บทที่ 42: ทดลองเมล็ดพันธุ์จากเกม! บ้านไร่กำลังจะไฟลนก้น!

บ้านไร่ชิงหลินตอนนี้ดังระเบิด

ในวันแรกกลายเป็นที่พูดถึงเรื่องบ้านไร่รังโจรที่ขุดรีดลูกค้าแล้วโดนด่าจนกลายเป็นประเด็นทางสังคมออนไลน์

เช้ามาคดีพลิกกลายเป็นเพราะเด็กเหลือขอคนหนึ่งมือบอนขโมยของจนกลายเป็นประเด็นว่าเหล่าเด็กไม่รู้ความกับพ่อแม่ผู้ปกครองที่ไร้เหตุผลนั้นน่าโมโหยิ่งกว่า

จนยาวไปถึงเรื่องที่ว่าในโลกอินเทอร์เน็ตมีเด็กเกรียนมากมายก่ายกองที่มักจะทำเรื่องไม่ดีจนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต  แต่พ่อแม่ก็ไม่คิดจะชดใช้โดยอ้างว่าลูกตัวเองยังเด็กอยู่ไม่รู้ภาษาเพื่อปัดความรับผิดชอบ

พ่อแม่บางคนถึงกับพูดอย่างมั่นหน้ามั่นโหนกว่ากฎหมายไม่อาจเอาผิดลูกของพวกตนได้และทำราวกับว่ามันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

นั่นยิ่งทำให้บ้านไร่ชิงหลินเป็นที่นิยมมากยิ่งขึ้น

และผลตอบแทนที่ได้รับคือช่องของสตูดิโอของฉินเหินเองก็ได้รับความนิยมไปด้วยนั่นเอง  ทางสตูยังได้ลงคลิปโฆษณาโปรโมตทะเลเฟื่องฟ้าที่เคยถ่ายไว้ที่บ้านไร่ชิงหลิน  ทำให้ช่วยให้ฉินหลินดึงดูดลูกค้ามาดูทะเลเฟื่องฟ้าได้อีกเพียบ

ทันทีที่ลงคลิปโฆษณาทะเลเฟื่องฟ้าอันวิจิตรราวกับงานศิลปะมันก็กลายเป็นกระแสในเวลาอันสั้น

ทุก ๆ คนที่ได้ดูต่างถูกดึงดูด

เพราะมันสวยงามจริง ๆ

ด้วยพลังของคุณสมบัติขึ้นกล้องทำให้ทุก ๆ ฉากในคลิปดูราวกับงานแกะสลักอย่างพิถีพิถันโดยศิลปินผู้ยิ่งใหญ่

โดยเฉพาะช่วงโซนกลาง  ทะเลเฟื่องฟ้าโซนกลางนั้นมีเสน่ห์จนไม่อาจละสายตาได้เลย  ผีเสื้อที่เริงระบำ  เสียงนกร้องอันไพเราะ  และกระรอกที่ไม่กลัวคน  ทั้งหมดประสมกันแล้วล้วนแต่น่าตกตะลึง

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างถามถึง  ทะเลเฟื่องฟ้าแห่งนี้จึงกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงทางอินเทอร์เน็ตอย่างมากชนิดที่ว่าไม่ทันตั้งตัว

แต่นี่กลับเป็นอีกเป้าหมายหนึ่งที่ฉินหลินได้เล็งเอาไว้แล้ว  ไม่เพียงแต่จะจัดการกับพวกหมิ่นประมาทไห้ต้องได้รับโทษทางกฎหมาย  แต่ยังเป็นการเผยแพร่ภาพของบ้านไร่ออกสู่สายตาของคนทั่วไปอีกด้วย

และมันจะทำให้จำนวนนักท่องเที่ยวของบ้านไร่เพิ่มขึ้นอย่างมาก  ไม่เพียงแค่ลูกค้าจากอำเภอโหยวเฉิง  แต่ยังมีนักท่องเที่ยวจากชาเฉิงกับเมืองฝั่งในอีกด้วย

...........................................

บ้านไร่ชิงหลิน

ฉินหลินจับจอบตีแปลงที่ลานกว้างหลังโถงต้อนรับ

ข้าง ๆ เขามีหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยเฉินต้าเป่ยที่กำลังจับจอบอยู่เหมือนกัน  เหมือนเรื่องใช้กำลังนี่ไว้ใจได้เลย

“หลินจือ  ทำไรอยู่อะ?” ฉินเหรินถามด้วยความสงสัย

บ้านไร่แห่งนี้ได้รับความนิยมอย่างมากแล้วแท้ ๆ เขาเลยไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมพี่น้องของตนถึงต้องมาจับจอบขุดดินแบบนี้ด้วย

ช่วงสองวันมานี้ฉินเหรินได้มาขลุกอยู่ที่บ้านไร่เพื่องถ่ายคลิปเฟื่องฟ้า

ช่องสตูดิโอของเขามีการเข้าชมและการติดตามเพิ่มมากขึ้น  ลูกค้ารายอื่น ๆ ไม่คุ้นเคยกับฉินหลินดังนั้นเลยต้องฝืนใจฝากเรื่องนี้ไว้กับฉินเหริน  อาจถือเป็นการลงทุนเพื่อทำธุรกิจร่วมกันกับบ้านไร่แห่งนี้ก็เป็นได้

“ฉันจะปลูกแตงโมอะ!” ฉินหลินตอบพร้อมกับหยิบถุงเมล็ดแตงโมออกมาปลูก

ที่ฉินหลินมาตีแปลงปลูกก็เพราะจะลองปลูกเมล็ดแตงโมเลเวล 2 นี่เอง

[☆เมล็ดพันธุ์แตงโมไร้เมล็ด (เลเวล 2)]

[เมล็ดพันธุ์ที่เพาะพันธุ์ขึ้นมาเป็นพิเศษ  แตงโมที่ปลูกขึ้นมาจะมีรสชาติอร่อย  ไม่มีข้อจำกัดเรื่องฤดูกาลในการเพาะปลูก  และระยะเวลาเก็บเกี่ยวสั้นมาก]

เมล็ดนอกเกมยังเอาไปปลูกในเกมได้

แล้วเมล็ดเกมล่ะ  ก็น่าจะเอาออกมาปลูกนอกเกมได้เหมือนกันจริงมั้ย?

เขาก็แค่ทดลองดูเท่านั้น

แม้ว่าจะรู้ดีว่าที่เมล็ดแตงโมธรรมดานอกเกมเมื่อเอาไปปลูกในเกมแล้วจะได้แตงโมเลเวล 1 แต่นั่นก็เป็นผลมหัศจรรย์ของเกม

ทว่าเมล็ดแตงโมเลเวล 2 นี้เมื่อนอกเกมไม่มีแปลงปลูกเลเวล 3 ก็มีโอกาสสูงมากที่มันจะไม่อาจได้ผลเป็นแตงโมเลเวล 2 เหมือนคำอธิบายที่กำกับไว้ก็เป็นได้

เพราะงั้นถึงได้เรียกว่าทดลองไง  โลกจริงไม่ใช่ในเกมซักหน่อย  ไม่มีอะไรที่คาดเดาได้เลย  ทุกสิ่งทุกอย่างแปรปรวนไม่คงที่

แม้ว่าเมล็ดเลเวล 2 เมื่อเอามาปลูกนอกเกมแล้วจะไม่ได้แตงโมเลเวล 2 ก็ตาม  แต่อย่างน้อย ๆ ต่อให้มันจะแย่ลงยังไงเขาก็ขอซักเลเวล 1 ได้ก็ยังดี  เพราะเมล็ดพันธุ์นี้ถือเป็นสายพันธุ์ใหม่ที่ดีกว่าของทั่วไปมาก

ถ้าสภาพแวดล้อมของการปลูกเมล็ดพันธุ์เปลี่ยนไปจะเป็นอย่างไร?  โดยปกติแล้วเมล็ดพืชจะมีความสามารถในการปรับตัวต่อสภาพอากาศอยู่บ้าง  มันอาจจะฟลุ๊คมีซักลูกสองลูกสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมนอกเกมนี้ได้จนสามารถรักษาคุณภาพดั้งเดิมไว้ได้ก็เป็นได้จริงป่าว?

แบบนั้นก็เจ๋งเป้งไปเลยไม่ใช่เหรอ?

เป็นที่ทราบกันดีสมัยที่มีการวิจัยข้าวในยุคแรก ๆ ก็อาศัยโอกาสเล็ก ๆ น้อย ๆ และความฟลุ๊คดังกล่าวนี่แหล่ะเพื่อให้ได้เมล็ดพันธุ์ดี ๆ มา  แม้ว่าโอกาสจะน้อย  แต่พวกนักวิจัยต่างก็หวังอยู่เสมอว่าจะต้องเป็นไปได้

นอกจากนี้เมล็ดพันธุ์เลเวล 2 นี้ยังมีลักษณะพิเศษอีกอย่างคือไม่มีข้อจำกัดเรื่องฤดูกาล  แปลง่าย ๆ ได้ว่าต่อให้เป็นหน้าหนาวก็ปลูกได้

“ปลูกแตงโม?  ใกล้จะเดือนตุลาแล้วนา  ล้อเล่นป๊ะเนี่ย?” ฉินเหรินอ้าปากค้างเพราคิดว่าพี่น้องตัวเองกำลังอำ

ทุกคนรู้ว่าแตงโมเขาปลูกเดือนมีนานู่น

ถ้าอยากปลูกเดือนตุลาล่ะก็ต้องปลูกในโรงเรือนขนาดใหญ่

ฉินหลินไม่ได้อธิบายอะไรและยังคงปลูกเมล็ดแตงโมในมือลงบนดินและสั่งเฉินต้าเป่ยว่า “อย่าลืมรดน้ำด้วย”

“ครับเถ้าแก่” เฉินต้าเป่ยตอบอย่างหนักแน่น

เมื่อฉินเหรินเห็นแบบนี้ก็ไม่ได้ถามเรื่องนี้ต่อและถามเรื่องอื่นแทนว่า “ว่าก็ว่าเถอะหลินจื่อ  นายสร้างเพจออฟฟิเชียลของบ้านไร่ยังอะ?  ด้วยความนิยมในตอนนี้เข้า traffic pool ไปแล้วด้วย  และน่าจะเป็นแบบนี้ไปอีกหลายวัน  ใครมันจะไปคิดว่าคลิปที่พวกนักท่องเที่ยวถ่านเล่นกันมันจะออกมาเริ่ดได้ปานนั้น  ยิ่งมีนักท่องเที่ยวมากเท่าไหร่ traffic pool ก็ยิ่งมากเท่านั้น  เผลอ ๆ จะระเบิดเอาด้วยซ้ำ”

ฉินหลินพยักหน้า “สร้างแล้ว  ให้โม่ชิงช่วยจัดการให้อยู่อะ”

แล้วเกาเหยาเหยาก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหา “เถ้าแก่คะ  กระเจี๊ยบเขียว 300 จินเมื่อเช้านี้ขายหมดแล้วค่ะ  มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากโดยเฉพาะนักท่องเที่ยวชายต้องการซื้อ...”

พูดไปหน้าแดงไปอย่างเห็นได้ชัดเพราะเธอได้รู้ถึงสาเหตุที่นักท่องเที่ยวชายอยากได้นักหนาแล้ว

เนื่องจากผลลัพท์จากการโดนกระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 ได้ถูกเปิดคนที่โดนไปก่อนหน้านี้เปิดเผยก็เลยมีพวกอยากลองได้ซื้อไปโดนดูบ้าง

เรื่องนี้ฉินหลินไม่จำเป็นต้องพูดเอง

ต้นเหตุที่มีการเปิดโปงก็คือทายาทรุ่นสองของตระกูลเศรษฐีคนหนึ่งเห็นคลิปทะเลเฟื่องฟ้าเลยถูกใจพาพาแฟนสาวสองนางมาเที่ยวทะเลเฟื่องฟ้า  จากนั้นก็ถึงเวลากินข้าว  เจ้าหมอนี่มันก็สั่งกับข้าวมากินกับสองสาวซึ่งในนั้นก็มีกระเจี๊ยบเขียวจินละ 400 หยวนด้วย

แล้วเจ้าหมอนั่นมันก็ได้ค้างคืนกับแฟนสาวทั้งสองโดยสุดท้ายแล้วก็แน่ใจว่าไอ้เรื่องประหลาดที่เกิดกับตัวเองนี้เป็นผลมาจากการกินกระเจี๊ยบเขียวราคาสูงซึ่งมีประสิทธิภาพพอ ๆ กับเม็ดยาราคาแพง  แล้วความก็แตกจากมันนี่แหล่ะ!

วันนี้เลยมีคนแห่งมาโดนกระเจี๊ยบเขียวเลเลวล 2 กันเพียบจนฉินหลินงงไปเหมือนกัน

กระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 นั้นแม้จะโด่งดังแต่ว่าแต่ละวันมีจำนวนจำกัด  ดังนั้นกระเจี๊ยบเขียวเลเวล 1 เลยถูกเอามาแก้ขัดจนกลายเป็นที่นิยมตามไปด้วยซะอย่างนั้น

นอกจากนี้กระเจี๊ยบเขียวเลเวล 1 ก็เห็นผลจริงเหมือนกัน  เพราะมันมีผลเสริมไต +1 อยู่

ดังนั้นกระเจี๊ยบเขียวนี้จึงกลายเป็นของที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในบ้านไร่ไปโดยปริยาย

“อืม  เด๋วฉันจัดการเอง!” ฉินหลินพยักหน้าให้เกาเหยาเหยา

เนื่องจากกระเจี๊ยบเขียวเลเวล 1 ที่กันไว้เมื่อเช้าขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเขาเลยกะว่าจะเลิกส่งให้  RT-Mart แล้วเอาทั้งหมดมาขายที่บ้านไร่แทน  และเขายังสามารถแบ่งแปลงปลูกบางส่วนในเกมเพื่อใช้ปลูกพืชชนิดอื่น ๆ เพื่อเพิ่มของให้กับบ้านไร่ได้ด้วย

เกาเหยาเหยาบอกอีกว่า “ทั้งแตงโมจินละสิบหยวนกับสตรอว์เบอร์รี่จินละสี่สิบเองก็ขายหมดแล้วค่ะ  ปลาในบ่อปลาก็ใกล้หมดแล้วด้วย  ช่วงเช้าที่ผ่านมามีลูกค้าทั้งหมดสองร้อยหกสิบเอ็ดคน  หลายคนบอกว่าของน้อยเกินไป  เตาถ่านกับเตาย่างไม่พอให้เช่าทำให้แต่ละคนต้องแบ่งใช้กันไปคนละอย่างทำให้พวกลูกค้าพากันบ่นแล้วล่ะค่ะ”

“เฮ้อ~” ฉินหลินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

จะโทษใครได้นอกจากตัวเอง?

ตอนแรกก็แค่กะฉวยโอกาสโปรโมตตนเองให้เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางเท่านั้นเอง  แต่ใครมันจะไปนึกล่ะว่าผลที่ได้มันจะเกินจินตนาการถึงเพียงนี้

นอกจากนี้ทะเลเฟื่องฟ้าของเขายังมีโบนัสคุณสมบัติ  นักท่องเที่ยวที่มาจะต้องประทับใจและติดใจมันมากอย่างแน่นอน  ต่อไปนี้คงจะมีคนแห่แหนกันมามากขึ้นไปอีก  ซึ่งน่าจะเพิ่มชนิดที่ว่าอย่างรวดเร็วจนไม่อยากจะเชื่อ

ส่วนผลที่ตามมาก็เห็น ๆ เลยคือของในบ้านไร่ไม่พอขาย  และยิ่งเมื่อนักท่องเที่ยวมากเข้า ๆ แม้แต่ทะเลเฟื่องฟ้าเองก็คงต้องรองรับไม่ไหวไปด้วย  และนั่นแหล่ะปัญหาใหญ่

ถึงตอนนั้นคงต้องจำกัดจำนวนตั๋วในแต่ละวัน

เขาน่าจะเป็นคนเดียวกระมังที่เป็นกังวลเรื่องที่นักท่องเที่ยวมากเกินไป

เกาเหยาเหยายังบอกต่ออีกว่า “แล้วก็อีกเรื่องนึงค่ะ  มีคนมากเกินไป  รปภ.สองคนในทะเลเฟื่องฟ้าดูแลไม่ไหว  วันนี้เราพบว่ามีนักท่องเที่ยวขว้างก้อนหินใส่กระรอกน้อยด้วย”

“เฮ่อ~” ฉินหลินถอนหายใจ

อย่างว่าแหล่ะการศึกษาก็เหมือนอวนดักปลา  ย่อมต้องมีปลาหลุดอวนอยู่เสมอ ๆ เขาเลยสั่งเฉินต้าเป่ยว่า “ตอนบ่ายนายไปเปิดเว็บรับสมัครทหารผ่านศึกห้าสิบแปดเมืองแล้วโพสต์ข้อมูลการรับสมัครรปภ.ให้ทีล่ะ  ถ้ารับมาได้ทีมรปภ.ของนายก็จะได้ค่าคอมมิชชันด้วย  ส่วนจะเอาเท่าไหร่ไว้ค่อยดูทีหลัง”

“ครับเถ้าแก่!” เฉินต้าเป่ยตอบทันทีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

เขาสนุกกับอาชีพหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยมากขึ้นเรื่อย ๆ การได้มีลูกน้องมากขึ้นนี่มันดีจริง ๆ ทำให้เขาขยันทำงานมากขึ้นด้วย  เขาเดินไปหยิบบัวรดน้ำมารดให้เมล็ดแตงโม

เมื่อฉินหลินเดินมาดูที่โถงต้อนรับเขาก็เห็นว่าทั้งกระเจี๊ยบเขียวและสตรอว์เบอร์รี่เลเวล 1 ต่างขายออกหมดแล้ว  ส่วนแตงโมเลเวล 2 ยังเหลือกว่า 20 ลูกเพราะไม่ค่อยมีคนซื้อ  เพราะถ้าชั่งกิโลขายทั้งลูกล่ะก็ลูกหนึ่งก็พันกว่าหยวน

ถ้าหากเป็นการค่อย ๆ เชือดนิ่มให้นักท่องเที่ยวจ่ายทีละน้อยแต่รวมแล้วเป็น 2000 หยวนล่ะก็นักท่องเที่ยวจะไม่รู้ตัวและไม่ปวดใจ  ทว่าถ้าต้องตู้มเดียวเป็นพันนี่คนธรรมดาจ่ายไม่ไหวแน่นอน

ในตอนเที่ยงฉินหลินไปดูที่ช่องขายตั๋ว

ตอนเช้ามีลูกค้ามาซื้อตั๋วเข้าชมทะเลเฟื่องฟ้าแล้ว 321 คน  ส่วนใหญ่มาตามคลิปโปรโมต  ดังนั้นแค่ค่าตัวเข้าชมทะเลเฟื่องฟ้าก็ปาเข้าไป 16,050 หยวนแล้ว

นอกจากนี้กระเจี๊ยบเขียวเลเวล 1 สตรอว์เบอร์รี่เลเวล 1 และกระเจี๊ยบเขียวเลเวล 2 อีก 10 จินที่เขาเอามาวางขายเมื่อเช้าก็เกลี้ยงแผง  รวมเป็นเป็นเงิน 43,350 หยวน

ทางด้านการซื้อขายอื่น ๆ อีก 21,476 หยวน

ทำให้แค่ช่วงเช้านี้ก็มีเงินไหลเข้ามาเกิด 80,000 หยวนแล้ว  แถมส่วนใหญ่ยังเป็นเงินไร้ต้นทุนอีกด้วย

นี่เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ว่าทำไมเขาถึงไม่รีดกระเป๋าสตางค์นักท่องเที่ยวเหล่านี้ให้แห้งอย่างเต็มกำลัง  เพราะเขาต้องเช็คดูให้ดี ๆ ว่านักท่องเที่ยวทั้งหลายยินดีจ่ายให้กับอะไรบ้าง

ที่บ้านไร่นี้ยังมีสวนผักที่เขายังสามารถจัดการอะไร ๆ ได้

กระนั้นเขาก็ยังต้องไปติดต่อพ่อค้าส่งผลไม้เพื่อเอาผลไม้ธรรมดา ๆ มาจัดการกับนักท่องเที่ยวที่กำลังแห่กันมาอย่างมืดฟ้ามัวดิน  จะให้พึ่งเกมอย่างเดียวมันไม่เพียงพอ

ยังมีเรื่องปลาในบ่ออีก  ปลาที่เขาเสียเวลาไปตกในเกมแน่นอนว่ายังห่างไกลจากคำว่าพอนัก  ซึ่งแปลว่าเขาต้องติดต่อพ่อค้าส่งสัตว์น้ำ

แถมตอนนี้ทะเลเฟื่องฟ้า 30 หมู่ก็มีวี่แววว่าจะสามารถรับนักท่องเที่ยวได้อย่างจำกัดอีก  ดังนั้นก่อนที่มันจะเอาไม่อยู่เขาต้องเริ่มทำโครงการเพื่อระบายนักท่องเที่ยว

โครงการล่องแก่งที่คิดไว้ควรเริ่มได้แล้ว

ไม่อย่างนั้นยามที่นักท่องเที่ยวมาจนเกินลิมิตแล้วต้องมารอเข้าคิวชมทะเลเฟื่องฟ้าให้เสียเวลาล่ะก็อารมณ์ดี ๆ คงจะหายหมด