บทที่ 59: น้ำผึ้งป่ามหัศจรรย์จากเกม!

ฉินหลินตามเฉินต้าเป่ยไปยังพื้นที่โล่งหลังโถงต้อนรับ  สิ่งที่ได้เห็นคือต้นกล้าแตงโมซึ่งอยู่ตรงที่เขาลงเมล็ดแตงโมเลเวล 2 ไว้

นี่เป็นข่าวดีสำหรับฉินหลิน

เพราะแปลว่าเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อในเกมสามารถเอาออกมาปลูกข้างนอกเกมได้

ขั้นตอนต่อไปคือรอให้มันออกผล  จะได้รู้วามเมล็ดแตงโมเลเวล 2 ที่ปลูกนอกเกมนั้นจะได้ผลเป็นแตงโมเลเวล 2 หรือไม่

ถ้าไม่เป็นเลเวล 2 แล้วเลเวล 1 ล่ะยังพอเป็นไปได้มั้ย?

แล้วเรื่องที่สามารถปรับตัวเข้ากับทุกสภาพแวดล้อมจนสามารถทำเมล็ดพันธุ์เลเวล 2 ขึ้นมาปลูกต่อนี่พอจะเป็นไปได้รึเปล่า?

หากอยากรู้ก็มีแต่ต้องทดลองดูเท่านั้น

แล้วฉินหลินก็นึกถึงเมล็ดพันธุ์ข้าวหลวงเสียงสุ่ยเลยสั่งเฉินต้าเป่ยว่า “เดี๋ยวช่วยไปตีแปลงนาเล็ก ๆ ให้ซักแปลงนึงนะ  เอาแบบแปลงนาข้าวมาตรฐานเลย  ฉันอยากลองอะไรหน่อย”

เพราะคำอธิบายกำกับมันชี้ชัดเลยว่าเมล็ดพันธุ์นี้มีโอกาสกลายพันธุ์และปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้  หากเมล็ดพันธุ์นี้เกิดการกลายพันธุ์และปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมของอำเภอโหยวเฉิงได้ล่ะก็  อาจจะมีเมล็ดพันธุ์พิเศษสำหรับอำเภอโหยวเฉิงเท่านั้นถือกำเนิดขึ้นมาก็ไม่แน่

แล้วเมล็ดข้าวพันธุ์ใหม่ที่เกิดขึ้นนี้ก็จะจู้จี้เรื่องสภาพแวดล้อมว่าต้องเป็นที่อำเภอโหยวเฉิงเท่านั้นไม่อาจเอาไปปลูกที่อื่นได้

ถึงตอนนั้นจะเคลมชื่อเป็นข้าวฉินหลินก็ดูจะอวดเบ่งเกินไปหน่อย  งั้นก็ตั้งชื่อล่วงหน้าเป็นข้าวโหยวเฉิงเลยก็แล้วกัน

“ครับเถ้าแก่!” เฉินต้าเป่ยตอบรับ  แต่ก็ยิ่งมีสีหน้างงงวยมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  เถ้าแก่ปลูกแตงโม  ปักชำเฟื่องฟ้า  แล้วตอนนี้ยังจะปลูกข้าวอีก  อย่าบอกนะว่าจะปลูกข้าวในฤดูหนาวน่ะ

สั่งเฉินต้าเป่ยเสร็จฉินหลินก็กลับไปที่ห้องโถง  เวลาว่าง ๆ ก็นั่งดูจอเกม  เลเวลของตัวละครในเกมจำเป็นต้องพึ่งพาการปลูกและเก็บเกี่ยวพืชผลเพื่อเพิ่มค่าประสบการณ์  ไม่มีวิธีอื่น

ก่อนที่พืชผลจะสุก  เขาก็ทำได้แค่สั่งให้ตัวละครในเกมไปเดินเปิดแผนที่  ทว่าทำไปทำมามันก็เบื่ออีกเลยเอาตัวละครเดินเข้าป่าไป  จากนั้นก็เกิดเรื่องที่ทำให้แปลกใจคือเดิน ๆ อยู่มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา

จากที่เกมเคยโฆษณาเอาไว้เห็นว่าจะมีเนื้อเรื่องหลากหลายปรากฏขึ้นมาแบบสุ่ม ๆ ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้เล่นจะทำการสำรวจแบบไหน

และก่อนหน้านี้เขาได้เจอกับแซ็คที่ให้เบ็ดตกปลากับคนแคระอาร์นี่ที่ให้ปลาสวยงามแล้ว

ส่วนที่ประหลาดใจคือก่อนหน้านี้มันไม่เห็นจะเจอ  เพราะเขาได้สั่งตัวละครในเกมให้วิ่งเลยเมืองแร่ดิบไปที่ชายหาด  สวนสาธารณะ…  อีกทั้งยังสำรวจป่าตั้งหลายรอบแต่ก็ไม่เห็นว่ามันจะทีอะไร  แต่ตอนนี้แค่เดินเข้าป่ามาก็มีข้อความเด้งซะงั้น

[พบผึ้ง  ลองไปดูดีกว่า  เผื่อมีน้ำผึ้ง!]

ฉินหลินอ่านข้อความแจ้งเตือนอย่างอึ้ง ๆ

เขาจำได้เหมือนกันว่าเกมฮาร์เวสต์มูนเวอร์ชันเก่า ๆ ก็มีน้ำผึ้งอยู่เหมือนกัน  ทว่ารังผึ้งของเวอร์ชันเก่าจะอยู่ที่ต้นไม้หน้าบ้าน  แต่เวอร์ชันนี้กลับอยู่ในป่าแทน

เขาได้สั่งให้ตัวละครเดินหาต้นไม้ที่มีรังผึ้งจนพบ  พอเมื่อเข้าไปใกล้ ๆ ก็เห็นว่าเจ้าแซ็ค NPC คนก่อนหน้าจู่ ๆ ก็โผล่มา

“โอ้โห  มีรังผึ้งด้วย  ตลาดในเมืองแร่ดิบต้องการน้ำผึ้งจำนวนมากเลยเชียวนา  งั้นฉันยกชุดอุปกรณ์เก็บน้ำผึ้งนี่ให้นายละกัน  หวังว่าจะได้น้ำผึ้งจากนายนะ!”

แซ็คก็ช่างปฏิบัติหน้าที่ของ NPC อย่างซื่อสัตย์จริง ๆ พอแจกของเสร็จก็จากไปเลย

ฉินหลินเห็นว่าที่แถบเครื่องมือของตัวละครมีชุดอุปกรณ์เก็บน้ำผึ้งใส่อยู่หลายชิ้น  เขาไม่รอช้าใช้ให้ตัวละครลงมือเก็บน้ำผึ้งจากต้นไม้ทันที

[ขอแสดงความยินดี  ได้รับน้ำผึ้งป่าบริสุทธิ์ 30 จิน!]

อ้อ  ที่แท้ก็น้ำผึ้งป่าบริสุทธิ์!

ต้องรู้ด้วยว่าราคาน้ำผึ้งป่าบริสุทธิ์ในตลาดตอนนี้แพงมาก  หนึ่งจินไม่ต่ำกว่า 150 หยวน  บางชนิดแพงถึงจินละ 300 หยวน

ส่วนสาเหตุที่ทำให้มันแพงก็ง่าย ๆ คือรังผึ้งป่าบริสุทธิ์มันอยู่ไกลจากตัวเมือง  สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติก็ดีกว่า  อากาศสดชื่นปราศจากมลพิษ  ไม่มีการใช้การแทรกแซงจากมนุษย์  ซึ่งหมายความว่าไม่มีสารป้องกันโรคหรือยาปฏิชีวนะตกค้างเหมือนในน้ำผึ้งจากผึ้งเลี้ยง

นอกจากนี้น้ำผึ้งป่าบริสุทธิ์ยังให้ผลผลิตต่ำและมีวงจรการผลิตที่ยาวนานดังนั้นจึงยากที่จะได้มา  และที่สำคัญที่สุดเลยคือคุณค่าทางโภชนาการสูงจากธรรมชาติแท้ ๆ บางชนิดสามารถใช้เป็นยาได้ด้วย  ซึ่งราคาของน้ำผึ้งเหล่านั้นอาจสูงถึงจินละ 500 หยวน  เรียกขานกันว่าน้ำผึ้งสมุนไพร

ฉินหลินสั่งตัวละครในเกมให้เอาน้ำผึ้งที่เก็บได้ไปเก็บในห้องเก็บของก่อน  จากนั้นก็เข้าป่าไปเดินหาเพิ่ม  เดินไปเดินมาจนทั่วทั้งป่าสรุปสุดท้ายได้มาอีก 2 รังรวมเป็น 60 จิน

เมื่อสั่งตัวละครให้เอาน้ำผึ้งกลับไปเก็บแล้วฉินหลินก็หาขวดเปล่าจากห้องโถงต้อนรับ  น้ำผึ้งในเกมนั้นไม่ได้มีภาชนะแยกไว้ให้  แต่บรรจุรวมกันในภาชนะเดียว

จากนั้นก็ไปหาห้องน้ำเล็ก ๆ ว่าง ๆ แล้วล็อคประตูและเข้าโลกแห่งเกมไป

เขาคิดไปด้วยว่าตอนขยายบ้านไร่ต้องสร้างที่ส่วนตัวซักหน่อยแล้ว  ไม่งั้นไม่สะดวกเลย

หอพักที่มีอยู่ตอนนี้ก็มีพวกพนักงานอย่างเกาเหยาเหยาเข้าไปอยู่หมดแล้ว

พอเข้าโลกในเกมปุ๊บก็ไม่รอช้าไปห้องเก็บของก่อนเลย  เมื่อเจอภาชนะเก็บน้ำผึ้งแล้วเขาก็ได้กลิ่นหอมของน้ำผึ้งเตะจมูกยั่วจนน้ำลายหก

คำอธิบายเขียนเอาไว้ว่า

[น้ำผึ้งป่าบริสุทธิ์: เลเวล 2 (90 จิน)]

[น้ำผึ้งป่าบริสุทธิ์ปราศจากมลพิษหรือสารพิษใด ๆ มีผลมหัศจรรย์: เนื้อสัมผัส +2, อร่อย +2, คลายความเมื่อยล้า +2, แก้ท้องผูก +2, บรรเทาอาการโรคกระเพาะเรื้อรัง +2!]

ฉินหลินรู้ว่าน้ำผึ้งป่าแต่ละภูมิภาคแต่ละชนิดมีผลต่างกันเนื่องจากแหล่งผลิตน้ำผึ้งต่างกัน  ส่วนน้ำผึ้งป่าบริสุทธิ์ของเกมก็ไม่ได้มีสรรพคุณอะไรมากมาย  นอกจากเรื่องรสชาติกับเนื้อสัมผัสที่เพลินเวลากินแล้วที่มีก็แค่แก้ท้องผูกกับบรรเทาอาการโรคกระเพาะเรื้อรังเท่านั้นเอง

ทว่าเอาจริง ๆ แค่แก้ท้องผูกได้ก็ถือว่าอย่างเจ๋งแล้ว

เพราะอาการท้องผูกใครไม่เคยเป็นจะไม่เข้าใจ  คนที่เป็นบอกเลยว่าไม่อยากเป็นอีกแล้วชาตินี้  เพราะมันเจ็บปวดปานจะขาดใจตายให้ได้จริง ๆ

ฉินหลินจัดการเติมน้ำผึ้งลงในขวดที่เอามาจนเต็ม

ขวดที่เขาเอามานั้นไม่ได้ใหญ่อะไรจุได้แค่หนึ่งจินเท่านั้น  จากนั้นก็เปิดจอซึ่งตอนนี้อยู่ในเกมจอเลยแสดงภาพภายนอกเกมคือห้องน้ำที่เขาเข้าใช้

เมื่อไม่เห็นว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงเขาเลยออกจากโลกในเกม

ฉินหลินเปิดประตูออกจากห้องน้ำซึ่งหน้าห้องน้ำมีนักท่องเที่ยวสองสามคนมาเข้า  เมื่อสองสามคนดังกล่าวเห็นเขาเดินออกจากห้องน้ำมาพร้อมกับขวดที่บรรจุของเหลวสีเหลืองก็ทำหน้าเหวอกันหมด

นักท่องเที่ยวต่างมองฉินหลินด้วยอารมณ์หลากหลาย  บ้างก็ขยะแขยง  บ้างก็ดูถูกเหยียดหยาม  บ้างก็ตกใจกลัวอย่างกับเจอผี

“…” หน้าผากของฉินหลินถึงกับเส้นเลือดปูด

‘ไอ้พวกนี้มันบ้าป่าววะ?’

แต่ก็ขี้เกียจจะอธิบายอะไรเลยรีบเดินจากไปราวกับไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น  เมื่อกลับถึงโถงต้อนรับก็ไปหยิบแก้วกับน้ำมาผสมน้ำผึ้ง

วิธีรับประทานน้ำผึ้งที่พบได้บ่อยที่สุดคือการผสมน้ำดื่มนี่แหล่ะ  น้ำผสมน้ำผึ้งเย็น ๆ เจี๊ยบ ๆ ซักแก้วโดนเข้าไปทีรับรองว่าสดชื่น!  ทว่าตอนนี้มันใกล้หน้าหนาวอากาศเริ่มเย็น  ดังนั้นจึงต้องเปลี่ยนไปเป็นผสมน้ำอุ่นแทน

นอกจากนี้น้ำผึ้งป่านั้นต้องผสมน้ำอุ่นจึงเป็นวิธีที่ถูกต้อง  เพราะจะช่วยให้น้ำผึ้งละลายได้ง่ายขึ้นแถมอุณหภูมิของน้ำที่ไม่สูงเกินไปจะง่ายต่อการดูดซึมอีกด้วย

เมื่อผสมเสร็จแล้วก็ถึงเวลาโดน  จิบแรกยังไม่แน่ใจจิบที่สองผ่านไปแววตาก็เป็นประกายปิ๊ง ๆ เพราะมันออกฤทธิ์ทันทีคือเมื่อดื่มไปแล้วมันเกิดความรู้สึกสดชื่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก  ความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาค่อย ๆ จากคลายหายไป

ไม่รอช้ากระดกรวดเดียวหมดแก้ว!  แล้วความรู้สึกมหัศจรรย์ก็ทวีความรุนแรงขึ้นมาเรื่อย ๆ โดยที่สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน!

นี่ต้องเป็นผลของคลายความเหนื่อยล้า +2 ชัวร์!

เมื่อก่อนเขามักจะเห็นโฆษณาอย่าง ‘ดื่มแล้วสดชื่นคลายความเหนื่อยล้าในทันที’ ในทีวี  แต่เขาก็ไม่รู้หรอกว่าไอ้ของพวกนั้นมันดื่มแล้วได้ผลจริงมั้ย  แต่น้ำผึ้งป่าจากเกมผสมน้ำดื่มที่เขาชงนี่ได้ผลชัวร์ไม่มั่วนิ่ม!