บทที่ 229: ล้ำเส้น! ทำไมมันแปลกไปหมด?

“รบกวนเถ้าแก่ฉินช่วยห่อกลับบ้านให้ด้วย” รัฐมนตรีหลู่กินแตงโมชิ้นแรกเสร็จก็หยิบชิ้นที่สองใส่ปาก

บอกเลยว่าแตงโมนี่กินเพลินแท้ ๆ ทั้งเนื้อสัมผัสทั้งความอร่อยแถมยังมีรสหวาน ๆ ติดอยู่ที่ปากอีก

ฉินหลินไม่ใช่คนโง่  เขาย่อมรับปากเรื่องนี้อยู่แล้ว

แตงโมที่พนักงานผ่ามาให้นั้นพวกนักเจรจาได้จัดการที่เหลือจนหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว  แต่ของอร่อยมันกินเท่าไหร่ก็ไม่พอ  ยิ่งมีการแบ่งกันกินแบบนี้ด้วยมันเลยต้องเบิ้ลอีกสองลูก!

หลังจากนั้นไม่นานศาสตราจารย์เหรินกับหลี่ไข่ก็ทำงานขอตน  พวกเขาได้แซะเอารากของหญ้าอโดนาซีขึ้นจากดินอย่างระมัดระวัง  จากนั้นก็เอาเครื่องมือสะอาดตัดแบ่งออกมา  ส่วนที่ตัดแล้วก็เอาผ้าก๊อซห่อไว้เพื่อป้องกันการเน่าเสีย

ซึ่งส่วนที่ถูกตัดเหล่านั้นได้มอบให้กับรัฐมนตรีหลู่เพื่อนำกลับไปทำยา

เนื่องจากการเจรจาของหญ้าอโดนาซีและการตัดรากเป็นไปด้วยดีทำให้รัฐมนตรีหลู่จึงไม่มีแผนที่จะอยู่ต่อนานกว่านี้  เนื่องจากบริษัทประกันสุขภาพต้องการรู้ผลโดยด่วน  ซึ่งเขาต้องรีบนำหญ้าอโดนาซีกลับไปเตียมผลิตยาให้ได้โดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ไม่เหลือเวลาให้ชักช้าแล้ว

ถ้าทำยารักษาได้สำเร็จแล้วจะเรียกได้ว่ายิงปืนนัดเดียวถล่มวงการการแพทย์  การเจรจากับกลุ่มแพทย์รอบใหม่จะไม่มีปัญหา

วันต่อมาเฉิ่นลี่ได้เอาเอกสารมาให้  หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายเซ็นสัญญาแล้วรัฐมนตรีหลู่ก็ได้นำรากของหญ้าอโดนาซีกลับไปพร้อมกับศาสตราจารย์เหริน  ศาสตราจารย์เหรินจะต้องมีส่วนร่วมในการทำยาด้วยตัวเอง

แน่นอนว่าต้องกลับไปพร้อมกับแตงโมเลเวล 2 ด้วย

หลังจากเห็นพวกรัฐมนตรีหลู่กับศาสตราจารย์เหรินออกไปจากลานจอดรถแล้วฉินหลินกับหลี่ไข่ก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านไร่

แล้วจู่ ๆ หลี่ไข่ก็บอกว่า “นี่น้องฉิน  ศาสตราจารย์เหรินแกมีจิตคิดไม่ซื่อนะ”

ฉินหลินผงะไปและถามอย่างสงสัย “หา?  ช่วงนี้ก็เห็นพวกพี่ดี ๆ กันอยู่นี่นา  แล้วแกไปทำอะไรให้พี่ไม่พอใจล่ะ”

หลี่ไข่อธิบายว่า “ก็ช่วงนี้แกเอาแต่บอกว่าฉันเป็นผู้มีพรสวรรค์เลยจะเอาฉันกลับไปทำงานด้วยน่ะสิ”

“เชี่ย!” ฉินหลินสบถเมื่อได้ยินข่าว

‘ศาสตราจารย์เหรินนี่จะเกินไปและ  ล้ำเส้นกันขนาดนี้เลย’

‘ถ้าล่อลวงพี่หลี่สำเร็จแล้วกูจะไปหาใครที่ไหนมาเป็นแพะตัวใหม่กันวะ’

“อย่าให้แกหลอกเอาได้นะพี่  บ้านไร่ดีแค่ไหนพี่ก็รู้  และที่ดีที่สุดคือมีหมอถังอยู่” ฉินหลินรีบบอกโดยไม่ลืมที่จะใช้เคล็ดลับสาวงาม

หลี่ไข่ได้ยินก็งับเหยื่อด้วยความเต็มใจใบหน้ายิ้มแป้น “จริงด้วย  ที่นี่มีซิ่วหว่านอยู่แล้วจะให้ฉันไปที่อื่นได้ไงกันเล่า!  แล้วศาสตราจารย์เหรินแกก็ประเมินฉันสูงไป  ถ้าไม่มีดินพิเศษนั่นช่วยล่ะก็ไอ้อย่างฉันมันจะไปปลูกหญ้าอโดนาซีนั่นสำเร็จได้ไงก๊าน”

ทั้งสองเดินไปคุยไปและจู่ ๆ ก็เห็นถังซิ่วหว่านในชุดกาวน์สีขาวเดินนำพยาบาลมาจากอีกด้านหนึ่งและกำลังจะผ่านพวกเขา

“ซิ่วหว่านหนิ  ไม่คุยด้วยแล้วนะน้องฉิน  ซิ่วหว่าน~” หลี่ไข่พูดอะไรบางอย่างจากนั้นก็เดินไปหาหมอถังพร้อมทั้งตะโกนเรียกจากแต่ไกล

ฉินหลินมองตามหลังหลี่ไข่ไปโดยเหมือเห็นภาพลวงตาว่าอีกฝ่ายคือเพื่อนของเจ้าหมาวั่งไฉ

และเขาก็ได้แต่อวยพรให้การชะเลียที่เก่งพอ ๆ กับหมาของพี่หลี่ประสบความสำเร็จ  จะได้กลายร่างเป็นหมาป่าสมใจอยากซักที

เสร็จจากเรื่องคนอื่นแล้วเขาก็ไปที่ห้องทำงานของตน  นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานที่เข้าชุดกันกับโต๊ะหวงฮัวหลีราคาตัวละเป็นแสน  จากนั้นก็เปิดจอเกมขึ้นมาเล่น

ซึ่งก็เดิม ๆ คือตกปลา  ตัดไม้  หาของป่า  แต่วันนี้ไม่ได้อะไรดี ๆ เลย

เสร็จแล้วก็กลับมาที่ฟาร์มแล้วให้ตัวละครไปเปิดทีวีดู

และวันนี้เรื่องดี ๆ ก็มา  เพราะมีรายการทีวีช้อปปิ้ง!  แถมยังเป็นสินค้าใหม่ด้วย...

[ขอต้อนรับคุณผู้ชมทุกท่านเข้าสู่รายการทีวีช้อปปิ้ง  วันนี้เรามีน้ำหอมที่พัฒนาโดยผู้เชี่ยวชาญทางด้านความงาม ‘ฉิน’ มานำเสนอ!]

จากนั้นก็มีตัวละครคนสวยสองมิติรูปร่างเพรียวบางในชุดกระโปรงยาวปรากฏขึ้นบนหน้าจอทีวี

พอเห็น ‘ฉิน’ คนนี้แล้วฉินหลินก็ตัวแข็งทื่อไปเลย

นี่มัน NPC หญิงที่สามารถจีบได้ในเกมฮาร์เวสต์มูนเวอร์ชันนี้ไม่ใช่เร้อ~!

ตอนที่เขาเล่นเกมเวอร์ชันนี้เป็นครั้งแรกก็ได้เล็งไว้แล้วว่าจะจีบเธอคนนี้  เพราะ ‘ฉิน’ คนนี้เป็น NPC ที่สวยแถมรูปร่างสวดยวดน่าสวบจริม ๆ

[สวัสดีค่ะคุณผู้ชมทุกท่าน  ฉันชื่อฉินนะคะ  นี่เป็นน้ำหอมที่ฉันพัฒนาขึ้นเองสุดฝีมือ  ตอนนี้กำลังลดราคา  ยินดีให้บริการลูกค้าทุกท่านค่า]

น้ำหอม??

‘ไอ้รายการทีวีช้อปปิ้งนี่ชักแหม่ง ๆ ละนะ  ทำไมพวกมันเอาแต่ขายของใช้ผู้หญิงวะ?’

‘ขายของให้ผู้ชายสักครั้งนี่มันไม่ได้เลยเอ่อ?’

แต่ฉินหลินก็ยังคงให้ตัวละครในเกมสั่งซื้อน้ำหอมอย่างไม่ลังเลอยู่ดี

‘แล้วไงล่ะ?  น้ำหอมซื้อมาไม่ใช้เองก็เอาให้โม่ชิงได้หนิ  รับรองว่าเธอต้องพอใจแน่’

แถมยังกดคุยไม่หยุดจนปาไปกว่า 20 ขวดแล้ว  จ้าวโม่ชิงต้องชอบน้ำหอมนี้

หลังจากซื้อเสร็จเขาก็ออกไปเดินเล่นรอบ ๆ บ้านไร่  ไม่นานนักแจ้งเตือนว่าจัดส่งของสำเร็จแล้วก็เด้ง

ฉินหลินกลับไปที่ห้องทำงาน  ล็อคประตูและเข้าสู่โลกในเกม

พัสดุยังคงเป็นกล่องกระดาษสีเหลืองแบบเดิม ๆ เมื่อเปิดออกเผยให้เห็นขวดแก้วที่บรรจุน้ำหอมที่ห่อด้วยแผ่นโฟมและขวดฉีดน้ำหอมอีกขวดติดมาด้วย

[น้ำหอมสูตรพิเศษของฉิน: เลเวล 1]

[น้ำหอมที่ผู้เชี่ยวชาญด้านความงาม ‘ฉิน’ พัฒนาขึ้นเพื่อเอาใจคู่หมั้นของตน  หลังจากฉีดแล้วจะมีเอฟเฟกต์พิเศษ  กลิ่นหอมทรงเสน่ห์ +1, เป็นที่ชื่นชอบ +1, รื่นรมย์ +1, กระตุ้นเพศตรงข้าม +1, ความมั่นใจ +1]

เห็นข้อมูลเหล่านี้เขาก็บอกได้คำเดียวเลยว่า ‘โคตร!’

น้ำหอมมีหน้าที่อะไร?  ก็ดึงดูดเพศตรงข้ามไง  กลิ่นของน้ำหอมที่ทำให้เพศตรงข้ามได้รับประสบการณ์ที่ดีมากยิ่งขึ้น!

ซึ่งโบนัสคุณสมบัติทั้งหลายเหล่านี้ล้วนไปในแนวทางเดียวกันหมดเลย

กลิ่นหอมทรงเสน่ห์  เป็นที่ชื่นชอบ  และทำให้รื่นรมย์  นี่แหละกลิ่นที่ทุกคนหลงรัก

ดึงดูดเพศตรงข้าม  และมั่นใจนั้นเรียกว่าตรงตัวสุด ๆ โดยปกติแล้วการดึงดูดเพศตรงข้ามของผู้หญิงมักจะทำกันในรูปแบบของเครื่องแต่งกายใช่มั้ยล่ะ?

แต่ก็มีอย่างหนึ่งที่น่าเสียดาย  คือน้ำหอมนี้มันไม่ใช่สูตรแต่เป็นสินค้าสำเร็จรูป

ถ้าเป็นสูตรไม่รู้มันจะสุดยอดปานใด?  เพราะมันจะเป็นอีกหนึ่งผลิตภัณฑ์ที่เขาจะใช้บุกตีตลาดให้แตกกระจายอย่างแน่นอน

คิดเสร็จก็เอาน้ำหอมที่เปิดแล้วออกจากโลกในเกมแล้วตรงไปห้องทำงานของจ้าวโม่ชิง

ทันทีที่เข้าประตูไปเขาก็ได้กลิ่นหอมของเครื่องหอมฉินหนาน

จ้าวโม่ชิงกำลังนั่งอ่านเอกสาร  อุ๊แหม่~  ท่างทางจริงจังนั่นช่างน่าดูชมเสียนี่กระไร  ยิ่งอ่านก็ยิ่งดูลึกลับน่าค้นหา

“ว่างเนอะ  เอกสารเยอะแยะขนาดนี้ยังเดินตัวปลิวสบายอยู่เลย” จ้าวโม่ชิงเงยหน้าขึ้นมามองสามีของตน

“ขอบคุณที่ทำงานหนักค้าบ  อะ  มีของขวัญมาให้ด้วยแหละ” ฉินหลินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เดินอ้อมเข้าข้างหลังเธอแล้วก็วางน้ำหอมลงบนโต๊ะก่อนจะช่วยนวดไหล่ให้เธอ

“น้ำหอมเหรอ?” ดวงตาของจ้าวโม่ชิงเป็นประกาย

เธอหยิบขึ้นมาดูแล้วพูดว่า “เอาแรง ๆ หน่อยซิ  ฉันนั่งอ่านเอกสารตั้งนานปวดไหล่มากเลย”

“ได๋จ้า” แล้วฉินหลินก็ออกแรงนวดไหล่เธอเพิ่มอีกนิดหน่อย

“มันไม่มีฉลากไม่มีโลโก้  ของโฮมเมดเหรอ?” จ้าวโม่ชิงพลิกดูขวดน้ำหอมไปมา

ฉินหลินก็แหลมันสด ๆ ซะเลยว่า “อะนะ  เห็นดาราดังหลาย ๆ คนชอบก็เลยสั่งมาให้เป็นของขวัญเลยน้า”

จ้าวโม่ชิงมีความสุขมาก

ผู้หญิงคนไหนบ้างไม่ชอบน้ำหอม?  โดยเฉพาะอย่างยิ่งอันที่เป็นของขวัญจากสามี  ไหนขอดูหน้าคนไม่มีความสุขหน่อยซิ!

ผู้หญิงคนไหนบ้างไม่ชอบเรื่องเซอร์ไพรส์ที่แม้ไม่มาบ่อย ๆ แต่ก็มีประปราย?

จ้าวโม่ชิงหยิบขวดฉีดมาเปิด  จากนั้นก็เปิดขวดน้ำหอมเทลงขวดฉีด  ยังไม่ทันได้ฉีดเลยแค่เทเปลี่ยนขวดเท่านั้นก็ทำเอากลิ่นหอม ๆ โชยเตะจมูกแล้ว “ที่ร้าก~  กลิ่นนี่หอมมากเลย!”

เธอรีบปิดหัวฉีดแล้วลองฉีดที่ไหล่  ฝ่ามือ  และหน้าอกของตนก่อนจะเอนตัวไปหาฉินหลิน “หอมมั้ย?”

กลิ่นหอมของน้ำหอมนี่มันช่างสุดยอดเสียนี่กระไร  ฉินหลินเอนตัวเข้าไปไกล้และสูดดมดู  เมื่อได้กลิ่นก็รู้สึกได้ถึงความสุขที่เกิดขึ้นภายในจิตวิญญาณและยังมีความรู้สึกอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นอีกอย่างบอกไม่ถูก

บรรยากาศแปลก ๆ ในห้องทำงานนี่ทำเอาเขาถามตัวเองในใจว่าควรจะจับสวบตอนนี้เลยดีมั้ย!

เพราะเกรงว่าเขาจะโดนโบนัสคุณสมบัติกระตุ้นเพศตรงข้ามเข้าไปเต็ม ๆ แล้ว

เมื่อบรรยากาศเริ่มเข้มข้นและกำลังจะเริ่มลงมือบรรเลงจู่ ๆ คนที่ทำลายบรรยากาศก็ปรากฏตัวขึ้น

ก๊อก ๆ ๆ

มีเสียงเคาะประตูห้องทำงาน

“เข้ามา!” จ้าวโม่ชิงตะโกนออกไป

คนเปิดประตูไม่ใช่พนักงานบ้านไร่  แต่เป็นจ้าวโม่หยุนพี่เมียต่างหาก

“อ้าวพี่มาทำไรอะ?” จ้าวโม่ชิงเห็นจ้าวโม่หยุนรีบเข้ามาเลยถามด้วยความสงสัย

“หวัดดีครับพี่ย” ฉินหลินลุกขึ้นทักทายจ้าวโม่หยุน

ส่วนจ้าวโม่หยุนก็รีบบอกเลยว่า “ฉันมาหาฉินหลินน่ะสิ  มีเรื่องอยากคุยด้วยหน่อย”

“เรื่องไรอะ?” ฉินหลินสงสัย

“ก็ใกล้จะถึงวันเกิดแม่ฉันแล้วไงเล่าไม่รู้เหรอ!” จ้าวโม่หยุนบอก

ฉินหลินหันไปหาจ้าวโม่ชิง  คือเขาไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ ก่อนหน้านี้เขาไม่มีโอกาสฉลองวันเกิดให้แม่ของจ้าวโม่ชิงเลย  และไม่มีโอกาสได้รู้ด้วยว่าเป็นวันไหน

ในเวลานั้นทั้งคู่ที่แอบไปจดทะเบียนสมรสกันจะไปกล้าไปหาแม่ยายถึงหน้าประตูบ้านมั้ยล่ะ?

จ้าวโม่ชิงก็พึ่งจะนึกได้เหมือนกันเลยพยักหน้าตอบเขา “ช่วงนี้ฉันเองก็ยุ่งจนเกือบลืมไปเลย  แต่ฉันเตรียมของขวัญไว้ให้แม่ล่วงหน้าแล้วนะ”

“นั่นแหละ ๆ ฉันมาคุยเรื่องของขวัญนั่นแหละ” จ้าวโม่หยุนรีบพูดกับฉินหลินราวกับว่าตัวเองผ่านประสบการณ์ที่คลุกเคล้าไปด้วยเลือดและน้ำตามา

“ฉันอะโดนนายเล่นซะอ่วมเลย  ตอนแรกนายมีของขวัญแต่ฉันไม่มี  ต่อมาฉันเตรียมแหวนทองแต่นายดันเตรียมหยกคู่หนึ่งในวันครบรอบแต่งงานของพ่อกับแม่”

“แม่เอาแต่ถลึงตาใส่ฉันไม่รู้กี่รอบ  ตอนนี้ในสายตาแม่ดูจะคิดว่านายเป็นลูกแท้ ๆ ยิ่งกว่าฉันซะอีกนะ  เวลาออกจากบ้านไปไหนมาไหนปากก็เอาแต่พูดเรื่องลูกเขย ๆ กับพวกญาติ ๆ ไม่หยุด  ไม่เห็นจะพูดถึงฉันที่เป็นลูกชายแท้ ๆ บ้างเลย”

ฉินหลินได้ยินคำพูดที่น่าเศร้าของจ้าวโม่หยุนก็เลยถามด้วยรอยยิ้มเศร้า ๆ “นี่พี่อิจฉาฉันเหรอเนี่ย?”

“ผีน่ะสิจะอิจฉานาย” จ้าวโม่หยุนพูดด้วยความโกรธ

“นี่ ๆ ฉินหลิน  ขอร้องล่ะ  จะให้เรียกเฮียก็ยอมแล้วขอคุยเรื่องของขวัญหน่อยเถอะ  นายมีแผนยังไงฉันจะได้เตรียมไอ้ที่คล้าย ๆ กันไว้มั่ง  เพราะถ้าฉันโดนนายเล่นอีกล่ะก็ฉันว่าในใจแม่คงไม่เหลือที่ไว้ให้ลูกชายอย่างฉันจริง ๆ แล้วนะคราวเนี้ย”

จ้าวโม่ชิงได้ยินคำพูดของจ้าวโม่หยุนก็เห็นใจอยู่  แต่เธอก็อดหยอกเย้าพี่ชายไม่ได้ “งั้นถ้าพี่จะเรียกฉินหลินว่าเฮียก็ต้องเรียกหนูว่าเจ๊ด้วยสินเน้อ~”

“หร่อนน่ะเงียบปากไปเรย!” พี่ชายสวน

แล้วจ้าวโม่ชิงก็เปลี่ยนเป็นถามจริงจังว่า “นี่พี่  หนูเป็นคนรับผิดชอบด้านการเงินทั้งหมดนะ  พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าผู้นำด้านการเงินของฉินหลินก็คือหนูน่ะหา”

“ครัชเจ๊!  พอใจเจ๊ยังวะครัช!” จ้าวโม่หยุนพูดด้วยความโกรธ

“จ้า ๆ เด็กดี ๆ” จ้าวโม่ชิงรู้สึกขบขันกับท่าทีประชดประชันของพี่ชาย

“...ฮึ่ย!” จ้าวโมหยุนกัดฟันกรอด ๆ

ฉินหลินยิ้มให้กับฉากพี่น้องหยอกกันแล้วบอกว่า “ครั้งนี้ผมจะเตรียมของคล้าย ๆ กันไว้สองอันละกันนะ  เด๋วเอาอันนึงให้พี่ก็ได้”

เรื่องของขวัญวันเกิดแม่ยายนี่เขาไม่มีกังวลเลย  เพราะในเกมเขาได้ดองแร่หยกเอาไว้เพียบ

แค่ดาวน์โหลดพิมพ์เขียว  ปรินต์ออกมาแล้วเอาเข้าสู่โลกในเกม  จากนั้นก็ให้ตัวละครเอาไปให้เซบาล่าทำเครื่องประดับให้

“ได้งั้นก็ดี  ถึงตอนนั้นเด๋วโอนเงินให้  แค่นี้นะไปและ” จ้าวโม่หยุนยิ้มแฉ่งทันทีก่อนจะถลึงตาใส่น้องสาวไปที่หนึ่งแล้วก็วิ่งออกจากห้องไปเลยโดยไม่อยู่รอโดนด่า

ในอีกไม่กี่วันต่อมาทุกอย่างในบ้านไร่ยังคงเป็นปกติ  กิจการของบริษัทชิงหลินฟู้ดและห้องทดลองชิงหลินก็ดำเนินเดินไปอย่างต่อเนื่อง

แล้ว  ข่าวประกาศอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับยารักษาโรค SMA และหญ้าอโดนาซีก็ได้ก่อให้เกิดพายุลูกใหญ่พัดถล่ม  ทำให้ห้องแล็บชิงหลินกับหลี่ไข่กลายเป็นคำค้นหายอดนิยมขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน