บทที่ 157  อะไรคือที่เลขาที่ปรึกษา?

บทที่ 157  อะไรคือที่เลขาที่ปรึกษา?

ในห้องนี้มีผู้หญิงสามคน พวกเธอแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่เย้ายวนใจ สิ่งสำคัญคือแต่ละคนมีเสน่ห์ที่แตกต่างกัน

บางคนดูเป็นผู้ใหญ่และเย้ายวนใจ รูปร่างเหมือนลูกพีชสุกราวกับว่าแค่แตะเบาๆ น้ำก็จะไหลออกมา

บางคนดูตัวเล็กและอ่อนเยาว์ แต่มีขนาดที่น่าทึ่ง เป็นสาวหน้าเด็กอกโตโดยทั่วไป

และบางคนมีใบหน้าที่เย็นชาและเบื่อโลก รูปร่างสูงเพรียวประมาณ 180 เซนติเมตร สัดส่วนร่างกายสมบูรณ์แบบมาก

จางอี้จำเธอได้รางๆ เหมือนจะเป็นนางแบบชื่อดัง มีแฟนคลับในเน็ตมากกว่า 5 ล้านคน

ในขณะที่เห็นพวกเธอ จางอี้ก็อดไม่ได้ที่จะละสายตาไปมา ไม่รู้ว่าจะมองไปทางไหน

เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “วิธีหาความสุขของคนรวยมันช่างหรูหรา และเป็นมืออาชีพจริงๆ!”

เขาถือปืนเดินเข้าไปในห้อง ผู้หญิงสามคนกอดกันด้วยความกลัว หดตัวอยู่ในมุมห้อง

บางคนเศร้า บางคนดูน่าสงสาร บางคนก็มีสีหน้ารังเกียจ

อารมณ์ที่ซับซ้อนเหล่านี้ผสมผสานกัน กลับทำให้ผู้ชายตื่นเต้นได้ง่ายขึ้น

“สมกับเป็นมืออาชีพจริงๆ! แค่การเคลื่อนไหวและแววตาก็สามารถสะกดใจคนได้”

ถ้าเป็น LSP ทั่วไป ตอนนี้อาจจะอดใจไม่ไหวแล้ว

( Lustful Sister Personality ซึ่งเป็นคำแสลงในโลกอินเทอร์เน็ต หมายถึง ตัวละครที่มีลักษณะนิสัยชอบน้องสาว และมีความต้องการทางเพศสูง)

แต่คนที่เข้ามาคือจางอี้ ผลลัพธ์ก็จะแตกต่างออกไปเล็กน้อย

เขามองไปที่ทั้งสามคน “พวกเธอเป็นโสเภณี?”

เมื่อได้ยินคำนี้ ผู้หญิงสามคนก็มีสีหน้าที่น่าเกลียดมากในทันที

“นายพูดแบบนี้ได้ยังไง? พวกเราไม่ใช่โสเภณี พวกเราเป็นแขก เป็นแขกที่มานี่!”

จางอี้มองไปที่ร่างกายของพวกเธอ ความหมายในดวงตาของเขาชัดเจน

“ใครเขาให้แขกแต่งตัวแบบนี้? หรือว่าเป็นวัฒนธรรมประเพณีของครอบครัว?”

คำพูดนี้เป็นการเสียดสี ผู้หญิงสามคนก็รีบเอามือปิดบังด้วยความเขินอาย

แต่พวกเธอเปิดเผยมากเกินไป สองมือปิดไม่มิด แม้แต่ในวงการไลฟ์สดก็ยังถือว่าโป๊มาก

จางอี้ยกลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งตรงข้ามกับทั้งสามคน ปืนในมือสั่นเล็กน้อย

“บอกมา พวกเธอเป็นโสเภณีมาจากไหน?”

ถึงแม้ว่าผู้หญิงสามคนนี้จะสวย แถมรูปร่างก็ร้อนแรงมาก และถ้าเขาเดาไม่ผิด พวกเธอยังมีทักษะขั้นสูง เชี่ยวชาญเทคนิคต่างๆ

แต่จางอี้เป็นคนที่มีความสะอาด ไม่ชอบเป็นเพื่อนกับคนอื่น

ถ้าพวกเธอไม่มีทักษะอื่น จางอี้จะไล่พวกเธอออกไป

เพราะบ้านของเขาไม่เคยเลี้ยงคนว่างงาน

ใช่แล้ว ที่พักพิงมูลค่าพันล้านเหรียญสหรัฐแห่งนี้เป็นของจางอี้แล้ว

ผู้หญิงสามคนเห็นปืนในมือของจางอี้ ต่างก็กลัวจนไม่กล้าขัดขืน

แต่ผู้หญิงที่สูงเพรียวและมีใบหน้าที่เย็นชาพูดอย่างดื้อรั้น “ฉันไม่ใช่โสเภณี!”

“ไม่ใช่โสเภณี งั้นเธอเป็นอะไร?”

ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างภาคภูมิใจ “ฉันเป็นเลขาที่ปรึกษา!”

“เลขาที่ปรึกษา?”

จางอี้พยักหน้า

“อ้อ… งั้นก็คือเด็กเอนสินะ!”

กุลสตรีในเมืองเทียนไห่ก็คือเด็กเอน จางอี้ในฐานะคนท้องถิ่นรู้เรื่องนี้ดี

ผู้หญิงหน้าเย็นชารู้สึกโกรธจนกระทืบเท้า “ฉันไม่ใช่! ฉันจบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยเทียนไห่ สอบภาษาอังกฤษระดับ 8 ผ่านการสอบบัลเล่ต์ระดับชาติระดับ 7!”

จางอี้พยักหน้า “อ้อ งั้นก็คือเด็กเอนชั้นสุดยอดสินะ?”

ผู้หญิงหลายคนรู้สึกโกรธและเศร้า ผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่และเซ็กซี่สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “นายกำลังมีอคติกับพวกเรา”

“ผู้ชายที่พวกเราติดต่อด้วย ล้วนเป็นบุคคลระดับสูงของสังคม พวกเราแค่พัฒนาตัวเองผ่านการติดต่อกับพวกเขา”

“อย่าเอาพวกเราไปเปรียบเทียบกับโสเภณีหรือเด็กเอนพวกนั้น การที่จะเข้าสู่สังคมชั้นสูง ไม่ใช่แค่ต้องมีใบหน้าที่สวยงามและรูปร่างที่ดีอย่างเดียว”

“พวกเราก็ต้องมีความรู้ระดับสูง และมีจิตใจที่งดงามเช่นกัน”

จางอี้ปรบมือ “เยี่ยม! งั้นวิธีที่พวกเธอติดต่อกับผู้ชายในสังคมชั้นสูง รวมถึงการออกกำลังกายแบบใกล้ชิดหลายคนหรือเปล่า?”

ผู้หญิงหลายคนมองหน้ากัน ผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่และเย้ายวนใจโต้แย้ง “เรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้นได้ แต่พวกเราไม่ใช่โสเภณี พวกเรามีสิทธิ์เลือก จะยอมมีอะไรกับเขา ก็ต่อเมื่อพวกเรารู้สึกว่าเขามีคุณสมบัติเท่านั้น และจะเกิดขึ้นในกระบวนการที่สนุกสนานมาก”

ผู้หญิงหน้าเย็นชาก็พูดตาม “ร่างกายของฉัน ฉันเป็นคนตัดสินใจ นี่มันยุคไหนแล้ว นายยังพูดเรื่องแบบนี้อีก มันดูถูกผู้หญิงเกินไปหรือเปล่า!?”

ผู้หญิงน่ารักก็พูดอย่างโมโห “ห้ามมีอคติกับพวกเรา!”

จางอี้หัวเราะ

“อ้อ สรุปก็คือ โสเภณีที่เลือกแขกสินะ?”

ผู้หญิงสามคนตะโกนพร้อมกัน “พวกเราไม่ใช่!”

จางอี้โบกมือให้พวกเธอ “ไม่เห็นเป็นไรเลย! ยุคนี้ การหาเงิน มันไม่ใช่เรื่องน่าอาย แถมพวกเธอยังเข้ามาในบ้านของหวังซือหมิงได้ ดูเหมือนจะเป็นโสเภณีระดับท็อปเลยนะ”

“ถ้าวัฒนธรรมสังคมอนุญาต ฉันจะมอบรางวัลให้พวกเธอเลย”

คราวนี้ ผู้หญิงน่ารักทนไม่ไหวแล้ว

เธอจ้องมองจางอี้ พูดอย่างโมโห “นายรู้ไหมว่าพวกเรากุลสตรีต้องพยายามมากแค่ไหน? ฉันเคยได้แชมป์เปียโนระดับประเทศ ฉันเล่นเพลง Flight of the Bumblebee ได้ นายเคยได้ยินเพลงนี้ไหม?”

ชื่อเพลง Flight of the Bumblebee ทำให้จางอี้เลิกคิ้ว

แน่นอนว่าเขารู้จักเพลงนี้ เพราะเขาเคยดูหนังเรื่อง The Legend of 1900 ที่เขาชอบมาก(ชื่อไทย

ตำนานนายพันเก้า หัวใจรักจากท้องทะเล)

ฉากที่พีคที่สุดในหนัง ก็คือตอนที่ตัวเอกเล่นเพลง Flight of the Bumblebee

ตอนที่จางอี้ได้ยินเพลงนี้ครั้งแรก เขาก็ตกตะลึง ไม่สามารถจินตนาการได้ว่านักเปียโนจะมีความเร็วในการเล่นได้ขนาดนี้

เขามองผู้หญิงน่ารักตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ “เธอเล่นได้จริงๆ เหรอ?”

ผู้หญิงน่ารักเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอน! ฉันเล่นเก่งมาก!”

ผู้หญิงหน้าเย็นชาข้างๆ ก็พูดว่า “ฉันก็เล่นได้!”

จางอี้หัวเราะออกมา

นักเปียโนที่สามารถเล่นเพลง Flight of the Bumblebee ได้อย่างคล่องแคล่ว อย่างน้อยก็ต้องมีระดับมืออาชีพระดับ 8

และระดับสูงสุดของเปียโนก็คือระดับ 9

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ผู้หญิงสวยสองคนที่อยู่ตรงหน้าจางอี้ เป็นนักเปียโนที่ยอดเยี่ยม หาได้ยากในประเทศ

แต่ผู้หญิงแบบนี้ ก็ยังมาเป็นโสเภณีเนี้ยนะ!?

“นี่มันยุคที่หัวเราะเยาะคนจน แต่ไม่หัวเราะเยาะโสเภณีจริงๆ คิดแบบนี้ โลกหลังหายนะก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยทุกคนก็เท่าเทียมกันเมื่อเผชิญหน้ากับความตาย”

จางอี้ไม่มีอะไรจะพูด พวกเธอ “แสดง” ครั้งหนึ่งกับผู้ชายรวย อย่างน้อยพวกเธอก็ได้เงินหลายแสนหรือหลายล้านหยวน

เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งล่อใจแบบนี้ เทพธิดาส่วนใหญ่ในสายตาของคนธรรมดา ย่อมไม่สามารถต้านทานได้

เมื่อจางอี้มองผู้หญิงที่สวยงามเหล่านี้อีกครั้ง ความปรารถนาในดวงตาของเขาก็ลดลงไปมาก

เขายกปืนขึ้น เล็งไปที่ผู้หญิงสามคน

“พวกเธอหันหลังไป แล้วหมอบลงบนกำแพง!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของผู้หญิงสามคนก็เป็นประกาย

ไอ้ผู้ชายเหม็น พูดพล่ามกับพวกเรามานาน สุดท้ายก็แค่อยากทำเรื่องแบบนั้นสินะ?

ทั้งสามคนแกล้งทำเป็นกลัว แล้วหันหลังไปหมอบลงบนกำแพง

ดูก็รู้ว่าชำนาญมาก

จางอี้หยิบเชือกหลายมัดและเคเบิลไทร์ออกมาจากมิติพื้นที่ เดินเข้าไป มัดพวกเธอแน่นทีละคน

เป็นการมัดแบบมืออาชีพอีกแล้ว!

ตอนแรกผู้หญิงหลายคนคิดว่าจางอี้แค่อยากเล่นมัด แต่ต่อมาก็พบว่าจางอี้มัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากที่มัดพวกเธอเสร็จ จางอี้ก็โยนพวกเธอเข้าไปในห้องสัตว์เลี้ยง ปิดประตู แล้วก็ออกไป

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาพักผ่อน จางอี้ก็ไม่ใช่ผู้ชายที่คิดแต่เรื่องอย่างว่า

เขายังต้องสำรวจบ้านหลังนี้ต่อ เพื่อดูว่ามีอันตรายอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า