บทที่ 88 ลิงเหลืองมาถึง

กองบัญชาการกองทัพเรือ มารีนฟอร์ด

"ว่าไงนะ?!"

เซ็นโงคุตบโต๊ะ และคนทั้งคนก็คลุ้มคลั่ง: "ผู้ชายคนนั้นจากวองโกเล่โจมตีมังกรฟ้า? จู่ๆ เขามาโผล่ที่หมู่เกาะชาบอนดี้ได้ยังไง? ทำไมถึงไม่ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับเขาล่วงหน้า? และทำไมมังกรฟ้าถึงไปเจอผู้ชายคนนั้น ผู้คุ้มกันCP รอบๆตัวมันโง่หรือเปล่า”

การ์ปที่กำลังกินเซมเบ้อยู่ข้างๆถึงกับผงะ เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเพื่อนเก่า เขารู้สึกราวกับว่าเพื่อนเก่าของเขากลายเป็นคนคลั่ง

หลังจากได้ยินว่าเป็นมังกรฟ้า การ์ปยังคงกินเซมเบ้ต่อไปโดยไม่คำนึงว่าเกิดอะไรขึ้น อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา

"คราวนี้แหละ!"

"การ์ป! หยุดกินแล้วรีบไปที่หมู่เกาะชาบอนดี้เพื่อจับวองโกเล่กลับมาให้ฉัน!"

เซ็นโงคุที่โกรธอยู่แล้วยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเคี้ยวและหัวเราะของการ์ป เขาหันศีรษะและตะโกน

ใครจะไปรู้ว่าการ์ปแค่หันหัวกลับมาแล้วกินต่อ เมินสิ่งที่อีกฝ่ายเพิ่งพูดไปอย่างสิ้นเชิง

"การ์ป!"

เซ็นโงคุที่ทนไม่ได้ปล่อยคำรามออกมาอีกครั้ง เกือบจะดังก้องไปทั่วทั้งอาคารสำนักงานใหญ่

และบรรดาทหารเรือที่ได้ยินเสียงคำรามนี้คุ้นเคยกับมัน อย่างไรก็ตามพลเรือเอกเซ็นโงคุจะส่งเสียงคำรามใส่วีรบุรุษแห่งกองทัพเรือ การ์ป สามเวลา

เขาหันหูออก และการ์ปพูดอย่างเฉยเมยว่า "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน! ถ้านายต้องการจับโจรสลัด คนจากวองโกเล่ไม่ใช่โจรสลัด ถ้านายจะบอกว่าเจ้ามังกรฟ้างี่เง่าถูกทุบตี ฉันก็ไม่ใช่พลเรือเอก ดังนั้นฉันจึงถูกส่งไปไม่ได้ใช่มั๊ย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซ็นโงคุก็ผงะ และพบว่าเพื่อนเก่าของเขาดูเหมือนจะเป็นผีที่ฉลาด!

ไม่มีอะไรผิดปกติกับการที่เขานั่งอยู่ตรงนี้ ถ้าเขาไม่ถูกส่งออกไป แล้วจะปล่อยให้ใครออกไป?

คนอื่นๆถูกส่งไปแล้ว ใครจะเป็นคู่ต่อสู้ของวองโกเล่รุ่นที่1คนนั้นได้? ณ จุดนี้ ซากะซุกิ, บอร์ซาลีโน และคุซันต่างออกไปปฏิบัติภารกิจ ท้ายที่สุดทั้งสามคนต้องการที่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งในอนาคตอันใกล้นี้สำหรับพลเรือเอก การสั่งสมความชอบให้มากขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา

แต่ถ้าคิดให้ดี ไม่มีอะไรผิดไปจากที่การ์ปพูด วองโกเล่ไม่ใช่โจรสลัด และภายใต้สถานการณ์ปกติ มันไม่ได้อยู่ในการควบคุมของการ์ป

และแม้ว่าการ์ปจะเป็นกำลังรบระดับแนวหน้าของกองทัพเรือและมีตำแหน่งวีรบุรุษแห่งกองทัพเรือ แต่ตำแหน่งของเขาก็ยังเป็นรองพลเรือเอก มังกรฟ้าควรถูกส่งไปด้วยพลเรือเอก ดังนั้นจึงไม่เกี่ยวอะไรกับเขา

กลายเป็นว่าเมื่อการ์ปปฏิเสธที่จะเลื่อนขั้นเป็นพลเรือเอก

“คุณเซ็นโงคุ ผมมาแล้ว กลุ่มโจรสลัดนั้นถูกกวาดล้างไปแล้ว และกัปตันของพวกเขาก็ถูกโยนลงไปในอิมเพลดาวน์ด้วย ถ้าอย่างนั้นผมควรจะได้พักแล้วสินะ~”

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญนี้ คิซารุเข้ามาด้วยสีหน้าเกียจคร้าน ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็เห็นพลเรือเอกเซ็นโงคุจ้องมาที่เขาเหมือนหมาป่าที่หิวโหย

ราวกับว่าเขากำลังจะเปลื้องผ้าตัวเองให้เปลือยเปล่า  นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

"กลับมาได้ทันเวลา บอร์ซาลีโน!"

เซ็นโงคุสาบานว่าเขาไม่เคยชอบคิซารุมากขนาดนี้มาก่อนในชีวิต: "ตอนนี้นายไปที่หมู่เกาะชาบอนดี้ทันที พอดีเลยที่ผลแสงสว่างของนายเร็วมากจนนายสามารถหยุดวองโกเล่รุ่นที่1คนนั้นได้ และฉันจะออกเรือและรีบไปทันที ฟังให้ดี ฉันจะบอกว่านายไม่จำเป็นต้องเอาชนะเขา แต่นายต้องป้องกันไม่ให้เขาออกไป จนกว่าฉันจะไปถึงเข้าใจมั๊ย"

คิซารุคิดว่าตอนนี้สมองของเขาไม่ค่อยดี เหมือนกำลังฟังพลเรือเอกเซ็นโงคุหมายถึงว่า เขาถูกบอกให้ทำงานล่วงเวลาทันทีที่กลับมา?

ล่วงเวลาปกติก็ไม่เป็นไร แต่ดูเหมือนว่าคู่ต่อสู้จะยังเป็นวองโกเล่รุ่นที่1ด้วยงั้นเหรอ?

พล็อตเรื่องสุดพิสดาร! เหมือนแค่บอกตัวเองให้โยนหนวดขาวลงอิมเพลดาวน์งั้นแหละ อย่างไรก็ตาม ทั้งสองเรื่องเป็นงานที่ยอมรับไม่ได้ และไม่มีความสำคัญแตกต่างกันมากนัก ใช่หรือเปล่า?

“คุณเซ็นโงคุ ขอถามว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนได้หรือเปล่า?” คิซารุถามอย่างระมัดระวัง

เขาคิดในใจแล้ว ถ้าไม่สำคัญ เขาจะปฏิเสธไม่งั้นก็ขอค่าล่วงเวลา

"เจ้าวองโกเล่นั่น มันโจมตีมังกรฟ้าในหมู่เกาะชาบอนดี้ นายน่าจะรู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้นะ บอร์ซาลีโน!" เซ็นโงคุพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

หลังจากรู้เหตุผลคิซารุก็กระจ่าง ไม่มีทางที่จะปฏิเสธเรื่องนี้ด้วยตัวเขาเอง สำหรับค่าล่วงเวลา

ล้อเล่นน่ะ คุณยังพูดถึงค่าล่วงเวลาของมังกรฟ้าอยู่งั้นเหรอ? คุณต้องการอยู่ในกองทัพเรือหรือเปล่า

ในกรณีที่น่าเป็นห่วง รัฐบาลโลกจะหักค่าใช้จ่ายทางทหารส่วนหนึ่งของคุณด้วยซ้ำ ดูว่าคุณยังต้องการค่าทำงานล่วงเวลาอยู่หรือเปล่า!

"ตกลง ตกลง ผมจะไปที่เกาะชาบอนดี้ทันที แต่ผมต้องบอกว่าวองโกเล่นี่ไม่ใช่คนที่ผมเคยพบในสาขา G5 มาก่อนแล้ว ผมไม่สามารถหยุดเขาได้อย่างแน่นอน ดังนั้นคุณเซ็นโงคุโปรดรีบมาสนับสนุนอย่างรวดเร็วด้วย"

แม้จะช่วยอะไรไม่ได้มากนัก แต่เขาก็พูดอะไรเกี่ยวกับภารกิจนี้ไม่ได้ เขาไม่ใช่รองพลเรือเอกการ์ปที่มียศเป็นเหมือนพลเรือเอก

หลังจากพูดสั้นๆ คิซารุก็หันกลับมาและหายไปด้วยลำแสงโดยตรง เขาต้องรีบไปที่เกาะชาบอนดี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าสุดท้ายแล้วเขาจะหยุดวองโกเล่รุ่นหนึ่งได้หรือไม่ เขาก็ต้องปล่อยให้รัฐบาลโลกหรือกองทัพเรือเห็นการทำงานจริงๆ

หมู่เกาะชาบอนดี้

หลังจากออกจากโรงประมูล จีอ๊อตโต้เดินไปที่ท่าเรือ เขารู้สึกว่าการเดินทางแย่มาก ลุงเรย์ลี่ปฏิเสธตามคาด แล้วเขาก็ยังเอาชนะมังกรฟ้าด้วยตัวเขาเอง ตอนนี้เขากำลังเผชิญกับการไล่ล่าของกองทัพเรือ

แม้ว่าพลเรือเอกคนนี้จะเป็นเซ็นโงคุได้เท่านั้น แต่ก็ค่อนข้างลำบากเช่นกัน

บางทีสัตว์ประหลาดในกองทัพเรือรองพลเรือเอกทั้งสามก็จะมาด้วย ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาไม่เลว แต่ถ้าเขาเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดทั้งสามพร้อมกัน บวกโพธิสัตว์ เซ็นโงคุอีกหนึ่งคงจะแย่มาก!

"อ่า นี่ไม่ใช่วองโกเล่หรอกเหรอ บังเอิญจังที่เจอกันที่นี่ แล้วนายจะไปไหนล่ะ? หลังจากโจมตีมังกรฟ้าแล้ว นายไม่คิดว่ามันจะผ่านไปได้ใช่มั้ย?"

ทันใดนั้น เสียงแก้ตัวที่แสนเกียจคร้านก็ดังไปถึงหูของจีอ๊อตโต้จากอากาศ

ภายใต้แสงที่บรรจบกัน ร่างของคิซารุก็ปรากฏอยู่กลางอากาศข้างหน้าไม่ไกลนัก แม้ว่าเขาจะดูเกียจคร้าน แต่ออร่าที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขาหมายความว่าเขาได้เข้าสู่สถานะการต่อสู้แล้ว

ตอนนี้จีอ๊อตโต้ไม่ใช่คนไร้ชื่อ แม้แต่คิซารุก็ไม่กล้าผ่อนความระมัดระวัง!

“หยุดล้อเล่นเถอะ บอร์ซาลีโน!”

จีอ๊อตโต้เข้าสู่โหมดดับเครื่องชนทันที: "จุดประสงค์ของการมาที่นี่คือฉันไม่ใช่เหรอ? แต่หัวใจของกองทัพเรือนั้นยิ่งใหญ่พอ พวกเขาคิดว่านายคนเดียวจะจับฉันได้เหรอ"