บทที่ 101: หมอนี่มาจ่ายตลาดที่อ่างเก็บน้ำเหรอ?

ตอนนี้หลู่เจี้ยนเซียนเหมือนจะรู้แล้วว่าทำไมคนอย่างเฉินเชิ่งเฟยถึงสุภาพกับเถ้าแก่บ้านไร่นัก

คงเป็นเพราะหลี่ชิงมาที่นี่บ่อย ๆ ใช่มั้ยล่ะ?

อีกฝ่ายแค่มาเที่ยวเล่นเฉย ๆ ทำไมเฉินเชิ่งเฟยถึงต้องทำตัวสุภาพแบบนี้ด้วย?

ทางฉินหลินแน่นอนเลยว่าไม่รู้ว่าหลู่เจี้ยนเซียนคิดอะไรอยู่  แต่ที่รู้สึกได้ชัดเจนคืออีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนเหมือนอย่างเฉินเชิ่งเฟย  หม่าเลี่ยเหวิน  และหลี่ชิงเลยทั้ง ๆ ที่หน้าก็ยังยิ้มอยู่แท้ ๆ

“เถ้าแก่ฉินจะไปตกปลาที่บ่อตกปลาเหรอครับ?” เฉินเชิ่งเฟยเห็นคันเบ็ดในมือของฉินหลินเลยถามอย่างสงสัย

“ไปอ่างเก็บน้ำครับ  เป็นอ่างเก็บน้ำเก่าแก่อายุหกสิบปีแล้ว  ที่นั่นมีปลาป่าเพียบเลย” ฉินหลินยิ้มตอบ

“งั้นคุณฉินรอก่อน  เดี๋ยวผมไปด้วย” จู่ ๆ เฉินเซิงเฟยก็เกิดความสนใจขึ้นมาแล้วบอกคนขับรถให้ไปเอาคันเบ็ดที่ท้ายรถมาสองคันหน่อย

จะว่าไปก็เคยเห็นในข่าวเหมือนกัน  ว่าอ่างเก็บน้ำเก่าที่อยู่มานานแล้วนั้นหลังจากปล่อยน้ำออกก็เจอปลาป่าตัวมหึมาอยู่ที่ก้นอ่างเพียบเลยจริง ๆ

อ่างเก็บน้ำที่กักเก็บน้ำมานานหลายทศวรรษก็เหมือนธนาคารปลาไปโดยอัตโนมัติ  แต่เอาจริง ๆ จะตกปลาใหญ่ขนาดนั้นจากอ่างเก็บน้ำก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ

และในฐานนะคนชอบตกปลาแล้วเมื่อได้ยินฉินหลินว่างั้นเขาก็เกิดความกระตือรือร้นอยากลองขึ้นมาบ้าง

เมื่อคนขับได้ยินคำสั่งก็กลับไปเอาเบ็ดที่ลานจอดรถ

ฉินหลินที่ได้เห็นท่าทางคาดหวังของเฉินเชิ่งเฟยเลยได้แต่รอ

จากนั้นไม่นานคนขับก็กลับมาพร้อมกับคันเบ็ด 2 คัน  เหยื่อปลา  ตะขอ  ทุ่นลอย  สวิง  ถัง  ฯลฯ

เอาง่าย ๆ คือเติมทรูจนเทพของเมพระยิบระยับจนละลานตา

ใครจะไปเชื่อว่าหลังรถเศรษฐีอย่างเฉินเชิ่งเฟยจะมีพวกนี้ใส่อยู่

“ไปกันเถอะเถ้าแก่ฉิน!”

“อะเฒ่าหลู่  นี่ของนาย” เฉินเชิ่งเฟยพูดพร้อมยื่นเบ็ดตกปลาอีกอันหนึ่งให้กับหลู่เจี้ยนเซียน

หลู่เจี้ยนเซียนทำอะไรไม่ถูก  เขาได้ยินมาว่าเฉินเชิ่งเฟยชอบตกปลา  แต่ตัวเขาเองไม่ได้ชอบด้วย  แล้วไหนตอนแรกว่าจะพามาหากินอาหารป่าอร่อย ๆ แล้วทำไมเปลี่ยนเป็นไปตกปลาแล้วล่ะเนี่ย?

นี่มันฤดูหนาวแล้วไปตากลมหนาวที่อ่างเก็บน้ำนี่ไม่กลัวหนาวตายเลยเหรอ?

แม้ว่าบริษัทของเขาจะเป็นหุ้นส่วนกับเฉินเชิ่งเฟยก็ตาม  แต่สภาพจริง ๆ แล้วเป็นทางเขาที่พึ่งพาเฉินเชิ่งเฟยซะมากกว่า  ดังนั้นเขาเลยไม่กล้าปฏิเสธจึงได้แต่ตามหลังไปตกปลาด้วยอย่างช่วยไม่ได้

ฉินหลินพาเฉินเชิ่งเฟยและหลู่เจี้ยนเซียนไปทางตะวันออกสุดของอ่างเก็บน้ำ

บ้านไร่ของฉินหลินนั้นอยู่ติดกับทิศตะวันตกของอ่างเก็บน้ำไปไม่ไกลนัก

โดยทั่วไปแล้วนักตกปลาจะรู้ดีว่าไม่ควรตกปลาที่ทางระบายน้ำของอ่างเก็บน้ำ  เพราะหนึ่งคือมันมีกระแสน้ำแรงเกินไป  สองคือไม่มีปลาตัวใหญ่ให้ตก  ดังนั้นพวกเขาเลยต้องเดินกันลึกเข้าไปอีกหน่อย

เดินไปได้ไม่ไกลฉินหลินก็เห็นคนที่คาดไม่ถึงอีกครั้ง

เป็นเจ้าหลิวหัว

สีหน้าอีกฝ่ายดูมืดมนกว่าเดิม  ตอนนี้หมอนั่นกำลังเดินถือถังที่มีปลาเต็มไปหมดออกไปด้วยความซูบซีด

‘เอาจริงดิ?  นี่มันยังคิดว่ากูจับปลาเสือตอเผือกได้ที่นี่อยู่อีกจริง ๆ ดิ?’

‘สมงสมองยังอยู่ดีมั้ยวะ?’

หลิวหัวที่เห็นฉินหลินก็รู้สึกเขิน ๆ หน่อย ๆ ที่ตัวเองแอบมาจับปลาเสือตอเผือก  ก่อนหน้านี่ที่มาก็ยังแอบมาอย่างระแวดระวังไม่ให้ต้องเจอหน้าฉินหลิน  เว้นแต่ว่าตัวเองจะจับปลาได้แล้วจริง ๆ

ส่วนฉินหลินนั้นไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย  หลิวหัวมันจะทำอะไรก็เรื่องของมัน  ส่วนเขามุ่งหน้าสู่พื้นที่เป้าหมายที่จะไปตกปลาพร้อม ๆ กับเฉินเชิ่งเฟยต่อไป

หลิวหัวก้มมองปลาปูในถังแล้วขมวดคิ้วเหมือนจะคิดอะไรอยู่

ก็คือของในถังนี่มันก็ขายได้เงินดีอยู่  แต่ทำไมถึงจับปลาเสือตอเผือกไม่ได้ซักตัวเลยหว่า?

หมอนี่มันหมกมุ่นอยู่แต่กับการจับปลาดังกล่าวจนแฟนของมันถึงขั้นมาขอเลิก  และมันก็เลือกที่จะเลิกกับแฟนมากกว่าเลิกจับปลา

ก็ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ  เพราะไหน ๆ ก็ลงทุนลงแรงตามจับมาจนขนาดนี้แล้ว  ถ้ายังจับไม่ได้อีกแล้วจะให้หยุดยังไงไหว?

จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นหลังของฉินหลินและแอบเดินตามทั้งสามที่นำหน้าไป

มันรู้สึกตงิด ๆ ว่าที่ที่ฉินหลินบอกว่าจับปลาเสือตอเผือกได้นั้นจะต้องโกหกอย่างแน่นอน  สถานที่จริง ๆ ต้องไม่ใช่บริเวณดังกล่าว  ซึ่งก็แม่นซะด้วย  เพราะฉินหลินไม่ได้ได้มาด้วยการตกเองด้วยซ้ำ  แต่เป็นรางวัลจากการแข้งตกปลาชนะคนแคระในเกมต่างหาก

......................…

ต่อมา

ฉินหลินพาเฉินเชิ่งเฟยไปที่กลางอ่างเก็บน้ำซึ่งเป็นจุดที่คลื่นน้ำค่อนข้างคงที่

จุดตรงนี้เป็นจุดที่มีแท่นยืนมั่นคงลาดลงน้ำเป็นจุดที่เหมาะจะเหวี่ยงเบ็ดตกปลา

ด้วยข้อจำกัดทางธรรมชาติเลยต้องหาหินมาทำที่นั่ง

เฉินเชิ่งเฟยมีประสบการณ์ได้วิธีนั่งดี ๆ มาจากการไปตกปลาทำให้สามารถปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้

ส่วนหลู่เจี้ยนเซียนทำอะไรไม่ถูกเลยได้แต่นั่งบนก้อนหินอย่างผิดท่าจนเจ็บก้น

ส่วนฉินหลินที่เติบโตมากับความยากลำบากย่อมไม่มีปัญหากับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว  แค่นั่งลงแล้วหยิบเหยือเลเวล 2 ออกมาเกี่ยวกับตะขอเบ็ดแล้วโยนลงน้ำมันดื้อ ๆ

เฉินเชิ่งเฟยที่เห็นกระบวนท่าเหมือนมือสมัครเล่นแบบนั้นก็ถามอย่างฉงนใจว่า “เถ้าแก่ฉินเอาง่าย ๆ งี้เลยเหรอ”

ตัวเขานั้นใช้คันเบ็ดที่โมขึ้นมาเอง  ทุก ๆ ครั้งที่จะเหวี่ยงเบ็ดต้องมีการปรับตั้งสาย  การเลือกเหยื่อ  และการเลือกทุ่น  ปรับจูนให้เข้าที่ก่อนซึ่งเป็นศิลปะขั้นสูงของเหล่าบรรดานักตกปลามือฉมังที่ประสบความสำเร็จสูงทั้งหลาย

ดังนั้นในมุมมองของเขาสิ่งที่ฉินหลินทำทั้งหมดจึงโคตรหยาบ

เฉินเชิ่งเฟยยังไม่จบกระบวนการปรับจูนคันเบ็ดของตนเลยทางเบ็ดของฉินหลินนั้นมีปลามาตอดจนคันเบ็ดโยกเป็นจังหวะแล้ว

“เร็วขนาดนี้เลย?” เฉินเซิงเฟยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ฉินหลินตกปลานิลขึ้นมาได้แบบงง ๆ

ถึงเขาจะไม่ได้เก่งเรื่องตกปลาเลยซักนิดเดียวก็ตาม  แต่เขาก็เคยเห็นคนอื่นที่ตกในคลิปมาก่อน  โดยคนที่มาตกในอ่างเก็บน้ำนั้นกว่าจะได้ซักตัวนี่กินเวลาไปเป็นครึ่งวันเลยด้วยซ้ำ  แล้วตัวเขาที่โยนเหยื่อลงน้ำเล่น ๆ นี่ตกขึ้นมาได้ไงวะแค่แป๊บเดียว?

สงสัยผลของคอมโบเซตคันเบ็ดและเหยื่อเลเวล 2 จะเอามาใช้กับโลกจริงได้นะเนี่ย

ตาเพื่อความแน่ใจเขาก็เกี่ยวเหยื่ออีกรอบแล้วโยนไปยังจุดอื่น

ส่วนเฉินเชิงเฟยนั้นหลังจากที่ฉินหลินโยนเหยื่อลงน้ำรอบสองแล้วเขาก็พึ่งจะเข้ากระบวนการเตรียมเหยื่อ  และเมื่อเตรียมเสร็จก็สวิงเบ็ดออกไป

ในเมื่อเห็นว่าฉินหลินตกปลามาได้อย่างง่ายได้เขาก็เลยข้ามขั้นตอนการปรับจูนทั้งหมดไปเนื่องจากคิดว่าน่าจะมีรังของพวกปลาอยู่ในน้ำข้างล่างนี้

จากนั้นก็ก้มมองปลานิลในถังของฉินหลินและพูดยิ้ม ๆ ว่า “เถ้าแก่  วันนี้ดูถ้าเถ้าแก่จะโชคดีนะ  งั้นครั้งนี้แข่งกันดูมั้ยว่าของใครปลาจะติดก่อนกัน”

แฃะทันทีที่เขาพูดจบคันเบ็ดของฉินหลินก็กระตุกอย่างรุนแรงอีกรอบเฉยเลย

มีปลามาติดเบ็ดอีกแล้ว!

“???” เฉินเซิ่งเฟยอ้าปากค้างโดยสีหน้าก็ค่อย ๆ เจื่อนลงไปเรื่อย ๆ

ฉินหลินตกเอาปลาขึ้นมาจากน้ำแล้วหันไปถามว่า “เมื่อกี๊ว่าไงนะครับ?”

“ไม่มีอะไร!” เฉินเชิ่งเฟยเลือกที่จะแกล้งสูญเสียความทรงจำ

“อ้อ!” ฉินหลินใส่ปลาลงในถังและยืนยันสมมุติฐาน

นี่คือผลของเซตคันเบ็ดและเหยื่อแน่นอน

หรือจะสรุปว่าพร็อบในเกมนั้นเมื่อเอาออกมาใช้นอกเกมก็ยังคงทรงประสิทธิภาพดังเดิมเหมือน ๆ กับแตงโมและปลาทั้งหลายที่เอาออกมากิน

แล้วฉินหลินเหมือจะเริ่มมันส์มือเลยเกี่ยวเหยื่ออีกรอบแล้วโยนลงน้ำ

คราวนี้ผ่านไปนานมากแต่ก็ไม่มีปลามาติดเหยื่อเลย

อ่างเก็บน้ำมีขนาดใหญ่มาก  ไม่ใช่ทุกพื้นที่ที่มีปลา  และเหยื่อจะดึงดูดปลาได้ก็ต่อเมื่อมีปลามาอยู่ใกล้ ๆ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต่างจากตกปลาในอ่างล้างหน้า

นี่จึงเป็นเหตุผลที่คนจับปลาถ้าไม่ใส่มองก็หว่านแห  เพราะพรวดเดียวจะได้ปลามาทีละเป็นฝูง

ฉินหลินชักคันเบ็ดกลับ  คราวนี้โดนปลาตอดไปหมด  ดังนั้นเขาก็เกี่ยวเหยื่อใหม่แล้วโยนไปตรงอื่น

เฉินเชิ่งเฟยที่เหวี่ยงเหยื่อออกไปแล้วก็มองฉินหลินด้วยสายตาว่างเปล่า  และคิดให้กำลังใจตัวเองว่าดูท่าปลาสองตัวนั่นจะเป็นโชคดีของเถ้าแก่หลิน

ตัวเขาแม้จะไม่ใช่ปรมาจารย์นักตกปลาขั้นเทพแต่ก็ถือได้ว่าเป็นระดับมืออาชีพคนหนึ่ง  ถ้าวันนี้ยังตกได้ไม่เท่าเถ้าแก่ฉินล่ะก็ต่อไปจะให้เรียกตัวเองว่ามืออาชีพได้ไง?

หลังจากที่เฉินเชิ่งเฟยคิดเสร็จเขาก็เห็นเบ็ดในมือของฉินหลินกระตุกอีกรอบซึ่งดูจากจังหวะแล้วคือปลาติดเบ็ด

“????” เฉินเซิงเฟย

ฉินหลินปิดสาย

คราวนี้เป็นปลาดุกตัวใหญ่

เขาเอามันโยนลงถังอีกครั้งแล้วก็ใส่เหยื่อโยนไปทางอื่น

กลับกายเป็นว่าความเร็วในการที่ปลามาติดนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับคันเบ็ดและเหยื่อแล้ว  แต่ขึ้นอยู่กับจุดที่เขาโยนเหยื่อลงไปต่างหากว่าอยู่ใกล้ปลามากน้อยแค่ไหน  ขอแค่เหยื่อไปตกตรงที่มีปลา  ด้วยพลังของโบนัสคุณสมบัติจากเกมมันจะทำให้ปลาติดเบ็ดอย่างแน่นอน

และครั้งนี้ฉินหลินดูเหมือนจะโชคดีมาก ๆ เพราะไม่นานเหยื่อก็ถูกกระชากอย่างแรง

แถมจากสภาพที่เห็นนี้เป็นไปได้ว่าจะเป็นปลาที่ตัวโตไม่น้อย

“...” เฉินเซิงเฟยจ้องตรงไปยังฉากนี้จากนั้นก้มลงมองคันเบ็ดในมือ

‘ทำไมวะ?’

‘กูอะเหมือนมาตกปลา  แต่เถ้าแก่เหมือนมาจ่ายกับข้าวในตลาดมากกว่า!’

ปล.  ช่วงนี้เดินระบบไฟที่บ้านใหม่หมดทั้งหลัง  บ้านของน้าเขาทำก่อนเราก็ต้องไปช่วยเขาเหมือนกัน  พอมาถึงคราวบ้านตัวเอง  บ้าน 20 ปี 2 ชั้น  ปลั๊กรุ่นเก่า 2 รู  เอาเต้าเสียบไปเสียบก็ลั่นเป๊าะแป๊ะพ่วงปลั๊กทีนี่นึกว่าตะขาบเข้าบ้าน  เพราะงั้นช่วงนี้จึงไม่ค่อยได้ลง  ต้องขออภัยจริง ๆ ครับ  อีกประมาณวันสองวันมั้งส่วนของบ้านผมถึงจะเสร็จ