บทที่ 408 การแข่งขันคัดออก สวี่เฮยประลองกับหลินไฉ่

วิชาเทพเจ้าที่ผสานเข้ากับเจตนารมณ์ มีเพียงระดับหยวนอิ๋งเท่านั้นจึงร่ายได้ อาหยินกลับทำลายกฎนี้

สวี่เฮยพินิจหญิงสาวผมขาวอย่างละเอียด คนผู้นี้สวมเสื้อขาวทั้งร่าง ผิวหนังก็ขาวซีด รูปร่างเตี้ยเล็กผอมบาง ดูราวกับอ่อนแอไม่ต้านลม ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์แม้สักนิด

หลังชนะ นางก็เพียงกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ยอมรับน้ำใจ” แล้วกระโดดลงจากบันไดเวที

สวี่เฮยสงสัยว่าคนนี้ทำจากไม้หรือเปล่า แต่ครุ่นคิดอีกที แม้แต่หุ่นเชิดยังมีสีหน้า นางผู้นี้คือหน้าแข็งโดยกำเนิด

“หมายเลขสิบสี่ขึ้นเวที!” กิเลนน้ำประกาศตามติด

รอบนี้ที่ขึ้นเวที สวี่เฮยก็รู้จักเช่นกัน

นี่คือนกน้ำแข็งขนสีฟ้าตัวหนึ่ง ดวงตาราวกับอัญมณีสว่างไสว น่าสงสารน่ารัก นั่นคือรุ่นใหม่ปีเดียวกับสวี่เฮย เดือนอิง

“นางเข้ารอบสามสิบสองคนแข็งแกร่งได้อย่างไร?” สวี่เฮยขมวดคิ้วเล็กน้อย

และบังเอิญที่ คู่ต่อสู้ของเดือนอิง กลับเป็นเต่าขนเขียวตัวหนึ่ง เต่าตัวนี้รูปร่างใหญ่ยักษ์ ข้างหลังปกคลุมด้วยพืชน้ำสีเขียวคราม มีสาหร่ายมากมาย ราวกับขนกำมะหยี่สีเขียว

“ที่แท้คือพี่เต่ามังกร!”

เดือนอิงยินดีก่อน จากนั้นถอนใจว่า “พี่เต่ามังกรองอาจกล้าหาญ สาวน้อยอย่างข้ายอมรับว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ ขอยอมแพ้ตรงนี้ ขอให้พี่เต่ามังกรรอบต่อไปยิ่งสู้ยิ่งกล้า แสดงพลังทั้งหมด คว้าอันดับหนึ่ง!”

พูดจบยังโค้งเอว คารวะงดงาม

เต่ามังกรฟังแล้วหรี่ตา เขาได้ยินลูกเต่าในเผ่าพูดมานานว่า เดือนอิงพูดจาน่าฟัง วันนี้พบจริง ๆ ช่างไม่ธรรมดา

“เฮอะ ไม่จำเป็นต้องแสดงพลังทั้งหมด แปดส่วนก็พอ อันดับหนึ่งนี้หยิบยื่นเอื้อม” เต่ามังกรหัวเราะ

“แน่นอน แต่พี่เต่ามังกรต้องระวัง บางคู่ต่อสู้ยังแข็งแกร่งมาก ห้ามประมาท!”

เดือนอิงเข้าใกล้ บอกข่าวสารบางอย่างเบา ๆ เต่ามังกรขมวดคิ้ว จากนั้นพยักหน้า “อืม ข่าวของเจ้ามีค่ามาก”

“พี่เต่ามังกรรอบหน้าสู้ ๆ!”

เดือนอิงใบหน้าไร้ความหดหู่จากการยอมแพ้แม้สักนิด กลับเชียร์ให้คู่ต่อสู้

เต่ามังกรชัดเจนว่าชอบเซ็ตนี้ ยินดีจนหางชี้ขึ้น

เช่นนี้ หมายเลขสิบสี่จบ

หมายเลขสิบห้าวนถึงคางคกเหวินไท่ไหลขึ้นเวที คู่ต่อสู้เป็นนักพรตมนุษย์คนหนึ่ง น่าแปลกที่ คนผู้นี้ก็เป็นนักพรตพิษเช่นกัน เขาไม่ได้ยอมแพ้ แต่กระโดดขึ้นเวที ประลองวิชากับเหวินไท่ไหล

ต่อสู้กันหลายสิบยก ผ่านไปหนึ่งกำยานถึงแพ้ลงมา

แม้แพ้ แต่เขาเป็นคนหายากที่สู้กับอัจฉริยะสวรรค์ได้สูสี ทำให้คนจดจำชื่อเขา — เจ้าเหวิน

“เจ้าเหวิน…”

สวี่เฮยรู้สึกเสมอว่า บุคลิกคนนี้คุ้นตา ราวกับเจ้าเหวินจั๋ว

นักพรตพิษผู้นี้ ดูหน้าใหม่มาก ผิวหนังสีเขียว หนวดเคราพรึ่บ รูปลักษณ์กลางคน อย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเจ้าเหวินจั๋ว

ยิ่งกว่านั้น ระดับพลังเจ้าเหวินจั๋วใกล้เคียงกับเซียวโฉว ระดับสร้างฐาน ภายในสองปีจะกระโดดถึงสมบูรณ์แบบแก่นอสูรได้อย่างไร

สวี่เฮยส่ายหน้า ไม่คิดมาก

“หมายเลขสิบหก ขึ้นเวที!” กิเลนน้ำประกาศ

สวี่เฮยลอยตัวขึ้น ร่วงลงเวทีประลองอย่างรวดเร็ว เขาขดเป็นยันต์งู ศีรษะเชิดสูง ตั้งท่าป้องกัน

ไม่นาน คู่ต่อสู้ของเขาก็ขึ้นเวที

กลับเป็นงูสายรุ้งข้างกายไห่เถิง หลินไฉ่!

“ในที่สุดก็มา!”

ไห่เถิงจ้องเวทีประลองอย่างตั้งใจ สูดลมหายใจลึก สงบลงอย่างสิ้นเชิง

“กลับเป็นเขา!”

ดวงตาหลินไฉ่หรี่เล็กน้อย

ไม่ว่าไห่เถิง หรือลูกน้องข้างกายไห่เถิง ล้วนพูดถึงงูตัวนี้บ่อย ๆ ——

สวี่เฮย ตัวหนึ่งที่เท่าเทียมกับไห่เถิง ถูกมองเป็นคู่ต่อสู้แข็งแกร่งที่สุด! ไห่เถิงปิดด่านวันคืน ฝึกฝนหนึ่งปีเต็ม เพื่อเอาชนะเขา!

เหตุที่ไห่เถิงเฉยเมยต่อนาง ส่วนใหญ่คือเพื่อบรรลุเป้าหมายนี้

ยิ่งทำให้หลินไฉ่โกรธคือ เมื่อนางถามไห่เถิงว่า นางกับสวี่เฮยใครชนะ ไห่เถิงตอบโดยไม่ลังเลว่าสวี่เฮย ยิ่งทำให้หลินไฉ่โกรธเคือง

“รอข้าสังหารสวี่เฮยด้วยมือตน ข้าจะดูว่าเจ้าจะมีสีหน้าอย่างไร ไห่เถิง!”

ดวงตาหลินไฉ่เปล่งแสงเย็นยะเยือกน่าตกใจ

“หืม?” สวี่เฮยหรี่ตา

หลินไฉ่คนนี้ ต่อเขามีความเป็นศัตรูรุนแรงยิ่งนะ

เขาได้ยินสวี่ไป๋พูดถึงหลินไฉ่ ว่ากันว่า เป็นบรรพชนเผ่างูทะเล ที่กำหนดให้เป็นคู่หมั้นไห่เถิง

“บรรพชนเผ่างูทะเล คือตัวนั้น... งูเงาดำที่ทำให้โปหนานเป็นพิษ?”

สวี่เฮยระวังใจ พิษของโปหนานเขาเคยเห็น มีโอกาสสูงว่า เป็นฝีมือลัทธิเทพเจ้าแห่งทะเล

หากเป็นที่บรรพชนนั้นนำมา เช่นนั้น หลินไฉ่คนนี้เขาจำต้องระวัง

“ยันต์โจมตีแสงเจ็ดสี!”

ขณะสวี่เฮยกำลังครุ่นคิด หลินไฉ่ลงมือแล้ว

ผิวร่างนางแผ่แสงงดงามห้าสีเจ็ดสี สร้างวงแหวนแสงเจ็ดสีเส้นแล้วเส้นเล่า พุ่งทะยานมาหาสวี่เฮย ทุกวงแหวนแสง ล้วนมีเสียงหวิวทะลุความว่างเปล่า ทำให้อากาศเกิดควันสีเขียว ทำให้พื้นดินบิดเบี้ยวหลอมละลาย

สัมผัสพลังของวงแหวนแสง สวี่เฮยใจสงบลง เขาไม่คิดยืดเยื้อ ตรงเข้าตัดสินแพ้ชนะรวดเร็ว

“ลองอันนี้ดู!”

สวี่เฮยยกน้ำเต้าสมบัติพิษหมื่นออกมา ในน้ำเต้ามีควันพิษหนาทึบพวยพุ่งออกมา สัมผัสกับวงแหวนแสง หลอมรวมกัน ส่งเสียงฉู่ฉี่ พวยพุ่งควันสีเขียว

นี่คือวิธีหนึ่งปีก่อนของสวี่เฮย มาถึงตอนนี้ ล้าสมัยไปแล้ว แต่ใช้จัดการหญิงผู้นี้ เพียงพอ

เห็นเพียงเขาขยับใจ อีกครั้งมีควันพิษแผ่นใหญ่พวยพุ่ง ในอากาศกลายเป็นกระบี่บินสีม่วงเล่มแล้วเล่มเล่า พุ่งไปหาหลินไฉ่ ความเร็วสูงยิ่ง เคลื่อนดั่งอัสนี

“นี่คืออะไร?”

หลินไฉ่สีหน้าเปลี่ยน ในร่างนางแผ่แสงเจ็ดสี กลายเป็นฟองอากาศยักษ์ ห่อหุ้มกระบี่บินพิษทั้งหมด

“ระเบิด!”

สวี่เฮยตะคอกต่ำ

“ตูม!!”

กระบี่พิษระเบิด คลื่นอากาศพวยพุ่ง กวาดรอบพันจั้ง ฟองอากาศนั้นแตกสลายทันที หลินไฉ่ก็พ่นเลือดสด ตกลงจากที่สูง

สมบัติวิชาระดับสามสูงสุดเช่นนี้ สวี่เฮยเชี่ยวชาญจนช่ำชอง สามสองครั้งก็ทำให้หลินไฉ่บาดเจ็บสาหัส

จริง ๆ แล้ว สวี่เฮยใช้น้ำเต้าสมบัติพิษหมื่น ยังมีจุดประสงค์อีกหนึ่ง

พิษในน้ำเต้าสมบัติพิษหมื่น คือดูดซับมาจากโปหนาน แหล่งที่มาคือบรรพชนงูทะเลตนนั้น

เขาอยากดูว่า หลินไฉ่รู้จักพิษนี้หรือไม่ มีวิธีแก้พิษนี้ไหม เพื่อตัดสินว่า หลินไฉ่เกี่ยวข้องกับลัทธิเทพเจ้าแห่งทะเลหรือไม่

แน่นอน นี่เป็นวิธีตรวจสอบเบื้องต้น ไม่เข้มงวดนัก แต่ดีกว่าลองไม่ได้

“ไป!”

สวี่เฮยสะบัดอีกครั้ง ควันพิษในน้ำเต้าสมบัติพิษหมื่นพวยพุ่ง รวดเร็วห่อหุ้มไป หลินไฉ่ยังมีแรงเหลือ เพิ่งยกกระจกบานหนึ่ง เห็นสวี่เฮยตะโกนดัง เสียงคำรามมังกรแตกสลาย!

“แกร๊ก!”

กระจกแตก หลินไฉ่ก็ถูกสะท้อนกลับ พ่นเลือดสดอีกครั้ง ถูกควันพิษห่อหุ้ม

ควันพิษเส้นนี้ที่มาจากบรรพชนงูทะเล บินเข้าสู่ร่างหลินไฉ่โดยตรง ทำให้นางเป็นพิษรุนแรง ในสถานการณ์ที่นางร่ายพลังต่อเนื่อง ถูกโจมตีหนัก ไร้กำลังต้านพลังนี้ ร่างกายเสื่อมโทรมอย่างรวดเร็ว เนื้อหนังเหี่ยวแห้ง

นางเจออาการเดียวกับโปหนานเป๊ะ

“เป็นพิษแล้ว…”

สวี่เฮยเผยสีหน้าครุ่นคิด

ดูท่า หลินไฉ่ไม่สามารถต้านพิษนี้ และจากความเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของนาง ก็ไม่เคยเห็นพิษชนิดนี้ ดูเหมือน นางกับลัทธิเทพเจ้าแห่งทะเลดูไม่เกี่ยวข้อง

“แพ้ชนะตัดสินแล้ว” กิเลนน้ำกล่าวเสียงดัง

“ยังไม่!”

เสียงกิเลนน้ำเพิ่งจบ เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านล่าง

เห็นเพียงหลินไฉ่ที่เดิมร่างเนื้อเหี่ยวแห้ง เป็นพิษรุนแรง พลันลุกขึ้น พิษในร่าง ราวกับถูกพลังลึกลับดูดซับ ชั่วพริบตา หายเกลี้ยง

“หืม?”

สวี่เฮยหรี่ตา หลินไฉ่คนนี้ ช่างมีที่มาแท้

“เจ้ารู้จักพิษนี้ไหม?”

สวี่เฮยเรียกน้ำเต้าสมบัติพิษหมื่นอีกครั้ง ปล่อยควันพิษสีม่วงเส้นหนึ่ง ถาม

เขาจ้องดวงตาหลินไฉ่ ใช้ความสามารถสัมผัสนั้นเต็มที่ สัมผัสคลื่นอารมณ์ฝ่ายตรงข้าม เขาสามารถมองออกชั่วพริบตา ว่าฝ่ายตรงข้ามโกหกหรือไม่