บทที่ 585: นี่มันหมวกนิรภัยกับชุดป้องกันใช่มั้ย ?

รัฐมนตรีหลู่ตกใจมาก  เขาแช่อยู่ใต้น้ำต่อไปอีกพักหนึ่ง  จนในที่สุดก็ทนไม่ไหวต้องรีบกระโจนขึ้นมาจากน้ำ

หลังจากปีนขึ้นจากสระว่ายน้ำแล้วเขาก็รอแทบไม่ไหวรีบถอดฟองออกจากหัวแล้วถามฉินหลิน “เถ้าแก่ฉิน  ฟองนี่เหมือนจะสามารถจ่ายออกซิเจนได้อย่างต่อเนื่องใช่มั้ยครับ !”

ฉินหลินอธิบายด้วยรอยยิ้ม “มหัศจรรย์ดีมั้ยล่ะครับ  นี่เป็นผลงานของผลึกที่เกิดขึ้นมาในฟอง  ผลึกนั่นจะดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากลมหายใจออกของเราแล้วทำปฏิกิริยาผลิตออกซิเจนให้”

“ที่สำคัญที่สุดคือผมได้ทดสอบดูแล้วพบว่ามันยังช่วยกรองก๊าซที่เป็นอันตรายได้ด้วย  ไอ้นี่แหละที่เจ๋งที่สุด”

“กรองก๊าซที่เป็นอันตรายได้ด้วยงั้นเหรอ...” รัฐมนตรีหลู่พึมพำ  แล้วก็ตาลุกวาว  นอกจากจะให้ออกซิเจนได้อย่างต่อเนื่องแล้วมันยังกรองก๊าซที่เป็นอันตรายได้อีก

จากนั้นเขาก็รีบถามต่อ “แล้วฟองนี่จ่ายออกซิเจนได้นานแค่ไหนเหรอครับ”

ฉินหลินอธิบาย “ผมเอาผลึกไปวิเคราะห์ดูแล้ว  คนคนหนึ่งจะใช้งานฟองนี่ได้หนึ่งวัน”

“หนะ...  หนึ่งวัน !” รัฐมนตรีหลู่ตกใจ

นี่ออกจะเวอร์ไปซักหน่อย

ยกตัวอย่างเช่น

เจ้าหน้าที่นักดับเพลิง

หลายครั้งที่ต้องพกถังออกซิเจนไปด้วยเวลาไปดับเพลิงในเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่  หากต้องผจญเพลิงอยู่เป็นเวลานานแล้วล่ะก็  ปริมาณออกซิเจนในถังออกซิเจนแม้จะประคองทรงอยู่ได้ถึง 10 ชั่วโมงก็ตามก็ยังคงไม่พออยู่ดีและจำเป็นต้องเปลี่ยนถังใหม่

อีกทั้งถังดับเพลิงที่นักดับเพลิงใช้ก็ยังหนักอีกด้วย  น้ำหนักหลายสิบกิโลกรัมกันเลยทีเดียว

เวลาไปทำงานแบบนั้นการแบกน้ำหนักดังกล่าวไปด้วยถือเป็นภาระที่หนักมาก

แต่ถ้าหากมีฟองอากาศนี่อยู่ล่ะก็  มันจะเท่ากับว่ามีเครื่องจ่ายออกซิเจนอย่างต่อเนื่อง 1 วันเต็ม ๆ โดยกำจัดภาระเป็นสิบ ๆ กิโลออกจากตัวไปได้พร้อมกันนั่นเอง !

ที่สำคัญกว่านั้นคือฟองนี้ยังสามารถกรองสารอันตรายซึ่งเป็นอาวุธที่ดีเยี่ยมในการผจญเพลิง

เมื่อเทียบกับต้นไม้เปลี่ยนสีแล้ว  หญ้าฟองนี้กลับให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าในระดับหนึ่ง

เราสามารถส่งเสริมเจ้าสิ่งนี้ในสเกลใหญ่เพื่อให้ทุกคนสามารถใช้ได้

เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน  แค่ทุกครอบครัวมีหญ้าฟองนี่สำรองไว้ครอบครัวละสองสามต้น  เวลาเกิดอุบัติเหตุเพลิงไหม้ขึ้นมาก็สามารถเด็ดเอามาใช้ได้ทันที

รวมถึงหลาย ๆ บ้านที่มีเด็กน้อยที่ชอบเล่นน้ำ  การให้เด็กน้อยใส่เจ้าสิ่งนี้ไว้ก็ช่วยหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมได้อีก

ยิ่งเป็นสถานที่ขนาดใหญ่หลาย ๆ แห่ง  สถานที่เหล่านั้นควรมีมาตรการป้องกันอัคคีภัยด้วยการปลูกหญ้าฟองสำรองเอาไว้

อีกอย่างคือกรมโรคติดต่อและเวชศาสตร์ระบบทางเดินหายใจ  เจ้าสิ่งนี้สามารถทดแทนเครื่องมือราคาแพงแบบเดิม ๆ ที่ใช้อยู่ได้อย่างแน่นอน

เรียกได้ว่าสามารถเอาไปใช้ได้ในทุก ๆ ด้านของสังคมเลย

ในที่สุดรัฐมนตรีหลู่ก็ถามว่า “แล้วเรื่องความแข็งแรงล่ะครับเป็นยังไง”

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ  มันแข็งแรงสุด ๆ ไปเลยล่ะ” ฉินหลินยิ้มตอบ  แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทดลองในแง่นี้ก็ตาม  แต่เขารู้ว่ามันมีโบนัสคุณสมบัติทนทาน +2 ซึ่งไม่จำเป็นต้องทดสอบเลย

หลังจากทราบความสามารถของฟองอากาศนี้แล้วรัฐมนตรีหลู่ก็อดพูดกับฉินหลินไม่ได้ “เถ้าแก่ฉิน  พืชอวกาศที่คุณปลูกเองก็มหัศจรรย์มากเหมือนกันนะครับ”

รัฐมนตรีหลู่ออกไปหยิบมือถือด้วยความตื่นเต้นและกดเบอร์ของท่านผู้นำ  เขาอยากรีบรายงานข่าวดีนี้โดยเร็วที่สุด

ทันทีที่รับสายเสียงปลายสายก็ดังขึ้นมา “เสี่ยวหลู่  หยางหยวนชื่อได้ทดสอบวัสดุเปลี่ยนสีอีกครั้งแล้วนะ  ข้อสรุปคือถ้าหากมีวัสดุเพียงพอก็สามารถปรับแต่งความสามารถในการเปลี่ยนสีให้ดีขึ้นได้อีก”

“เพื่อเป็นการรักษาความลับเธอควรจะรีบเอาต้นไม้เปลี่ยนสีกลับมาโดยเร็วที่สุด  เราต้องปกป้องมันอย่างใกล้ชิด”

“ท่านครับ  อีกไม่นานผมจะเอาต้นไม้เปลี่ยนสีกลับไปเองครับ”

รัฐมนตรีหลู่ตอบแล้วรายงาน “แล้วก็ยังมีอีกอย่างที่ผมอยากจะรายงานด้วย  พืชอวกาศอีกสามต้นที่เถ้าแก่ฉินปลูกตอนนี้เรารู้ถึงความพิเศษของพวกมันแล้วครับ  เราได้ยืนยันความสามารถของมันแล้วว่ามันเองก็มหัศจรรย์มากเหมือนกัน”

“ความสามารถอะไร” ผู้นำสนใจจึงถามทันที

มีเมล็ดพันธุ์จากอวกาศอยู่ 2 ชนิด  ชนิดแรกเป็นต้นไม้เปลี่ยนสีซึ่งสร้างสิ่งมหัศจรรย์ขึ้นได้  ดังนั้นจึงยากนักที่จะไม่คาดหวังกับอีกชนิดหนึ่ง

รัฐมนตรีหลู่รายงาน “ท่านต้องไม่เชื่อแน่ ๆ เพราะต้นไม้ชนิดนี้มันมีฟองอากาศงอกขึ้นมาได้  แล้วฟองอากาศนั้นสามารถจ่ายออกซิเจนให้เราได้หนึ่งวันเต็ม ๆ และยังสามารถกรองสารที่เป็นอันตรายได้ด้วยครับ”

“ผมลองกับตัวเองมาแล้วครับ  ผมสวมฟองอากาศนั่นแล้วลงไปดำอยู่ในน้ำนานมาก  แต่กลับยังหายใจได้คล่องอย่างกับอยู่บนบกเลย”

“อะไรนะ ? ฟองอากาศ ?” เห็นได้ชัดว่าผู้นำสับสนกับสิ่งที่รัฐมนตรีหลู่รายงาน

แค่ฟังคำอธิบายทางโทรศัพท์ก็ยากที่จะจินตนาการได้ว่ามันคืออะไร

รัฐมนตรีหลู่ก็เข้าใจดีดังนั้นจึงตอบไปว่า “เดี๋ยวผมเอากลับไปให้ดูเดี๋ยวนี้แหละครับ  แล้วจะรู้เองว่ามันอะไรยังไง”

หลังจากวางสายแล้วรัฐมนตรีหลู่ก็หันมาพูดกับฉินหลิน “เถ้าแก่ฉิน  ท่านผู้นำสั่งให้ผมเอาต้นไม้เปลี่ยนสีกลับเมืองหลวงเพื่อจะได้คุ้มครองมันได้  แล้วผมก็กะจะเอาฟองอากาศทั้งหมดกลับไปด้วยครับ”

“ส่วนหญ้าฟองกับเมล็ดพันธุ์ของมันก็เอาไว้ที่คฤหาสน์ชิงหลินนี่แหละครับ  เดี๋ยวผมจะส่งคำร้องกับทางเบื้องบนให้เพื่อจะแบ่งปันเทคโนโลยีนี้กับห้องทดลองชิงหลิน”

นี่ถือได้ว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณ

ถ้าไม่ใช่เพราะสองคนนี้จากห้องทดลองชิงหลินล่ะก็  พืชอวกาศอันมหัศจรรย์ทั้งสองชนิดนี้ก็คงไม่ได้เกิด

และเนื่องจากหญ้าฟองนี้สามารถส่งเสริมการปลูกในวงกว้างได้  ดังนั้นจึงสามารถแบ่งปันเทคโนโลยีนี้กับห้องทดลองชิงหลินได้  และถือว่าเรื่องนี้เป็นรางวัลตอบแทนที่ตนมาขอความช่วยเหลือ

แน่นอนว่าฉินหลินไม่ได้คัดค้านอะไร

พูดตรง ๆ คือเขาที่มีเกมอยู่  การจะมีอะไรเพิ่มขึ้นหรือน้อยลงนั้นไม่ได้มีความแตกต่าง

ตอนนี้เงินเขาก็มีเกินพอแล้ว  ดังนั้นต่อให้มีเยอะขึ้นแค่ไหนมันก็เป็นแค่ตัวเลขเท่านั้น

เขาจึงไม่ได้สนใจทรัพย์สิน 10% ที่คนเหล่านั้นบริจาคซึ่งเป็นเงินจำนวนมากเพื่อทดลองใช้ชารักษามะเร็ง  และได้บริจาคมันให้กับการจัดตั้งกองทุนสงคราม

หลังจากที่รัฐมนตรีหลู่พูดคุยกับฉินหลินเสร็จแล้วก็ช่วยกันเด็ดฟองอากาศจากทั้งสามต้น

อีกทั้งยังสั่งให้หม่าหงช่วยจัดการเรื่องเตรียมคนมารับกลับพร้อมกับขอให้ทางห้องทดลองชิงหลินช่วยจัดรถคุ้มกันให้ด้วย

ในไม่ช้ารัฐมนตรีหลู่ก็กลับเมืองหลวงไปพร้อมกับของ

เขาส่งต้นไม้เปลี่ยนสีไปให้ทีมของหยางหยวนชื่อทันที

ในเวลาเดียวกันเขาก็ไปพบกับผู้นำพร้อมฟองอากาศ

“ท่านครับ  นี่ครับฟองอากาศที่ได้จากพืชอวกาศ” ทันทีที่พบกับผู้นำรัฐมนตรีหลู่ก็เริ่มรายงานและมอบฟองอากาศนั้นให้ดู

เมื่อผู้นำเห็นฟองอากาศแล้วก็ตกใจมากพลางปะติดปะต่อเข้ากับรายงานของรัฐมนตรีหลู่

ต้องรู้ก่อนว่าหากต้องการใช้อุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์สร้างเกราะป้องกันด้วยฟังก์ชันดังกล่าวมันจะต้องเสียเงินก้อนโตแน่ ๆ ซึ่งสำหรับคนทั่วไปแล้วแค่คำว่าแพงยังน้อยไปด้วยซ้ำ

เพราะงั้นมันน่าทึ่งขนาดไหนที่ต้นไม้สามารถทำให้เกิดฟองอากาศที่มีฟังก์ชันดังกล่าวได้

ผู้นำคร่ำครวญว่า “เป็นไปไม่ได้เลยที่ต้นไม้จะผลิตอะไรแบบนี้ได้โดยที่ไม่มีการแทรกแทรงจากน้ำมือคน...  เดี๋ยวนะ...  การแทรกแซงจากน้ำมือคน...”

แล้วผู้นำก็ขมวดคิ้วสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดและถามรัฐมนตรีหลู่ “เสี่ยวหลู่  เธอดูฟองนี่แล้วก็นึกถึงต้นไม้เปลี่ยนสีซิ  ถ้าเอาสองอย่างนี่มารวมกันล่ะเธอคิดว่าไง”

เมื่อรัฐมนตรีหลู่ได้ยินก็ตะลึง “หมวกนิรภัยกับชุดป้องกัน !”

“ใช่ !” ผู้นำพยักหน้า

ก็มันจริงมั้ยล่ะ  ด้วยความสามารถของต้นไม้เปลี่ยนสี  ทันทีที่พวกเขาได้มันมาก็คิดที่จะใช้มันกับผ้าเพื่อทำวัสดุเปลี่ยนสีได้แล้ว

แถมผลลัพธ์ที่ได้ยังชัดเจนมากด้วย  การเปลี่ยนสีนั่นแทบจะเป็นการล่องหนไปเลยด้วยซ้ำ

หากใช้ต้นไม้เปลี่ยนสีกับชุดป้องกัน  แล้วฟองอากาศล่ะ ?  เป็นหมวกนิรภัยไม่ใช่รึไง ?

นี่ดูเหมือนจะเป็นชุดวัสดุพิเศษที่สามารถใช้สร้างอะไรบางอย่างได้

หากเป็นเพียงเรื่องบังเอิญก็อาจพูดได้ง่ายว่าเกิดจากความมหัศจรรย์ของธรรมชาติที่รังสรรของสองสิ่งนี้ขึ้นมา

แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องบังเอิญล่ะ  หากมีอะไรหรือใครเข้ามาแทรกแซงและทำมันขึ้นมาเพื่อการใช้งานอะไรบางอย่างล่ะ  แบบนั้นสถานการณ์จะเปลี่ยนเป็นร้ายแรงขึ้นมาทันที

นี่ดูเหมือนจะกำลังบ่งบอกถึงอะไรบางอย่างอยู่

แต่พวกรัฐมนตรีหลู่ไม่รู้เลยว่าเจ้าสองสิ่งนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลยซักนิดเดียว  ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอะไรเลยด้วยซ้ำ  ความจริงเป็นเพียงแค่ฉินหลินแค่เอาอย่างหนึ่งมาแทนอีกอย่างก็เท่านั้นเอง

ฉินหลินคงไม่คิดว่าการเล่นตุกติกกับเมล็ดพันธุ์อีกชนิดของตนนั้นจะส่งผลให้พวกรัฐมนตรีหลู่คาดเดากันไปแบบโกโซบิ๊กเช่นนี้แน่

“ไม่ว่ายังไงก็ตามเราก็ต้องทดสอบผลการใช้งานของฟองนี่กันก่อนล่ะนะ  และส่งมันไปที่หน่วยดับเพลิงปักกิ่งก่อนเลย !” ในที่สุดผู้นำก็สั่งการ

รัฐมนตรีหลู่พยักหน้า

ไม่ว่าการคาดเดาดังกล่าวจะจริงไม่จริงยังไงก็ตาม  แต่ตอนนี้ก็ไม่มีทางพิสูจน์หรือยืนยันอะไรได้

ที่ทำได้ในตอนนี้ก็แค่ทดสอบการใช้งานฟองอากาศนี้ดูก่อนเท่านั้น  และนี่ก็คือสิ่งที่สำคัญที่สุด

............................................................................................

หน่วยดับเพลิงถือเป็นหน่วยงานที่สำคัญที่สุดในมหานครปักกิ่งมาโดยตลอด

ในมหานครเช่นนี้ยามเกิดเพลิงไหม้ขึ้นมาครั้งหนึ่งก็เทียบได้กับหายนะครั้งใหญ่ชัด ๆ

ดังนั้นการป้องกันอัคคีภัยจึงมีความสำคัญมาเป็นอันดับแรก  และอุปกรณ์ของสถานีดับเพลิงแต่ละแห่งก็มีความครบถ้วนที่สุด

ในสถานีดับเพลิงกลาง  แผนกอุปกรณ์ได้รับอุปกรณ์ชุดใหม่  จางเค่อจากแผนกอุปกรณ์ได้เรียกนักดับเพลิงสองสามคนมาทดสอบอุปกรณ์ใหม่ในวันนี้

นักดับเพลิงหยิบอุปกรณ์มาสวมใส่  เอาจริง ๆ มันก็คือชุดป้องกันกับถังออกซิเจนนั่นแหละ

นักดับเพลิงเหล่านี้หยิบถังออกซิเจนขึ้นมา  ชั่งน้ำหนัก  และบ่นอุบอิบ

“แม่งเอ๊ย ~ เมื่อไหร่ไอ้พวกถังออกซิเจนนี่มันจะพัฒนากันซักทีวะ”

“เออ  แม่งดับไฟไปแบกของหนักเป็นร้อยโลไปกูนี่หลังจะหักให้ได้”

“เวร  นี่กูชั่งผิดป๊ะเนี่ย  ทำไมถังออกซิเจนนี่มันหนักกว่าอันก่อนอีกวะ”

“...”

จางเค่อแจกจ่ายอุปกรณ์ให้กับนักดับเพลิงทั้งหลายและพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้หลังจากได้ยินคำร้องเรียนเหล่านี้  แต่ก็ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้  เนื่องจากผู้สั่งซื้ออุปกรณ์เหล่านี้ให้คือทางเบื้องบน

แล้วในตอนนี้เอง

เขาเห็นว่าจู่ ๆ ผู้อำนวยการก็เดินเข้ามาพร้อมกับคนถือกล่องดูจะลึกลับมาก

ทันทีที่ผู้อำนวยการมาถึงก็กวักมือเรียกจางเค่อ “จางเค่อมานี่หน่อยซิ  หาคนมาทดลองใช้ของในกล่องนี่ให้ด้วย”

“นี่อะไรล่ะครับท่าน ?” จางเค่อเดินไปถามอย่างสงสัย

ผู้อำนวยการอธิบายว่า “ไม่รู้เหมือนกัน  เจ้าหน้าที่จากสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติส่งมาให้เราทดลองใช้  พวกเค้าบอกว่ามันเป็นฟองอากาศแล้วก็มีคำแนะนำวิธีใช้อยู่ข้างในแล้ว”

จางเค่อพยักหน้าและเปิดกล่องดู  เผยให้เห็นฟองอากาศแปลก ๆ มากมายอยู่ข้างใน

เมื่อมองแวบแรกก็คิดว่าไอ้นี่น่าจะเอาไว้สวมหัวแหละ

จากเค่อหยิบฟองอากาศขึ้นมาดู  แต่ดูแล้วก็อดงงไม่ได้  เพราะดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ทำจากวัสดุไฮเทค  แต่กลับดูเหมือนต้นไม้หรืออะไรบางอย่างมากกว่า  สาเหตุที่คิดแบบนั้นก็เพราะมันมีกลิ่นของพืชติดอยู่

นี่มันแปลกเกินไปหน่อยมั้ย

จากนั้นจางเค่อก็หยิบคู่มือการใช้งานขึ้นมาอ่าน

เมื่ออ่านเนื้อหาในคู่มือเสร็จจางเค่อก็ตกตะลึงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ไอ้นี่มันเกิดมาจากพืชงั้นเหรอเนี่ย ?

ประเด็นก็คือมันเหลือจะเชื่อจริง ๆ ที่ของที่เกิดมาจากพืชจะสามารถใช้ทำอะไรที่มหัศจรรย์ขนาดนี้ได้

แต่ถ้าเจ้าสิ่งนี้มันมหัศจรรย์ขนาดนั้นจริงล่ะก็แม่งบ้าไปแล้วโลกนี้

เมื่อกี๊นักดับเพลิงพวกนั้นเห็นบ่นว่าถังออกซิเจนมันหนักด้วยหนิ  งั้นนี่ก็เป็นการแก้ปัญหาที่สมบูรณ์แบบเลยน่ะสิ

ยิ่งไปกว่านั้นคือเมื่อนักดับเพลิงไม่ต้องแบกถังออกซิเจน  ประสิทธิภาพในการดับเพลิงก็จะสูงขึ้น  พวกเขาสามารถทำอะไรได้มากขึ้นและยังมีความปลอดภัยมากขึ้นด้วย

ท้ายที่สุดแล้วการแบกถังออกซิเจนไว้ที่หลังแบบนั้นน้ำหนักของมันย่อมส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวมากเกินไป

เมื่อคิดอะไรได้แล้วจางเค่อก็ถือมันไปให้นักดับเพลิง “วางถังออกซิเจนลงแล้วลองใช้ไอ้นี่ดู”

นักดับเพลิงทั้งหลายตอนนี้ก็แบกถังออกซิเจนกันอยู่  แต่ละคนต่างสับสนกับสิ่งที่ได้ยิน  แต่สุดท้ายก็ยอมวางถังออกซิเจนลงตามคำสั่ง  จากนั้นก็เดินไปดูฟองอากาศที่อยู่ในกล่องกันแบบงง ๆ

“อะไรอีกล่ะเนี่ย”

“เหมือนจะเอาไว่ใส่หัว”

“แล้วมันใช้ทำไรได้อะ”

“...”

แต่ละคนต่างก็สงสัย

จางเค่อหยิบมันขึ้นมาและอธิบายว่า “รูตรงนี้เราสามารถถ่างมันออกได้  แล้วก็เอาหัวสวมเข้าไป  เจ้าสิ่งนี้จะใช้แทนถังออกซิเจนได้  เป็นสิ่งใหม่ที่ทางสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติพัฒนาขึ้นมาใหม่”

นักดับเพลิงดีใจมากเมื่อได้ยินว่าเจ้าสิ่งนี้สามารถเอามาใช้แทนที่ถังออกซิเจนได้  เมื่อประกอบกับชื่อเสียงของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติพวกเขาก็กระตือรือร้นอยากที่จะลองใช้

ในไม่ช้าฟองอากาศในกล่องก็ถูกเหล่านักดับเพลิงเอาไปใส่

จางเค่อก็มองดูภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ  รูที่ฟองนั้นรัดแน่นพอดีกับคอของนักดับเพลิงเลย  เพียงแต่ฟองกับชุดป้องกันมันไม่ได้แนบสนิทติดกันเลย

แต่นี่ก็ไม่ใช่ปัญหา  เพราะถ้าหากฟองอากาศนี้มันสามารถทำได้ตามที่ระบุไว้ในคู่มือจริง ๆ ล่ะก็  เดี๋ยวหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะช่วยออกแบบชุดป้องกันใหม่ที่สามารถใช้ร่วมกับฟองนี่ได้ให้เอง

หลังจากที่เหล่านักดับเพลิงใส่ฟองอากาศเสร็จแล้วแต่ละคนก็เริ่มมีสีหน้าทึ่ง ๆ กับอะไรบางอย่าง  เนื่องจากคนเหล่านี้เคยชินกับอุปกรณ์ฝึกอย่างมาก  ดังนั้นจึงสามารถรับรู้ถึงความแตกต่างได้อย่างชัดเจนเป็นธรรมดา

แม้ว่าจะใช้ถังออกซิเจนก็ตามก็ยังไม่เข้ากันกับจังหวะการหายใจตามปกติ  การหายใจออกยังทำให้ก๊าซคาบอนไดออกไซด์เข้าไปปนกันในระดับหนึ่งด้วย

ตอนนี้พอสวมฟองนี่แล้วมันกลับแตกต่าง  เพราะมันไม่มีความรู้สึกดังกล่าวเลย  แถมการหายใจก็ยังราบรื่นคล่องปรื๋อมาก

ยิ่งเวลาผ่านไปพวกเขาก็มั่นใจอย่างยิ่งว่าเจ้าสิ่งนี้สามารถจ่ายออกซิเจนให้ได้

“เป็นไง ?” จางเค่อยังถามด้วยความสงสัย

นักดับเพลิงตอบว่า “สบายกว่าถังออกซิเจนอีกครับ !”

นักดับเพลิงคนอื่น ๆ เองก็พยักหน้าเห็นด้วย

นี่ยิ่งทำให้จางเค่อยิ่งประหลาดใจกว่าเดิม  เขาได้สั่งให้คนไปเปิดสนามฝึกและให้นักดับเพลิงที่สวมฟองอากาศอยู่เข้าไปฝึกปฏิบัติการ

สนามฝึกเป็นสถานที่ที่จำลองเหตุการณ์เพลิงไหม้  มีสิ่งกีดขวาง  มีควันหนาทึบ  และมีหุ่นจำลอง  ซึ่งนักผจญเพลิงจะต้องสวมอุปกรณ์ดับเพลิงทั้งหมดแล้วฝ่าอุปสรรคเข้าไปนำหุ่นจำลองนั่นออกมา

แล้วสนามฝึกก็เริ่มขึ้น  นักดับเพลิงก็รีบเข้าไปในสนามฝึกพร้อมกับเครื่องจับเวลาที่เริ่มทำงาน

จางเค่อกับผู้อำนวยการก็รอดูอยู่ข้างนอก  เมื่อเวลาผ่านไปนักดับเพลิงที่รีบเข้าไปในสนามฝึกซ้อมก็รีบขนหุ่นกลับออกมาทีละตัว ๆ จนการฝึกเสร็จสิ้น

ทันทีที่ออกมาทุกคนก็ต่างก็พากันสรรเสริญ

“ไอ้นี่สุดยอดไปเลย”

“จริง  นี่ใส่ครั้งแรกก็เล่นเอาการฝึกง่ายขนาดนี้แล้ว”

“...”

ผู้อำนวยการก็รีบถามทันที “ผลเป็นไงบ้าง !”

คนจับเวลาก็รีบรายงาน “ใช้เวลาน้อยลงเกือบสองในสามครับ !”

ซึ่งผลลัพธ์นี้ทำให้ทั้งผู้อำนวยการทั้งจางเค่อต้องตกใจ

นี่มันประหยัดเวลาไปได้มากเกินไป  และพวกเขาก็รู้ว่านี่มันหมายความว่าอะไร !