บทที่ 239: น้องฉิน! แตงกวานี่มันกลายพันธุ์!

หลังจากที่หลี่ไข่จากไปแล้วฉินหลินก็ไปที่ห้องทำงานของตนแล้วล็อคประตูเพื่อเข้าสู่โลกในเกม  บรรจุเหล้าสมุนไพรชิงหลินสูตรเสริมหยางสร้างไตใส่ขวดเงิน  แล้วก็เอากระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 ออกมาด้วย

ในห้องครัว  เขามอบกระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 ให้อาจารย์หลินโดยบอกว่าให้ทำกับข้าวให้หลี่ไข่เย็นนี้  จากนั้นก็ไปที่สวนหลังบ้านพร้อมกับเหล้าสมุนไพรขวดเงิน

เมื่อฉินหลินมาถึงแปลงก็เห็นว่าหลี่ไข่กำลังใช้อุปกรณ์อะไรไม่รู้อยู่ข้าง ๆ แปลง

มีอุปกรณ์ที่ใช้ส่องแผ่นสไลด์ซึ่งก็น่าจะเป็นกล้องจุลทรรศน์

ซึ่งพืชที่เขากำลังทดสอบอยู่นั้นคือหัวไชเท้า

หลี่ไข่คือคนที่เมื่อรับปากแล้วคำไหนคำนั้น

“เป็นไงบ้างพี่หลี่” ฉินหลินถาม

หลี่ไข่วางหัวไชเท้าในมือลงแล้วส่ายหน้า “เหมือนครั้งนี้จะไม่มีโชค  ฉันตรวจเบื้องต้นดูแล้วยังไม่เจอตัวไหนที่กลายพันธุ์เลย  ส่วนระดับยีนจะมีการเปลี่ยนแปลงมั้ยก็รอตรวจสอบเชิงลึกอีกที”

ฉินหลินมองดูพืชผลสี่ชนิดที่หลี่ไข่เลือกมา  หัวไชเท้า  กวางตุ้ง  ถั่วลันเตา  และปวยเล้ง  ไม่มีแตงกวาเสริมสวย...

และที่กำลังตรวจสอบอยู่นี้ไม่มีตัวไหนเลยที่กลายพันธุ์  แปลว่ากระเจี๊ยบเขียวก่อนหน้านี้กับมะเขือยาวอาจจะแค่โชคดีจริง ๆ ก็ได้  ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความน่าจะเป็นอะไรใด ๆ

“น่าเสียดาย” ฉินหลินพูด

เขาส่งเหล้าสมุนไพรชิงหลินในมือให้หลี่ไข่ “ผมให้อาจารย์หลินทำกระเจี๊ยบเขียวเป็นมื้อเย็นให้แล้วนะ”

เมื่อหลี่ไข่เห็นเหล้าสมุนไพรชิงหลินเขาก็รับมันด้วยอาการเหมือนเด็กได้ของเล่น

‘ถ้ามีไอ้นี่อยู่ด้วยล่ะก็จะไม่ต้องอับอายต่อหน้าซิ่วหว่านแล้ว!’

“พี่หลี่มาดูแตงกวานี่หน่อยสิ  เห็นมันสุกแล้ว” ฉินหลินพูดอย่างใจเย็นเป็นธรรมชาติ

หลี่ไข่พยักหน้าก่อนจะวางเหล้าสมุนไพรชิงหลินลงแล้วเดินไปดูที่บริเวณแปลงแตงกวาเสริมสวย  บนค้างมีลูกแตงกวาอัดกันอย่างหนาแน่น

พอมองแตงกวาพวกนั้นแล้วหลี่ไข่ก็ถึงกับหยอกล้อว่า “ทั้งหน้าตาทั้งสีนี่ไม่ไหวเลยนาน้องฉิน  ไหนมาลองชิมหน่อยซิ”

แตงกวาเป็นพืชผลที่กินดิบได้และเอาไปทำอาหารแบบกินดิบได้หลายอย่าง

หลี่ไข่เด็ดแตงกวามา 1 ลูกเช็ดกับเสื้อจากนั้นก็ยัดเข้าปาก

การกระทำอันรวดเร็วเกินไปนี้ทำให้ฉินหลินไม่มีแม้แต่เวลาจะห้าม

เพราะมันมีคุณสมบัติรสสัมผัสกับอร่อยติดลบซึ่งขนาดเจ้าหมาวั่งไฉยังต้องเตะทิ้งแล้วนอนไออยู่ตั้งนานแทบจะอ้วกเอาลำไส้หมาของมันออกมาเลยด้วยซ้ำ

แล้วฉินหลินก็เห็นได้ชัดเลยว่าสีหน้าการแสดงออกของหลี่ไข่เปลี่ยนไปอย่างเร็ว  สีหน้าเป็นเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวม่วง  ใบหน้าก็บิดเบี้ยวเหยเก

แล้วครู่ต่อมาก็ต้องคายแตงกวาในปากออกมาแล้วแลบลิ้นแทบอยากจะตัดแล้วโยนทิ้ง

แหวะ!

อู~  แหวะ!

…

ฉินหลินแสร้งทำเป็นไม่รู้ทันทีและถามว่า “เป็นไงบ้างพี่”

หลี่ไข่ที่ตอนนี้น้ำตาไหลพรากเพราะอ้วกหนักมากก็พยายามบอกว่า “ไอ้แตงกวานี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว  รสชาติอย่างกะแตงเน่าเลย!  อุแหวะ!”

ฉินหลินที่รู้อยู่แล้วว่าแตงกวานี่มันไม่ได้ผิดปกติตรงไหนนั้นไม่อาจแสดงละครได้เต็มที่  แต่ก็ต้องพยายาม  ดังนั้นเขาเลยหยิบแตงกวาส่วนที่เหลือในมือหลี่ไข่มาให้ดู “แต่มันก็ดูไม่เหมือนของเน่านะ  ดูดิ”

หลี่ไข่รอนิ่ง ๆ อยู่แป๊บหนึ่ง  คือจะรอให้อ้วกอีกซักทีก่อน  จากนั้นค่อยหันมามองเนื้อแตงกวาตรงรอยกัดของตนซึ่งเนื้อแตงยังสดใหม่อยู่ดูไม่เน่าเสียอะไรตรงไหนจริง ๆ ด้วย

เห็นแบบนี้แล้วก็ต้องหน้านิ่วคิ้วขมวด “แล้วรสชาติมันจะอันตรายถึงตายขนาดนี้ได้ไงอะ  โอย ๆ คิดถึงแล้วอยากอ้วกอีกรอบ”

“หรือว่าแตงนี่มันก็กลายพันธุ์ด้วย  แต่ไปให้ผลด้านอื่นแทนก็เลยไม่อร่อย” ฉินหลินลองแย็บดู

“น่าจะใช่  เอาไปเช็กดูเลยเถอะ” หลี่ไข่ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเด็ดแตงกวามาอีกลูกเอาไปทดสอบกับเครื่องมือ

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็มีสีหน้าอึ้ง ๆ ไป “น้องฉิน  แตงกวานี่มันกลายพันธุ์จริง ๆ ด้วย  ถึงรสชาติมันจะห่วยแตก  แต่กลับมีองค์ประกอบด้านการเสริมความงามเยอะมาก  ไปตรวจสอบเชิงลึกก่อนดีกว่า  ฉันอยากดูรายละเอียดทั้งหมด”

พูดพลางรีบวิ่งไปที่ห้องทำงานซึ่งมีอุปกรณ์ทดลองวางพร้อมไว้แล้ว  ในอ้อมแขนก็มีแตงกวาและเหล้าสมุนไพรชิงหลินที่ลืมไม่ได้

ส่วนฉินหลินนั้นเด็ดแตงกวามา 1 ลูกแล้วกลับไปห้องทำงานล็อคประตูเพื่อเข้าสู่โลกในเกมอีกรอบ

แม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าแตงกวาลูกนี้มีความเป็นไปได้สูงที่จะเสื่อมคุณภาพลงเหลือเพียงเลเวล 1 แต่ก็ยังอยากเห็นโบนัสคุณสมบัติของมันด้วยตาตัวเองอยู่ดี

[แตงกวาเสริมสวย: เลเวล 1]

[แตงกวาที่ใช้เพื่อเสริมความงามชนิดพิเศษ  เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการวิจัยอย่างละเอียดรอบคอบโดยผู้เชี่ยวชาญเผ่าคนแคระ  มันคือพรสำหรับผู้หญิง:  ผิวขาวขึ้น +1, เพิ่มความชุ่มชื้นให้ผิว +1!, รสสัมผัส -1, อร่อย -1, เอฟเฟกต์พิเศษที่ไม่รู้จัก +1]

โอเคยืนยันได้แล้ว  เป็นไปตามคาดเลยที่เมล็ดพันธุ์เมื่อเอามาปลูกภายนอกแล้วจะเสื่อมคุณภาพลงเหลือเลเวล 1

แต่ยังมีคุณสมบัติอย่างหนึ่งที่ยังเหมือนเดิมไม่เพิ่มไม่ลดคือไอ้เอฟเฟกต์พิเศษที่ไม่รู้จัก +1 นี่แหละ

ไม่รู้ว่าตกลงแล้วมันคืออะไรกันแน่  และก็ไม่รู้ด้วยว่าหลี่ไข่จะตรวจจับและระบุรายละเอียดของมันได้มั้ย

เมื่อได้รู้ข้อมูลของแตงกวาเสริมสวยแล้วฉินหลินก็ออกจากเกม  ด้านหลี่ไข่นั้นคงไม่อาจทำเสร็จในเวลาสั้น ๆ อยู่แล้ว  ดังนั้นเขาเลยใช้เวลานี่ไปที่ห้องแล็บชิงหลิน  ไปยังแปลงที่ครอบด้วยโครงสร้างกระจก

“สวัสดีครับฉินตง!” หยุนเฟย  ซุปเปอร์ไวเซอร์แผนกรักษาความปลอดภัยในห้องแล็บเข้ามาทักทายทันที

ตอนนี้เขากำลังฝึกซ้อมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหลาย

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ย้ายจากบ้านไร่ยังไม่ได้มาตรฐานของเขา

“ไปทำงานต่อเถอะ  เดี๋ยวฉันไปเดินดูเอง” แล้วฉินหลินก็ไปเช็กดูเมล็ดพืชที่ปลูกเมื่อวานนี้

แน่นอนว่าที่เขาโฟกัสจริง ๆ แล้วคือเมล็ดของผลโคล่าต่างหาก  ส่วนเมล็ดพันธุ์อื่น ๆ เป็นแค่ ‘ป่า’ ที่ใช้ซ่อนผลโคล่าเท่านั้น

แปลงที่ปลูกผลโคล่านั้นเปียกชุ่มแปลว่าได้รดน้ำแล้ว  พอพบว่าไม่มีปัญหาใด ๆ ฉินหลินก็โล่งใจ  หลังจากเดินดูอีกรอบแล้วเขาก็ไปหาเฉิ่นลี่เพื่อเช็กสถานะและข้อมูลห้องแล็บชิงหลินฃ

แม้ว่าจะมอบความรับผิดชอบให้เฉิ่นลี่แล้วก็ตาม  แต่เขาที่เป็นประธานก็ยังไม่อาจเพิกเฉยไม่รู้เรื่องอะไรของห้องแล็บได้

หลังจากรู้ทั้งหมดแล้วฉินหลินก็กลับไปยังบ้านไร่ในช่วงบ่าย

กลับมาห้องทำงานได้ไม่นานหลี่ไข่ก็วิ่งเข้ามาหา “ดู ๆ ๆ ข้อมูลของแตงกวานี่  มันกลายพันธุ์ได้โคตรสุดยอดเลย!”

‘เร็วขนาดนี้เลย?’ ฉินหลินแปลกใจเล็กน้อย  เพราะกระเจี๊ยบเขียวกับมะเขือยาวก่อนหน้านี้ไม่เห็นจะเร็วแบบนี้เลย

หลี่ไข่อธิบายว่า “แตงกวานี่มีส่วนประกอบที่ช่วยเสริมความงามกับความขาวแบบเดียวกับไข่คนสวยก่อนหน้านี้  แถมยังไม่ใช่น้อย ๆ ด้วย  แตงกวาทั่วไปเทียบไม่ติดเลย!”

“ไม่ใช่แค่นั้นนา  มันยังมีคอลลาเจน  เคราติน...  แล้วก็สารที่ช่วยให้ผิวชุ่มชื้นมากขึ้นด้วย”

“พูดง่าย ๆ คือถ้าเอามาโปะหน้าล่ะก็อย่างแจ่ม  ถึงฉันจะไม่รู้ว่าแตงกวาธรรมดามันดีแค่ไหนก็เถอะ  แต่แตงกวานี่บอกเลยว่าสุดยอด”

“ถึงรสชาติจะชวนอ้วกก็เถอะ  แต่ถ้ากลายพันธุ์แล้วได้ผลแบบนี้ยังไงก็ต้องมีแต่คนอยากได้”

ฉินหลินพยักหน้า

พี่หลี่ยังคงสุดยอดเหมือนเดิม  สามารถตรวจจับคุณสมบัติทั้งหมดของแตงกวาเสริมสวยออกมาได้

หลี่ไข่พูดอีกว่า “แต่ก็มีองค์ประกอบอีกอย่างที่ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันใช้ทำอะไร  รู้แค่ว่ามันจะร้อนขึ้นเมื่อเจอแรงเสียดทานจากภายนอก  แปลว่าเมื่อถึงจุดหนึ่งมันอาจกลายเป็นสารกระตุ้นภูมิแพ้ที่อาจจะทำให้คนแพ้ง่ายระคายเคืองก็ได้”

เดาได้ว่าน่าจะเป็นคุณสมบัติเอฟเฟคต์พิเศษที่ไม่รู้จักนั่นแหละ

แล้วอะไรคือสารที่จะเกิดความร้อนขึ้นจนก่อภูมิแพ้วะ?

“แล้วมันส่งผลต่อระบบประสาทมั้ย” ฉินหลินถาม

“ไม่นะ  มันไม่มีผลต่อระบบประสาทเลย  คงแค่กระตุ้นอาการคันเฉย ๆ อะ  ไม่น่าจะมีอันตรายอะไรหรอก  ไม่ต้องสนใจก็ได้” หลี่ไข่ส่ายหัวแล้วอธิบาย

“เออ  ฉันเจอว่ามันมีส่วนผสมของไวท์เทนนิ่งกับมอยส์เจอไรเซอร์เข้มข้นกว่าที่มีระบุในมาสก์หน้าคุณภาพสูงในท้องตลาดอีกเยอะด้วยนะ”

“ต้องหาคนมาลองแตงกวานี่ดูก่อน  จะได้เห็นกันไปเลยว่าผลมันเป็นยังไง”

ฉินหลินรู้อยู่แล้วว่าแตงกวาเลเวล 2 ใช้แล้วได้ผลยังไง  และตอนนี้เขาก็อยากดูเหมือนกันว่าถ้าลดเหลือเลเวล 1 แล้วผลจะเหลือเท่าไหร่

เขาเลยให้หลี่ไข่ไปเด็ดแตงกวากับเตรียมมีดมา  ส่วนตัวเองก็เอามือถือออกมาโทรหาคน

หลังจากนั้นไม่นานจ้าวโม่ชิงก็มาถึงห้องทำงานของเขา  จากนั้นหลินหลานจื่อ  จางกุ้ยจู  เกาเหยาเหยา  และแม้แต่ถังซิ่วหว่านเองก็ยังถูกเรียกตัวมาด้วย

พวกสาว ๆ ต่างก็งุนงงว่าทำไมจู่ ๆ เถ้าแก่ถึงเรียกให้มาหา

“มีอะไรรึเปล่าฉินหลิน” จ้าวโม่ชิงถาม

ฉินหลินพยักหน้า “อืม  มีเรื่องอยากให้ช่วยลองหน่อยน่ะ  พี่หลี่พัฒนาแตงกวาพันธุ์ใหม่ที่ทำให้ผิดขาวชุ่มชื้นขึ้นเลยเรียกพวกเธอให้มาลองดู”

ขณะที่คุย ๆ กันอยู่นั้นเองหลี่ไข่ที่ไปเก็บแตงกวากับเตรียมมีดก็กลับเข้ามา  พอเห็นสาว ๆ ในห้องเขาก็รู้จุดประสงค์ของฉินหลินก็เลยแจกจ่ายแตงกวาให้กับพวกเธอคนละลูก

พอมาถึงถังซิ่วหว่าน  ตอนเขายื่นแตงกวาให้เธอก็ดูเหมือนจะคิดอะไรแปลก ๆ แล้วก็สบสายตากันด้วยสายตาแปลก ๆ อีก

ความสวยงามย่อมดึงดูดใจผู้หญิงได้เสมอ

พวกหลินหลานจื่อเองก็เคยใช้แตงกวามาก่อนเหมือนกัน  ตอนนี้พอได้ยินว่าแตงกวาพันธุ์ใหม่มีผลช่วยเสริมความงามแล้วก็เกิดสนอกสนใจขึ้นมา

พวกเธอก็รับมีดจากหลี่ไข่มาหั่นแตงกวาแล้วก็เอาโปะหน้า

ในไม่ช้าใบหน้าของสาว ๆ ก็ถูกถมด้วยชิ้นแตงกวาเหลือแค่ตา  จมูก  และปากเท่านั้นที่ไม่ได้โปะไว้

ผลของแตงกวาเสริมสวยเลเวล 2 ที่ปลูกในเกมนั้นสุดยอดมาก  แม้เอามาปลูกนอกเกมแล้วจะเสื่อมถอยลงเหลือแค่เลเวล 1 ก็ตาม  แต่ก็น่าจะรับรู้ได้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจนอยู่ล่ะหน่า

ซึ่งก็เป็นดังคาด  เพราะสาว ๆ ต่างสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับใบหน้าของตนได้แทบจะในทันที  เหมือนรูขุมขนทั่วใบหน้าเปิดออกและรู้สึกสบายหน้ามากขึ้น

“พี่โม่ชิงรู้สึกมั้ย” เกาเหยาเหยาตั้งสติจากความสบายแล้วถามน้ำเสียงตื่นตาตื่นใจ

“สบายหน้ามาก ๆ เลย  เหมือนหน้ากำลังดูดซับอะไรบางอย่างอย่างตะกละตะกลามเลยพี่”

“หืม!” แม้ว่าจ้าวโม่ชิงจะกินไข่คนสวยบำรุงร่างกายได้ทุกเมื่อที่ต้องการจนผิวขาวกระจ่างใสเป็นธรรมชาติอยู่แล้วก็ตาม  แต่เธอเองก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนเหมือนกันว่าผิวหน้าที่สัมผัสกับแตงกวาเริ่มมีการดูดซับความชื้น

แน่นอนว่าหลินหลานจื่อกับจางกุ้ยจูเองก็ไม่เว้น

พวกเธอมักจะมากส์หน้ากันบ่อย ๆ แต่ว่าก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย

หลังจากผ่านไปประมาณสิบนาทีสาว ๆ ก็เอาแตงกวาออก

ชิ้นแตงกวานั้นแห้งกว่าเดิมเล็กน้อยดูท่าจะถูกดูดซับความชื้นไปมากจริง ๆ

พวกเธอต่างมองหน้าซึ่งกันและกันด้วยแล้วก็ต้องแปลกใจ

จ้าวโม่ชิงที่กินไข่เลเวล 2 อยู่ตลอดทำให้ผิวพรรณดีมากอยู่แล้ว  ดังนั้นผลของการใช้แตงกวาเลเวล 1 อาจจะไม่เห็นชัดนัก  แต่สาว ๆ ที่เหลือกลับไม่ใช่  หน้าของพวกเธอดูขาวและชุ่มชื้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ดีกว่ามากส์หน้าที่ฉันใช้เยอะเลย” หลินหลานจื่อบอก

“อืม  ฉันก็เหมือนกัน” จางกุ้ยจูเห็นด้วย

ถังซิ่วหว่านบอกว่า “ก่อนที่ลูกฉันจะป่วย  ฉันเคยใช้มาสก์หน้าของซีพีบีที่เป็นยี่ห้อแพง ๆ อยู่บ้างเหมือนกัน  ชิ้นนึงตั้งสองร้อยยี่สิบหยวน  แต่สู้แตงกวานี่ไม่ได้”

ฉินหลินได้ยินก็หูผึ่ง

แตงกวาเสริมสวยเลเวล 1 ใช้ดีกว่ามากส์หน้าราคาแพงขนาดนั้นนี่เป็นใครก็ต้องตกใจ

เขาหันไปพูดกับหลี่ไข่ทันที “ดูท่าเราต้องทำเมล็ดพันธุ์แตงกวานี่ให้เยอะ ๆ แล้วนะพี่หลี่”

หลี่ไข่เองก็รู้คุณค่าของแตงกวาแล้วตอนนี้เลยรีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที “แตงกวาพวกนั้นโตเต็มที่แล้วแปลว่าอีกไม่นานก็จะเก็บเมล็ดได้  แล้วเราก็น่าจะได้เยอะซะด้วย”

ฉินหลินพยักหน้าแล้วบอกจ้าวโม่ชิงว่า “โม่ชิง  ที่ห้าพันหมู่ไปหาคนมาบุกเบิกเพิ่มซักร้อยหมู่ให้หน่อยสิ  เด๋วเก็บเมล็ดพันธุ์แตงกวาได้แล้วจะเอาไปปลูกเลย”

เมล็ดแตงกวาที่เก็บได้จากในสวนหลังบ้านน่าจะมากพอที่ปลูกในแปลง 100 หมู่ได้

แต่ถ้ามันไม่พอก็ซื้อเอาจากในเกม

แล้วเขาก็เริ่มพิจารณาว่าจะส่งเสริมการปลูกแตงกวาเสริมสวยนี่หลังจากที่ได้ปลูกในแปลง 100 หมู่แล้วได้ยังไง  หรือว่าจะแค่ปลูกไว้ใช้ในบ้านไร่เท่านั้นดี  เป็นเอกลักษณ์ที่สามารถเพลิดเพลินได้แค่ที่บ้านไร่ชิงหลินเท่านั้น

“โอเค  เด๋วให้อวี้สุ่ยไปจัดการ” จ้าวโม่ชิงพยักหน้าตอบ  แตงกวาเป็นพืชที่สามารถปลูกได้ตลอดทั้งปี  แต่ในหน้าหนาวอาจต้องทำโรงเรือนให้มัน

แปลว่าขอแค่มีเมล็ดไม่ว่ายังไงก็ปลูกได้ทุกเมื่อ

จ้าวโม่ชิงที่ทดสอบแตงกวาเสร็จแล้วได้กลับไปที่ห้องทำงานของตนแล้วเตรียมการบุกเบิกแปลงใหม่ในที่ดิน

หลี่ไข่ตามถังซิ่วหว่านออกไปอย่างกระหนุงกระหนิงราวกับว่าแตงกวามันได้กระตุ้นหัวข้อส่วนตัวอะไรบางอย่างเข้างั้นแหละ

หลินหลานจื่อ  จางกุ้ยจู  และเกาเหยาเหยาก็ทำได้เพียงเดินกินอาหารเม็ดตามทั้งคู่ไป

หลังจากที่ทุกคนออกไปหมดแล้วฉินหลินก็เปิดหน้าจอเกมขึ้นมาดูแล้วสั่งให้ตัวละครทำกิจวัตรประจำวันให้เสร็จ

วันนี้ปลาก็เดิม ๆ ต้นไม่ก็ไม่มีอะไรน่าพอใจ  ส่วนของป่าก็ยังไม่รีเฟรช

และพอเสร็จจากตรงนี้แล้วเขาก็ให้ตัวละครออกจากฟาร์ม  ทว่ากลับได้เห็น NPC สวมแว่นตา  หมวกทรงสูง  และเสื้อคลุมแบบจีนที่ประตูฟาร์ม

เมื่อเห็น NPC นี้ฉินหลินก็ถึงกับต้องประหลาดใจ

เพราะนี่คือพ่อค้าชาวตะวันออกผู้ลึกลับที่เดินทางไปทั่วโลก!

มันคือ NPC ลึกลับที่ปรากฏตัวแบบสุ่ม ๆ โดยในเวอร์ชันเก่า ๆ จะเจอบ่อย  แต่เวอร์ชันนี้ในเน็ตบอกว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เจอ

เพราะว่าหมอนี่มันเดินทางไปรอบโลกและสองสามปีจะผ่านเมืองแร่ดิบซักครั้ง  ซึ่งช่วงนั้นผู้เล่นอาจเอาตัวละครไปหาของป่า  ขุดแร่  หรือทำอะไรอย่างอื่นอยู่จนต้องพลาดไป

อีกทั้งที่ที่มันจะปรากฏตัวแต่ละคนก็ยังเจอต่างกันอีกด้วย  บางคนก็เจอที่ท่าเรือ  บางคนก็เจอที่เมืองแร่ดิบ  บางคนก็เจอมันนอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาล...

ดังนั้นการที่มันมาโผล่อยู่หน้าทางเข้าฟาร์มของเขาก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องแปลก

และคนที่ได้เจอพ่อค้าชาวตะวันออกผู้ลึกลับนี่คือผู้เล่นที่โชคดี  เพราะมันจะสุ่มขายเมล็ดพันธุ์ให้โดยที่เมล็ดพันธุ์นั้นไม่มีขายในร้านขายเมล็ดพันธุ์

ฉินหลินเองก็รู้ตัวว่าวันนี้ตัวเองโชคดีแล้ว

NPC เคลื่อนที่ที่ผู้เล่นหลายคนไม่เคยสัมผัสมาก่อนบัดนี้ดันได้มาป๊ะกัน

[หวัดดีสหาย  ฉันเป็นนักพ่อค้าจากตะวันออกนะ  มีเมล็ดพันธุ์ชนิดพิเศษอยู่  อยากซื้อไปดูมั้ย?]

ฉินหลินไม่ลังเลอยู่แล้ว  เขาเลือกซื้อทันทีและรายการที่ให้เลือกก็ปรากฏขึ้นซึ่ง...  มีแค่อย่างเดียว

เมล็ดกุหลาบราดยุกคิงแห่งทำเนียบขาว!

“เข้!  ทำเนียบขาวเลยเอ่อ!” ฉินหลินเห็นชื่อก็ถึงกับอึ้งไปเลย

เพราะในโลกนี้ดอกไม้ที่มีคลาสสูงมาก ๆ คือดอกกุหลาบ  เนื่องจากโดยส่วนใหญ่แล้วมันเป็นตัวแทนของความรัก

ยิ่งกุหลาบระดับสูง ๆ ก็ยิ่งแพง

กุหลาบจูเลียตที่แพงที่สุดมีราคาสูงถึง 4.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

ส่วนกุหลาบดยุกคิงที่ไม่ได้แพงที่สุดนั้นอย่าได้คิดว่ามันไม่พิเศษ

ที่มันไม่เข้าพวกเพราะว่าที่เดียวในโลกที่สามารถเห็นกุหลาบประเภทนี้ได้มีเพียงที่ทำเนียบขาวแห่งประเทศดาวและแถบเส้นเท่านั้น

คนทั่ว ๆ ไปอาจรู้แค่ว่าดอกกุหลาบเป็นดอกไม้ประจำชาติของประเทศนั้น  แต่ความจริงคือดอกไม้ประชำชาติที่แท้จริงของประเทศดาวและแถบเส้นคือกุหลาบดยุกคิงในทำเนียบขาวนั่นต่างหาก

สงสัยใช่มั้ยล่ะว่าประเทศดาวกับแถบเส้นมันไม่มีดยุคไม่ใช่เหรอ?  ก็ใช่อยู่  แต่ประเทศที่เคยเป็นอาณานิคมของดาวกับแถบเส้นมันมีไง  และประเทศนั้นก็มีดอกกุหลาบเป็นดอกไม้ประจำชาติด้วยเหมือนกัน

แต่ว่าเหตุใดดอกไม้ประจำชาติมันถึงชื่อว่ากุหลาบดยุกคิงนั่นน่ะช่างมันเถอะ  คำถามที่ไม่รู้คำตอบมาตั้งแต่ประวัติศาสตร์แบบนั้นจะไปสนใจเพื่อ?

สิ่งสำคัญมันอยู่ตรงที่กุหลาบดยุกคิงแห่งทำเนียบขาวมันคือความภาคภูมิใจของประเทศดาวกับแถบเส้น

มันสามารถพบได้แค่ในทำเนียบขาวเท่านั้นซึ่งที่อื่น ๆ หาไม่ได้เพราะมันสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว

มันเป็นสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงความเป็นเอกอุหนึ่งเดียวในโลกใบนี้เฉกเช่นกุหลาบนั่น  ดังนั้นมันจึงเป็นตัวแทนแห่งความเชื่อความศรัทธาและเกียรติยศของประเทศดาวกับแถบเส้นนั่นเอง

ในโลกทั้งใบมีเพียงกลุ่มชนชั้นนำในประเทศเท่านั้นที่มีสิทธิได้เห็นกุหลาบดังกล่าวนี้  เอาจริง ๆ แม้แต่ประชาชนคนในชาติก็ยังแค่เคยได้ยินข่าวลือเท่านั้นเอง  หรือไม่ก็อาจโชคดีเห็นผ่านกล้องในทีวี

แล้วตอนนี้...  ไอ้พ่อค้าชาวตะวันออกผู้ลึกลับนี่กลับสุ่มขายเมล็ดพันธุ์ดังกล่าวให้เนี่ยสิ!

เมื่อฉินหลินเห็นก็ตัดสินใจซื้อมาอย่างไม่มีลังเล

เขาไม่ได้คิดหรอกว่าไอ้กุหลาบดยุกคิงแห่งทำเนียบขาวนี่เมื่อปลูกแล้วมันจะขายได้เท่าไหร่  แต่เขากำลังจะเกรียนต่างหาก  เขาจะเอาไปวางไว้ในที่ดี ๆ ที่ใคร ๆ ก็สามารถเห็นได้

‘เอกอุหนึ่งเดียวไม่ซ้ำใคร?’

‘มีแค่ชนชั้นนำของประเทศตัวเองเท่านั้นที่ได้เห็น?’

‘เด๋วกูจัดให้  เอาให้คนธรรมดาทั้งประเทศกูดูได้กันแม่งหมดประเทศเลยนี่แหละ’

‘ความเชื่อกับเกียรติยศเหรอ?’

‘เด๋วกูจัดให้อีก  เอาให้มันรู้ว่าความเชื่อกับเกียรติยศของพวกมึงจริง ๆ แล้วมันอยู่ตรงไหน  ความเชื่อกับเกียรติยศที่ใคร ๆ ก็เชยชมได้อะนะ’

‘ไม่ทำเรื่องใหญ่หรอกหน่า  แค่หยอก ๆ ให้ขายหน้านิดหน่อยก็เท่านั้นเอ๊ง’

‘และที่สำคัญคือกูพอใจไง’