บทที่ 595: วันนี้โชคดี ! โชคดีเหลือเชื่อ !

หลังจากอ่านข้อมูลรายละเอียดของสูตรลับไก่ขอทานเสร็จแล้วฉินหลินก็ตัดสินใจกดใช้และเรียนรู้มันทันที

แล้วจู่ ๆ ม้วนตำราลับก็กลายเป็นละอองแสงทะลุเข้าไปในร่างกายเขา

ตามมาด้วยเหมือนอย่างเคย  ในหัวก็ได้รับข้อมูลทั้งหมดในสูตรลับไก่ขอทาน  รวมถึงกรรมวิธีและวัตถุดิบลับพิเศษที่ต้องใช้ด้วย

ในทำนองเดียวกัน  ความทรงจำร่างกายที่ระบบมอบให้ก็ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ทำไก่ขอทานสูตรลับนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ส่วนด้านวัตถุดิบสูตรพิเศษนั้นก็เป็นสิ่งที่ฉินหลินคุ้นเคยอย่างมาก

นี่มันวัตถุดิบแบบเดียวกับที่ใช้ในสูตรเนื้อวัวเลยไม่ใช่เหรอ...

เพราะวัตถุดิบเหล่านี้บวกกับพลังของระบบนี่เองที่ทำให้เมนูเนื้อวัวเรืองแสงได้

แล้วตอนนี้สูตรไก่ขอทานนี้ก็ยังใช้วัตถุดิบดังกล่าวซึ่งแทบจะเหมือนกันทุกประการ  เพียงแต่ว่ามันต้องใช้ส่วนผสมในสูตรน้อยกว่าที่ใช้ในสูตรเมนูเนื้อวัวเล็กน้อย

หลังจากเรียนรู้สูตรลับของไก่ขอทานนี้แล้ว  ฉินหลินก็รีบไปที่โกดังเก็บของและเห็นว่ามีไก่วัตถุดิบพิเศษเลเวล 3 ที่เขาได้วางเอาไว้ก่อนหน้านี้

ไก่ตัวนี้ไม่เล็กเลย  จะพูดว่าใหญ่มากก็ไม่ผิด  ขนาดใหญ่กว่าไก่ธรรมดาทั่วไปประมาณเท่าตัว

[ไก่วัตถุดิบพิเศษ: เลเวล 3]

[เป็นไก่บ้านชนิดหนึ่งที่เพาะพันธุ์ขึ้นเพื่อการบริโภคโดยเฉพาะ  สามารถนำมาทำอาหารเมนูไก่แสนอร่อยได้  รสสัมผัส +3, อร่อย +3, กลิ่นหอม +3, ความอยากอาหาร +3, คุณค่าทางโภชนาการ +2, โปรตีน +2 !]

เมื่อฉินหลินอ่านข้อมูลของวัตถุดิบพิเศษซึ่งก็คือไก่ตัวนี้แล้ว  เขาก็เข้าใจแล้วว่ามันคือไก่บ้านที่เพาะพันธุ์ขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อใช้ทำอาหารเมนูไก่โดยเฉพาะ

รสสัมผัส +3 อร่อย +3 กลิ่นหอม +3 ด้วยโบนัสคุณสมบัติ 3 อย่างนี้ให้คนครับคนไหนมาทำก็อร่อย  ขอแค่ฝีมือการทำอาหารไม่ห่วยแตกถึงขนาดทำออกมาก็กลายเป็นวัตถุลึกลับก็พอ  แล้วทุกคนก็จะสามารถใช้มันในการแสดงความแข็งแกร่งในฐานะเทพเจ้าแห่งการทำอาหารได้

นอกจากนี้ยังมีโบนัสคุณสมบัติความอยากอาหาร +3 ที่จะเร่งให้น้ำลายแตก  ต่อให้เป็นผู้ป่วยโรคเบื่ออาหารก็ยังกลายเป็นคนตะกละได้

ยังไม่รวมโบนัสคุณสมบัติคุณค่าทางโภชนาการ +2 กับโปรตีน +2 อีก

ถ้าไม่ใช่เพื่อคุณค่าทางโภชนาการแล้วทำไมคนเราถึงกินไก่กันเล่า

แม้ว่าโบนัสคุณสมบัติทั้งสองนี้จะมีแค่ +2 เท่านั้นก็ตาม  แต่มันก็สุดยอดจริง ๆ ว่ามั้ย

หลักใหญ่ใจความคือนักชิมได้มอบสูตรลับในการทำไก่ขอทานให้แก่เขาด้วย  ซึ่งมีโบนัสคุณสมบัติอร่อย +1, รสสัมผัส +1 และกลิ่นหอม +1 เพิ่มเติมอีกด้วย

นี่ก็แปลว่าเขาสามารถทำอาหารเลิศรสเลเวล 4 ได้อีกครั้งใช่หรือไม่

ฉินหลินรีบหยิบไก่เลเวล 3 ขึ้นมาทันที  ออกจากเกมมาโผล่ในบ้านต้นไม้

เขาเปิดประตูที่ล็อกไว้  และเมื่อเห็นว่าพี่หลี่ยังไม่กลับมาจึงค่อยโล่งใจและแขวนไก่เลเวล 3 ไว้ข้าง ๆ

หลังจากนั้นไม่นานหลี่ไข่ก็กลับมา  โดยมีผู้ดูแลชุมชนต้นไม้เรือนกระจกตามมาด้วย  ด้านหลังเธอมีพนักงานหลายคนเดินถืออุปกรณ์ทำอาหารต่าง ๆ ตามมา

ชุมชนต้นไม้เรือนกระจกไม่มีบริการบาร์บีคิวทำตนเองหรืออะไรอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน  ส่วนของที่พนักงานถือมานี้เป็นเครื่องอุปโภคที่นำมาจากครัวของชุมชนต้นไม้เรือนกระจก

ถ้าเถ้าแก่อยากใช้ก็จะรีบเอามาให้ใช้ทันที  และที่สำคัญคือคนในครัวก็จะสบายใจ  เพราะทุกคนรู้ดีว่าเถ้าแก่เป็นเทพแห่งการทำอาหาร

“น้องฉิน ! เครื่องครัวพร้อมแล้ว !” หลี่ไข่เดินเข้ามาพูดขอความดีความชอบ

ฉินหลินดูเครื่องครัวด้วยสีหน้าไร้เรี่ยวแรง  เพราะเขาไม่รู้มาก่อนว่าไอ้เจ้านักชิมมันจะให้สูตรลับทำไก่ขอทาน

ในการทำไก่ขอทานนั้นเครื่องครัวพวกนี้ส่วนใหญ่แล้วไม่จำเป็นเลย

หลังจากที่ผู้ดูแลชุมชนต้นไม้เรือนกระจกให้คนเอาของที่ไม่จำเป็นไปเก็บแล้วเธอก็ถามฉินหลินด้วยความเคารพ “มีอะไรเพิ่มเติมมั้ยคะเถ้าแก่”

ฉินหลินส่ายหน้า “กลับไปทำงานเถอะ  ถ้ามีอะไรเดี๋ยวจะโทรเรียกเอง”

“ค่ะ” ผู้ดูแลชุมชนต้นไม้เรือนกระจกพยักหน้าพาคนที่เหลือออกไป

เพียงแต่เธอไม่ได้ไปไหนไกล  แต่เธอกับเพื่อน ๆ รอสแตนด์บายอยู่ข้างนอกแทน

เพราะถึงยังไงเถ้าแก่ก็ยังอยู่ในนั้น  หากมีคำสั่งอะไรเธอจะได้ไปรับคำสั่งได้ในทันที

หลี่ไข่เห็นไก่ที่แขวนอยู่ข้าง ๆ ก็รีบถามเลย “วันนี้กินไก่กันเหรอ  แต่ไก่นี่ตัวใหญ่น่าดูเลยนะ”

ฉินหลินพยักหน้าและหยิบมือถือออกมาโทรหาจ้าวโม่ชิง

ก็นี่เป็นถึงเมนูเลิศรสเลเวล 4 เลยนี่นา  แล้วจะให้ละเลยแม่ละเลยเมียที่รออยู่บ้านได้ไง

เขาโทรศัพท์ไปบอกจ้าวโม่ชิงให้พาแม่มา  แล้วก็บอกให้พาหมอถังเมียของพี่หลี่มากินด้วยกันด้วย

แค่คิดว่าเป็นอาหารว่างตอนเที่ยงคืนก็พอแล้ว

และเขายังอาศัยโอกาสนี้ให้ให้จ้าวโม่ชิงเอาวัตถุดิบพิเศษบางอย่างมาให้ด้วยเลย

เมื่อก่อนตอนที่ทำเมนูเนื้อวัว  เขาได้ซื้อวัตถุดิบมาเยอะมากและตอนนี้ก็ยังเก็บไว้ในครัวของร้านอาหารคฤหาสน์อยู่เลย  ก็แค่ไปเอาทั้งหมดมาให้ที่ยอดเขา

เมื่อถึงเวลานั้นเขาก็แค่คัดแยกเอาวัตถุดิบไม่กี่อย่างที่ไม่จำเป็นสำหรับทำไก่ขอทานออกไปก็พอ

อีกอย่างคือต้องนำวัตถุดิบอาหารอย่างอื่นขึ้นมาด้วย  แค่เมนูเดียวแน่นอนว่าไม่พอ  มันต้องมีอย่างอื่นคู่ด้วยสิถึงจะอิ่ม

ไม่นานหลังจากนั้นจ้าวโม่ชิงก็เดินอุ้มฉินเฟิงน้อยเข้ามา

ข้าง ๆ เธอคือถังซิ่วหว่านที่เดินอุ้มลูกมาคู่กัน

ตามหลังมาด้วยหลินเฟินที่กำลังสนทนาอย่างมีความสุขอยู่กับหญิงชราอีกคน  เธอเป็นแม่ของถังซิ่วหว่านซึ่งเธอกำลังเดินจูงมือเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งไว้

ที่หลี่ไข่วิจัยวัตถุดิบหลักของยารักษาโรค SMA ในตอนแรกก็เพื่อเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้โดยเฉพาะ

แต่หลี่ไข่ก็ไม่ได้ขาดทุน  มันเหมือนเป็นการซื้อหนึ่งแถมหนึ่งด้วยซ้ำ

ตามหลังมาด้วยพนักงานอีก 3 คนที่เดินถือของพะรุงพะรังซึ่งล้วนเป็นวัตถุดิบที่ฉินหลินต้องการ

เมื่อมาถึงที่นี่แล้วแม่เฒ่าทั้งสองก็พาเด็ก ๆ เข้าไปข้างใน

จ้าวโม่ชิงเดินมาถามฉินหลินด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เธอทำไมจู่ ๆ ถึงอยากทำอาหารกินที่นี่ล่ะ ?”

ฉินหลินหาข้ออ้างไปว่า “ก็ชุมชนต้นไม้เรือนกระจกพึ่งเปิด  และสภาพแวดล้อมที่นี่ก็ดีมาก  ด้วยสภาพอากาศในตอนนี้มันจะทำการได้กินของว่างตอนเที่ยงคืนที่นี่ก็เป็นความสุขที่หาได้ยากน่ะ  นอกจากนี้ วันนี้พี่หลี่ก็ว่างพอดีด้วยก็เลยถือโอกาสรวมตัวกันซะเลย”

จ้าวโม่ชิงพยักหน้าโดยไม่ได้สงสัยอะไรต่อ

บรรยากาศของพื้นที่กันไว้แห่งนี้ดีมากจริง ๆ อย่างที่ว่า  และเห็นด้วยว่าเป็นการดีที่จะได้กินของว่างยามดึกที่นี่  ส่วนที่ฉินหลินพูดเรื่องการที่ทั้งสองครอบครัวมารวมตัวกันก็ยิ่งฟังดูสมเหตุสมผล

หลังจากที่ฉินหลินรับของมาแล้วเขาก็ได้เลือกวัตถุดิบบางอย่างที่ไม่จำเป็นในการทำไก่ขอทานออก

ด้วยวัตถุดิบและส่วนผสมตามสูตรนี้  โบนัสคุณสมบัติของสูตรลับไก่ขอทานจะสามารถนำมาใช้ได้และเปล่งแสงออกมา

แน่นอนว่าหากมีเพียงวัตถุดิบตามสูตรแต่ไม่มีสกิลการทำอาหารสูตรลับของไก่ขอทานที่ระบบให้มา ผลลัพธ์ก็จะไม่เกิด

หลังจากที่ฉินหลินจัดแบ่งวัตถุดิบอื่น ๆ เสร็จแล้วเขาก็เริ่มเตรียมซอสที่จะใช้ทาลงบนไก่ทั้งตัว

ส่วนตัวซอสก็ต้องทำไปตามลำดับขั้นตอนเช่นกัน  และสัดส่วนวัตถุดิบที่ใส่ก็ต่างกันออกไป  โดยต้องเตรียมตามสัดส่วนในสูตรลับเฉพาะแบบเป๊ะ ๆ ด้วย

โชคดีที่ข้อมูลที่เกี่ยวกับสูตรลับของระบบถูกประทับอยู่ในใจเขาอย่างเหนียวแน่น

ความจำร่างกายยังทำให้เขามีทักษะในการผสมวัตถุดิบต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี

หลังจากเตรียมซอสเสร็จแล้วเขาก็หยิบไก่พิเศษซึ่งแขวนอยู่ใกล้ ๆ ลงมาแล้วเริ่มบั้งให้เป็นขีดเล็ก ๆ เพื่อให้เนื้อไก่สามารถดูดซับซอสได้ดียิ่งขึ้น

เมนูไก่ขอทานนั้นมีมานานแล้ว  มันได้แพร่หลายตั้งแต่ในประเทศไปจนถึงต่างประเทศ  ซึ่งส่งผลให้เกิดวิธีทำที่แตกต่างกันไปตามแต่ละที่

อย่างไรก็ตาม  ทุกวิธีจะต้องมี 2 ขั้นตอนที่คล้ายคลึงกัน  หนึ่ง – ทาส่วนผสมต่าง ๆ ที่ทำเสร็จแล้วลงบนตัวไก่  สอง – ห่อด้วยใบบัวและพอกด้วยโคลน  เสร็จก็เอาไปอบไฟอ่อน

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือพวกวัตถุดิบเสริม

เมื่ออบไก่เสร็จแล้วก็กะเทาะเอาดินกับแกะใบบัวออก  จากนั้นก็จะเผยให้เห็นไก่อบแสนอร่อยที่อยู่ภายใน

ฉินหลินลงมือทาซอสลงบนไก่ทั้งตัวอย่างรวดเร็ว  ซึ่งแม้แต่ขั้นตอนนี้ก็ยังต้องใช้ความเอาใจใส่เป็นอย่างมาก  ความหนาของซอสที่ทาลงไปต้องควบคุมแบบอย่างเป๊ะ

ไม่งั้นมันจะส่งผลต่อรสชาติและกลิ่นหอมของไก่ขอทานอย่างมาก

ในขณะเดียวกันเขาก็สั่งหลี่ไข่ไปด้วย “อย่าอยู่เฉย ๆ สิพี่หลี่  ไปขุดดินมาทำเป็นโคลนหน่อยเร็ว  เด๋วต้องใช้  แล้วตอนนี้เราไม่มีใบบัวเพราะงั้นต้องใช้กระดาษฟู้ดเกรดห่อแทน”

หลี่ไข่นั้นตั้งตารออาหารที่ฉินหลินทำอยู่ตลอด  เมื่อได้ยินที่ฉินหลินสั่งเขาก็ไม่มัวมานั่งสงสัย  รีบไปหยิบจอบมาเลยทันทีแล้วเดินออกจากพื้นที่กันไว้ไปหาขุดดินในภูเขา

เขาขุดดินใส่ถุงเล็ก ๆ กลับไปมาที่บ้านต้นไม้  แล้วไปหาน้ำมาเทผสมให้เป็นโคลน

“อิ ๆ ๆ แอ๊ !” เมื่อฉินเฟิงน้อยเห็นหลี่ไข่กำลังเล่นโคลนก็หัวเราะดีใจและยื่นมือจะไปหาหลี่ไข่  เหมือนจะบอกว่าขอเล่นด้วยคน

ไม่ว่าเจ้าตัวน้อยนี่จะมีพัฒนาการเร็วมากแค่ไหน  แต่ก็ยังหนีวัยอยากเล่นโคลนไม่พ้นอยู่ดีสินะ

แน่นอนแหละว่าหลินเฟินไม่ปล่อยให้เจ้าตัวน้อยสมหวัง  เธอกอดมันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เมื่อผ่านไประยะหนึ่ง

ฉินหลินได้จัดการเคลือบซอสบนไก่วัตถุดิบพิเศษทั้งตัวเรียบร้อยแล้ว  จากนั้นก็เอากระดาษฟู้ดเกรดมาห่อแทนใบบัว  มันด้วยเชือก

หลี่ไข่รีบเอาโคลนขึ้นมาพร้อมเสนอตัว “เด๋วฉันช่วยพอกโคลนให้เองนายจะได้ไม่ต้องมือเปื้อน  แค่พอกโคลนเนี่ยคงไม่ต้องใช้เทคนิคอะไรใช่มั้ย”

“ใช้สิ ! แถมใช้เยอะด้วย !” ฉินหลินยิ้มตอบ

“เอ่อ  แค่นี้ก็ยังต้องมีเทคนิคอีกเหรอ” หลี่ไข่เจอแบบนี้ก็เขินเลยจึงรีบถอยไปอย่างชาญฉลาด

ฉินหลินหยิบโคลนขึ้นมาแล้วเริ่มลงมือ

เขาไม่ได้ล้อเล่น  เพราะสูตรลับทำไก่ขอทานที่ระบบให้มามันเป็นแบบนั้นเลย  ทาซอสก็มีเทคนิค  พอกโคลนเองก็มี  มันต้องดูความหนาของโคลนให้เป๊ะด้วยเช่นกัน

ถ้าหนาเกินความร้อนก็เข้าถึงไก่ได้น้อย  ถ้าบางเกินความร้อนก็เข้าถึงไก่ได้มากเกินน  ไม่ว่าจะเอียงไปทางไหนก็ส่งผลกระทบไม่ดีทั้งสิ้น

ขนาดไก่ขอทานธรรมดาก็ยังทำลวก ๆ ไม่ได้เลย  ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงไก่ขอทานที่มีเลเวล 4

หลังจากที่ทุกอย่างพร้อมแล้วฉินหลินก็เริ่มก่อไฟและวางไก่ขอทานที่เตรียมไว้ลงไป

แม้แต่ในขั้นตอนนี้ก็ยังต้องมีการคุมไฟให้เป๊ะอีก  ทว่ามันมีเตาปิกนิกที่สามารถควบคุมไฟได้อยู่  ทำให้ช่วยทุ่นแรงในขั้นตอนนี้ลงได้เยอะ

เสร็จเขาก็ไปจัดการกับวัตถุดิบอื่น ๆ ต่อ

วัตถุดิบเหล่านี้ล้วนเป็นวัตถุดิบเลเวล 2 ซึ่งหากไม่มีสกิลการทำอาหารที่เกี่ยวข้องเขาก็สามารถทำได้แค่ระดับอร่อย +2 กับรสสัมผัส +2 เท่านั้น

แต่ก็โชคดีที่สิ่งเหล่านี้จะเอาไว้แค่กินแกล้มกับไก่ขอทาน

หลังจากที่ฉินหลินปรุงวัตถุดิบทั้งหมดจนเป็นอาหารแสนอร่อยแล้วเขาก็เอาไปวางไว้บนโต๊ะข้าง ๆ

เมื่อหลี่ไข่เห็นแล้วก็รีบเดินอมยิ้มเข้ามาหา “มา ๆ น้องฉินเด๋วช่วยชิมให้  ขาดเหลือไรเด๋วบอก”

ฉินหลินส่ายหน้า  ถ้าอยากกินก็แค่พูดออกมา  ไม่เห็นจะต้องทำเป็นมาช่วยเลยแท้ ๆ

จากนั้นเขาก็หันกลับมาสนใจไก่ขอทานต่อ

แล้วจู่ ๆ เขาก็ต้องประหลาดใจ  เพราะที่จอเกมมีความผิดปกติเกิดขึ้นอีกครั้ง

เพราะที่ทางเข้าฟาร์มมีร่างคนอีกร่างมาปรากฏตัวขึ้น  ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากนายกเทศมนตรีโธมัสเจ้าเก่า

ไอ้นี่มาพร้อมเควสต์อีกแล้วใช่มั้ย

ฉินหลินอดแสดงสีหน้าเซอร์ไพรส์ไม่ได้

เพราะนี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีการกระตุ้นเควสต์ทีเดียวสองเควสต์ภายในวันเดียวกัน

หรือวันนี้ตนจะเป็นราชาแห่งโชค  โชคของตนมันดีเหลือเชื่อขนาดนี้เลยจริงเหรอ ?