บทที่ 433 ความตายและการเกิด การตัดสินใจของสวี่ชิ่งจือ

นี่คือฉากการต่อสู้แห่งโชคชะตาอย่างไม่ต้องสงสัย

สงครามในภาพวาด หวนคืนมาอีกครั้งหลังจากผ่านไปหลายหมื่นปี

สวี่เฮยดูดซับเจตจำนงของมังกรดิน ส่วนสวี่ชิ่งจือ ได้รับเจตจำนงของผู้สังหารมังกรบรรพกาล

สำนักสยบมังกร มีชื่อเสียงด้านการสังหารปีศาจและล่ามังกรมาแต่โบราณ พวกเขาไม่มีทางเปลี่ยนแปลง และไม่เคยเปลี่ยนแปลง การต่อสู้ครั้งนี้ เป็นการปะทะที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

ในอดีต ผู้บำเพ็ญบรรพกาลนามว่าหวงฝู่ต้วนหลง ต่อสู้กับมังกรดินมั่วชางถึงสามวันสามคืน สุดท้ายจบลงด้วยการบาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่าย

เพราะการต่อสู้ครั้งนั้น ทำให้อายุขัยของหวงฝู่ต้วนหลงสิ้นสุดลง และฝังร่างตนเองไว้ ณ ที่แห่งนี้

มั่วชางเองก็บาดเจ็บสาหัสและหนีไป ไม่นานหลังจากนั้นก็สิ้นใจ

นั่นคือการต่อสู้ที่สูญเสียทั้งสองฝ่าย

ความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายอยู่ในระดับเดียวกัน เดิมที หวงฝู่ต้วนหลงในฐานะผู้สังหารมังกร ควรจะได้เปรียบ เพราะสำนักสยบมังกรเป็นดาวข่มของมังกรมาแต่โบราณ

เพียงแต่ มั่วชางก็เป็นผู้บำเพ็ญที่ฝืนชะตาลิขิต เขาไม่เคยเชื่อเรื่องการแพ้ทางชนะทาง เขาใช้ระดับพลังที่เท่าเทียมกัน ลากหวงฝู่ต้วนหลงลงนรกไปด้วยกัน เขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่ว่ามังกรไม่ได้เกิดมาเพื่อถูกฆ่าเสมอไป

นับแต่นั้นมา สำนักสยบมังกรก็เข้าสู่ยุคเสื่อมถอย

เจตจำนงในภาพวาดนั้น เป็นสิ่งที่มั่วชางทิ้งไว้เอง และหวงฝู่ต้วนหลงก็ยอมให้คงอยู่เพื่อเป็นการให้เกียรติคู่ต่อสู้

เขาฆ่าสัตว์อสูรมานับไม่ถ้วน มีเพียงมั่วชางเท่านั้น ที่คู่ควรแก่การเคารพ

"มั่วชาง อัจฉริยะในรอบหมื่นปีของเผ่ามังกร ในคนรุ่นหลัง ไม่มีใครเทียบเขาได้ ด้วยเจตจำนงของเขาช่วยหนุน การต่อสู้ครั้งนี้คงยืดเยื้ออีกนาน และคงจบลงด้วยการบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย"

ภายในห้องลับ โครงกระดูกสีทองกล่าวเรียบๆ

"หึ บาดเจ็บทั้งสองฝ่ายงั้นรึ?" อวี้เจี้ยนชิวแค่นหัวเราะ

การต่อสู้ในอดีต สูสีคู่คี่ สู้กันสามวันสามคืนกว่าจะรู้ผลแพ้ชนะ

หวงฝู่ต้วนหลงย่อมคิดไปเองว่า การต่อสู้ครั้งนี้ก็คงเหมือนในอดีต ต้องใช้เวลานานกว่าจะรู้ผล และหลังจากบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย เขาก็จะมอบมรดกให้กับสวี่ชิ่งจือ บรรลุเป้าหมายของตน

ส่วนสวี่เฮย ถูกกำหนดให้เป็นตัวประกอบ เพราะเขาทิ้งมรดกไว้ ส่วนมั่วชางทิ้งไว้เพียงเจตจำนงสายหนึ่ง

แต่เห็นได้ชัดว่า เขาคิดผิด!

ผิดถนัด!

การต่อสู้ครั้งนี้ ไม่มีคำว่าสูสีคู่คี่ หรือบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย!

ทุกคนประเมินสวี่เฮยต่ำไป ไม่ว่าจะเป็นเจียงชง สวี่ชิ่งจือ หวงฝู่ต้วนหลง หรือแม้แต่อวี้เจี้ยนชิว

พวกเขาไม่รู้เลยว่า สวี่เฮยคือตัวตนระดับไหน

เมื่อเจตจำนงของมั่วชางทับซ้อนกันในสมองอย่างไม่สิ้นสุด หม้ออสูรเทพก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เปลี่ยนเจตจำนงทั้งหมด ให้กลายเป็นเจตจำนงของสวี่เฮยเอง

ในหัวของสวี่เฮย ภาพของผู้อาวุโสมั่วลืมตาตื่นและพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าฉายชัดขึ้นมาทันที

"พึงระลึกถึงปณิธานเสียดฟ้าในวัยเยาว์ เคยลั่นวาจาจะเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า!"

"ผู้อาวุโสมั่ว ข้าเข้าใจแล้ว ที่แท้กระบวนท่านี้ ต้องใช้อย่างนี้!"

สวี่เฮยลืมตาขึ้น ราวกับตื่นจากการหลับใหล ฟื้นคืนจากความตาย ผงาดขึ้นจากความเสื่อมโทรม

สวี่เฮย เช่นเดียวกับมั่วเสวียน เกิดใหม่และลุกขึ้นสู้ เขาเบิกตาโพลง ราวกับสัตว์ร้ายบรรพกาลที่หลับใหล บัดนี้ได้เงยหัวขึ้น

"มังกรเงยหัว!"

เขาเดียวที่เคยหักของสวี่เฮย สมานตัวขึ้นใหม่ พุ่งเข้าใส่สวี่ชิ่งจืออย่างรุนแรง ด้านหลังปรากฏเงาร่างมังกรดินซ้อนทับกับร่างสวี่เฮย ส่งเสียงคำรามกึกก้องสะท้านโลกา

ราชันมังกรจุติ การโจมตีสะเทือนฟ้าดิน ราวกับมั่วชางหวนคืนสู่โลก

ดาบพิฆาตมังกรในมือสวี่ชิ่งจือ แตกสลายในพริบตา กลายเป็นผุยผงปลิวว่อน

"อะไรกัน?!"

หวงฝู่ต้วนหลงในห้องลับ หน้าถอดสีด้วยความตกตะลึง แม้จะเหลือเพียงโครงกระดูก แต่ความตื่นตระหนกนั้นชัดเจนจนสัมผัสได้

เขาคิดผิด!

ความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่าย ไม่เคยเท่าเทียมกันมาตั้งแต่ต้น!

สวี่เฮย พรสวรรค์ฟ้าประทาน เขาสามารถนำเจตจำนงเพียงเสี้ยวเดียว มาเสริมพลังให้ตนเอง ขยายใหญ่ขึ้นสิบเท่าร้อยเท่า ตัดสินแพ้ชนะในการโจมตีเดียว!

ในทางกลับกัน สวี่ชิ่งจือ ไม่เคยเป็นผู้สังหารมังกรที่ยอดเยี่ยม เขาเป็นเพียงเจ้าสำนักจับงู แม้แต่ดาบพิฆาตมังกรเล่มนี้ ก็เป็นของที่บรรพชนทิ้งไว้ ไม่มีใครรับช่วงต่อ จึงตกมาถึงมือเขา

ในฐานะผู้สังหารมังกร เขามีเพียงสถานะ แต่พรสวรรค์นั้นห่างชั้นกับสวี่เฮยลิบลับ

นี่จึงเป็นตัวกำหนดว่า เขาต้องแพ้สถานเดียว!

วินาทีที่ดาบพิฆาตมังกรในมือแตกสลาย บทสรุปก็ชัดเจนแล้ว!

สวี่เฮยฉวยโอกาสรุกไล่ เขาเดียวบนศีรษะเจาะทะลุดวงดาว กระแทกเข้าที่หน้าอกของสวี่ชิ่งจือ เสียงระเบิดดังสนั่น ร่างของสวี่ชิ่งจือถูกเจาะทะลุ หัวใจแหลกละเอียด

แม้แต่หยวนอิงที่กำลังจะก่อตัวสมบูรณ์ในร่าง ก็ถูกสวี่เฮยกระแทกจนร้าว

สวี่ชิ่งจือ จบเห่แล้ว!

การต่อสู้ครั้งนี้ ไม่เพียงแค่แพ้ แต่ยังถูกฆ่าตายในทันที ดับสูญคาที่!

เมื่อเห็นภาพนี้ ในใจของหวงฝู่ต้วนหลงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า การเสมอกันในอดีต คือจุดเริ่มต้นความเสื่อมถอยของสำนักสยบมังกร

และบัดนี้ ทายาทสำนักสยบมังกร ผู้สังหารมังกรสวี่ชิ่งจือ กลับทำไม่ได้แม้แต่จะเสมอ

แพ้ให้กับมังกรเจียวตัวน้อยอย่างราบคาบ!

เป็นการถูกบดขยี้อย่างสมบูรณ์แบบ!

ใจของเขาด้านชาไร้ความรู้สึก

"สำนักสยบมังกร ชะตาขาดแล้ว ก็ปล่อยให้กลายเป็นประวัติศาสตร์ไปเถอะ"

หวงฝู่ต้วนหลงไม่ยินดีไม่ยินร้าย มีเพียงความโศกเศร้า เขาจะไม่มอบมรดกให้กับฝูงสัตว์อสูร และยิ่งไม่มอบให้กับผู้แพ้อย่างสวี่ชิ่งจือ ทางเดียวคือทำลายทิ้งเสีย

ในเวลาเดียวกัน ร่างของสวี่ชิ่งจือที่ถูกเจาะทะลุหน้าอก ยังลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

ในความรับรู้ของเขา เวลาดูเหมือนจะเดินช้าลง

ข้างหูของเขา แว่วเสียงลึกลับสายหนึ่ง ดังมาจากที่ไกลแสนไกล หรืออาจจะดังมาจากในหัว

"เจ้าอยากรอดไหม?"

"อยากฆ่ามังกรเจียวตัวนี้ไหม?"

"อยากได้รับการยอมรับจากสำนักสยบมังกรไหม?"

คำถามสามข้อปรากฏขึ้น สวี่ชิ่งจือไม่ลังเล ให้คำตอบที่ยืนยัน

"มีเพียงข้า ที่ช่วยเจ้าได้!"

เสียงเย็นเยียบดังขึ้น

สวี่ชิ่งจือถึงเพิ่งสังเกตว่า เสียงนั้นดังมาจากหน้ากากหน้าผีบนใบหน้าของเขา

"เจ้าคือ... ลัทธิเทพสมุทร?" สวี่ชิ่งจือถามเสียงอ่อนแรง

ชีวิตของเขากำลังจะหลุดลอย เขาเห็นสวี่เฮยกำลังเข้ามาใกล้ หมายจะซ้ำดาบสุดท้ายก่อนที่สติของเขาจะดับวูบ เพื่อให้เขาดับสูญอย่างสมบูรณ์

อีกฝ่ายไม่ใช่งูที่จะให้โอกาสใคร จะถอนรากถอนโคน จะทำลายศพ จะบดกระดูกเป็นผง จะลบเลือนทุกสิ่งที่เป็นตัวเขา

ในใจของสวี่ชิ่งจือ พลันเกิดความหวาดกลัว เขาเห็นภาพสวี่เฮยหลังจากฆ่าเขาแล้ว จะกลับไปที่สำนักจับงู ฆ่าล้างสำนักจนเหี้ยน

ในนั้น มีลูกศิษย์ของเขา มีญาติพี่น้องของเขา และมีเพื่อนร่วมสำนัก ด้วยนิสัยของสวี่เฮย ต้องทำแบบนั้นแน่

"ไม่! ข้าไม่ยอมเด็ดขาด!"

"ข้าตกลง ให้ข้าทำอะไรก็ได้! ข้าจะฆ่าสวี่เฮย ข้าต้องการการยอมรับจากสำนักสยบมังกร! ไม่ว่าจะต้องจ่ายค่าตอบแทนอะไร ข้าก็ยอม!"

สวี่ชิ่งจือแทบจะตะโกนความคิดในใจออกมา

"ดีมาก! เจ้าเลือกได้ถูกต้องแล้ว หึหึหึ! ขอให้เราร่วมมือกันอย่างราบรื่น!"

สิ้นเสียง หน้ากากหน้าผีบนใบหน้าของเขา ก็หลอมรวมเข้ากับใบหน้า กลายเป็นเนื้อเดียวกัน

ทันใดนั้น สวี่ชิ่งจือรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง

ความเจ็บปวดหายไป ที่หน้าอกซึ่งเป็นรูโหว่ มีของเหลวสีดำข้นคลั่กปรากฏขึ้น ซ่อมแซมบาดแผล หัวใจในอกกลับมาเต้นตุบๆ อีกครั้ง

พลังอันมหาศาลที่ห่างหายไปนาน พรั่งพรูออกมาจากทุกทิศทาง ทั้งภายในและภายนอกร่างกาย ยิ่งใหญ่กว่าตอนที่เขาอยู่ในสภาพสมบูรณ์เสียอีก!

หยวนอิงที่แตกร้าว สมานตัวในพริบตา กลายเป็นหยวนอิงที่สมบูรณ์!

เพียงชั่วพริบตาเดียว เขาก้าวเข้าสู่ระดับหยวนอิง!