บทที่ 15 ฝูงแมลงสาบโลหิต

ภาพตรงหน้า ทำให้จ้าวลี่ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยแววตาที่ไม่น่าเชื่อ การเคลื่อนไหวโจมตีในมือถึงกับหยุดลง

“จ้าวลี่ นายทำอะไรอยู่!”

ในตอนนั้นเอง เสียงเรียกของคนอื่นๆ ก็ทำให้เขาได้สติกลับมา เขาจึงหันกลับไปสนใจแมลงสาบโลหิตที่อยู่ตรงหน้า แต่ในใจกลับเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ

ด้วยการโจมตีอย่างต่อเนื่องของทุกคน ในที่สุดแมลงสาบโลหิตทั้งสี่ตัวก็พ่ายแพ้ลง พลังชีวิตกลายเป็นศูนย์และตายสนิท

น่าเสียดายที่ไม่มีอะไรดรอปออกมาเลย

“พวกนายเร็วเข้า ดูสิ!”

“เป็นไปได้อย่างไร? เขาคนเดียวก็ฆ่าแมลงสาบโลหิตไปสามตัวเลยเหรอ?”

“ที่ทีมกรงเล็บสยองพูดเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?!”

...

ทุกคนมองดูซากศพที่อยู่แทบเท้าของเฉิงซิง ก็อดไม่ได้ที่จะยืนนิ่งตะลึงไป

ในหัวของพวกเขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดของทีมกรงเล็บสยอง ขณะเดียวกันก็ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นตบหน้าพวกเขาอย่างแรง เจ็บแสบไปหมด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่า แมลงสาบโลหิตที่อยู่แทบเท้าของเฉิงซิง ล้วนดรอปของออกมาทั้งสิ้น ยิ่งทำให้พวกเขามองจนตาแทบถลน

พวกเขาทั้งหมดออกมาผจญภัยในเขตภัยพิบัติเพื่ออะไรกัน? ก็เพื่อเงินไม่ใช่เหรอ

เฉิงซิงไม่สนใจสายตาที่ร้อนแรงของพวกเขา เขาก้มลงเก็บของบนพื้นทั้งหมด

【หนวดแมลงสาบโลหิต×2】

【คุณภาพ: ระดับ E】

【คำอธิบายไอเทม: เนื้อเหนียวและยืดหยุ่น เป็นตัวเลือกที่ดีเยี่ยมสำหรับทำแส้ยาว】

【ไตแมลงสาบโลหิต×2】

【คุณภาพ: ระดับ E】

【คำอธิบายไอเทม: มีพลังงานที่ไม่อาจบรรยายได้แฝงอยู่】

【หอกแมลงสาบโลหิต】

【คุณภาพ: ระดับ E】

【ผล: ความเสียหายเพิ่มขึ้น 20%】

ครั้งนี้โชคไม่ค่อยดีนัก ดรอปออกมาแค่เพียงวัตถุดิบไม่กี่ชิ้นกับหอกยาวระดับ E เล่มหนึ่ง

หลังจากกลับไปแล้ว นอกจากไตแล้ว เขาก็โยนของที่เหลือทั้งหมดให้กับทีมกรงเล็บสยอง

ทำเอาทีมกรงเล็บสยองแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะเข้าไปกอดขาของเฉิงซิง แล้วตะโกนว่าพ่อบุญธรรม

อาวุธระดับ E สามารถขายได้ในราคาสิบกว่าหมื่น วัตถุดิบระดับ E เหล่านั้นก็สามารถขายได้สามสี่หมื่น ตั้งแต่พวกเขาเดบิวต์มายังไม่เคยหาเงินได้มากขนาดนี้มาก่อน

ส่วนกลุ่มของจ้าวลี่ที่อยู่ไม่ไกล เมื่อเห็นฉากนี้ ดวงตาก็แดงก่ำ อยากจะเข้าไปสลับที่กับทีมกรงเล็บสยองเสียเอง

โดยเฉพาะหัวหน้าทีมสุนัขล่านรกที่เสียใจจนแทบกระอักเลือด การต่อสู้ครั้งนี้ พวกเขาที่อ่อนแอที่สุด ไม่เพียงแต่สมาชิกในทีมจะบาดเจ็บไม่มากก็น้อย ไม่มีของดรอปออกมาก็ช่างเถอะ ได้แค่ค่าประสบการณ์มานิดหน่อย

เมื่อเทียบกับทีมกรงเล็บสยองแล้ว ช่างต่างกันราวฟ้ากับดิน

ในตอนนี้ ท่าทีที่พวกเขามีต่อเฉิงซิงก็พลิกกลับ 180 องศา เดินหน้าด้านเข้ามาพูด

“ท่านเทพเฉิงซิง จริงๆ แล้วตอนแรกพวกเราก็เชื่อท่านนะครับ!”

“ทั้งหมดเป็นความผิดของไอ้จ้าวลี่นั่น มันแอบพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับท่านลับหลัง พวกเราถูกมันหลอก”

“ท่านพอจะพาพวกเราไปด้วยได้ไหมครับ”

...

เมื่อเห็นทุกคนเข้าไปประจบสอพลอเฉิงซิง ใบหน้าของจ้าวลี่ก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เพราะเขาก็อยากจะเข้าไปเหมือนกัน

ส่วนหลิวกู่ที่อยู่ข้างๆ มีใบหน้าซีดเผือด ความแข็งแกร่งของเฉิงซิงเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ การไปมีเรื่องกับคนแบบนี้ อนาคตของเขาคงจะจบสิ้นโดยสมบูรณ์

“พวกเราไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอ? ว่าต่างคนต่างสู้ พวกท่านอย่าเปลี่ยนข้างไปมาสิครับ”

เมื่อเห็นฉากนี้ เฉิงซิงก็ยิ้มเย็น ปฏิเสธอย่างเลือดเย็น

ที่เขามอบของให้กับทีมกรงเล็บสยอง อย่างแรกคือพวกเขาเลือกข้างเขาตั้งแต่แรก อย่างที่สองคือวัตถุดิบและอาวุธล้วนเป็นของที่เขาไม่ได้ใช้ ตัวเขาที่มีอัตราดรอปร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ขาดของพวกนี้อยู่แล้ว อย่างที่สามคือเขาต้องการให้คนพวกนี้เสียใจ

ตอนที่เขาถูกใส่ร้ายไม่ยอมยืนอยู่ข้างเขา ตอนนี้เขาแสดงฝีมือออกมา รู้ว่ามีของหวานให้เลียก็เลยเข้ามาประจบ

ใต้หล้านี้จะมีเรื่องดีๆ แบบนั้นได้อย่างไร

เมื่อได้ยินเฉิงซิงปฏิเสธ ทีมสุนัขล่านรกก็ได้แต่จากไปอย่างเจื่อนๆ ในทางกลับกัน ทีมพรสวรรค์ระดับ C อีกทีมเมื่อถูกปฏิเสธ ก็ด่าทอออกมา

“แกจะเก๊กอะไรนักหนา แกก็แค่เลเวลอัปถึง 10 ได้เร็วกว่าพวกเราไม่ใช่รึไง?”

“พวกเรายอมลดตัวลงมาคุยกับแก นั่นก็เป็นการให้เกียรติแกแล้ว”

“แกอย่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงให้มากนัก”

...

คนพวกนี้ไม่เหมือนกับทีมสุนัขล่านรก ระดับพรสวรรค์ของพวกเขาสูงกว่า ถูกกำหนดมาแล้วว่าจะไปได้ไกลกว่าบนเส้นทางนักผจญภัย

ในความคิดของพวกเขา เฉิงซิงก็เป็นเพียงแค่คนที่มีเลเวลสูงกว่าเล็กน้อย แล้วก็มีเงินพอที่จะซื้อทักษะกลุ่มได้เท่านั้น

“ให้เกียรติ? พวกแกไปกินผลไม้เกียรติยศมาหรือไง?”

“กลุ่มคนที่ถูกแมลงสาบโลหิตสองตัวไล่ตามไปทั่ว ยังมีหน้ามาอวดดีต่อหน้าฉันอีก ถ้าเป็นฉันคงจะไปหาต้นไม้คอเบี้ยวสักต้นมาคอสเพลย์เป็นตุ๊กตาไล่ฝนแล้ว”

“ดูท่าทีเปลี่ยนสีตามลมของพวกแกสิ ช่างทำให้ปู่ต้องหัวเราะเลยจริงๆ”

...

ชาติที่แล้วในฐานะผู้เล่นระดับโปร เฉิงซิงไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใครอยู่แล้ว หลังจากสาดคำด่าชุดใหญ่ไป

คนกลุ่มนี้ก็อ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดกลับไป

สู้ก็สู้ไม่ได้ จะมาอ้างศีลธรรม? ด้วยพลังต่อสู้ของเฉิงซิง เขาสามารถทำให้จุดยืนทางศีลธรรมของพวกแกดูตลกเหมือนที่กำบังได้เลย

ซูเยียนหรานที่อยู่ข้างๆ มองดูเฉิงซิงสาดคำด่าชุดใหญ่ ในดวงตารูปอัลมอนด์ที่งดงามเต็มไปด้วยประกายดาว

“ที่แท้ก็ทะเลาะกันแบบนี้ได้ด้วย!”

...

“ท่านเทพเฉิงซิง สถานการณ์ดูเหมือนจะผิดปกติไปหน่อยครับ”

ในตอนนั้นเอง สมาชิกในทีมกรงเล็บสยองที่ตาไวก็ดูเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่าง สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ไม่นาน ทุกคนก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

ลมกลางคืนพัดผ่าน เมฆดำบดบังดวงจันทร์ ความมืดเข้าปกคลุมผืนดิน

ปรากฏดวงตาสีแดงก่ำคู่แล้วคู่เล่า ส่องสว่างขึ้นในความมืด ราวกับดวงดาวพร่างพราย ล้อมรอบห้างสรรพสินค้าที่ทุกคนอยู่

เมื่อมองดูฉากตรงหน้า เกือบทุกคนรู้สึกเพียงว่าลำคอแห้งผาก อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

พวกเขารู้ดีว่าดวงตาเหล่านั้นหมายถึงอะไร

เมื่อเมฆเคลื่อนหมอกจาง แสงจันทร์ก็สาดส่องลงมาอีกครั้ง

ทิวทัศน์โดยรอบ ทำให้ทุกคนหน้าซีดเผือดเป็นแถบ

เฉิงซิงและซูเยียนหรานที่เคยผ่อนคลายสบายๆ มาโดยตลอด ในตอนนี้บนใบหน้าก็ปรากฏความเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมื่อมองไปรอบๆ กลับปรากฏแมลงสาบโลหิตระดับ F หลายสิบตัว ล้อมรอบห้างสรรพสินค้าไว้อย่างแน่นหนา

ในสายตาของทุกคน หน้าต่างข้อมูลอสูรภัยพิบัติที่ระบบแสดงขึ้นมา เรียงตัวกันเป็นม่านกำแพง

ความสิ้นหวัง ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในใจของทุกคนอย่างเงียบงัน

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เมืองชิงเฉิงขยายตัวเร็วเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมีการบุกรุกของแมลงสาบโลหิตขนาดนี้!”

ซูเยียนหรานกอดอก มือหยกอีกข้างลูบคาง คิ้วขมวดเข้าหากัน ครุ่นคิดอย่างหนัก

แต่ที่น่าแปลกคือ แมลงสาบโลหิตมากมายขนาดนั้น ในตอนนี้ก็ยังคงล้อมรอบห้างสรรพสินค้า ไม่ได้บุกเข้ามา เหมือนกับว่าไม่ได้มาเพื่อฆ่าคน เพียงแค่ต้องการขังพวกเขาไว้เท่านั้น

แต่ในไม่ช้าก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น แมลงสาบโลหิตห้าตัวค่อยๆ ก้าวเข้ามาในบริเวณห้างสรรพสินค้า พุ่งเข้าใส่กลุ่มของจ้าวลี่ ขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง แมลงสาบโลหิตสี่ตัวก็แยกแถวออกมา พุ่งเข้าใส่ทีมของเฉิงซิง

กลุ่มของจ้าวลี่ไม่มีทางเลือก ได้แต่กัดฟันสู้ต่อไป แมลงสาบโลหิตห้าตัวสำหรับพวกเขา ยังคงไม่เป็นปัญหา เพียงแต่ไม่สบายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

หลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดกว่าสิบนาที ในที่สุดแมลงสาบโลหิตทั้งห้าตัวก็ตายอยู่แทบเท้าของพวกเขา แต่บนตัวของพวกเขาก็เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีเขียว เมื่อเทียบกับเฉิงซิงที่ยังคงสบายๆ อยู่อีกด้านหนึ่ง ช่างแตกต่างกันอย่างลิบลับ

ครั้งนี้พวกเขาโชคดีขึ้นมาหน่อย แมลงสาบโลหิตห้าตัวก็ยังดรอปวัตถุดิบออกมาหนึ่งชิ้น

แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้แบ่งกัน แมลงสาบโลหิตอีกห้าตัวก็ค่อยๆ ก้าวเข้ามาในบริเวณห้างสรรพสินค้าอย่างไม่รีบร้อน

“นี่ไม่ใช่การขยายตัวของเขตภัยพิบัติ!”

...