บทที่ 88 ยิงแม่นยำ ยิงร้อยนัดโดนร้อยเป้า

บทที่ 88 ยิงแม่นยำ ยิงร้อยนัดโดนร้อยเป้า

เมื่อผู้ชายเจอผู้หญิงสวย ความคิดแรกก็คืออยากจะสานสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ

ส่วนเมื่อได้อาวุธดีๆ มา เขาก็อยากจะลองของสักหน่อย

นี่คือสัญชาตญาณที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก แม้แต่ตอนเด็กๆ เก็บไม้ไผ่ดีๆ ได้ข้างทาง เขาก็ยังเอามาเล่นเป็นดาบเลย

ยิ่งไปกว่านั้น จางอี้ได้ปืนไรเฟิลสไนเปอร์มา ของแบบนี้ในประเทศจีน คนธรรมดาคิดไม่ถึงด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเอามาใช้ยิงคน

“ลองดูหน่อยว่ามันใช้ดีแค่ไหน!?”

จางอี้หยิบปืนไรเฟิลสไนเปอร์ออกมาจากมิติพื้นที่ ยืนอยู่ที่ระเบียงชั้น 24 แล้วเล็งไปข้างล่าง

กล้องเล็ง 8 เท่านี่ มันสุดยอดจริงๆ! เดิมทีมองจากชั้น 24 คนข้างล่างตัวเล็กเท่ามด ตอนนี้กลับมองเห็นได้ชัดเจน

จางอี้กลั้นหายใจ เพื่อไม่ให้ลมหายใจร้อนๆ ทำให้กล้องเล็งพร่ามัว

คนเจ็ดคนที่วิ่งหนีไป พวกเขากำลังเดินลุยหิมะกลับ ความเร็วช้ามาก เล็งไม่ยากเลย

จางอี้กดความตื่นเต้นในใจ เล็งไปที่หลังของคนคนหนึ่ง แล้วเหนี่ยวไก

ไม่รู้ทำไม ตอนที่กระสุนพุ่งออกจากลำกล้อง เขารู้สึกแปลกๆ เหมือนกับว่ากระสุนนัดนี้ต้องโดนเป้าแน่ๆ!

“ปัง!”

เสียงปืนดังก้องกังวานในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด

ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ตื่นจากฝันอันแสนไม่สงบเพราะเสียงนี้

จางอี้มองผ่านกล้องเล็ง เห็นคนคนนั้นล้มลงไปบนพื้น เลือดสีแดงฉานย้อมพื้นหิมะเป็นบริเวณกว้าง

“เชี่ยเอ๊ย ทำไมทักษะยิงปืนของฉันถึงแม่นได้ขนาดนี้? ฉันเป็นอัจฉริยะหรือไง?”

จางอี้ทั้งตกใจทั้งดีใจ เดิมทีเขาแค่อยากลองปืนเฉยๆ ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก

แต่ไม่คิดว่าจะยิงโดนเป้าตั้งแต่นัดแรก!

“ความรู้สึกแปลกๆ เมื่อกี้มันคืออะไร?”

จางอี้รู้สึกประหลาดใจ

แต่เขาไม่มีเวลามาคิดมาก คนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินเสียงปืน และเห็นเพื่อนตายไปคนหนึ่ง ต่างก็ตกใจ รีบเร่งฝีเท้า

จางอี้รีบเปลี่ยนกระสุน แล้วเล็งไปที่คนต่อไป

ตอนที่เขาจดจ่ออยู่กับคนคนหนึ่ง ความรู้สึกมหัศจรรย์นั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“ปัง!”

เสียงปืนดังขึ้น คนคนนั้นก็ล้มลงไปนอน

ครั้งนี้จางอี้เข้าใจแล้ว การที่เขายิงโดนเป้าหมายจากชั้น 24 ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือพรสวรรค์!

เอ่อ… พูดให้ถูกก็คือความสามารถพิเศษบางอย่าง

จางอี้พึมพำกับตัวเอง “ดูท่าว่า ความสามารถที่ฉันตื่นขึ้นมา ไม่ได้มีแค่มิติพื้นที่ แต่มันยังมีศักยภาพที่ฉันในอดีตไม่เคยค้นพบสินะ?”

แต่ที่แน่ๆ ความสามารถพิเศษของเขาต้องเกี่ยวข้องกับมิติพื้นที่

นี่แหละที่ทำให้เขากลายเป็นมือปืนโดยกำเนิด

ก่อนหน้านี้เขาใช้หน้าไม้กับปืนพก ต่อสู้ในระยะใกล้ เขาเลยไม่สังเกตเห็นความสามารถนี้ แค่รู้สึกว่าตอนยิงปืนทักษะของเขาไม่เลว

ตอนนี้เปลี่ยนมาใช้ปืนไรเฟิลสไนเปอร์ ความรู้สึกนั้นก็ชัดเจนขึ้น

จางอี้รู้สึกตื่นเต้นมาก ในโลกหลังหายนะ ยิ่งมีความสามารถมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสรอดชีวิตมากเท่านั้น!

เขาเปลี่ยนกระสุนแล้วยกปืนขึ้น ครั้งนี้เล็งไปที่หัวของคนอีกคนหนึ่ง!

“ปัง!”

เสียงปืนดังขึ้น เขาก็เห็นหัวของคนคนนั้นระเบิดเป็นหมอกเลือด!

ยืนยันได้เลยว่า นี่คือความสามารถในการยิงอันแม่นยำและแข็งแกร่ง!

จางอี้ดีใจมาก เขาเล็งไปที่คนอื่นๆ

“ปัง!”

“ปัง!”

“ปัง!”

เขายิงทีละนัด จากนั้นาก็รีบขึ้นลำกล้อง เปลี่ยนกระสุน เสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะๆ ก้องกังวานไปทั่วหมู่บ้าน

คนละนัด คนพวกนั้นยังไม่ทันได้หนีกลับไป พวกเขาก็ตายกลางทางทั้งหมด

ศพเจ็ดศพนอนอยู่บนพื้นหิมะสีขาวโพลน เลือดสีแดงฉานย้อมพื้นหิมะเป็นบริเวณกว้าง ดูแล้วน่าสะพรึงกลัวมาก

มุมปากของจางอี้ยิ้มไม่หยุด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาสามารถแอบซ่อนตัว และเป็นมือปืนระดับพระกาฬ คอยจัดการคนอื่น!

ในตอนนี้เอง เพื่อนบ้านที่อยู่ข้างล่างได้ยินเสียงปืน เห็นหวงเหว่ยและคนอื่นๆ ล้มลงทีละคน เหมือนโดนเรียกชื่อ ต่างก็ตกใจ

“เสียงปืนมาจากข้างบน!”

“ข้างบน ต้องเป็นจางอี้แน่ๆ!”

“ระยะทางไกลขนาดนั้น ไม่ใช่ปืนพกแน่ๆ ต้องเป็นปืนไรเฟิลสไนเปอร์”

“พระเจ้า ระยะทางไกลขนาดนั้น ยิงทีเดียวตาย จางอี้เป็นมือปืนซุ่มยิงเหรอเนี่ย!”

ทุกคนอ้าปากค้าง ต่างรู้สึกหวาดกลัว

ด้วยฝีมือแบบนี้ของจางอี้ ถ้าอยากฆ่าพวกเขา ก็คงง่ายเหมือนบี้มด

พวกเขาคิดไปเองว่า จางอี้คงเป็นทหารระดับเทพที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองแน่นอน

ไม่งั้น ทำไมเขาถึงมีทักษะยิงปืนดีขนาดนี้?

“ดูท่าว่า ต่อไปนี้ต้องเชื่อฟังจางอี้”

“ใช่ พวกเรารอดมาได้ถึงตอนนี้ มันเป็นเพราะจางอี้ไม่โกรธสินะ?”

ความคิดของมนุษย์มันน่ากลัวมาก ตอนนี้ความเกรงกลัวที่พวกเขามีต่อจางอี้ทะลุขีดจำกัด

ไม่ใช่แค่พวกเขา

เสียงปืนในยามค่ำคืนนี้ ทำให้คนทั้งหมู่บ้านตื่น

ปืนไรเฟิลสไนเปอร์ของจางอี้ไม่มีที่เก็บเสียง แต่คนที่พอมีความรู้เรื่องนี้ก็ฟังออกว่า นี่ไม่ใช่เสียงปืนพก

ในยุคที่ปืนพกหนึ่งกระบอกสามารถครอบครองตึกหนึ่งหลังได้ ถ้าใครมีปืนไรเฟิล หรือแม้แต่ปืนไรเฟิลสไนเปอร์ซุ่มยิง มันจะน่ากลัวขนาดไหน คงไม่ต้องพูดถึง

จางอี้เก็บปืนไรเฟิลสไนเปอร์ ใช้มือขยี้ไหล่

การยิงต่อเนื่อง ทำให้ไหล่ของเขาปวดเล็กน้อย

โชคดีที่ร่างกายเขาแข็งแรง ไม่งั้นไหล่คงปวดไปหลายวัน

คืนนี้ คงมีหลายคนที่นอนไม่หลับอีกแล้ว

ลุงโหยวส่งข้อความมาหาจางอี้ ถามว่าเสียงปืนมาจากเขาหรือเปล่า?

ลุงโหยวเคยอยู่ในกองทัพ เลยฟังออกว่านี่คือเสียงปืนไรเฟิลสไนเปอร์

จางอี้ไม่ได้ปิดบัง ตอบเขาว่า “วันนี้ผมไปเอามาจากสถานีตำรวจ”

ลุงโหยวถามด้วยความสงสัย “นายเคยอยู่ในกองทัพหรือเปล่า? อยู่หน่วยไหน?”

ทักษะยิงปืนของจางอี้ยอดเยี่ยมมาก ในสายตาของลุงโหยว ต้องเป็นระดับมือปืนของกองทัพแน่ๆ!

จางอี้ยิ้ม “ผมแค่มีพรสวรรค์ ฮ่าๆๆ!”

ลุงโหยวคิดว่าจางอี้ไม่อยากพูด เลยไม่ได้ถามต่อ

“เป็นนายก็ดีแล้ว ถ้าเป็นคนอื่น พวกเราคงแย่แน่”

จางอี้คุยกับเขาสักพัก แล้วกลับเข้าไปในห้อง นอนบนเตียงนุ่มๆ หลับสนิท

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาตื่นตอนเก้าโมงกว่า ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วปล่อยโจวเข่อเอ๋อออกมาจากห้อง

“ทำอะไรกินหน่อยสิ! อยากกินอาหารที่เพิ่งทำเสร็จ อืม… ทำบะหมี่ราดน้ำมันพริกสองชามเถอะ!”

จางอี้พูดกับโจวเข่อเอ๋อ

โจวเข่อเอ๋อยิ้ม “ฉันทำไม่อร่อยเท่าร้านหรอกนะ”

จางอี้ยักไหล่ “ก็ฝึกไปเรื่อยๆ ยังไงพวกเราก็มีเวลาเยอะ”

กินอาหารภัตตาคารกับอาหารสำเร็จรูปนานๆ เขาก็อยากกินอาหารบ้านๆ เปลี่ยนรสชาติบ้าง!

โจวเข่อเอ๋อเดินเข้าไปในครัว ไม่นานก็ยกบะหมี่ราดน้ำมันพริกสองชามออกมา

จางอี้ลองชิม อือ… รสชาติใช้ได้

แน่นอนว่า จางอี้ติดกล้องวงจรปิดไว้ทั่วบ้าน รวมถึงในครัวด้วย

ส่วนผสมก็เป็นของเขา

ส่วนโจวเข่อเอ๋อ วันแรกที่เธอเข้ามา จางอี้ตรวจร่างกายเธอทั้งตัว

จนถึงตอนนี้ จางอี้ก็ยังตรวจร่างกายเธอทุกวัน ทั้งภายในและภายนอก ไม่เว้นแม้แต่ซอกมุมเดียว

ดังนั้น จึงตัดความเป็นไปได้ที่โจวเข่อเอ๋อจะวางยา

ไม่งั้น เขาไม่มีทางกินอาหารที่คนอื่นทำมาให้หรอก

พอทั้งสองคนนั่งลงที่โต๊ะ โจวเข่อเอ๋อก็ถามด้วยความสงสัย “เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงปืน นายยิงปืนที่ระเบียงเหรอ?”