บทที่ 122: แค่เพื่อได้กินแตงโมบางส่วน!

อันที่จริง  ยังมีสิ่งที่ดีที่คลิปนี้นำมาให้อยู่  คือวลีของอีกฝ่ายที่บอกว่า ‘แตงโมที่ใหญ่ที่สุดของปีนี้’ ซึ่งมันได้ทำให้แตงโมทั้งสองลูกของบ้านไร่กลายเป็นแตงโมที่ใหญ่ที่สุดของปีไปโดยปริยายในทันใด

เหมือนกับจะบอกว่า ‘ขอเกาะหน่อยนะจ๊ะ  เด๋วพี่ช่วยดัน  วินวินกันทั้งสองฝ่ายไง’

ฉินหลินได้เรียนวิธีการโฆษณาชวนเชื่อแบบนี้จากมหาลัยมาเหมือนกันซึ่งช่วยประหยัดแรงได้มาก  และถ้าไม่มีใครมาถามว่าเขาไปซื้อแตงโมมาจากไหนเขาก็ไม่ต้องชี้แจงอะไรและปล่อยให้ชาวเน็ตเข้าใจผิดต่อไป

ฉินหลินคิดได้ดังนั้นก็เลิกสนใจคลิปของเถาหนาน

เรื่องเป็นแบบนี้หากอีกฝ่ายอยากเกาะก็เกาะไป

และเมื่อคลิปจากเถาหนานลงปุ๊บทุก ๆ สายตาก็ยิ่งแต่จะจับจ้องบ้านไร่ชิงหลินมากขึ้นปั๊บ

ความใหญ่ของแตงโมถูกดันขึ้นจนใหญ่ที่สุดในโลกของปีนี้!  ประชากรโลกมี 7 พันกว่าล้านคนและมีเพียง 600 คนเท่านั้นที่จะได้กิน

600 จาก 7 พันกว่าล้าน  และสิทธิ์ของคนที่จะเป็นหนึ่งใน 600 นั้นถูกมอบให้บรรดาคนธรรมดาที่ไม่ใช่ไฮโซที่ไหนเลย

600 คนในโลกที่จะได้กินแตงโมนี้ทำให้กิจกรรมนี้มีความหมายเพิ่มขึ้นอีกเพียบ  คลื่นยักษ์นี้ยากที่จะหยุดยั้ง

ผู้คนที่ชอบเที่ยวต่างกระตือรือร้นอยากร่วมสนุกมากยิ่งขึ้นไปอีก

กลางคืน

ฉินหลินได้รับโทรศัพท์จากฉินเหรินโดยบอกว่าโปรแกรมลอตเตอรี่ QR โค้ดของหูเฟยเสร็จสมบูรณ์แล้วจะส่งให้เดี๋ยวนี้และสามารถตั้งค่าตามวิธีการที่แนบไปได้เลย

หลังจากได้รับโปรแกรมแล้วฉินหลินก็ติดตั้งลงในคอมพิวเตอร์ที่เคาน์เตอร์และทำการเชื่อมต่อมันเข้ากับโปรแกรมฐานข้อมูลของบ้านไร่

ทำให้เมื่อนักท่องเที่ยวเข้ามาเช็คอินที่บ้านไร่แล้วระบบจะสร้างคิวอาร์โค้ดจับสลากขึ้นมาทันทีที่นักท่องเที่ยวคนนั้นใช้จ่ายครบ 50 หยวน  ตั๋วเข้าชมทะเลเฟื่องฟ้ามีราคาที่ 50 หยวนอยู่แล้วดังนั้นเลยไม่จำเป็นต้องตั้งค่าแยกต่างหาก

ส่วนวิธีการจับสลากคือโปรแกรมลอตเตอรี่ขนาดเล็กจะปรากฏขึ้นทันทีเมื่อนักท่องเที่ยวจ่ายเงินครบ

มันเป็นป๊อปอัปหลังจากที่สแกนคิวอาร์โค้ดของบ้านไร่  หลังจากจบกิจกรรมแล้วก็จะปิดโปรแกรมและป๊อบอัปนี้จะไม่ปรากฏขึ้นหลังจากที่สแกนคิวอาร์โค้ดของบ้านไร่อีก

และหลังจากที่นักท่องเที่ยวจับสลากแล้วสามารถปิดหน้าแอปไปก่อนได้เลยโดยจะไม่มีผลเสียอะไรใด ๆ และที่หน้าแอปนั้นจะมีขึ้นจำนวนครั้งที่สามารถจับสลากได้กำกับไว้ให้ด้วย

นักท่องเที่ยวจะจับสลากผ่านหน้าแอปนี้  เมื่อถูกรางวัลทางแคชเชียร์จะใช้ปืนสแกนทำการสแกนข้อมูลคนที่ถูกรางวัลตรงหน้าแอปและนักท่องเที่ยวคนนั้นก็จะได้กินแตงโม

และที่หน้าแอปยังมีการแจ้งจำนวนรางวัลที่เหลือให้รู้ด้วย

โปรแกรมนี้สามารถใช้ได้ไม่แค่เฉพาะในกิจกรรมจับสลากครั้งนี้เท่านั้น  แต่ยังสามารถใช้ในการจัดกิจกรรมจับสลากในอนาคตได้อีกด้วย

“กำหนดจำนวนรางวัล?”

ฉินหลินเปิดและตั้งค่าโปรแกรม

เขาแยกไม่ออกระหว่างรางวัลที่หนึ่งกับรางวัลที่สองว่ามันต่างกันตรงไหน  ดังนั้นเขาจึงเลือก ๆ ไปเลยไม่ได้คิดอะไรมาก

“ตั้งชื่อพรอมต์ของคนที่ชนะ!”

ฉินหลินคิดอยู่ครู่หนึ่งและเริ่มกดคีย์บอร์ด “ขอแสดงความยินดี  คุณได้รับรางวัลเพลิดเพลินไปกับความหรูหราที่สุดในโลก!”

หลังจากตั้งค่าแล้วฉินหลินก็ให้จ้าวโม่ชิงมาลองเทสต์ระบบดูเป็นสิบ ๆ ครั้ง  และเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

จ้าวโม่ชิงเห็นข้อความในการแจ้งเตือนผู้ถูกรางวัลก็พูดติดตลก “ความเพลิดเพลินที่หรูหราที่สุดในโลก?  เกินปุยมุ้ยเธอ...”

จะเห็นได้ว่าแม้เธออยากจะแย้ง  แต่ก็หาคำที่เหมาะสมกว่านี้ไม่ได้เหมือนกัน

ฉินหลินไม่สนใจเรื่องนั้น  ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าแตงโมทั้ง 2 ลูกคือแตงโมที่ใหญ่ที่สุดในโลกของปีนี้  และจะมีเพียงแค่ 600 คนจาก 7 พันล้านคนเท่านั้นที่ได้กิน  ถ้าไม่ใช่ความเพลิดเพลินที่หรูหราที่สุดในโลกแล้วจะเรียกว่าอะไร?

จากนั้นฉินหลินก็เรียกหัวหน้าที่ดูแลทะเลเฟื่องฟ้ากับพนักงานของบ้านไร่ให้มารวมตัวกันแล้วอธิบายถึงขั้นตอนการจับสลากให้พวกเขาฟัง

เพื่อให้ในระหว่างงานพวกเขาจะสามารถให้คำแนะนำและสามารถตอบคำถามแก่นักท่องเที่ยวที่ไม่เข้าใจได้

................................................................................................…

กลางคืนได้ผ่านไป

ก็ตามที่คาดไว้  บ้านไร่ชิงหลินมาแรงแซงโค้ง  มีนักท่องเที่ยวมากมายที่มาเร็วกว่าปกติ  แม้แต่นักท่องเที่ยวที่มาเมื่อวานและมีแผนจะไปที่อื่นต่อก็ไม่ไปแล้วและมาที่นี่อีกรอบเพื่อคว้าโอกาสในการถูกรางวัล

ต้องบอกเลยว่าการได้กินราชาแตงโมที่จะมีแค่ 600 คนเท่านั้นที่จะได้กินนี่ถือเป็นความสำเร็จในชีวิตอีกเรื่องหนึ่งเลย

เมื่อนักท่องเที่ยวทั้งหลายมาถึงบ้านไร่ก็รีบรุดไปที่โถงต้อนรับเพื่อเรียนรู้รายละเอียดวิธีจับสลากในทันที

โดยที่ตรงกลางห้องโถงมีแตงโมขนาดใหญ่ตั้งโชว์อยู่แล้ว

เฉินต้าเป่ยพร้อมเหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนล้อมรอบคอยกันผู้คนออกไม่ให้เข้ามาใกล้

เมื่อเห็นฉากนี้นักท่องเที่ยวบางคนก็เริ่มถามไถ่พนักงานอย่างเกาเหยาเหยา

“น้อง ๆ ถ้าจะจับสลากต้องทำไงมั่งอะ?”

“ใช่ ๆ แล้วการจับสลากจะเริ่มเมื่อไหร่เหรอ?”

“...”

เกาเหยาเหยาไม่คาดคิดว่านักท่องเที่ยวเหล่านี้จะอยากกินแตงโมขนาดนี้  จะว่าไปเธอเองก็น้ำลายสอกับเขาด้วยเหมือนกันล่ะนะ

เมื่อเจอคำถามเธอก็ตอบด้วยรอยยิ้มว่า “การจับรางวัลวันนี้จะมีสองรอบค่ะ  รอบแรกตอนเที่ยงรอบสองตอนเย็น  เมื่อทุกคนสแกนจ่ายเงินครบห้าสิบหยวนจะมีหน้าแอปเด้งขึ้นมาให้กดจับสลาก  หากถูกรางวัลสามารถนำมายื่นที่...”

นักท่องเที่ยวที่รู้เรื่องแล้วก็เดินออกจากโถงต้อนรับไปทีละคนสองคนเพื่อไปซื้อตั๋วทะเลเฟื่องฟ้า  ตั๋วหนึ่งใบได้สิทธิ์จับสลากหนึ่งครั้ง

สาวสวยขายาวกระโปรงสั้นกอดแขนแฟนของเธอแล้ววิ่งไปที่เฟื่องฟ้าทันที “ตั๋วทะเลเฟื่องฟ้าสองใบค่า~”

พนักงานจำหน่ายตั๋วให้ด้วยรอยยิ้ม “สองท่านรวมหนึ่งร้อยหยวนนะคะ  สแกนโค้ดจ่ายเงินแล้วหน้าแอปจะเด้งขึ้นมาแสดงสิทธิ์ในการจับรางวัลสองครั้งโดยอัตโนมัติค่ะ”

ผู้ชายก็เอามือถือออกมาสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงิน  และเป็นอย่างที่ว่าคือเมื่อจ่ายเงินแล้วก็มีหน้าแอปเด้งขึ้นมาเลยจริง ๆ ด้วยโดยระบุสิทธิ์จับสลาก 2 ครั้ง

และมีปุ่มจับสลากอยู่ที่ด้านล่าง

“รีบกดเร็วเข้า!” ฝ่ายหญิงเร่งเร้าแฟนหนุ่ม

ฝ่ายชายพยักหน้าอย่างลุ้นตัวโก่ง  เพราะหลังจากได้ดูคลิปเมื่อคืนนี้แล้วเขาก็รีบพาแฟนออกจากตัวเมืองมาให้เร็วที่สุดเลย

เมื่อกด 1 ครั้งสิทธิ์ในการจับสลากก็ลดลงไป 1 สิทธิ์  และผลที่ขึ้นก็คือ ‘ขอบคุณที่เข้าร่วม!’

“โชคไม่ดีแฮะ  ลองอีกรอบ!” ฝ่ายหญิงเอามือถือของแฟนหนุ่มไปกด

‘ขอบคุณที่เข้าร่วม!’

เมื่อเห็นผลลัพธ์เดิมอีกครั้งฝ่ายหญิงก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดและพูดกับแฟนหนุ่มของเธอว่า “เธอนั่นแหล่ะตัวซวยเอาความซวยมาติดฉัน!”

“…” จู่ ๆ ชายคนนั้นก็งงเต้ก

‘ความผิดกูเหรอวะ?’

แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดกับเธอด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า “จ้ะที่รัก  เป็นความผิดฉันเอง  เด๋วเราไปดูเฟื่องฟ้ากันก่อนเนอะ  ออกมาแล้วค่อยจับใหม่ก็ได้  วันนี้ฉันจะให้เธอได้กินแตงโมนั่นอย่างแน่นอน”

เมื่อเห็นท่าทีของแฟนตัวเองคนสวยก็ทำเสียงชิชะแล้วควงแฟนเข้าทะเลเฟื่องฟ้าอย่างหน้าระรื่นมีความสุข

แฟนแบบนี้หายากมาก  ตัวเธอเองก็รู้ว่าตัวเองเป็นคนอารมณ์ร้ายและบางครั้งก็สร้างปัญหาโดยไม่มีเหตุผลไม่มีใครเลยที่รับเธอได้และเอาอกเอาใจเธอเหมือนแฟนคนนี้

เมื่อเวลาผ่านไปจำนวนคนมาเที่ยวบ้านไร่ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย

หลักฐานที่เห็นได้ชัดที่สุดคือที่ช่องขายตั๋วทะเลเฟื่องฟ้ารอบเช้าจำกัดไว้ที่ 650 ใบขายหมดไปแล้วนั่นเอง  หากอยากซื้อต้องรอช่วงบ่ายอีก 650 ใบซึ่งตอนนี้ยังไม่บ่ายก็มีคนมาออรอหน้าช่องขายตั๋วกันเพียบแล้วนั่นเอง

การจัดการจำนวนคนเข้าทะเลเฟื่องฟ้ามีการปรับปรุงแก้ไขแล้ว  โดยแบ่งเป็นช่วงเช้ากับช่วงบ่ายรอบละ 650 คน  โดยจะจัดให้เข้าเป็นชุด ๆ ไปเพื่อไม่ให้กระทบต่อประสบการณ์การชมดอกไม้ของนักท่องเที่ยวเองด้วย  เพราะนักท่องเที่ยวที่ใจเร็วด่วนได้อยากจับสลากไว ๆ มีเยอะเกินไป

แน่นอนว่าสถานการณ์เช่นนี้ทำให้นักท่องเที่ยวจำนวนมากบ่น

“ทำไงดีอะ?  ตั๋วทะเลเฟื่องฟ้ารอบเช้าขายหมดแล้ว  แล้วในบ้านไร่มีไรให้ใช้จ่ายอีก?”

“ฉันจับสลากมาแปดครั้งแล้วยังไม่ถูกรางวัลเลย  นี่ต้องผจญภัยกับสไลด์เดอร์อีกกี่รอบเนี่ย?”

“ทำไมตั๋วทะเลเฟื่องฟ้าขายหมดเร็วจัง?”

“บ้านไร่ชิงหลินไม่มีของอย่างอื่นให้เปย์เงินแล้วเหรอ?  ฉันจับไปสิบรอบแล้วยังไม่ถูกเลย  ฉันกินผลไม้กินอาหารไม่ไหวแล้วอะ”

“...”

แน่นอนว่ามีคนโชคดีมากมายเช่นกัน

ที่ศูนย์การขายหญิงสาวที่ดูเหมือนคุณครูต้าเฉียว (Ohashi Miku  ใครไม่รู้จักก็เสิร์จอากู๋ดูเองละกันไม่แปะลิงก์ให้หรอกนะเออ) ซื้อน้ำผึ้งชงสมุนไพรแก้วใหญ่จับสลากครั้งแรกก็กรี๊ดออกมาเลย “ฮ่า ๆ ๆ ดูสิ ๆ เสี่ยวตี๋  ฉันถูกรางวัลด้วยแหล่ะ  เห็นมั้ย ๆ ขอแสดงความยินดี  คุณได้รับรางวัลความเพลิดเพลินที่หรูหราที่สุดในโลก!”

แฟนสาวที่ชื่อเสี่ยวตี๋เห็นแบบนั้นก็บ่น ๆ “ฉันจับไปสองครั้งแล้วไม่ถูกอะ”

หลังจากพูดจบสาวสวยที่ดูเหมือนอาจารย์ต้าเฉียวก็แหกปากอีกรอบ “กรี๊ด~ ฮ่า ๆ ๆ ถูกอีกแล้วยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว  หรูหราที่สุดในโลกสองรอบติด!” (น้ำผึ้งชงสมุนไพรแก้วใหญ่แก้วละ 100 หยวนเลยได้ 2 สิทธิ์)

“ทำไมกัน!” เสี่ยวตี้มองแฟนสาวของตนอย่างไม่พอใจ

ครูต้าเฉียวก็ปลอบโยนว่า “เอาหน่าเสี่ยวตี๋  ฉันถูกสองรอบเพราะงั้นให้เธอหนึ่งสิทธิ์ก็ได้”

ฉากนี้ทำให้นักท่องเที่ยวหลายคนรอบตัวฉันอิจฉา

อะไรจะโชคดีแท้

“ทำไมหล่อนถูกสองรอบติดวะ”

“กูจัดไปห้ารอบยังไม่ถูกเลย...”

“...”

ชายรูปร่างกำยำเล็กน้อยสวมแว่นเดินเข้าไปถามพนักงานว่า “คนสวยจ๊ะ  ในศูนย์การขายนี่อะไรแพงที่สุดบอกพี่หน่อยซิ”

พนักงานก็แนะนำอย่างกระตือรือร้น “ทางเรามีแตงโมพิเศษอยู่  ราคาจินละสองร้อยหยวนค่ะพี่”

“ซื้อกลับบ้านได้ปะจ๊ะ?” ชายคนนั้นถามอีกครั้ง  ตอนนี้เขายัดของจากศูนย์การขายลงท้องมาเกินไปจนยัดไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

“ได้ค่า~” พนักงานตอบ

แม้ว่าสินค้านที่เป็นพันธุ์พิเศษนั้นจะห้ามไม่ให้ซื้อกลับบ้านและต้องกินในบ้านไร่เท่านั้น  ทว่าแตงโมจินละ 200 หยวนกลับเป็นข้อยกเว้น

แล้วชายคนนั้นก็ไม่รีรออีกต่อไปรีบไปหาแตงโมดังกล่าวแล้วหอบเอามาให้พนักงานชั่งกิโล

“หนักสิบสองจุดสามจิน  ราคาสองพันสี่ร้อยหกสิบหยวนค่ะ” พนักงานชั่งกิโลเสร็จก็ขานราคาให้ชายคนนั้นฟัง

และเมื่อเขาสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินเสร็จหน้าแอปก็เด้งขึ้นมาพร้อมตัวเลขแจ้งเตือนสิทธิ์ในการจับสลาก 49 ครั้ง!

แล้วชายคนนั้นรัวปุ่มจับสลากด้วยความบ้าคลั่ง

ขอบคุณที่เข้าร่วม!

ขอบคุณที่เข้าร่วม!

…

ขอบคุณที่เข้าร่วม!

ขอบคุณที่เข้าร่วม!

กดจดหมดก็เจอแต่ ‘ขอบคุณที่เข้าร่วม!’ จนหัวร้อน “เชี่ยเอ๊ยไม่ถูกซักทีวะ  กูว่าเพราะไอ้อีกาตัวเมื่อเช้าแน่ ๆ เลยทำเอาซวยแบบนิ...”

สถบก่นด่าอีกาเสร็จก็ไม่ยอมแพ้ไปเอาแตงโมมาอีก

เขาเป็นคนที่ไม่ขาดแคลนเงิน

จะว่ามาเหนือเมฆเลยก็ไม่ผิด

ยามที่ผีพนันเข้าสิงถ้าไม่ถูกซักรอบผีจะไม่ยอมออก  หัวจะไม่ยอมหายร้อนง่าย ๆ ซึ่งก็ปกติ

พนักงานมองพ่อคนโชคร้ายนี่ด้วยสีหน้างุนงง

เพราะในความเป็นจริงเธอคิดว่าแตงโมลูกละ 2,400 ที่ซื้อไปนั่นก็อร่อยเกินเหลือแล้วไม่จำเป็นต้องไปกินชิ้นส่วนของราชาแตงโมก็ได้  ใช่มะ?

เมื่อเห็นความแปลกใจของพนักงานขายและนักท่องเที่ยวคนหนึ่งที่หอบเอาแตงโมพันธุ์พิเศษมาชั่งกิโล

ทำให้ชายคนนั้นดูเหมือนจะกลายเป็นแรงบันดาลใจให้กับใครหลาย ๆ คนก็คิดว่าแทนที่จะมานั่งยัดอาหารที่ยัดไม่ไหวลงท้องสู้ซื้อแตงโมแพง ๆ ที่ซื้อกลับบ้านได้ไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ

ความหลงทางประเภทนี้เป็นเรื่องที่หากไม่เจอกับตัวก็ยากนักที่จะเข้าใจ

ในโถงต้อนรับของบ้านไร่

ฉินหลินรู้มานานแล้วว่าตั๋วทะเลเฟื่องฟ้าที่จำกัดจำนวนไว้ในรอบเช้าขายหมดไปแล้ว  และตอนนี้นักท่องเที่ยวที่ไม่สามารถซื้อตั๋วได้ก็ไปออกันที่ศูนย์การขาย

และที่ฉินหลินประหลาดใจมากก็คือแตงโมเลเวล 2 กว่า 30 ลูกขายหมดอย่างรวดเร็ว

เอาดี ๆ ลูกหนึ่งก็ปาไป 2,000 กว่าหยวนแล้ว  นักท่องเที่ยวที่เข้าชมทะเลเฟื่องฟ้าในแต่ละวันคือวันละ 1,500 คน  แต่แตงโมเลเวล 2 ที่ขายได้ยังแค่ประมาณวันละ 25 ลูกเอง

แล้วตอนนี้พึ่งผ่านมากี่ชั่วโมง?  กี่นาที?

อย่างกับว่าคนที่มาเที่ยวในวันนี้จะเป็นพวกไม่สนเรื่องเงิน  เหมือนว่าต่อให้ต้องจ่ายเท่าไหร่ก็ยอม  ยังไงก็จะต้องเป็นหนึ่งใน 600 คนที่ได้กินราชาแตงโมให้จงได้ก็ไม่ปาน

ที่สำคัญคือหากซื้อแตงโมเลเวล 2 ล่ะก็จะได้สิทธิ์ในการจับสลากทีละเยอะ ๆ

แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนเหล่านี้จะรู้สึกยังไงถ้าเกิดกินแตงโมเลเวล 3 ไปแล้วกลับรู้ว่ารสชาติก็เหมือน ๆ กันกับแตงโมเลเวล 2?

ไม่รู้จะเสียใจมั้ย?

พอสถานการณ์มันมาแบบนี้แล้วฉินหลินเลยกะว่าจะจัดส่งแตงโมเลเวล 2 อีกชุดหนึ่งในตอนเที่ยง

ยอดขายวันนี้อาจทำลายสถิติใหม่

แต่ก่อนเที่ยงเกาเหยาเหยาได้มารายงาน “เถ้าแก่คะ  ที่ศูนย์การขายวันนี้มีนักท่องเที่ยวซื้อของไปเยอะมากทำให้ของหลาย ๆ อย่างไม่พอ  คาดว่าน่าจะหมดตอนเที่ยงค่ะ”

ฉินหลินพยักหน้า “โอเค  เธอไปนับของแล้วรายงานมาว่าต้องเติมอะไร  เด๋วฉันจะติดต่อซัพพลายเออร์ให้เอาของมาลงเพิ่มตอนเที่ยงเลย”

สินค้าหลายรายการในศูนย์การขายเป็นผลไม้และของสด  ของเหล่านี้มีการเอาลงแบบวันต่อวันทำให้ทางบ้านไร่ไม่ได้สต็อกของเอาไว้

นี่เป็นครั้งแรกที่จัดกิจกรรมเช่นนี้และความนิยมก็เกินความคาดหมาย  บ้านไร่ยังไม่มีประสบการณ์การจัดการเรื่องนี้มาก่อน  ดังนั้นครั้งต่อไปเขาจะต้องมีมาตรการในการจัดการที่ดีกว่านี้เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก

หลังจากที่เกาเหยาเหยาเอารายการสินค้าที่ต้องเติมมาให้แล้วฉินหลินก็โทรซัพพลายเออร์ทีละราย ๆ

ไม่อย่างนั้นหากศูนย์การขายกลับมีของขายไม่พอมันจะน่าอับอายจนต้องหารูมุดหนี

ซัพพลายเออร์ได้จัดหาของมาส่งที่บ้านไร่ชิงหลินอย่างเร็วสุดขีด

สำหรับพวกเขาแล้วบ้านไร่ชิงหลินคือเป็นช่องทางที่ใหญ่และมั่นคงจึงไม่มีใครกล้าละเลย