005 ทำความรู้จักกับพร็อพมาสเตอร์!
005 ทำความรู้จักกับพร็อพมาสเตอร์!
เมื่อลากลิงค์และโคบี้ขึ้นมาจากด้านล่าง เขาก็เกือบจะรู้แล้วว่าลิงค์เป็นคนธรรมดา
ทั้งร่างกายและกระดูกไม่ได้รับการฝึกใด ๆ และคุณภาพทางกายภาพอาจไม่ดีเท่ากับคนหนุ่มสาวในหมู่บ้านฟูซาเสียด้วยซ้ำ
แน่นอนว่ามันดีกว่ากุ้งตีนนุ่มอย่างโคบี้
“มันก็แค่เรื่องกล้วย ๆ”
ลิงค์ยิ้มและก้าวไปข้างหน้า “ฉันบอกแล้วนี่ว่าฉันเป็นพร็อพมาสเตอร์”
“พลังของพร็อพมาสเตอร์นั้นไกลเกินจินตนาการของผู้คน! ถ้าอย่างนั้น มาให้นายได้เห็นของจริงดีกว่าว่าพร็อพมาสเตอร์คืออะไร!!”
คำพูดจบลง และฝ่ามือของลิงค์ก็กางออก และมือของเขาที่ว่างเปล่าต่อหน้าเขา ในวินาทีถัดมา ดาบซามูไรด้ามสีน้ำตาลเหลืองและใบมีดที่เหมือนคริสตัลก็ปรากฏขึ้นจากอากาศ
“โอ้ว!”
ดวงตาทั้งสองของลูฟี่กลายเป็นดาวสีทองเปร่งประกายในทันที
“เอาบางอย่างออกมาจากอากาศ อย่างกับว่านินจากำลังใช้วิชานินจาเลย! นี่นินจาเหรอ!”
“นินจา??”
โคบี้ซึ่งอยู่ข้าง ๆ เขาก็ตกตะลึงเช่นกัน ปากของเขาเปิดกว้างจนไม่สามารถปิดปากของเขาได้
“นินจา นินจาอะไรล่ะ บอกแล้วไงว่าฉันเป็นพร็อพมาสเตอร์!”
ลิงค์บ่นขณะถือดาบซามูไรไว้ในมือ
และในขณะที่เขาถือดาบนั้นจู่ ๆ ก็~
คมดาบทั้งเล่มเปล่งแสงเจิดจ้าราวกับรุ่งอรุณในคืนอันมืดมิด แพรวพราวยิ่งนัก
นอกจากนี้ยังปล่อยกระแสไฟฟ้าส่งเสียงซี่ซี่ จนดูเปล่งประกายมาก
“ดาบสายฟ้าเดนโคมารุ?”
ลิงค์ถือด้ามดาบในมือข้างหนึ่งและมืออีกข้างถือ POSS ดูโอ่อ่าและสง่างาม!
“โอ้!!”
ลูฟี่กำหมัดด้วยมือทั้งสองข้าง และทันทีที่เขาเห็นแสงไฟฟ้าเรืองแสง เขาก็ตะโกนร้องครั้งแล้วครั้งเล่า ดูตื่นเต้นมาก!
“ดาบมีชื่อ?!”
เมื่อเห็นว่าอาวุธในมือของลิงค์สว่างเจิดจ้า อัลบิด้าก็ตะลึงเป็นครั้งแรก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอนึกถึงตำนานที่เล่าขานกันในทะเลอีสต์บลูก่อนหน้านี้ หัวใจของเธอก็จมดิ่งลง
แต่ไม่นานเธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“แต่ว่ามีดาบอยู่เล่มเดียว ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่นักล่าโจรสลัดโซโล”
“นักล่าโจรสลัด?”
ลูฟี่สงสัยเล็กน้อยเกี่ยวกับชื่อแปลก ๆ นี้
“เจ้าหนู!”
อัลบิด้ากระแทกกระบองของเธอลงกับพื้น
“ไม่ใช่แค่มีดาบมีชื่อเท่านั้น!”
เธอมองไปที่ดาบสายฟ้าเดนโคมารุในมือของลิงค์ และดวงตาของเธอก็ดูตื่นเต้น
“แต่เอาของบางอย่างออกมาได้ แกคือผู้มีความสามารถจากผลปีศาจงั้นเหรอ!”
“ผลปีศาจ?!”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ โคบี้ก็ตกใจเล็กน้อย “นั่นไม่ใช่ตำนานเหรอ!”
ว่ากันว่าขุมทรัพย์ลับแห่งท้องทะเลจะนำผลไม้แห่งพลังอันเหลือเชื่อมาสู่ผู้คน
เนื่องจากมีการกล่าวกันว่าต้องทนทุกข์ทรมานกับคำสาปของทะเลหลังจากกินมัน และมันถูกขับไล่โดยทะเล ดังนั้นสำหรับมนุษย์ที่ใช้ชีวิตในทะเล มันจึงเรียกอีกอย่างว่าผลไม้ปีศาจ นั่นคือ [ผลปีศาจ]
“มันไม่ใช่ตำนาน มันคือเรื่องจริง”
ลูฟี่ที่อยู่ข้าง ๆ เขาพูดขึ้น
เขาหยิกแก้มแล้วดึงออก มันดูยืดหยุ่นมาก
“ฉันก็กินผลยางไปด้วย”
โคบี้ “…”
มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นในวันนี้ และเขาไม่สามารถรับมันได้อีกต่อไปแล้ว
“ผลปีศาจ? เอาล่ะ ขอคิดดูก่อน”
ลิงค์ คิดอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่ได้ปฏิเสธ
ด้วยของวิเศษของเขาจากศตวรรษที่ 22 ของ [โดราเอมอน] มันจะดีกว่าถ้าใช้ชื่อผลปีศาจเพื่ออธิบายประเด็นนี้
“นั่นเองสินะ”
ความชัดเจนวาบขึ้นในดวงตาของอัลบิด้า
“ดูเหมือนว่าการหยิบบางอย่างออกมาจากอากาศจะเป็นความสามารถของแก...ดาบเล่มนั้นปล่อยแสงจากหลอดไฟดูเหมือนจะไม่มีพลังเลยนี่?” ในขณะนี้อัลบิด้าก็ฟื้นจากอาการช็อกครั้งก่อนแล้วเช่นกัน เมื่อมองไปที่เดนโคมารุในมือของลิงค์ เธอก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
“ถือของแบบนั้นคิดจะทำให้เด็กกลัวเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นแหละ กลับบ้านไปร้องไห้หาแม่ซะ!”
บรรดาผู้ชมโจรสลัดต่างพากันเย้ยหยันและเยาะเย้ยเกินจริง
“นี่ไม่ใช่ดาบของเล่นธรรมดาหรอกนะ”
สำหรับการเยาะเย้ยของอัลบิด้าและพวกโจรสลัด ลิงค์เลิกคิ้วและพูดอย่างเคร่งขรึม
“นี่คือดาบเรืองชื่อ? ดาบสายฟ้าเดนโคมารุ!”
“ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะดาบสายฟ้า หรือดาบฟ้าแลบแบบไหน เจ้าหนู ทะเลนี้ไม่ใช่สถานที่สำหรับให้แกมาเล่น!”
อัลบิด้าหัวเราะและโบกกระบองในมือ
“ชาติหน้าถ้าออกมาก็อย่าลืมเอาดาบจริงมาด้วย!”
หวือ!
ลมแรงส่งเสียงหวีดหวิว และกระบองที่มีหนามแหลมก็ฟาดลงมาที่หัวของลิงค์อย่างแรง
“!!”
โคบี้หลับตาและหันหน้าหนีเป็นครั้งแรกที่เขาไม่กล้ามอง
ในทางกลับกัน สายตาของลูฟี่ยังคงเหมือนปกติ และเขาไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์ตรงหน้า
เคร้ง
เสียงที่คมชัดของอาวุธที่ปะทะกันดังก้องเหนือทะเลแห่งนี้
เสียงหัวเราะของโจรสลัดรอบข้างหยุดลงทันที
“เป็นไปได้ยังไงเนี่ย!?”
รูม่านตาของอัลบิด้าหดตัวอย่างกะทันหันอย่างเหลือจะเชื่อ