บทที่ 4: วันละหมื่นหยวน!

เมื่อบุกเบิกทั้งสิบสองแปลงดังกล่าวเสร็จแล้วฉินหลินก็สั่งให้ตัวละครเอาเมล็ดแตงโมไปปลูกต่อ

ทว่าก็ต้องสะดุ้งโหยงเพราะมีการแจ้งเตือนขึ้นมาบอกว่า ‘เมล็ดไม่พอ!’

เขาถึงกับต้องตบหัวตัวเองเพราะลืมคำนึงถึงเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย

การปลูกผักแม้จะเป็นในเกมก็ยังต้องใช้เมล็ด

เมล็ดมีจำกัด  เมื่อใช้หมดแล้วก็ต้องไปซื้อที่ร้านค้า  ทว่าก่อนหน้านี้ตอนที่เกมยังอยู่ในมือถือเขาได้ใช้เงินในเกมซื้อเมล็ดแตงโมไปหมดแล้วด้วย

ตามเนื้อหาของเกมปกติแล้วเมื่อปลูกผักได้จะต้องเอาผลผลิตไปขายในเกมเพื่อแลกเงินและนำไปซื้อเมล็ดพันธุ์ชุดใหม่มาปลูกต่อ

จากนั้นก็วนซ้ำ ๆ เดิมอยู่แบบนี้เพื่อสะสมเงินพัฒนาฟาร์มให้เจริญรุ่งเรืองยิ่ง ๆ ขึ้นไป

ดังนั้นการปลูกแตงโมในเกมแล้วเอาออกมาขายในโลกจริงถึงแม้จะหาเงินจริงได้  แต่ก็ไม่อาจหาเงินในเกมได้  เว้นแต่ว่าเขาจะเอาแตงโมล็อตใหม่ที่พึ่งเก็บเกี่ยวมาได้นี้ขายในเกมซะ  แบบนั้นถึงจะมีเงินซื้อเมล็ดพันธุ์ชุดใหม่

แต่จู่ ๆ เขาก็เกิดไอเดียใหม่ขึ้นมาอย่างหนึ่ง  นั่นคือหากเอาเมล็ดจากโลกจริงเข้าไปปลูกในเกมล่ะ?  ทำได้มั้ย?

แค่คิดอย่างเดียวมันไม่ได้ข้อสรุป  สิ่งเดียวที่จะทำให้ได้ข้อสรุปคือทดลองของจริง  เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงปิดร้านและไปยังแหล่งรวมเมล็ดพันธุ์ของอำเภอโหยวเฉิงในทันที

เมื่อเดินเข้าร้านไปก็เห็นว่ามีผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์เอ่ยปากทักทายอย่างกระตือรือร้นว่า “น้องชาย ๆ หาเมล็ดพันธุ์ไรอยู่เหรอ?  ถามเจ๊ได้เลยนะ!”

“มีเมล็ดแตงโมไร้เมล็ดขายมั้ยครับเจ๊?” ฉินหลินถามพลางสอดส่ายสายตามองดูเมล็ดพืชในร้าน

แม้ว่าพื้นที่เลเวลหนึ่งในเกมจะใช้ปลูกผักผลไม้อะไรต่อมิอะไรได้หลากหลายก็จริงอยู่  แต่การค้าแตงโมไร้เมล็ดของเขามันพึ่งจะเริ่มเท่านั้นเอง  จู่ ๆ จะตัดทิ้งแล้วเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นซะเฉย ๆ ก็ดูจะไม่เป็นชิ้นเป็นอันเกินไป  ดังนั้นเขาจึงต้องเดินหน้าในด้านแตงโมไร้เมล็ดต่อไปก่อน

“มีสิ” อาเจ๊ยิ้มและเสนอราคา “แตงโมไร้เมล็ดจินละแปดสิบหยวน  เอาเท่าไหร่ล่ะหืม?”

“ขอสองจินก่อนละกันครับเจ๊” ฉินหลินยังไม่มั่นใจว่าเมล็ดพันธุ์ชนิดนี้สามารถเอาไปปลูกในเกมได้หรือไม่  ดังนั้นจึงซื้อแค่กิโลเดียวก่อน  และหลังจากที่กลับไปที่ร้านเขาก็จัดการปิดประตูบานเลื่อนล็อคให้สนิทอีกรอบก่อนจะเข้าโลกในเกมและลองเอาเมล็ดที่ซื้อมาใส่ไว้ในช่องเก็บเมล็ดพันธุ์

เสร็จแล้วก็ออกเกม

พอลองเปิดจอเกมขึ้นมาดูก็พบว่าในกล่องเก็บเมล็ดพันธุ์มีเมล็ดแตงโมอยู่

[เมล็ดของแตงโมไร้เมล็ด: คุณภาพเลเวล 1]

[เมล็ดของแตงโมไร้เมล็ด  เมื่อปลูกแล้วจะได้แตงโมไร้เมล็ด!]

ช่างเป็นคำอธิบายที่โคตรหยาบแต่ก็เข้าใจง่าย

ฉินหลินสั่งให้ตัวละครเอาเมล็ดไปลงแปลงทั้งสิบสองแปลงที่พึ่งบุกเบิก

ครู่ต่อมาเขาก็เห็นว่ามีการแจ้งเตือนถึงการใช้งานแปลงปลูกทั้งสิบสองแปลงแล้วจึงได้ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้

แปลว่าเมล็ดจากโลกจริงก็สามารถเอาไปปลูกในเกมได้นั่นเอง

เรื่องนี้ช่วยแก้ปัญหาไปได้เปลาะใหญ่เลยทีเดียว

ปัญหาต่อไปก็คือแตงโมที่ปลูกจากเมล็ดโลกจริงจะอร่อยเท่าแตงโมที่ปลูกจากเมล็ดในเกมรึเปล่า?

ช่วงบ่ายในกลุ่มวีแชทได้มีคนสั่งแตงโม  ฉินหลินจึงเอาแตงโมที่เหลืออีกสามสิบลูกไปส่ง

ฉินหลินยังขายผักผลไม้ทั้งหมดที่เขาซื้อเมื่อวานนี้ในราคาต่ำและไม่ได้วางแผนที่จะไปหาซื้อของมาเติมเนื่องจากปัจจุบันเขาได้ผันตัวไปเป็นพ่อค้าขายแตงโมอย่างเต็มตัวแล้ว

.....................................................

ยามสนธยามาถึงเขาก็จัดการปิดร้าน  ที่บ้านแม่ก็เตรียมข้าวเย็นไว้ให้เรียบร้อยแล้ว

กินข้าวเย็นเสร็จก็เปิดจอเกมดู

แตงโมสิบสองแปลงแรกมีแมลงรบกวน  ส่วนสิบสองแปลงหลังมีหญ้าขึ้นรบกวน  ฉินหลินจึงไม่รอช้าสั่งตัวละครจัดการพวกมันทั้งหมด

หลังจากที่จัดการกับพวกตัวรบกวนทั้งหลายเสร็จแล้วเสียงแจ้งเตือนวีแชทก็ดังขึ้น

โม่ชิงเมียพี่ “เสร็จซักที  ฉันจะกลับบ่ายพรุ่งนี้นะ  มารับที่ที่ทำงาน  เอ้อ  แล้วก็อยากกินแตงโมด้วย!”

เมื่อเห็นว่าเป็นจ้าวโม่ชิงส่งมาฉินหลินก็พิมพ์ตอบกลับไปทันที “เคจ้าเมียจ๋า”

โมชิงเองก็เหมือนเขา  คือหลังจากเรียนจบมหาลัยแล้วก็กลับมาที่อำเภอโหยวเฉิง  ต่างก็ตรงที่โม่ชิงมีญาติทำงานในสำนักงานจัดเก็บภาษีของทางอำเภอ  ดังนั้นเธอจึงสามารถเข้าทำงานเป็นข้าราชการในสำนักงานจัดเก็บภาษีได้

และช่วงไม่กี่วันมานี้ดูเหมือนว่ามีหลาย ๆ กลุ่มองค์กรรวย ๆ ในเมืองครอบครองทรัพย์สินที่มีพิรุธ  ว่ากันว่าผู้บริหารบริษัทแห่งหนึ่งดันถูกถ่ายภาพตอนที่ตัวเองกำลังกินข้าวนั่งโม้กันอยู่ที่บ้านพักตากอากาศแห่งหนึ่งเข้าและโดนโพสต์ภาพดังกล่าวนั้นลงโซเชียล  และมันได้ทำให้ดวงที่กำลังรุ่งของคนเหล่านั้นถึงขั้นร่วงตุ้บลงเหว

เบื้องบนจึงได้นำคณะผู้ตรวจสอบภาษีซึ่งมีโม่ชิงอยู่ด้วยเข้าตรวจสอบพวกมันอย่างละเอียด

ฉินหลินกับโม่ชิงคุยวีแชทกันจนดึกดื่น

...................................…

วันรุ่งขึ้น

ฉินหลินตื่นเช้าขึ้นมาก็ไม่รอช้ารีบเปิดจอเกม  ผลคือแตงโมทั้งยี่สิบสี่แปลงสุกหมดแล้ว

และที่เขาโฟกัสเป็นพิเศษคือแตงโมที่ปลูกจากเมล็ดโลกจริง  มองดูแล้วหน้าตาก็เหมือน ๆ กับลูกที่ปลูกจากเมล็ดในเกมเป๊ะ

เพื่อความชัวร์จึงให้ตัวละครไปเก็บมาดู  จากนั้นตัวเขาก็เข้าโลกในเกมไป

เมื่อเดินไปดูที่โกดังเก็บของก็เห็นว่ามีแตงโมที่เก็บมาก่อนหน้านี้วางอยู่สิบหกลูก  โดยแต่ละลูกดูจะหนักประมาณสิบกว่าจิน

เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็เห็นข้อความ

[แตงโมไร้เมล็ด: คุณภาพเลเวล 1]

[คำแนะนำ: แม้จะไม่ใช่แตงโมที่วิเศษวิโสอะไรแต่ก็ปลูกโดยเกมจึงดีที่สุดในบรรดาแตงโมทั่วไป]

ดู ๆ แล้วก็เดิม ๆ

ฉินหลินยังคงกังวลอยู่หน่อย ๆ จึงเอามันกลับโลกจริงแล้วเอามันไปผ่าในครัว  จากนั้นก็หั่นชิ้นพอดีคำมากิน

รสชาติอร่อยที่ได้ทำให้เขาโล่งอก

แบบนี้ก็แปลว่าการเอาเมล็ดจากโลกจริงเข้าไปปลูกในเกมสามารถทำได้โดยไม่ต้องกลัวว่ารสชาติจะเพี้ยน

“เสี่ยวหลิน  ทำไมลูกกินแตงโมแต่เช้าล่ะเนี่ย?  เดี๋ยวก็ท้องเสียหรอก” หลินเฟินมาเห็นก็อดจู้จี้กับลูกตัวเองไม่ได้

ฉินหลินยิ้มและอธิบายว่า “แม่ครับ  ผมแค่ลองชิมแตงโมเอง  กะว่าจากนี้ไปจะเอาไปขาย”

หลินเฟินไม่ได้ว่าอะไรอีกแต่กลับกลับหยิบแตงโมขึ้นมาหนึ่งชิ้นและวางแผนที่จะช่วยให้คำแนะนำแก่ลูกชายซักหน่อย  และพอกัดเข้าไปคำเดียวก็ต้องอุทานอย่างตกใจ “โห  อร่อยมาก  แตงโมที่ร้านจะหารสชาติแบบนี้ถือว่ายากแสนยาก  ถ้าทุกลูกอร่อยแบบนี้ล่ะก็ยังไงก็ขายดีแน่นอน”

แม่ค้าที่เปิดร้านขายผักผลไม้มาทั้งชีวิตอย่างหลินเฟินย่อมรู้ดีว่าแตงโมที่กินอยู่นี้ของดีหรือไม่เป็นธรรมดา

ฉินหลินเปิดจอเกมแล้วสั่งให้ตัวละครไปเก็บแตงโมจากทั้งยี่สิบสี่แปลงให้เรียบร้อยจากนั้นก็ให้มันปลูกชุดใหม่เลย

และถ้าปลูกตอนนี้ชุดใหม่ก็จะสุกตอนเย็น

จากนั้นฉินหลินก็กินข้าวเช้ากับแม่  แล้วเขาก็ออกเดินทางไปยังโกดังที่เช่าไว้

เมื่อเขามาถึงโกดังก็ล็อคประตูและเข้าเกมเหมือนเดิม  เมื่อเดินเข้าไปในโกดังเก็บของในเกมก็เห็นกล่องข้อความแจ้งเตือนว่า

แตงโมไร้เมล็ด: 418 (เลเวล 1)

เป็นผลผลิตจากยี่สิบสี่อแปลง

ซึ่งก็ธรรมดาชินแล้ว  แต่ที่ไม่ชินคือมีแตงโมสามลูกวางแยกจากกองแตงโมก่อนหน้าโดยมีกล่องข้อความกำกับไว้ว่า:

แตงโมไร้เมล็ด: 3 (เลเวล 2)

‘เฮ่ย!  มีแตงโมเวลสูงด้วย?  ดูจากลายเส้นของมันแล้วเข้มลึกกว่าเวลหนึ่งชัดเจนเลย  แถมลูกยังดูกลมกว่าด้วย’

เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็มีกล่องข้อความเด้งขึ้น

[แตงโมไร้เมล็ด: เลเวล 2]

[หมายเหตุ: แตงโมคุณภาพสูงที่ผลิตโดยเกม  ไม่ว่าจะเป็นรสชาติ  รสสัมผัส  หรือกลิ่น…  ล้วนสูงกว่าแตงโมเลเวล 1 เยอะ  อาจทำให้ไม่สามารถควบคุมต่อมรับรสได้ อร่อย +2, หวาน +2, รสสัมผัส +2, ติดปาก +2!]

เวลสองทำให้พวกรสชาติความหวานอะไรกลายเป็นบวกสองหมดเลย  แถมยังมีติดปากบวกสองด้วย

แล้วยังมีอะไรที่ฟังดูเกินจริงอยู่อีก

อาจไม่สามารถควบคุมต่อมรับรส?  อะไรจะปานนั้น

ไม่ใช่อาหารเลิศรสซักกะหน่อย

ฉินหลินเองก็อยากเทสต์ดูเหมือนกันว่าไอ้แตงโมเวลสองที่บวกสองเพียบนี่มันจะเจ๋งอย่างที่คำอธิบายโม้ไว้ซักแค่ไหน  ทว่าตอนนี้ยังไม่ได้  ต้องหาเงินก่อน

เขาทำการย้ายแตงโมทั้งสี่ร้อยสิบแปดลูกออกมายังโลกจริงแล้วถ่ายคลิปลงวีแชทพร้อมข้อความเหมือนเดิมคือขายส่งจินละหนึ่งจุดห้าหยวนส่งถึงหน้าบ้าน

ไม่นานหลังจากโพสต์ไปปแล้วฉินหลินก็ขนแตงโมทั้งหมดใส่เจ้ารถบุโรทั่ง  และเสียงแจ้งเตือนวีแชทก็ดังขึ้นมา  เป็นหลิวต้าเชิ่งที่เร็วสุดสั่งของก่อนเพื่อน

แม้จะแค่แตงโมเลเวลหนึ่ง  แต่มันก็ยังอร่อยกว่าแตงโมเดิม ๆ ที่มีอยู่ทั่วไปมาก  ยิ่งเป็นหน้าแตงโมแบบนี้ด้วยแล้วไม่ต้องห่วงเลยว่าจะขายไม่ออก  ลูกค้าที่ซื้อไปรอบหนึ่งต้องม้วนตัวกลับมาซื้ออีกรอบอย่างแน่นอน  ดังนั้นเถ้าแก่ที่เคยสั่งแตงโมกับเขาจึงประเมินว่าต้องสั่งของเข้าร้านเยอะกว่าเดิมซะแล้ว

ไม่เพียงแค่นั้น  เนื่องจากความขายดีของเหล่าเถ้าแก่จ้าวก่อน ๆ แพร่ออกไปทำให้มีเถ้าแก่จ้าวใหม่ ๆ ออเดอร์ผ่านทางวีแชทกันร้านละยี่สิบสามสิบลูก  โดยร้านเหล่านั้นถ้าไม่อยู่ฝั่งตะวันออกก็อยู่แถว ๆ ถนนสุ่ยซี

เขาขายแค่สองวันโดยมีผลลัพธ์คือเทน้ำเทท่าย่อมทำให้เถ้าแก่ทั้งหลายในกลุ่มวีแชทต้องรีบเอาด้วยเป็นธรรมดา

ฉินหลินคำนวณดูแล้วพบว่าจำนวนแตงโมที่เถ้าแก่ทั้งหลายออเดอร์มานั้นมีทั้งหมดสามร้อยเก้าสิบห้าลูกซึ่งเกือบหมดชุดแรก

พอรับออเดอร์เสร็จก็ขนแตงโมที่เหลือขึ้นรถต่อและขับกลับเข้าตัวอำเภอ

สาย ๆ เขาก็เอาแตงโมไปส่งให้พวกหลิวต้าเชิ่ง

“มาละเหรอเสี่ยวฉิน” เมื่อหลิวต้าเชิ่งเห็นเขาก็เข้ามาต้อนรับยิ้มแย้มแจ่มใส

“แตงโมขายดีมากวันนี้เลยกะจะสั่งเพิ่มอีกสิบลูก” เขาบอก

“ขอบคุณพี่หลิวที่ช่วยนะครับ” ฉินหลินยิ้มตอบและเริ่มขนแตงโมลงรถ  จ่ายเงินจ่ายไรเสร็จเขาก็ไปต่อที่ร้านของเฉินต้าเหอและอ้ายชือนีและอื่น ๆ จากนั้นก็กลับร้านไปพร้อมกับแตงโมที่เหลืออีกยี่สิบสามลูกในตอนเที่ยง

เมื่อคำนวณเงินดูแล้วสามร้อยเก้าสิบห้าลูกเป็นเงินสี่พันสี่ร้อยยี่สิบสี่หยวน  เงินในบัญชีตอนนี้มีหกพันหกร้อยสามสิบหกหยวน  และถ้าขายแตงโมอีกชุดที่กำลังจะสุกในตอนเย็นนี้ได้ล่ะก็เขาน่าจะหาเงินได้วันละหนึ่งหมื่นหยวน!

กลายเป็นว่าในวันเดียวเขากลับสามารถหาเงินได้เท่ากับที่เขาทำงานขายผักผลไม้อย่างหนักเดิม ๆ ตลอดหนึ่งเดือนเต็ม ๆ