ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 14

ผมอะตัวร้ายในโนเวล ตอนที่ 14

"คุณเย่ คุณพูดจริงเหรอคะ?" ลั่วเว่ยหยูไม่อาจยับยั้งความตื่นเต้นที่ก่อขึ้นภายในใจของเธอได้

แม้ว่าเธอจะสามารถเผชิญกับอาการบาดเจ็บที่ขาได้อย่างสงบ แต่ถ้าเธอสามารถกลับมาเป็นปกติได้ มีหรือที่เธอจะไม่ต้องการ?

เย่เฟยพยักหน้าอย่างจริงจัง เขาจ้องไปที่ดวงตาของลั่วเว่ยหยู ก่อนจะพูดว่า "ผมสามารถรักษาคุณได้ ผมสามารถช่วยคุณหาหมอกระดูกที่ดีที่สุดในเหยียนจิง จากนั้นจะทำการร่วมมือกับเขาโดยใช้การฝังเข็มเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาของคุณอย่างสมบูรณ์"

อาการบาดเจ็บที่ขาของลั่วเว่ยหยูนั้นร้ายแรงจริงๆ

แต่ตอนนี้ เย่เฟยได้ลองใช้เข็มเงินแล้ว และขาของเธอก็ยังคงมีความรู้สึกอยู่บ้าง แม้ว่าเส้นประสาทและจุดฝังเข็มส่วนใหญ่จะเสียหาย แต่ก็ทำงานได้ตามปกติ

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ แม้ว่าอาการบาดเจ็บที่ขาของลั่วเว่ยหยูจะรุนแรง แต่ก็สามารถรักษาให้หายได้

ถ้าเขาร่วมมือกับศัลยแพทย์ และใช้วิธีการฝังเข็มจากคัมภีร์เน่ยจิง เธอก็จะสามารถฟื้นตัวเต็มที่และเดินได้ปกติภายในไม่กี่เดือน

ในนิยายนั้น ตัวเอกเฉินหลัวได้รักษาอาการบาดเจ็บของลั่วเว่ยหยูได้อย่างสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม มันก็ต้องใช้เวลาเกือบปี!

แต่เย่เฟยนั้นต่างออกไป เขามีวิธีที่ดีกว่านั้น

การแพทย์แผนจีนและการแพทย์ตะวันตก แต่ละศาสตร์ล้วนมีจุดแข็งในตัวเอง และสิ่งที่ยาจีนถนัดที่สุดคือ การปรับสภาพและเสริมสร้างร่างกาย

การแพทย์แผนตะวันตกนั้นมีจุดเด่นในด้านการผ่าตัด และตรวจร่างกายเพื่อหาความผิดปกติ

หากว่าอาการบาดเจ็บที่ขาของลั่วเว่ยหยูได้รับการรักษาด้วยยาจีนแผนโบราณเพียงอย่างเดียว ผลที่ได้ก็จะช้าเกินไป วิธีที่ดีที่สุดคือทำการผ่าตัดก่อน จากนั้นจึงค่อยใช้การฝังเข็มและวิธีการอื่นๆ ซึ่งจะให้ผลเร็วที่สุด

เย่เฟยสามารถเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมกระดูกที่ดีที่สุดในเหยียนจิง และในนิยายเพื่อมาทำการผ่าตัดให้กับลั่วเว่ยหยูได้

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฟย ลั่วเว่ยหยูก็ตื่นเต้นมาก แต่ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ดังนั้นจึงเกิดความลังเลขึ้นมา

แม้แย่เฟยจะบอกว่ามันเป็นข่าวดีสำหรับเธอ แต่เธอก็ยังมีปัญหาที่แก้ไม่ตก

ลั่วเว่ยหยุก้มหน้าลงก่อนจะพฟูดเสียงเบา "คุณเย่ ตอนนี้ฉันยังไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาหรอกค่ะ"

เย่เฟยตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "คุณไม่จำเป็นต้องจ่ายค่ารักษาใดๆ ผมจะออกเงินให้"

"ไม่ค่ะ ฉันไม่สามารถติดค้างคุณได้มากขนาดนั้น" ลั่วเว่ยหยูส่ายหน้าปฏิเสธ

ลักษณะนิสัยของลั่วเว่ยหยูเป็นแบบนี้เอง ไม่เพียงแต่เธอจะเข้มแข็งและมองโลกในแง่ดีเท่านั้น แต่ยังมีจุดยืนของตัวเอง เธอไม่เต็มใจที่จะติดหนี้บุญคุณใคร

แม้เธอจะเห็นว่าเย่เฟยมีท่าทางร่ำรวยมาก ไม่เพียงแต่เขาจะมีบอดี้การ์ดส่วนตัวคอยติดตามเท่านั้น แม้แต่เสื้อผ้าของเขายังเป็นของแบรนด์เนมทั้งตัวอีก นาฬิกาที่ข้อมือของเขานั้นเทียบเท่ากับเงินเก็บทั้งชีวิตของคนทั่วไปจำนวนมากด้วยซ้ำ

บางที ค่าใช้จ่ายในการรักษานี้อาจจะไม่นับเป็นอย่างไรสำหรับเย่เฟย แต่ตัวเลขของมันก้เปรียบดังดาวที่ลอยค้างอยู่กลางฟ้าสำหรับเธอ และเธอเองก็ไม่ต้องการติดหนี้บุญคุณใครถึงขนาดนั้น

ดวงตาของเย่เฟยฉายแววประทับใจ เขาอยู่รู้แล้วว่าลั่วเว่ยหยูเป็นคนแบบนี้เอง

ต้องบอกว่านางเอกของนิยายเรื่อง "แพทย์อัจฉริยะ" นั้นนับว่าถ่ายทอดออกมาได้ดีทีเดียว นางเอกแต่ละคนมีบุคลิกเฉพาะตัว และไม่ได้ดำรงอยู่เพียงเพื่อเติมเต็มบทบาทนางเอกอย่างแน่นอน

เย่เฟยค่อยๆพูดว่า "เอาแบบนี้ไหม ผมจะให้คุณยืมเงินผมก่อน คุณค่อยใช้คืนผมในภายหลัง"

ลั่วเว่ยหยูกัดริมฝีปากของเธอ ก่อนจะพูดเบาๆว่า "คุณเย่ พวกเราเพิ่งรู้จักกันเอง ฉันขอถามตรงๆนะคะ ทำไมคุณถึงดีกับฉันนัก?"

"เพราะผมเห็นว่าคุณสวย เลยอยากลองเล่นบทอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยเจ้าหญิงดูสักหน่อย พอใจกับคำตอบไหมครับ?" เย่เฟยตอบอย่างอ่อนโยน

ลั่วเว่ยหยูยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่งดงามมาก

เธอรู้ว่าเย่เฟยเพียงพูดเล่น

จากนั้นเย่เฟยจึงพูดขึ้นว่า "คุณลั่ว คุณไม่ต้องคิดมาก สำหรับผมแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย หายากที่คุณและผมจะชอบกล้วยไม้เหมือนกัน นับเป็นเรื่องของโชคชะตา ที่สำคัญที่สุดคือ ผมอยากพาคุณไปดูสวนของผมใน สักวัน เพื่อที่พวกเราจะได้เดินชมกล้วยไม้ที่กำลังเบ่งบานด้วยกัน"

เย่เฟยใช้ความชอบที่มีต่อกล้วยไม้ของลั่วเว่ยหยูมาเป็นข้ออ้าง

ลั่วเว่ยหยูหวั่นไหวใจอย่างเห็นได้ชัด

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับค่าประสบการณ์ 20 แต้ม]

เย่เฟยได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

เขาเลือกที่จะตีเหล็กขณะที่ยังร้อน สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง "นอกจากนี้ ขาของคุณยังสวยมาก คงน่าเสียดายแย่ที่จะต้องนั่งรถเข็นอยู่แบบนี้ ผมขอให้สัญญากับคุณ ว่าผมจะรักษาขาของคุณให้ได้โดยไม่เหลือรอยแผลเป็นเหล่านั้นด้วย"

ใบหน้าของลั่วเว่ยหยูเห่อร้อนอย่างมาก

เย่เฟยชมว่าขาของเธอสวยมาก

อันที่จริง ตอนที่เย่เฟยฝังเข็มเพื่อตรวจดูอาการของเธอ มือของเย่เฟยก็ต้องสัมผัสกับขาของเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อคิดถึงฉากเหล่านั้น ใบหน้าของลั่วเว่ยหยูก็แดงยิ่งกว่าเดิม

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับค่าประสบการณ์ 20 แต้ม]

มีการแจ้งเตือนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ค่าความชอบของลั่วเว่ยที่มีต่อเขาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

จังหวะในการปรากฏตัวของเย่เฟยในวันนี้นั้นดีเกินไป อย่างแรกเลยคือ วีรบุรุษช่วยสาวงาม และหลังจากนั้น เนื่องจากความชอบในกล้วยไม้เหมือนกัน บวกกับค่าเสน่ห์ของตัวเย่เฟยที่เพิ่มขึ้นมาก มาตอนนี้ยังมีเรื่องของการฝังเข็มเข้าช่วยอีก....

นี่แทบไม่ต่างอะไรจากลิขิตฟ้า

สิ่งนี้ทำให้กำแพงในใจของลั่วเว่ยหยูพังทลายลงอย่างรวดเร็ว

"คุณลั่ว งั้นเอาตามนี้นะครับ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเอง" เย่เฟยตัดสินใจแทนลั่วเว่ยหยู

น้ำเสียงของเย่เฟยค่อนข้างเผด็จการอยู่บ้าง กระนั้นลั่วเว่ยหยูกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจแม้แต่น้อย

ลั่วเว่ยหยูเม้มริมฝีปากแน่นไม่พูดอะไร ซึ่งถือเป็นการยอมรับกลายๆ

จากนั้นเย่เฟยจึงพูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า "ผมจะจัดหาผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกมาในเวลาไม่เกินสองวัน นอกจากนี้ ในช่วงก่อนการผ่าตัด ผมจะฝังเข็มให้คุณทุกวันเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตของคุณ"

ดวงตาของลั่วเว่ยหยูเป็นประกาย เธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจมาก "คุณเย่ ขอบคุณนะคะ"

เย่เฟยยิ้ม เขาจ้องมองดวงตาที่ใสกระจ่างราวกับธารน้ำของลั่วเว่ยหยู และพูดขึ้นว่า "ด้วยความยินดีครับ อันที่จริง คุณลั่ว คุณไม่ต้องสนใจเรื่องค่ารักษาเลย คุณได้จ่ายมันไปแล้ว"

"ฉันจ่ายไปตอนไหนกัน…?" ลั่วเว่ยหยูกระพริบตาที่สวยงามของเธอปริบๆ

ตอนนี้เอง เย่เฟยก็ชี้ไปที่กระถางกล้วยไม้ และพูดว่า "สำหรับผมแล้ว เงินจำนวนเล็กน้อยนั้นไม่ได้มีค่าเท่ากับกล้วยไม้กระถางนี้ คุณได้จ่ายค่ารักษาไปแล้วตอนที่คุณมอบกล้วยไม้กระถางนี้ให้ผม"

ลั่วเว่ยหยูตกใจเล็กน้อย สีหน้าของเธอดูอ่อนโยนขึ้น

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับค่าประสบการณ์ 20 แต้ม]

เสียงของเย่เฟยทั้งอ่อนโยนและจริงใจ "ผมแค่อยากจะขอบคุณที่คุณได้ให้ผมเห็นรอยยิ้มที่สดใสและงดงามที่สุดที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต"

ลั่วเว่ยหยูหน้าแดงไปถึงลำคอ แก้มของเธอแดงสดใส และเธอก็เขินจนพูดอะไรไม่ออก

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับค่าประสบการณ์ 20 แต้ม]

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับค่าประสบการณ์ 20 แต้ม]

ในหูของเย่เฟยมีข้อความแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นไม่หยุด....