บทที่ 28 แอบฟังก่อน

เยวี่ยนอิ้นสำรวจร่างกายตัวเองแล้วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

บนลำคอมีรอยรัดสีแดงเข้ม บนใบหน้ามีรอยขีดข่วน และที่หางตาตรงจุดที่แมงมุมดำยักษ์ทิ่มแทงทิ้งร่องรอยแผลเป็นจุดเล็กๆ สีม่วงคล้ำชวนขนลุก ภายในแผลยังคงมีความรู้สึกชาลึกๆ ปนเจ็บปวดส่งออกมาเป็นระยะ

ปลอดภัยแล้ว... ปลอดภัยชั่วคราว!

แต่เยวี่ยนอิ้นก็ไม่แน่ใจว่าเธอจัดการ "สิ่งเหล่านั้น" ออกไปจนหมดสิ้นแล้วจริงๆ หรือไม่?

เธอแอบกังวลว่า ในคืนที่เงียบสงัดวันข้างหน้า เธอจะสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะความรู้สึกคันยิบๆ ใต้ผิวหนังอย่างบอกไม่ถูกหรือเปล่า?

'มโนไปเองน่ะ มโนไปเอง!'

เยวี่ยนอิ้นสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว

“ครูเยวี่ยน”

เยวี่ยนอิ้นสะดุ้งสุดตัวหันกลับไปมอง เห็นจือหนวี่ยนั่งยองๆ อยู่ข้างหลังเธอ ดวงตาจ้องเขม็งมาที่เธออย่างไม่ลดละ

เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้อื่น จือหนวี่จึงยื่นของในมือให้

มันคือแฟ้มข้อมูลนักเรียนที่เธอโยนทิ้งไว้ในบ้านใยแมงมุมนั่นเอง

“คุณควรจะออกมาให้เร็วกว่านี้หน่อยนะ ไม่แปลกใจเลยที่ได้มาสอนห้องพวกเรา”

เยวี่ยนอิ้นรับแฟ้มมา และฟังออกถึงความหมายโดยนัยของจือหนวี่—เขากำลังหาว่าเธอ "อ่อน" นั่นเอง

พูดจบจือหนวี่ก็หันหลังเดินจากไป

“ลาก่อนครับคุณครู พรุ่งนี้เจอกัน”

เมื่อถือแฟ้มไว้ในมือ เธอพบว่ามันถูกเปิดไปหน้าถัดไปเรียบร้อยแล้ว

[เจี่ยเจิน: เพศชาย, อายุ 13 ปี, อาศัยอยู่เลขที่ 9 ถนนกระดูกขาว]

ไป! จัดแจงเสื้อผ้าอีกครั้ง แล้วออกเดินทาง!

เยวี่ยนอิ้นที่เดินจากไป ได้ยินเสียงทะเลาะกันที่ลอยออกมาจากบ้านใยแมงมุมแว่วๆ

“ผมบอกกี่ครั้งแล้ว! ผมไม่ต้องให้พวกคุณมาคัดกรองครูให้แบบนี้!”

เสียงผู้หญิงที่พยายามปลอบโยนเอ่ยขึ้นเบาๆ “ลูกเอ๊ย พ่อกับแม่ทำเพื่อลูกนะ ไม่ทำแบบนี้จะไปหาครูที่มีความสามารถจริงๆ ได้ที่ไหน?”

“แล้วถ้าเธอตายล่ะ?”

มีเสียงผู้ชายดุดันแทรกขึ้นมาอย่างโมโห “ตายก็ตายไปสิ! ถ้าเธอทำไม่ได้ ก็มีคนอื่นที่ทำได้อีกเยอะแยะ!”

“เพล้ง!”

เสียงกระจกแตกดังขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามของเด็กหนุ่ม

“ก็แค่โชคดีที่วันนี้เธอไม่เป็นอะไร ถ้าพวกคุณยังทำแบบนี้อีก ผมจะลาออกไม่เรียนมันแล้ว!”

เสียงผู้หญิงไม่อ่อนโยนอีกต่อไป แต่กลับแหลมสูงเสียดหู “ลูก! โตขึ้นลูกจะรู้ว่าพ่อแม่หวังดีแค่ไหน!”

……

เยวี่ยนอิ้นยืนอยู่ข้างรังแมลงขนาดมหึมาแล้วเงียบไป

มองไกลๆ นึกว่าเป็นบ้านสีน้ำตาลแดง ยังนึกในใจว่าสถาปัตยกรรมดูเก๋ดีนะ เป็นการตกแต่งสไตล์ย้อนยุค

พอเดินเข้าไปใกล้ถึงได้รู้ว่า "สีทาภายนอก" สีน้ำตาลแดงนั้น ที่แท้คือตัวเห็บที่เกาะกันแน่นขนัด พวกมันหมอบนิ่งอยู่บนพื้นผิว เปลือกแข็งสีแดงน้ำตาลกลายเป็นผนังภายนอกของบ้าน

ด้วยปมในใจจากบ้านตระกูลจือ เยวี่ยนอิ้นจึงย่องเดินวนรอบรังแมลงรอบหนึ่งก่อน

เป็นไปตามคาด เมื่อเดินไปถึงมุมหนึ่ง เธอได้ยินเสียงพูดคุยเบาๆ

ดูเหมือนกำลังจิบชาอยู่ เพราะมีเสียงถ้วยกระทบกันเล็กน้อย “เธอผ่านด่านบ้านตระกูลจือมาได้แล้ว บ้านเราไม่ต้องทดสอบแล้วมั้ง”

นั่นคือเสียงของโครงกระดูกเจิน (เจี่ยเจิน)!

เด็กดี ครูไม่ได้สอนเสียเปล่าจริงๆ วันนี้!

“ได้ยังไง? นี่คือการศึกษา จะทำเป็นเล่นไม่ได้”

เสียงชายหนุ่มที่ทรงพลังค้านกลับเรียบๆ น่าจะเป็นพ่อของเขา

เงียบไปครู่หนึ่ง โครงกระดูกเจินก็พูดขึ้นอีก “แต่จากการติดต่อกันวันนี้... ผมค่อนข้างอยากเรียนกับเธอขึ้นมาแล้วล่ะ”

เจี่ยผู้พ่อหัวเราะออกมา “หายากนะเนี่ยที่ได้ยินแกบอกว่าอยากเรียน!”

เขาวางถ้วยชาลง พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “แต่ยังไงก็ต้อง 'สร้างความลำบาก' ให้เธอสักหน่อย มันเป็นธรรมเนียม”

โครงกระดูกเจินดูเหมือนจะลังเล

“แต่เห็บที่บ้านเราน่ะมันรับมือยากมากเลยนะ...”

เจี่ยผู้พ่อขัดจังหวะเสียงเบา “ถ้าผ่านไม่ได้ก็แสดงว่าเธอยังดีไม่พอ แต่ถ้าผ่านได้ นั่นก็ถือว่าเป็นการทำความดีให้ถนนกระดูกขาวของเราไม่ใช่เหรอ?”

“ก็ได้ครับ”

(จบตอน)