บทที่ 15 เธอเป็นคนเชื่อคนง่าย

ข้อดีของโรงเรียนคือมันมักจะคล้ายๆ กันไปหมด ประกอบกับหลังเลิกเรียนเป็นเวลาปลอดภัยของเธอ เมื่อไม่มีการจับตามองที่วุ่นวาย เธอก็เดินไปอย่างราบรื่นด้วยความสบายใจ

ที่ประตูห้องสนับสนุนการสอนมีกระดาษแผ่นหนึ่งแปะอยู่:

อุปกรณ์อ่านข้อมูลในห้องเรียนปีนี้ได้รับการอัปเดตแล้ว สื่อการสอนจะแจกจ่ายในรูปแบบแฟลชไดรฟ์

แม้จะเป็นโลกที่ลี้ลับสยองขวัญ แต่จุดนี้กลับดีมาก ครูไม่ต้องเตรียมสื่อการสอนและอุปกรณ์เอง

นึกไปถึงตอนที่เธอเข้าสู่วงการใหม่ๆ ยังเป็นเด็กเซ่อซ่า แบกโน้ตบุ๊กเกมมิ่งเครื่องหนาเตอะมาสอน บวกกับสื่อการสอนอีก ทุกวันเหมือนแบกของหนักไปกลับที่ทำงาน

ต่อมาเพื่อลดภาระ เธอจึงเปลี่ยนเป็นโน้ตบุ๊กบางเบาราคาประหยัด จนถูกเพื่อนร่วมงานล้อว่ากู้เงินมาทำงาน

มือของเยวี่ยนอิ้นเพิ่งจะวางบนลูกบิดประตู

【กระตุ้นภารกิจย่อยห้องสนับสนุนการสอน ระดับความยาก: ☆☆】

เยวี่ยนอิ้นตาโต ไม่ใช่แล้วเฮ้ย ตอนนี้เปลี่ยนใจยังทันไหม?

เห็นได้ชัดว่าไม่ทันแล้ว เพราะมือของเธอถูกลูกบิดประตูนี้ดูดติดเอาไว้

เยวี่ยนอิ้นพยายามออกแรงดึงมือออก แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แม้แต่องศาการวางนิ้วก็ยังแนบสนิทเหมือนเดิม

หลังจากที่เธอเอื้อมมือไปสัมผัสมัน มือกับลูกบิดก็ไม่สามารถแยกออกจากกันได้ ราวกับว่าพวกมันงอกออกมาด้วยกันตั้งแต่แรก

ช่างเถอะ แค่มาหยิบแฟลชไดรฟ์เอง! จะมีอะไรยาก?

เยวี่ยนอิ้นยังไม่รู้เลยว่า สิ่งที่เธอจะต้องเผชิญต่อไปคืออะไร

ค่อยๆ หมุนลูกบิดประตูเปิดออก เยวี่ยนอิ้นผลักประตูไม้บานนั้นออกทีละนิดด้วยจังหวะที่เล็กน้อยจนตาเปล่าแทบสังเกตไม่ได้ เธอเปิดช่องว่างเล็กๆ อย่างแผ่วเบาและเงียบเชียบ

เยวี่ยนอิ้นแนบหน้ากับช่องว่างนั้น พลางกวาดสายตาสำรวจเข้าไปข้างใน

ติ๊ก... ต็อก... ติ๊ก... ต็อก...

ข้างในเป็นห้องเก็บของทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส สองข้างเป็นชั้นวางหนังสือที่เต็มไปด้วยซองเอกสาร บนผนังที่อยู่ตรงข้ามกับประตูมีนาฬิกาลูกตุ้มขนาดใหญ่ ทุกครั้งที่มันแกว่ง เข็มวินาทีก็จะขยับตาม

ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็นห้าสิบนาที

ถัดลงมาเป็นโต๊ะไม้แดง บนโต๊ะมีชั้นวางของตั้งอยู่ ดูเหมือนชั้นวางลิปสติกที่เยวี่ยนอิ้นเคยมีบนโต๊ะเครื่องแป้งที่บ้าน มีช่องเล็กๆ มากมายพอดีสำหรับใส่ลิปสติก

ชั้นวางบนโต๊ะนี้ใช้สำหรับใส่แฟลชไดรฟ์ และเป็นลิ้นชักที่มีช่องแบ่ง บางส่วนถูกดึงออกมาและในช่องก็ว่างเปล่า ดูเหมือนครูที่เกี่ยวข้องจะหยิบไปแล้ว

ยังเหลือช่องเล็กๆ ที่มีกุญแจเสียบอยู่ประปราย คาดว่าอันที่เธอต้องเอามาก็คงอยู่ในนั้น

เยวี่ยนอิ้นผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้นอีกนิด พลางมองสำรวจจากช่องว่างรอยต่อของวงกบประตูอย่างระแวดระวัง เพื่อป้องกันไม่ให้มีอะไรหลบซ่อนอยู่หลังประตู

เธอโยกประตูไปมาเพื่อสังเกตให้ได้มากที่สุด หลังจากลองซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้งและไม่เห็นอะไรเลย เยวี่ยนอิ้นจึงโล่งอก

ค่อยๆ ผลักประตูเปิด ยื่นหัวเข้าไปสำรวจ แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปข้างใน

เยวี่ยนอิ้นลองปล่อยมือออก และเป็นไปตามคาด เมื่อเธอเข้ามาแล้ว เธอก็สามารถปล่อยมือได้

แต่เธอกลับกำลูกบิดไว้ตามเดิม ไม่ได้เดินหน้าต่อ แต่ใช้มือขวาเกี่ยวชั้นหนังสือที่ใกล้ประตูที่สุด แล้วหยิบซองเอกสารเล่มหนึ่งออกมา

จากนั้นเธอก็ยัดซองเอกสารนั้นค้างไว้ที่ช่องประตูอย่างแน่นหนาเพื่อให้มั่นใจว่าประตูจะไม่ปิดลง

เยวี่ยนอิ้นปัดฝุ่นที่มือแล้วจึงปล่อยมือซ้ายออกจากลูกบิดประตู

ตลกน่า ถึงจะไม่เคยกินเนื้อหมูแต่ก็ต้องเคยเห็นหมูวิ่งบ้างล่ะ (พอรู้ทันมุก)

ถ้าเกิดเธอปล่อยมือแล้วจู่ๆ ประตูก็ถูกอะไรบางอย่างปิดลงเองจะทำยังไง?

นี่มันมุกพื้นฐานในนิยายสยองขวัญทั่วไปชัดๆ เดี๋ยวเธอก็จะถูกขังอยู่ในนี้หลายวันหลายคืนเพื่อไปสู้กับบอสอะไรแบบนั้น แล้วก็ตายลงอย่างไม่ทันตั้งตัว... เธอจะไม่ยอมให้โอกาสนั้นกับฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาด!

ติ๊กต็อก... ติ๊กต็อก...

นาฬิกาบนผนังชี้ไปที่เวลาหกโมงตรง

แค่ช่วงเวลาที่เยวี่ยนอัดประตูเนี่ยนะ ปาไปตั้งสิบนาที?!

หรือว่า เวลาในนี้จะเดินเร็วกว่าข้างนอก?

เยวี่ยนอิ้นก้าวเท้าเดินไปที่ชั้นวางของ

ป้ายกำกับแต่ละชั้นและแต่ละช่องถูกเขียนไว้เรียบร้อยแล้ว ด้านข้างยังมีหมายเหตุระบุว่า:

หยิบได้เฉพาะของห้องตัวเองเท่านั้น ห้ามหยิบของห้องอื่นเด็ดขาด!

เยวี่ยนอิ้นเป็นคนเชื่อคนง่าย เธอจะไม่มีทางทำตัวเป็นตัวเอกที่ชอบท้าทายกฎเหล็กเด็ดขาด

โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบนี้น่ะนะ

(จบตอน)