บทที่ 81 คลังอาวุธของสถานีตำรวจ

บทที่ 81 คลังอาวุธของสถานีตำรวจ

เมืองเทียนไห่ที่เงียบสงัด

เกล็ดหิมะสีขาวปกคลุมทุกสิ่ง มองลงมาจากท้องฟ้า จะเห็นเพียงเงาของตึกสูงเท่านั้น ที่เหลือก็มีแต่หิมะสีขาวโพลน

จางอี้ขี่สโนว์โมบิล วิ่งบนพื้นหิมะอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เก็บตัวอยู่ที่บ้านเกือบเดือน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาออกมาซิ่งรถ

ลมพัดผ่านข้างหู เสียงดังหวือหวือ รู้สึกดีชะมัด!

จางอี้ถึงกับร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจ

เสียงมอเตอร์ไซค์คันนี้ดังมาก

ระหว่างทาง จางอี้เห็นเงาคนแวบหนึ่งที่กระจกของตึกสูง

ถึงแม้จะเป็นโลกหลังหายนะ แต่มนุษย์ที่แข็งแกร่งก็ยังคงมีชีวิตรอดอยู่บ้าง

เหมือนกับแมลงสาบ!

ภัยหนาวแบบนี้เหมือนกับการฉีดยาฆ่าแมลง แต่มนุษย์ที่รอดชีวิตก็จะค่อยๆ ปรับตัวได้

จางอี้สัมผัสปืนในกระเป๋า เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นมาทันที

คนที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ในเมืองนี้ ล้วนเป็นภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นได้

ในโลกหลังหายนะ อย่าไปเชื่อใจธรรมชาติของมนุษย์!

เป้าหมายแรกของจางอี้ไม่ใช่ซูเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ใกล้ๆ

เขาขี่รถ มุ่งหน้าไปที่สถานีตำรวจเมืองเทียนไห่!

เพราะที่นั่นต้องมีอาวุธกักตุนไว้แน่ๆ

จางอี้จำคำพูดหนึ่งได้ขึ้นใจ นั่นก็คือ ความกลัวทั้งหมดล้วนเกิดจากอาวุธที่ไม่แข็งแกร่งพอ

ดังนั้น อาวุธ โดยเฉพาะอาวุธปืน ยิ่งมากยิ่งดี!

หลังจากที่ขี่รถมาครึ่งชั่วโมง จางอี้ก็มาถึงสถานีตำรวจเมืองเทียนไห่

ตอนนี้ ที่นี่เกือบทั้งหมดถูกหิมะกลืนกินไปแล้ว

เดิมทีเป็นตึก 6 ชั้น ตอนนี้ชั้นล่าง 3 ชั้นหายไปจนหมด

โชคดีที่สถานีตำรวจเป็นอาคารเดี่ยว ความสูงของแต่ละชั้นสูงกว่าบ้านคนทั่วไป

ไม่งั้น อีกไม่กี่วัน ที่นี่ก็คงไม่เหลืออะไร

จางอี้จอดมอเตอร์ไซค์ไว้หน้าต่างชั้น 4

เขาลงจากรถ ดึงกุญแจออก แล้วหยิบชะแลงขึ้นมาทุบ!

“เพล้ง!”

กระจกนิรภัยแตกกระจาย

จางอี้หยิบปืนออกมาจากกระเป๋า แล้วเดินเข้าไปในตึก

ข้างในมืดสนิท แต่สำหรับจางอี้แล้วไม่ใช่ปัญหา เขาหยิบไฟฉายคนงานเหมืองออกมาจากมิติพื้นที่ทันที

นี่เป็นไฟฉายที่คนงานเหมืองใช้ มีขนาดเล็ก แต่สว่างมาก

หลังจากที่เปิดไฟฉาย ก็เหมือนมีดวงอาทิตย์ดวงน้อย ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ

จางอี้ไม่รู้โครงสร้างภายในของสถานีตำรวจ เขาเลยต้องค้นหาทีละห้อง

พอมาถึงชั้น 2 ที่ถูกหิมะปกคลุม เขาออกแรงงัดประตูห้องที่ถูกล็อคจากด้านใน ภาพที่เห็นทำให้เขาสะเทือนใจเล็กน้อย

มุมห้องมีตำรวจเจ็ดแปดคนนอนขดตัวรวมกัน

ร่างกายของพวกเขาห่อด้วยผ้าห่มบางๆ ผิวซีดเผือดกว่าหิมะซะอีก

จางอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ เขารู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย

พวกเขาคือตำรวจที่เข้าเวรตอนกลางคืน ตอนที่พายุหิมะมาเยือน พวกเขาไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าให้ความอบอุ่น

ดูจากท่าทางก่อนตาย พวกเขาน่าจะแข็งตาย

จางอี้อยากจะฝังศพพวกเขา

แต่หลังจากที่คิดดูแล้ว ข้างนอกก็หนาวขนาดนี้ การที่พวกเขาได้นอนอยู่ตรงนี้ ณ สถานที่ที่พวกเขาอุทิศตนมาหลายปี มันก็น่าจะเป็นจุดจบที่ดี

เขาก้มศีรษะ ทำความเคารพ แสดงความเสียใจต่อผู้พิทักษ์เมืองเหล่านี้

จากนั้น เขาก็เดินผ่านศพเหล่านั้นไป และค้นหาต่อ

ในสถานีตำรวจมีของรกรุงรังมาก การค้นหาเลยค่อนข้างเสียเวลา

พอเหนื่อย จางอี้ก็หยิบช็อกโกแลตที่ทำจากจากโกโก้แท้ๆ ออกมาจากมิติพื้นที่ กินไปคำโต เสริมพลังงานแล้วค้นหาต่อ

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง จางอี้ถึงเจอคลังอาวุธ แต่ประตูถูกล็อค

จางอี้พยายามงัดอยู่นานก็เปิดไม่ออก เขาเลยตบหน้าผากตัวเอง แล้วเดินกลับไปหากุญแจ

โชคดีที่เขารู้ว่าของแบบนี้ต้องอยู่ในห้องพักของตำรวจ เลยไม่หายาก

หลังจากที่ได้กุญแจมาแล้ว จางอี้ก็เปิดประตูได้สำเร็จ

พอเปิดคลังอาวุธออกมา จางอี้ก็ตาลุกวาว

ข้างในมีปืนมากมาย ทั้งปืนพก ปืนยาว รวมๆ แล้วหลายสิบกระบอก

จางอี้ถึงกับเจอปืนไรเฟิลสไนเปอร์!

แต่ของพวกนี้เขาเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก ไม่รู้จักชื่อ และไม่เคยใช้มาก่อน

จางอี้ไม่สนใจมากนัก เขาเก็บเข้าไปในพื้นที่ทั้งหมด แล้วค่อยกลับไปศึกษา

โดยเฉพาะปืนไรเฟิลสไนเปอร์ ของแบบนี้มันสุดยอดไปเลย!

ต่อไปนี้จะใช้แอบยิงคนอื่น คงจะสนุกน่าดู!

อืม… ถึงแม้เขาอาจจะยิงไม่แม่น แต่แค่เอาไว้ขู่คนอื่นก็ยังดี

จางอี้รู้สึกว่าตัวเองมีพรสวรรค์ในการยิงปืน จัดว่าเป็นกึ่งมืออาชีพ โดยเฉพาะทักษะการใช้ปืนพก

หลังจากที่เกิดใหม่ บางทีอาจจะเป็นเพราะจิตใจเข้มแข็งขึ้น ทักษะเลยดีกว่าเดิม

ตอนที่ยิงพวกแก๊งเทียนเหอเมื่อคราวก่อน แทบจะไม่มีลูกไหนพลาดเป้าเลย

“ฉันนี่มันอัจฉริยะด้านการยิงปืนจริงๆ!”

จางอี้พูดด้วยความภาคภูมิใจ แต่ก็เหมือนเป็นการพูดประชดตัวเอง

จากนั้น เขาก็หากระสุนปืนได้อีกพันกว่านัดในคลังอาวุธ

ยังมีปืนรุ่นเก่าที่ถูกยึดมา ไม่รู้ว่าเก็บไว้นานแค่ไหนแล้ว และไม่รู้ว่ายังใช้การได้หรือเปล่า

จางอี้ไม่รังเกียจ เขาเก็บเข้าไปในมิติพื้นที่ทั้งหมด

ครั้งนี้ออกมา จางอี้ได้กำไรเพียบ!

นอกจากปืนและกระสุนแล้ว จางอี้ยังเจอเสื้อเกราะกันกระสุนอีกสิบกว่าตัว และอุปกรณ์ป้องกันการระเบิดทั้งชุด

อย่างเช่น หมวกกันกระสุน โล่ป้องกันการระเบิด และกระบองไฟฟ้า

“ของพวกนี้ ต่อไปนี้ฉันสามารถจัดตั้งทีมที่แข็งแกร่งได้เลยนะเนี่ย!”

จางอี้ดีใจมาก

เขาเก็บของพวกนี้ทั้งหมด

แค่หาของพวกนี้ได้ เขาก็ไม่เสียเที่ยวแล้ว!

จางอี้ได้ของมากมายจากสถานีตำรวจ

ในขณะเดียวกัน เขาก็ยืนยันได้อย่างหนึ่ง นั่นก็คือ ข้างนอกยังมีทรัพยากรอีกมากมาย!

เพราะหิมะเริ่มตกตอนกลางคืนของวันที่ 12 ธันวาคม พอคนตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น หิมะหน้าบ้านก็สูงกว่าหนึ่งเมตร อุณหภูมิลดลงต่ำกว่าศูนย์องศา

ดังนั้น คนส่วนใหญ่เลยไม่รู้ว่าวันโลกาวินาศกำลังจะมาถึง พวกเขาก็เลยไม่ได้ออกไปกักตุนเสบียง

พอรู้ว่าสถานการณ์ไม่ดี ก็ออกจากบ้านไม่ทันแล้ว!

หลังจากที่ได้ของที่ต้องการแล้ว จางอี้ก็ออกจากสถานีตำรวจ

มอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ข้างนอกถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนา

จางอี้เพิ่งรู้ตัวว่า เขาออกมาข้างนอกนานมากแล้ว

“ได้เวลาเอาอาหารหมูไปให้พวกนั้นแล้ว”

จางอี้คิดถึงเหล่าเจ้าของบ้านสารเลว พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เขาขับรถวนไปรอบๆ พบซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งที่ยังไม่ถูกหิมะกลืนกิน

จากนั้นก็ทุบกระจก ปีนเข้าไปข้างใน

แต่พอเข้าไปข้างใน เขาก็พบว่าของในซูเปอร์มาร์เก็ตแทบจะไม่มีเหลือแล้ว ชั้นวางของว่างเปล่าราวกับเพิ่งซื้อมาใหม่ๆ

บนพื้นมีเพียงเศษผักเน่าที่แข็งตัว

จางอี้ลูบคาง พูดว่า “ที่นี่อยู่ใกล้ย่านที่พักอาศัย เป็นซูเปอร์มาร์เก็ตสะดวกซื้อ ของเลยถูกขนไปจนหมดย่อมไม่แปลก”

“แต่ห้างสรรพสินค้าในเมืองกับชานเมืองต้องไม่มีใครไปแน่ๆ”

ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่เพิ่งสร้างใหม่มักจะไม่อยู่ใกล้ย่านที่พักอาศัย เพราะต้นทุนค่าเช่าที่ดินแพงเกินไป

จางอี้ทำงานในโกดัง เขาเลยรู้ดีว่าห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แห่งไหนในเมืองเทียนไห่อยู่ห่างไกลจากผู้คน

เขาจึงขึ้นคร่อมสโนว์โมบิล มุ่งหน้าไปยังเขตพัฒนาเศรษฐกิจ

ที่นั่นเพิ่งสร้างห้างสรรพสินค้า Wanda เสร็จเมื่อสองปีก่อน ตึกที่พักอาศัยที่อยู่ใกล้ที่สุดก็อยู่ห่างออกไปสามกิโลเมตร ดังนั้นโอกาสที่ของจะถูกขนไปจนหมดมีน้อยมาก

(หนึ่งในเครือ Wanda Group หรือ Dalian Wanda Group เป็นกลุ่มบริษัทข้ามชาติของจีนที่ก่อตั้งขึ้นในเมืองต้าเหลียน มณฑลเหลียวหนิง และมีสำนักงานใหญ่ในกรุงปักกิ่ง )