ห้องทดลองชิงหลินจัดเตรียมให้ก็ทำให้ได้รับผลการทดลองค่อนข้างเร็ว  แล้วก็พรีบเอาผลที่ได้ไปพบฉินหลินทันที

ศาสตราจารย์หลินยื่นรายงานผลการทดลองให้กับฉินหลินด้วยท่าทีจริงจังพร้อมกับบอกว่า “ประธานครับ  นี่ครับรายงานผลการทดลองการกำจัดไวรัสของปลาภูมิคุ้มกัน”

ฉินหลินรับรายงานผลการทดลองมาด้วยใจที่ค่อนข้างอายเนื่องจากไม่เข้าใจมันเลย

เขาไม่แม้แต่จะจำคำศัพท์เฉพาะต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับระบบภูมิคุ้มได้กันเลยด้วยซ้ำ

แต่ก็ยังโชคดีที่เขาเคยมีประสบการณ์ในการจัดการกับสถานการณ์แบบนี้มาแล้วมากมาย  ดังนั้นเขาจึงใช้ทักษะการละครพูดกับศาสตราจารย์หลินว่า “คุณอธิบายมาเลยเถอะครับศาสตราจารย์หลิน  แบบนั้นมันเข้าใจได้เร็วกว่า”

ศาสตราจารย์หลินไม่สงสัยและเริ่มอธิบายให้ฟัง “คืองี้ครับ  ผมได้พาคนทดลองกับปลาภูมิคุ้มกัน  จริง ๆ แล้วปลาภูมิคุ้มกันกำจัดไวรัสด้วยวิธีที่ไม่ใช่การทำลายล้าง  แต่เป็นวิธีการรักษามากกว่า  สรุปคือที่คุณบอกก่อนหน้านี้สองวิธี  ที่มันใช้เป็นวิธีหลัง”

“เล่ารายละเอียดให้ฟังเพิ่มหน่อย” ตาของฉินหลินลุกวาว

ศาสตราจารย์หลินอธิบายต่อ “ผมได้จำลองผิวหนังของมนุษย์  ใส่ลงไปในน้ำ  จำลองระบบภูมิคุ้มกัน  ฉีดไวรัส  และติดตามการกำจัดไวรัสของปลาภูมิคุ้มกัน”

“เราพบว่าปลาภูมิคุ้มกันจะทำความสะอาดไวรัสด้วยการฉีดเมือกพิเศษเข้าไปในระบบภูมิคุ้มกันของมนุษย์ระหว่างการทำสปา”

“เมือกนี่ไม่มีอันตรายและมีผลอย่างมากต่อการฟื้นตัวของระบบภูมิคุ้มกัน  มันสามารถเสริมสร้างเซลล์ภูมิคุ้มกันในช่วงเวลาสั้น ๆ และช่วยให้เซลล์ภูมิคุ้มกันกระตุ้นกลไกภูมิคุ้มกันเพื่อมากำจัดไวรัสได้น่ะครับ”

ฉินหลินได้ยินก็เข้าใจเลย  นั่นหมายความว่าปลาภูมิคุ้มกันสามารถพ่นของเหลวที่มีประโยชน์ต่อเซลล์ภูมิคุ้มกันอย่างมากคล้าย ๆ กับยากระตุ้นเซลล์ภูมิคุ้มกันออกมาได้

เดิมทีเซลล์ภูมิคุ้มกันไม่สามารถต้านทานไวรัสบางชนิดได้  แต่หลังจากได้รับสารกระตุ้นแล้วความแข็งแกร่งของพวกมันก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมากจนสามารถกำจัดไวรัสได้

แม้ว่าคำอธิบายนี้จะหยาบ  แต่ก็เป็นหลักการหลัก ๆ

“ก็คือเมือกพิเศษนี่เป็นเหตุผลพื้นฐานที่สุด” ฉินหลินอยากรู้อยากเห็นและถามต่อ “แล้วเมือกพิเศษนี่มันอะไรยังไงต่ออีก”

ศาสตราจารย์หลินส่ายหน้าและบอกว่า “เรายังพบว่ามีอวัยวะพิเศษในร่างกายของปลาภูมิคุ้มกันเป็นตัวผลิตเมือกนี่โดยเฉพาะ”

“เมือกนี่พบได้ในร่างกายของปลาภูมิคุ้มกัน  และเวลามันปล่อยเมือกนั่นออกมาก็จะรู้สึกฟินมากครับ”

“ในสถานการณ์ปกติปลาภูมิคุ้มกันจะไม่สามารถฉีดเมือกนี่ออกมาได้  พวกมันต้องเจาะเข้าผิวหนังก่อน  และด้วยความช่วยเหลือของอวัยวะพิเศษในปากประกอบกับแรงดันจากแรงเสียดทานภายฉีดเมือกออกมา  และที่สำคัญที่สุดคือพวกมันดูเหมือนจะถูกไวรัสในระบบภูมิคุ้มกันของมนุษย์ดึงดูด  ซึ่งถ้าพวกมันอยู่เฉย ๆ ล่ะก็จะไม่ทำอะไรเลย”

“นี่เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของแท้  ราวกับเป็นปาฏิหาริย์ที่ผู้สร้างได้สร้างขึ้น  ช่วยให้ปลากับมนุษย์เราเข้าถึงความสัมพันธ์แบบมีผลประโยชน์ร่วมกัน”

ฉินหลินพยักหน้าและถามต่ออีก “แล้วเมือกพิเศษนี่จะมีผลเสียต่อปลาภูมิคุ้มกันนี่มั้ย”

ศาสตราจารย์หลินพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉินหลินต้องทำสีหน้าแปลก ๆ “เอ่อ...  ประธานครับ  เอาอย่างนี้  ลองคิดเล่น ๆ ว่าเวลาผู้ชายเราทำเรื่องนั้นมันจะฟินมั้ย  แล้วมันเป็นอันตรายต่อร่างกายมั้ย”

“? ? ?” ฉินหลินถึงกับอึ้ง

เชี่ยไรวะน่ะ ?

ทำไมคำอธิบายนี้มันฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ วะ ?

แต่ไม่ว่ามันจะฟังแล้ว...  สักเพียงใดก็ตาม  แต่เอาตามคำอธิบายของศาสตราจารย์หลินแล้วคือปลาระบบภูมิคุ้มกันก็น่าจะมีผลกับเชื้อ HIV แล้วล่ะ

ดังนั้นไม่นานหลังจากนั้น  ด้วยคลิปวิดีโอของช่องสถานที่ท่องเที่ยวชิงหลินออฟฟิเชียลก็ได้สร้างความฮือฮาทั่วทั้งประเทศรวมไปถึงทั่วทั้งโลกด้วย