บทที่ 181 ความจริงซ่อนอยู่ในคำลวง

บทที่ 181 ความจริงซ่อนอยู่ในคำลวง

จางอี้เงียบไป

ณ สถานการณ์ปัจจุบัน ไม่ว่าเขาจะเลือกทางไหนก็มีข้อบกพร่อง

ถ้าไม่ฆ่าลู่เฟิงต๋า เขาก็จะถูกข่มขู่ตลอดไป

ยิ่งไปกว่านั้น ลู่เฟิงต๋าเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่อยู่ในวงการธุรกิจมานานหลายปี เล่นกลยุทธ์ได้เก่งกว่าเขา

ถ้าปล่อยไว้นาน ลู่เฟิงต๋าก็จะได้ใจ ยึดผลประโยชน์จากจางอี้มากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ถ้าฆ่าเขาล่ะ?

จางอี้ก็กังวลว่าข้อมูลของเขาจะถูกเปิดเผย

ความรู้สึกนี้ เหมือนกับสถานการณ์ที่มนุษย์เผชิญหน้ากับตรรกะในนิยายดาวซานถี่

พวกเขามีพลังที่จะทำลายล้างอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย แต่ก็ไม่กล้าลงมือเพราะความกลัว

โจวเข่อเอ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอกำลังคิดหาทางออกให้จางอี้

จางอี้รู้สึกหงุดหงิด เขาจึงคว้าเท้าขาวๆ ของเธอมาเล่น เพื่อผ่อนคลายความคิด

โจวเข่อเอ๋อหน้าแดง ความคิดของเธอก็เริ่มสับสน

ดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยความรัก และมองจางอี้ด้วยความเขินอาย

“ถ้าคิดไม่ออก งั้นก็พักผ่อนก่อนเถอะ! เรื่องนี้ไม่รีบร้อน เราสามารถประวิงเวลาเขาไปก่อน แล้วค่อยๆ คิดหาวิธีแก้ไข”

จางอี้ส่ายฟน้า “การลากยาวเกินไปไม่เป็นผลดีกับเรา ประเด็นคือ ถ้าคิดหาวิธีแก้ไขปัญหานี้ไม่ได้ ฉันก็จะรู้สึกอึดอัดใจ”

ทั้งสองคนคิดไม่ออก

ในเวลานี้ หยางซือหยาก็กลับมาจากสวนพฤกษศาสตร์

เธอเห็นจางอี้ที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

จางอี้มองไปที่หยางซือหยา

จริงๆ แล้ว เขายังไม่ไว้ใจหยางซือหยาอย่างเต็มที่ เรื่องนี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะปรึกษาเธอ

แต่ตอนนี้ สมองอีกคนอาจจะช่วยได้

ยิ่งไปกว่านั้น หยางซือหยามีประสบการณ์ทางสังคมมากกว่า และยังเป็นเจ้านายของตัวเอง เธออาจจะช่วยคิดหาวิธีแก้ไขได้

“ต้ามี่มี่ มานี่สิ! มาปรึกษาเรื่องหนึ่งหน่อย”

จางอี้เรียกหยางซือหยามานั่งข้างๆ เขา

จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังอย่างรวบรัด

หยางซือหยาได้ยินเรื่องที่ลู่เฟิงต๋าทำ เธอก็ขมวดคิ้ว

“เรื่องนี้ยากจริงๆ! เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์มาก คงป้องกันไม่ให้นายลงมือกับเขาแน่ๆ”

เธอถอนหายใจ “นี่คือสิ่งที่เรียกว่าการสร้างข่าวลือมันง่าย แต่การแก้ข่าวลือนั้นยาก! คนในวงการบันเทิงของเราก็เจอเรื่องแบบนี้บ่อยๆ น่ารำคาญชะมัด!”

คำพูดที่ไม่ตั้งใจของหยางซือหยา ทำให้จางอี้หายสงสัย

ในหัวของเขาเหมือนมีแสงสว่างวาบขึ้นมา เหมือนจับอะไรบางอย่างได้

“เดี๋ยวก่อน! เธอพึ่งพูดว่าสร้างข่าวลือ?”

หยางซือหยากล่าวว่า “ใช่ การที่เขาเผยแพร่ข้อมูลของนาย มันก็เหมือนกับสื่อไร้ยางอายที่สร้างข่าวลือเกี่ยวกับดารา”

“เขาก็ไม่มีหลักฐานอะไรในมือใช่มั้ย?”

โจวเข่อเอ๋อส่งเสียง “ฮึ” อย่างดูถูก

“ประเด็นคือ ในช่วงเวลาแบบนี้ แม้จะเป็นข่าวลือ แต่ถ้าคำพูดนั้นมาจากปากของลู่เฟิงต๋า  ย่อมมีคนเชื่อ”

จางอี้ใช้มือทั้งสองข้างประคองคาง สมองของเขาทำงานอย่างรวดเร็ว

“ลู่เฟิงต๋ามีข้อมูลของฉัน แต่ข้อมูลเหล่านั้นไม่ใช่หลักฐานที่ชัดเจน แต่ถ้าถูกเปิดเผยออกไป มันก็อาจจะสร้างปัญหาได้”

“ฉันไม่สามารถหยุดเขาไม่ให้ส่งข้อมูลออกไปได้ เพราะเราก็ไม่มีผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์”

“แต่ ถ้าคิดว่าเรื่องนี้เป็นข่าวลือ เราก็อาจจะมีวิธีแก้ไข!”

ดวงตาของจางอี้ค่อยๆ สว่างขึ้น แผนการหนึ่งเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา

โจวเข่อเอ๋อและหยางซือหยามองไปที่จางอี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“นายจะทำยังไง?”

จางอี้ยิ้มอย่างลึกลับ ไม่ได้บอกพวกเธอ

“ฉันต้องไปเตรียมตัวก่อน รอให้ฉันเตรียมตัวเสร็จแล้วจะบอกพวกเธอ!”

เขาจูบผู้หญิงทั้งสองคน

การมีคนปรึกษาด้วยกัน ย่อมดีกว่าการคิดคนเดียว

จากนั้นเขาก็ออกจากห้องนั่งเล่น เดินไปที่ห้องควบคุมที่ชั้นหนึ่ง

จางอี้ปิดประตู มั่นใจว่าไม่มีใครรบกวนเขาได้ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาลู่เฟิงต๋า

ไม่นาน โทรศัพท์ก็ถูกเชื่อมต่อ

“ว่าไง จางอี้ เตรียมของเสร็จหรือยัง?”

จางอี้ทำท่าทางหงุดหงิด พูดด้วยน้ำเสียงไม่ดีว่า “รีบร้อนอะไร? คิดว่าฉันมีเสบียงเยอะเหรอ? เชี่ยเอ้ย! ถ้าไม่ติดว่านายมีหลักฐานของฉัน ฉันอยากจะฆ่านายจริงๆ!”

น้ำเสียงที่ไม่ดีของจางอี้ ทำให้ลู่เฟิงต๋าโกรธ

เขาหัวเราะออกมา “ไอ้โง่! นายฆ่าฉัน นายก็อยู่ได้ไม่กี่วัน!”

“ฉันจะบอกให้นายรู้ อย่าคิดจะทำอะไรฉัน ถ้าฉันตาย ภายใน 24 ชั่วโมง ข้อมูลของนายจะถูกส่งไปยังโทรศัพท์มือถือของทุกคนในเมืองเทียนไห่โดยอัตโนมัติ!”

“ถึงตอนนั้น นายลองคิดดูสิว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง!”

ภายใน 24 ชั่วโมง

จางอี้คิดเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าใจเวลา

ดูเหมือนว่าลู่เฟิงต๋าจะตั้งค่าให้ข้อมูลถูกอัปโหลดโดยอัตโนมัติ หลังจากที่เขาโทรหาฉันสินะ?

“ฮึ นายมันโหดมาก! รอสักพัก ฉันจะส่งอาหารไปให้!”

จางอี้วางสาย มุมปากเผยรอยยิ้ม

จากนั้นเขาก็เปิดซูเปอร์คอมพิวเตอร์ในห้องควบคุม

คอมพิวเตอร์เครื่องนี้มีเซิร์ฟเวอร์ในตัว สามารถเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตทั่วโลกผ่านเครือข่ายดาวเทียมเฟิงอวิ๋น (ดาวเทียมของจีน)

แน่นอนว่าสามารถครอบคลุมทั้งเมืองเทียนไห่ได้!

จางอี้คิดเล็กน้อย เขามีแผนการในใจแล้ว

ความรู้ด้านคอมพิวเตอร์ของเขาไม่ได้มาก แต่มันก็เพียงพอ

อย่างเช่น การโพสต์ในฟอรัมเมืองเทียนไห่ที่เหลืออยู่ไม่กี่แห่ง

และการใช้ซอฟต์แวร์ส่งข้อความกลุ่ม ส่งข้อความไปยังทุกคน

“ความลึกลับของการหายไปของเสบียงจากคลังสินค้าทางใต้ของวอลมาร์ท - ได้รับการยืนยันแล้วว่าวอลมาร์ทแอบขนย้ายเสบียงกลับประเทศล่วงหน้า”

“เสบียงมูลค่าหลายหมื่นล้านหยวนในคลังสินค้าของวอลมาร์ทหายไปไหน? ตามคำตอบของพยาน ในคืนนั้นมีกองกำลังติดอาวุธปรากฏตัวขึ้น และขนย้ายอย่างลับๆ ตำรวจปิดปากเงียบเกี่ยวกับเรื่องนี้”

“เปิดโปง! คดีขโมยเสบียงที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเทียนไห่ เกี่ยวข้องโดยตรงกับภัยพิบัติหิมะครั้งนี้ มีพยานเห็นจานบินของมนุษย์ต่างดาว”

...

จางอี้คิดอยู่นาน เขียนข่าวสารแปลกๆ มากมาย

วิธีที่ดีที่สุดในการปกปิดความจริง คือการฝังมันไว้ในคำโกหกมากมาย

แบบนั้น มันก็ไม่มีใครแยกแยะความจริงได้

อาจจะไม่สามารถหลอกทุกคนได้ แต่แน่นอนว่าจะทำให้คนส่วนใหญ่คิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องไร้สาระ

ส่วนข้อมูลที่ล่าช้าจากลู่เฟิงต๋า มันก็จะไม่น่าเชื่อถือ

แบบนี้ มันจะลดความเสี่ยงที่จางอี้จะถูกค้นพบได้อย่างมาก

จางอี้แก้ไขเนื้อหาเหล่านี้ บันทึกไว้ก่อน เขาไม่ได้รีบร้อนส่งออกไป

เพราะเขาตั้งค่าขอบเขตการส่งและเป้าหมายเป็นทุกคนในเมืองเทียนไห่

มีแค่คนเหล่านี้เท่านั้น ที่อาจจะมาหาเขาในโลกหลังหายนะ และกลายเป็นภัยคุกคามของเขา

“ตอนนี้ก็เอาแบบนี้แหละ! ฉันทำได้แค่นี้ ส่วนจะสำเร็จหรือไม่ - ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตา!”

จางอี้เตรียมพร้อมรับมือกับผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด

แต่ลู่เฟิงต๋า คนผู้นี้ มันต้องตาย!